Help - Search - Members - Calendar
Full Version: აქტუალური სტატიები-Актуальные статьи
მთავარი ქართული ფორუმი პოლიტიკის შესახებ > პოლიტიკის შესახებ > პოლიტიკური არქივი - დოკუმენტური მასალები
Pages: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22
kote-1962
07-03-2011 “კარგად გადასკოჩე მანქანა, პენსიონერი არ გადმოგივარდეს” – სააკაშვილი რუსთაველ პენსიონერებს შეხვდა

საღამოს 5 საათისთვუს ჩვენთვის, ცნობილი გახდა, რომ მიხეილ სააკაშვილი რუსთავს ეწვეოდა. გუბერნატორ დავით კირკიტაძის პრესსამსახური პრეზიდენტის დაგეგმილი ვიზიტის შესახებ თავის მოსაწონად მედია-საშუალებებს დაუკავშირდა, თუმცა მათ რიგებში, ჩვენ და ადგილობრივ ჟურნალისტთა გარკვეული ნაწილი არ შევდივართ. შესაბამისად, მანამ სანამ, პირდაპირი ეთერით თავად სააკაშვილი არ იტყოდა, რომ რუსთავის ბიბლიოთეკაში იმყოფება, პრეზიდენტის ექსკორტს მთელ ქალაქში დავეძებდით.

სააკაშვილის კოორდინატების გაგების შემდეგ, გუბერნატორის პრესსამსახურის მიერ მოძულებული ჟურნალისტები ჯგუფებად დავიყავით და ახლა უკვე იმის გარკვევას ვცდილობდით, ქალაქის რომელ ბიბლიოთეკაში იყვნენ დისლოცირებულნი პრეზიდენტი და მთელი მისი ამალა.

საბოოლოოდ, სააკაშვილს ცურტაველის ქუჩაზე არსებულ ბიბლიოთეკასთან მივაკვლიეთ. შეხვედრა ხუთი წუთის დასრულებული იყო.

ბიბლიოთეკის მიმდებარე ტერიტორიაზე მსუბუქ მანქანის მძღოლები ერთმანეთს ეხუმრებოდნენ: “კარგად დასკოჩე მანქანა, პენსიონერი არ გადმოგივარდეს”. ამის პასუხად გვესმოდა: “არა ბატონო, ჩემი საქმე მაგათი მოგროვება და მოყვანა იყო. ახლა ყველა თავისი ხოდით მიდის”.

პენსიონერები მართლაც “თავისი ხოდით” მიდიოდნენ...

“გვითხრეს, რომ პენსია გაიზრდება. ამ შეხვედრის შესახებ დღეს 3 საათზე შეგვატყობინეს. აბა, ჩვენ რა ვიცით მაინცდამაინც ჩვენ რატომ აგვარჩიეს პრეზიდენტთან შესახვედრად?!” – არ მოსწონდათ ჩვენი კითხვა შეხვედრიდან გამოსულ პენსიონერებს.

რუსთავში ადგილობრივი ჟურნალისტები ერთ პენსიონერ ქალბატონს – ანეტა მჭედლიშვილს კარგად ვიცნობთ. ჩვენი მასთან ყოველი შეხვედრა, სააკაშვილისთვის მის მიერ დაწერილი წერილების კითხვით იწყება. ის უკვე წლებია, რაც პრეზიდენტს წერილებს წერს და მასთან შეხვედრას ითხოვს.

“წერილს ხან ვის ვატან და ხან - ვის. ნეტა, მცოდნოდა, ჩამოსული რომ იყო. მართლა ჩვენი გასაჭირის მოსმენა თუ უნდა, ნაციონალების ბებიები და ბაბუები არ უნდა შემოიკრიბოს. ჩვენნაირ გაჭირვებულ პენსიონერს უნდა დაელაპარაკოს. მლიქვნელობას არ დავუწყებდი, პირდაპირ ვეტყოდი, რა დღეშიცაა ხალხი. მე სიკვდილი კარს მომდგომია და ახალგაზრდებზე უფრო თამამად შემიძლია ვთქვა ის, რაც საჭიროა” – ამბობს რუსთაველი პენსიონერი, ანეტა მჭედლიშვილი-კოპალიანი.

პრეზიდენტის რუსთავში უეცარი ვიზიტის “მთავარი” მესიჯი ისაა, რომ მისი თქმით, პენსია სექტემბრიდან 100 ლარი გახდება.

“ჩვენი საზოგადოების დამსახურებული და საყვარელი ნაწილის, პენსიონერების სოციალურ დაცვაზე დიდი პრიორიტეტი მთავრობას ნამდვილად არ აქვს” – უთქვამს პრეზიდენტს რუსთაველი პენსიონერებისთვის.

დეკლარირებული ზრუნვის მიუხედავად, პრეზიდენტისთვის სახელდახელოდ გადარჩეულ და ამორჩეულ რუსთაველ პენსიონერებს შინ დაბრუნება, მაინც თავისი “ხოდით” მოუწიათ.



მანონ ბოკუჩავა, ქვემო ქართლი


http://www.presage.tv/?m=society&AID=3676
kote-1962
08-03-2011 ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტი საქართველოში უკანონოდ დასჯილ თუ მოკლულ ადამიანთა დოსიეს ითხოვს
[ხათუნა პაიჭაძე]

როგორც ჩანს, დადგა დრო, როცა ევროპას ქართული დემოკრატიის აღარ სჯერა. ადამიანის უფლებების დარღვევის უპრეცედენტო ფაქტებმა, ზეწოლამ ბიზნესზე, ქართველი საზოგადოების გმინვამ შეაღწია ევროპარლამენტის კედლებში.

1-ელ მარტს ბრიუსელში უფლებების დამცველთა ქართული ჯგუფი ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარე ჰეიდი ჰაუტალას შეხვდა. შეხვედრას ესწრებოდნენ რადიო "France-24"-ის კორესპონდენტი გიორგი ფოფხაძე და ქართული არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლები.
ჩვენ ბრიუსელში დავუკავშირდით გიორგი ფოფხაძეს: - ჰეიდი ჰაუტალა, წარსულში ფინელი პოლიტიკოსი, გავლენიანი ფიგურაა ევროპაში. სათავეში უდგას ევროპაში ადამიანის უფლებათა დაცვის უმაღლეს ორგანოს. ევროპის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომისიაც კი ვალდებულია, ჰაუტალას ანგარიში ჩააბაროს.

შეხვედრის დროს განვიხილეთ საქართველოში ადამიანის უფლებების დარღვევის უმძიმესი ფაქტები, მათ შორის გვანცა ყუფარაძის უკანონო პატიმრობა. გადაწყდა, რომ ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტს სისტემატურად მიეწოდოს ინფორმაცია ადამიანის უფლებათა დარღვევების შესახებ. საქმეებს დეტალურად შეისწავლიან, ქვეკომისია განიხილავს და გადაწყვეტს, დაინიშნოს თუ არა საკომიტეტო მოსმენა. სავარაუდოდ, 2011 წლის სექტემბრისთვის დაიგეგმება. ასეთი რანგის შეხვედრაზე ბოლო შვიდი წლის განმავლობაში ოცნებაც კი წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა. ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ჰააგის სარჩელის ავტორს, შალვა ხაჭაპურიძეს დაიბარებდნენ და ადამიანის უფლებების საკომისიო მოსმენაზე სიტყვით გამოსვლას შესთავაზებდნენ.

6 თვის წინ ვეხვეწებოდი ჰაუტალას, თუნდაც ერთ ქართველ უფლებადამცველს შეხვდით-მეთქი, მპასუხობდა, არა მგონია, საქართველოში ასე ცუდად იყოს საქმეო". როცა ევროპელებს ვეუბნებოდი, ძალიან ცუდად არის საქმე-მეთქი, მპასუხობდნენ, რა ვქნათ, ვიცით, რომ არის დარღვევები, მაგრამ საქართველო დემოკრატიის შუქურა და საყრდენია კავკასიაშიო. დღეს სხვა ვითარებაა.

აქ სააკაშვილის მიერ დაქირავებული ლობისტური ფირმები კარგად მუშაობენ. ცოტა ხნის წინ ევროპარლამენტში ევროპის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომისიის ერთ-ერთმა წევრმა მითხრა, დღეს თქვენს პრეზიდენტთან ვარ ლანჩზე მიწვეულიო. ბრიუსელი ლობისტების ქალაქია. ჩვენც კი, ჟურნალისტებს, თუ ვინმესთან შეხვედრა გვჭირდება, ლობისტური კანტორების გარეშე ფონს ვერ გავდივართ. ხან ლანჩზე ვეპატიჟებით საჭირო პერსონას და ხან რესტორანში.
სააკაშვილის პიარკომპანიები ამ მიმართულებით დიდძალ ფულს იხდიან.

ცხადია, ამ ხრიკებმა ერთხანს გაჭრა, მაგრამ ცეცხლს თივაში ვერ დამალავ. სამი თვის წინ მოვახერხე და ჰაუტალას ვაზაგაშვილის საქმე გადავეცი. მხოლოდ იმიტომ დაინტერესდა, რომ საქმეში ანგელა მერკელის წერილი იდო. ჩემდა გასაოცრად, ჰაუტალამ თვითონ გამომიგზავნა წერილი და მთხოვა, სასწრაფოდ მომეწყო შეხვედრა საქართველოს არასამთავრობო სექტორის წარმომადგენლებთან.

მთხოვდა ჯგუფში მერაბ რატიშვილის მეუღლის ჩართვასაც, რადგან მერაბ რატიშვილი ევროპისთვის ცნობილი პოლიტპატიმარია. მოულოდნელად ჰაუტალამ შეხვედრაზე განაცხადა, ვიცით საქართველოში რა მდგომარეობაა, ახლა ვფიქრობთ, რა გავაკეთოთ, რომ ეს აღიკვეთოსო და მოითხოვა უკანონოდ დასჯილ თუ მოკლულ ადამიანთა დოსიე, რომელსაც აპრილში ბრიუსელში შიდასაკომიტეტო მოსმენაზე დეტალურად განიხილავენ.

ისეთმა გავლენიანმა ორგანიზაციებმა, როგორიცაა "საერთაშორისო ამნისტია" "ადამიანის უფლებათა დაცვის საერთაშორისო ლიგა", "ჰელსინკის კავშირი", გამოაქვეყნეს დასკვნები, რომ საქართველოში ადამიანის უფლებები გაცილებით ხშირად და უხეშად ირღვევა, ვიდრე "ვარდების რევოლუციამდე".



http://www.kvirispalitra.ge/justice/6927-e...s-ithkhovs.html
kote-1962
09-03-2011 "სამხრეთ ოსეთი" საქართველოს სანაცვლოდ?
[ხათუნა ჩიგოგიძე]

"სამხრეთ ოსეთის" საქართველოსათვის "დაბრუნების" საკითხი, როგორც ჩანს, მეტისმეტად აღელვებს ოსურ პოლიტელიტას: "ჩვენ დიდი პოლიტიკური თამაშის ფიგურანტები ვართ. საქართველოსთვის სამხრეთ ოსეთის დაბრუნების პერსპექტივა არსებობს და ის ჩვენთვის მომაკვდინებელია" - განაცხადა რამდენიმე დღის წინ დეფაქტო პარლამენტის ვიცე-სპიკერმა მირა ცხოვრებოვამ. უფრო შორს წავიდა ოსი პოლიტოლოგი ანდრეი ბითაროვი, როდესაც თქვა: "მოსკოვის ინტერესებში საქართველოს რუსულ პოლიტიკურ სივრცეში დაბრუნებაც შედის. მკაფიოდ უნდა გავიაზროთ, რომ რუსეთს ამ გეგმის განხორციელების სხვადასხვა ვარიანტი გააჩნია, მათ შორის - საქართველოს დაბრუნება სამხრეთ ოსეთის ხარჯზე."
ამ საკითხის გასაანალიზებლად ექსპერტ ირაკლი სესიაშვილს მივმართეთ:



- ბატონო ირაკლი, რამდენად რეალურად მიგაჩნიათ ფორმულა - "სამხრეთ ოსეთი" - საქართველოს სანაცვლოდ?

- მე ვფიქრობ, რომ ეს უფრო კრემლის მიერ "შემოგდებული" თემაა და მხოლოდ ერთ რამეს ემსახურება: ჩვენს საზოგადოებაში გაჩნდეს მოლოდინი, თითქოს კრემლი რაღაცის სანაცვლოდ რაღაცის დაბრუნებას აპირებს.

დავუშვათ, მოსკოვი და სამხრეთ ოსეთის დეფაქტო ხელისუფლება მორიგდნენ, მაგრამ მთავარი აქ სამხედრო ბაზების საკითხია. შეიძლება ბევრი ვიკამათოთ იმის შესახებ, თუ რა ღირებულება აქვს სოხუმსა და ცხინვალს რუსეთისათვის, მაგრამ ფაქტია - თუ აფხაზეთი არის ზღვაზე გასასვლელი, "სამხრეთ ოსეთი" სტრატეგიულად არანაკლებ მნიშვნელოვანი ადგილია რუსეთისათვის, რადგან იქ განლაგებულ სამხედრო ბაზებს სერიოზული სტრატეგიული დანიშნულება აქვს. ამასთანავე, ეს არის შემაკავებელი ფაქტორი ნატოს გაფართოებისა და საქართველოს ნატოში ინტეგრაციის წინააღმდეგ.

ნატოს ნამდვილად არ სურს, რომ მისი წევრი იყოს ქვეყანა, რომელსაც სამხედრო საფრთხე ემუქრება. ასე რომ, სამხრეთ ოსეთის "დაბრუნების" თემა საერთაშორისო საზოგადოების ყურადღების ამ მიმართულებით გადასატანად არის გამოგონილი.

- მაშინ, რატომ კამათობენ ამ საკითხზე ოსი პარლამენტარები და
პოლიტოლოგები?

- დეფაქტო პარლამენტის წევრებმა, ექსპერტებმა და ხელისუფლების წარმომადგენლებმა შეიძლება არც იცოდნენ, რომ ეს "შემოგდებული" თემაა. ეს აიძულებს ე.წ. სამხრეთ ოსეთის ლიდერებს კიდევ ერთხელ გაიაზრონ, რომ ისინი მთლიანად დამოკიდებული არიან კრემლზე, მის ნება-სურვილზე. ეს ერთგვარი მინიშნებაა, რომ მათი ბედი კრემლის ხელშია - თუ კრემლს ასე სურს, ცხინვალს საქართველოს "გადაუგდებს", ან რუსეთს "გადმოუგდებს", თუ არადა, "შუაში" დატოვებს.

- დავუშვათ, მომავალში საქართველოს ხელისუფლება შეიცვალა და მოვიდა
ძალა, რომელიც შეძლებს ურთიერთობის მოგვარებას რუსეთთან...

- კრემლში მართლაც სურთ, რომ საქართველოს ხელისუფლება იყოს პრორუსული და მაქსიმალურად ითვალისწინებდეს რუსულ ინტერესებს, მაგრამ ამ შემთხვევაშიც კი, კრემლი "სამხრეთ ოსეთსა" და აფხაზეთს საქართველოს არ დაუბრუნებს. მე ვფიქრობ, რომ ვინც უნდა მოვიდეს ხელისუფლებაში, რუსეთი თავის გეოპოლიტიკურ ინტერესებზე უარს მაინც არ იტყვის. ეს აზრი რამდენიმე არგუმენტით შეიძლება გავამყაროთ: თავის დროზე, როცა სააკაშვილი რუსეთს ძმობას ეფიცებოდა, იყო ლაპარაკი იმაზეც, რომ საქართველო ნატოში არ შევიდოდა და რუსულ ჯარებს ახალქალაქსა და ბათუმში დატოვებდა, თუკი ტერიტორიული მთლიანობის საკითხი მოგვარდებოდა. პუტინის პასუხი მაშინაც გარკვეული იყო: ის ამ "მსხვრპლის" სანაცვლოდ არაფერს გვაძლევდა. ახლა კი, ყველაფერი მარტივია: რუსეთს რაც სურს, ისედაც ფლობს და რაიმე კომპრომისზე წასვლა სულაც არ სჭირდება.

- როგორ ფიქრობთ, უსაფუძვლოა ოპოზიციის ნაწილის მტკიცება, თუ ხელისუფლება შეიცვლება, სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის საკითხი მოგვარდებაო?

- მთავარია, ახალმა ხელისუფლებამ დაბალანსებული პოლიტიკა გაატაროს. სულაც არ არის აუცილებელი, რომ ის პრორუსული იყოს, რადგან ქართული საზოგადოება ნამდვილად ვერ შეეგუება რუსეთის მარიონეტ ხელისუფლებას. თუ იქნება დაბალანსებული პოლიტიკა, ჩვენს მოქალაქეებს მიეცემათ თავისუფალი გადაადგილების, თანამშრომლობის საშუალება, შეიძლება შემცირდეს რუსული სამხედრო ბაზების რაოდენობა ოკუპირებულ ტერიტორიებზეც - ეს მოკლევადიანი პერსპექტივაა. ახლა რაც შეხება გრძელვადიან პერსპექტივას - ის დამოკიდებული იქნება რუსეთში განვითარებულ პროცესებზე, იმაზე, თუ როგორ რუსეთს მივიღებთ 10 წლის შემდეგ, ამის თქმა წინასწარ ძნელია.

ვხედავთ, რაც ხდება არაბულ ქვეყნებში, არ გამოვრიცხავ, რომ მსგავსი რამ რუსეთშიც მოხდეს. თუკი რუსეთის ხელისუფლებაში მოვა დემოკრატიული ძალა, რომელსაც ექნება დასავლეთის მხარდაჭერა, ამ შემთხვევაში არ გამოვრიცხავ, რომ რუსეთმა თავად დაიწყოს დეოკუპაციის პროცესი. ოკუპაცია არის დიდი დანაშაული საერთაშორისო საზოგადოების თვალში, დემოკრატიული რუსეთი აუცილებლად შეეცდება ამ შავი კლიშეს თავიდან მოცილებას.

- თუმცა, ბევრი რამ ალბათ ჩვენზეც არის დამოკიდებული.

- რასაკვირველია. ჩვენი ბედი დამოკიდებულია იმაზე, როგორი ტიპის სახელმწიფოს ავაშენებთ და რამდენად ვიქნებით მზად ამ ტერიტორიების დასაბრუნებლად. მთავარი მაინც ის არის, რომ ჩვენი ქვეყანა იყოს მზად ამ პროცესისათვის, როგორც ეკონომიკური, ასევე სოციალური თვალსაზრისით. თუ ჩვენს ქვეყანაში არ იქნება დემოკრატიული წყობა, შეიძლება აფხაზებსა და ოსებს თავადაც არ გაუჩნდეთ სურვილი კომპრომისებზე წამოვიდნენ.

ეკონომიკური და სოციალური ფაქტორების გარეშე ძალიან რთული იქნება ჩვენი ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა. ჩვენ უნდა მოვახერხოთ კონფლიქტურ რეგიონებთან სიტუაციის დალაგება. უნდა ვიმუშაოთ არა 24, არამედ 25 საათი დღე-ღამეში, რათა დავამტკიცოთ, რომ ჩვენი თანამოქალაქეები ოკუპირებულ რეგიონებში არიან ჩვენი ძმები და სრულუფლებიანი ოჯახის წევრები. ამისათვის მზად უნდა ვიყოთ როგორც მენტალური, ისე პოლიტიკური და ეკონომიკური თვალსაზრისითაც.



http://www.kvirispalitra.ge/politic/6959-q...-sanacvlod.html
kote-1962
10-03-2011 თბილისში დატყვევებულნი

საქართველოს რესპუბლიკას სურს, რომ მსოფლიომ მისი იმ კამპანიის შესახებ გაიგოს, რომლის მიზანიც კორუფციის აღმოფხვრაა. მაშ რატომ ზის რონი ფუქსი, ბიზნესმენი, რომლისაც თბილისს $100 მილიონი მართებს თბილისის ციხეში? გასულ ოქტომბერს ნავთობით მოვაჭრემ და შესაძლო მაგნატმა რონი ფუქსმა საქართველოს პრემიერ-მინისტრისგან, ნიკა გილაურისგან უჩვეულო მოწვევა მიიღო. გილაური ფუქსს ბათუმში, შავი ზღვის საკურორტო ქალაქში ჩამოსვლას სთხოვდა, რათა დაესრულებინათ კომერციული დავა იმ $100 მილიონი დოლარის გამო, რომელსაც უკვე 15 წელია ფუქსი საქართველოს მთავრობისგან მოითხოვს. ”ასეთი შეხვედრა ყველა დეტალის განხილვის შესაძლებლობას მოგვცემს და უეჭველად პოზიტიურად აისახება საკითხთან დაკავშირებით მეგობრული გადაწყვეტილების მიღწევის პროცესზე” – წერდა პრემიერ-მინისტრი ინგლისურად. დოკუმენტზე ოფიციალური ბეჭედი და ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკის შტამპი იყო, ხოლო გილაურს ხელი ლამაზად ჰქონდა მოწერილი. ფუქსმა გადაწყვიტა გამგზავრებულიყო. ისრაელელ ბიზნესმენს თურქეთში ინვესტიციები აქვს და ქვეყნის საპატიო კონსულია. ეს პოზიცია ეკონომიკურ განვითარებასა და არაოფიციალურ დიპლომატიას ითავსებს. ის 15 წლის განმავლობაში ნიუ-იორკში ენერგეტიკულ ბიზნესში მუშაობდა და ისრაელის პრეზიდენტს შიმონ პერესს მეგობრად მიიჩნევს. დაეყრდნო რა ბიზნესისა და პოლიტიკის ბნელ გზაჯვარედინებზე ათწლეულების მანძილზე მიღებულ გამოცდილებას, ფუქსმა გილაურის წერილი ისე გაიგო, როგორც ნიშანი იმისა რომ საქართველომ ბოლოს და ბოლოს გადაწყვიტა ამოეწურა დავა, რომელიც სათავეს ქვეყნის ქაოტურ წარსულში, მისი მოკოვიდან გამოყოფის შემდეგ, 1991 წლიდან იღებს. როდესაც ბათუმში შეხვედრაზე შედიოდა, ისრაელელი ბიზნესმენი ფიქრობდა რომ მომგებიან პოზიციაშია. 2010 წლის მარტში საარბიტრაჟო პანელმა ლონდონში დაადგინა, რომ თბილისს ფუქსისა და მისი ბერძენი პარტნიორის $98 მილიონი მართებს, იმ ენერგეტიკული პროექტის გამო, რომლის ექსპროპრიაციაც საქართველომ 1990-იანი წლების დასაწყისში მოახდინა. გასაოცარი არაა რომ საქართველო არ მიისწრაფოდა ვალის გადახდისაკენ და ცდილობდა სავალდებულო განაჩენი გაესაჩივრებინა. 2010 წლის სექტემბერში ფუქსი სტამბოლის ფეშენებელური ოტელის ნომერში საკითხის მოგვარებაზე სადისკუსიოდ საქართველოს წარმომადგენლებს შეხვდა. დაახლოებით 4 საათის ღრიანცელისა და კონიაკის დიდი ულუფების მიღების შემდეგ, მათ სიტყვიერ შეთანხმებას მიაღწიეს: იმის მაგიერ, რომ იურიდიული ბრძოლა გააგრძელოს, საქართველო შემცირებულ $72 მილიონს გადაიხდის ოღონდ ერთი მნიშვნელოვანი პირობით – ფუქსმა თანხმობა განაცხადა ამ $72 მილიონიდან 7 ქართველი ჩინოვნიკებისთვის არაოფიციალურად გადაეხადა. უწოდეთ ამას გინდა ქრთამი, გინდა ჯილდო და გინდა მაღარიჩი, ცხადია რომ ის ეთიკური სტანდარტი არაა, რომელსაც ჰარვარდის ბიზნეს-სკოლაში ასწავლიან. წინადადებამ ფუქსი არ შეაჩერა და აი ახლა მას შეთანხმების ბოლომდე მისაყვანად პრემიერ-მინისტრის პერსონალური მოწვევაც ჰქონდა ხელთ. მას მხოლოდ ბათუმში ჩასვლა, ქართული ტელევიზიების კამერების წინ ხელის ჩამორთმევა და რამდენიმე ქაღალდზე ხელმოწერა სჭირდებოდა, რათა ყველაფრისთვის ოფიციალური სახე მიეცა. ყველაფერი ასე მარტივი როდი აღმოჩნდა. როდესაც ფუქსი და მისი ისრაელელი კოლეგა ზეევ ფრენკელი 14 ოქტომბერს ბათუმში ჩავიდნენ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ გაშლილ, მშვენიერ სუფრაზე მათი სადღეგრძელოები შესვეს. ზუსტად მაშინ როდესაც ხელმოწერის ცერემონია უნდა დაწყებულიყო, მინისტრის მოადგილემ ფუქსს პრივატული საუბრისთვის რესტორნის ზემო სართულზე ასვლა სთხოვა, თითქოს იმისთვის რომ პრესისთვის გასაკეთებელი განცხადების დეტალები დაეზუსტებინათ. იმ დროს როდესაც მისი ადვოკატების ყურადღება სასადილო ოთახში მთავრობის სხვა ჩინოვნიკებმა მიიპყრეს, ფუქსსა და ფრენკელს განუცხადეს რომ ისინი დაპატიმრებულები არიან. გილაურის წერილი სატყუარა აღმოჩნდა, ნაწილი იმ ოპერაციისა, რომელსაც ქართველები სამი თვეა გეგმავდნენ. ლიქიორით შეხურებული საუბარი სტამბოლში ფარული კამერებით ჩაიწერეს, რომელიც ერთის შეხედვით სრულიად უვნებელ მცენარეში დაემონტაჟებინათ. ფუქსი და ფრენკელი სხვადასხვა ოთახებში გადაიყვანეს, გაჩხრიკეს, ჩამოართვეს პასპორტები და დაკითხეს. დაკითხვა ვიდეოზე ჩაიწერეს. ჩანაწერში ჩანს თუ როგორ მიშტერებია ფუქსი, ზორბა კაცი, ელეგანტურ ნაცრისფერ კოსტიუმში გამოწყობილ ქართველ პროკურორს, რომელიც მის საფულეს სკრუპულოზურად ათვალიერებს და სხვადასხვა ვალუტაში ითვლის ანგარიშებს. პროკურორი ფუქსის ნივთებს მეთოდურად ალაგებს სამხილებისთვის გამიზნულ პლასტიკურ პაკეტში. აქვე ბრალდებულთან არის ორი პირქუში შესახედაობის უსაფრთხოების აგენტიც. ფუქსი წარბს დაკეცილი თეთრი ცხვირსახოცით იწმენდს, მარჯვნივ ტრიალდება და ფანჯარას მოღუშული შესცქერის. მას შემდეგ, რაც საქართველოს რუსეთთან 2008 წელს ხანმოკლე, დამღუპველი ომი ჰქონდა, კონფლიქტი რომელმაც ორი მოწყვეტილი ქართული რეგიონის გამო იფეთქა, საქართველომ უცხოური ბიზნესის მოზიდვისთვის ძალისხმევა გააორმაგა. ეს მარტივი საქმე როდია. სამხრეთ-კალიფორნიაზე ოდნავ პატარა ამ ქვეყანაში, მოსახლეობა 4.6 მილიონია, იმ 200 000 იძულებით გადაადგილებული პირის ჩათვლით, რომლებიც რუსეთთან კონფლიქტების გამო გაჩნდნენ. ერთ სულ მოსახლეზე მშპ-ს მისეული მაჩვენებელი - $4 400, (რაც მას მსოფლიოში 149-ე ადგილზე აყენებს), 2009 წელს 7%-ით შემცირდა. ბოლო ორი წლის განმავლობაში, საქართველო ეკონომიკურ კრახს ომის შემდგომი საერთაშორისო დახმარების წყალობით გადაურჩა. ეს დახმარება საბოლოოდ $4.6 მილიარდს გაუტოლდება და ამ თანხაში აშშ-ს $1 მილიარდიც შედის. მისი მასშტაბების გათვალისწინებით, ქვეყანა დასავლური სახელმწიფოებისა და ვაშინგტონის ისეთი ყურადღების ობიექტი გახდა, რომელსაც შეიძლება არაპროპორციული ეწოდოს. ამის ახსნა ნაწილობრივ იმით შეიძლება, რომ საქართველო აკონტროლებს სტრატეგიულად მნიშვნელოვან პორტებს შავ ზღვაზე და კავკასიის მთების დიდ ფართობს, რომლებიც სამხრეთით რუსეთს ესაზღვრება. მთავრობა თბილისში ისეთივე დემოკრატიულია, როგორც ნებისმიერი სხვა ამ რეგიონში და უფრო პრო-ამერიკული, ვიდრე მისი მეზობლები. აეროპორტიდან თბილისისკენ მიმავალ მთავარ გზას პრეზიდენტ ჯორჯ ბუშის სახელი ჰქვია. მიუხედავად იმისა ქართული სოფლების უმრავლესობა ღარიბია, მთიანი თბილისი თავს იწონებს მდიდარი საცხოვრებელი ანკლავებით, ფართო კომერციული ქუჩებით, მომხიბვლელი რესტორნებით და გალერეებით, თავდაჭერილი მართლმადიდებლური ტაძრებით, რომლებიც ბოლომდე არასდროს დანებებულან კომუნისტურ რეჟიმს. თბილისს ასევე ახასიათებს თვალში საცემი ნეპოტიზმისა და მექრთამეობის ტრადიცია. გასულ წელს საქართველომ უამრავი ფული ჩადო იმაში, რომ CNN-სა და BBC-ზე თავისი რეფორმატორული ძალისხმევის პოპულარიზება მოეხდინა. კამპანია გაიმართა The Wall Street Journal-შიც, სადაც საქართველოს „კორუფციასთან მებრძოლ ნომერ პირველ“ ქვეყნად აღწერდნენ. სხვები საქართველოს ბიზნესკლიმატის გამო ასეთი ოპტიმიზმით განმსჭვალულნი არ არიან. 2010 წლის მაისში არაკომერციულმა ორგანიზაციამ Transparency International-მა თბილისის მთავრობას „საგადასახადო ტერორიზმში“ დასდო ბრალი, იმაში რომ თავისი საფინანსო პოლიციის მეშვეობით აშინებს ბიზნესმენებს და დამატებითი ჯარიმებისა და შემოსავლების მიღების მიზნით, მათ თანამშრომლებს ატუსაღებს კიდეც. „მთავრობა ზედმეტად ჩქარა მიმართავს საპატიმრო სასჯელს იმისთვის, რაც დასავლეთში უმნიშვნელო სამოქალაქო და საგადასახადო საკითხად იქნებოდა განხილული“ – მითხრა დევიდ ლიმ საუბარში, რომელიც თბილისის „მერიოტის“ მდიდრულად მორთულ ვესტიბიულში შედგა. დევიდ ლი საქართველოში ამერიკის სავაჭრო პალატის პრეზიდენტი და საქართველოში ყველაზე დიდი სატელეკომუნიკაციო ოპერატორის, კერძო ამერიკული კომპანიის, „მაგთიკომის“ გენერალური დირექტორია. მან დაასახელა გასული წლის „რამდენიმე საქმე“, როდესაც უცხოური კომპანიების თანამშრომლები წინასწარი გამოძიების გარეშე რამდენიმე თვით დააპატიმრეს. ადგილობრივი ბიზნეს-ორგანიზაციები კიდევ უფრო მოწყვლადები არიან – ამბობს ლი. იმით შეშფოთებულმა, რომ შეიძლება ქართველი ჩინოვნიკები გააღიზიანოს, ლი ჩქარობს დადებით მხარეებსაც გაუსვას ხაზი: „რეგიონის სხვა ქვეყნებთან შედარებით“ – ამბობს ის – „ეს ქვეყანა კორუფციის აღმოფხვრაში აღსანიშნავად წარმატებულია“. როდესაც ვკითხე, რას შეიძლება ფუქსის ეპიზოდი ნიშნავდეს, ლიმ ამოიოხრა. „ამ საქმეს“ – მიპასუხა მან – „არავისთვის არაფერი კარგი არ მოაქვს“. 14 ოქტომბრის დაპატიმრების შემდეგ, ფუქსი და ფრენკელი სატუსაღოში, თბილისის ცენტრში გადაიყვანეს. გირაოზე მათ უარი უთხრეს და ისინი გისოსებს მიღმა უკვე ხუთ თვეზე მეტ ხანს რჩებიან. თითოეულს ერთი თვის განმავლობაში ოჯახთან სამჯერ აქვს 15 წუთიანი სატელეფონო საუბრის უფლება. ორშაბათობით, ოთხშაბათობით და პარასკევობით ისინი დღეებს თბილისის ცივ, ცუდად განათებულ სასამართლოში, ქრთამის მიცემის ბრალდებით მიმდინარე პროცესზე ატარებენ. იმ შემთხვევაში თუ მათ დამნაშავედ სცნობენ, 8-წლიან პატიმრობას მიუსჯიან. ფუქსს ადვოკატების მოზიდვის შთამბეჭდავი ნიჭი აქვს: გარდა ცნობილი ქართული საადვოკატო ფირმებისა მის გუნდში შედიან ბარაქ ობამას თეთრი სახლის ყოფილი მრჩეველი გრეგორი ქრეგი, რომელიც ახლა ვაშინგტონში ფირმების Skadden, Arps, Slate, Meagher & Flom-ს პარტნიორია. მის გუნდშია აგრეთვე ჯეფრი რობერტსონი, დედოფლის მრჩეველი ლონდონიდან, რომელიც წარმოადგენდა ”ვიკილიქსის” მფლობელის ჯულიან ასანჟის ინტერესებს, როდესაც ის შვედეთში ექსტრადიციის თავიდან აცილებას ცდილობდა, მაგრამ საქმე მხოლოდ ფუქსსა და ფრენკელში არაა. 2010 წელს თბილისის სასამართლოებმა ბრალდებულთა 99.96% დამნაშავედ სცნეს – ასეთია ქართული ვებ-საიტის, Civil.ge-ს მონაცემები. არსებობს ერთადერთი გზა, რომელმაც ფუქსს შეიძლება დაუყოვნებლივ მოუტანოს თავისუფლება: ეს არბიტრაჟის გადაწყვეტილებაზე უარის თქმაა. მისი ადვოკატების განცხადებით, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ჩინოვნიკმა ისრაელის ელჩს საქართველოში ოქტომბერში, პირად საუბარში უთხრა რომ თუ ფუქსს თავისუფლების დაბრუნება სურს, მან ერთადერთი რამ უნდა გააკეთოს – უარი უნდა სთქვას $100 მილიონზე. ფუქსი უარზეა. „ჩვენ აქ მძევლად ვართ აყვანილები და საქართველოს მთავრობა გამოსასყიდს $100 მილიონს ითხოვს. ჩვენ არ გადავიხდით“ – განუცხადა მან თბილისის სასამართლოში გასულ თვეს ჟურნალისტებს. იმის გამო რომ ჟურნალისტებთან ლაპარაკი აკრძალული აქვს, მან მათ წერილი თავისი მთავარი ადგილობრივი ადვოკატის, არჩილ კბილაშვილის მეშვეობით გადასცა. კარგად ინფორმირებულმა დიპლომატმა თბილისში დაადასტურა, რომ ქართველები ფუქსს გათავსუფლებას ჯარიმის გაუქმების სანაცვლოდ სთავაზობენ. ამ ადამიანმა ანონიმურობის დაცვა მოითხოვა, რათა მთავრობა არ განერისხებინა. როგორიც არ უნდა იყოს ფუქსი სასამართლო პროცესისა და შესაძლო აპელაციის შედეგი, მისი ისტორია იმის ილუსტრაციაა, თუ როგორი არაპროგნოზირებადი და სახიფათოა ბიზნესის წარმოება საქართველოსა და საერთოდ ყოფილი საბჭოთა იმპერიის ყველა დანარჩენ ქვეყანაში. ფუქსი ამტიკიცებს, რომ ის ხაფანგში შეიტყუა მთავრობამ, რომელსაც არ უნდოდა სასამართლოს მიერ დადგენილი დიდი თანხის გადახდა. „ნებისმიერი ადამიანი, ვინც საქართველოში ბიზნესის წამოწყებას გადაწყვეტს, გაფრთხილებულ უნდა იქნას“ – ამბობს მისი ადვოკატი ქრეგი – „ამას საკუთარი რისკის ფასად აკეთებთ“. ქართველი პროკურორები მკვეთრად კონტრასტული ტერმინებით აღწერენ საქმეს, როგორც რუტინულ სამართლებრივ ქმედებას. „ის, რომ მთავრობის წარმომადგენლებმა სასამართლოს მიერ დაწესებული ჯარიმის გადახდაზე უარი მოითხოვეს, სიმართლეს არ შეესაბამება“ – ამბობს საქართველოს გენერალური პროკურორის პირველი მოადგილე დავით საყვარელიძე. გენერალური პროკურატურა ნებისმიერი საქმის მოგვარების „წინაპირობად ასახელებს: ბრალის აღიარებას, გტამოძიებასთან თანამშრომლობას და მთავრობისთვის მიყენებული ზარალის ანაზღაურებას“ – მინიშნება საჯარიმო თანხაზე, რომელიც სავარაუდოდ დაიფარება საარბიტრაჟო განჩინებაზე უარის თქმით. „არსებობს სტანდარტული პირობები, რომელიც დადგენილია საქართველოს სისხლის სამართლის კანონმდებლობით“ – დასძენს საყვარელიძე. ის ფუქსის გასამართლებას აღწერს იმ უფრო დიდი ინიციატივის ნაწილად, რომლის მიზანია ქვეყნის მოწესრიგება და მისი იმგავრი გარდაქმნა, რომ ის პატიოსანი უცხოელი ინვესტორებისთვის უფრო მიმზიდველი გახდეს. „ჩვენ ბრალდების მხარდასაჭერი ძალიან ძლიერი მტკიცებულებები გვაქვს“ – ამბობს ის – „ჩვენ გვჯერა ამ საქმის, საქმეში არსებული რეალური ფაქტებისა და არა ბატონი ფუქსის სპეკულაციების. ეს ყველაფერი იმის მაჩვენებელია, რომ საქართველოს მთავრობა ძალიან სერიოზულად ებრძვის კორუფციას“. თბილისის საქალაქო სასამართლოში, სვეტებიან ნაგებობაში რომელიც ამერიკული ფინანსური დახმარების მეშვეობით განახლდა, ნომერ მეორე სასამართლო დარბაზში ფუქსი აღსანიშნავად თავდაჭერილი ჩანს. ახალგაზრდა უილიამ შატნერს ჰგავს, თეთრი პერანგის საყელო გაუხსნია და ზემოდან მუქი ბლეიზერი აცვია. ტალღოვანი, შეჭაღარავებული თმა ბევრად უფრო გრძელი აქვს, ვიდრე პატიმრობამდე. ფუქსს გულის პრობლემები აქვს, მაგრამ ქართველმა ჩინოვნიკებმა მკურნალობაზე ისრაელიდან უარი უთხრეს და შემცვლელი მედიკამენტები დაუნიშნეს – ამბობს მისი ადვოკატი. მართალია წონაში დაიკლო, მაგრამ ენერგიულად გამოიყურება. პროცესის მიმდინარეობისას თავის ადვოკატს, კბილაშვილს გაუჩერებლად ეჩურჩულება. ფუქსი ჰაიფაში დაიბადა და გაიზარდა. ის სამ წელიწადს ისრაელის არმიაში მსახურობდა და მისი უმცროსი და ერთადერთი დის, ორნა აზიას თქმით ეკონომისტის დიპლომი ჰაიფას უნივერსიტეტში მიიღო. მას შემდეგ რაც რამდენიმე წელიწადი მამამისის საზღვაო კვლევების ფირმაში იმუშავა ის ნიუ-იორკში წავიდა, სადაც ნავთობით მოვაჭრე კომპანიებში საქმიანობდა. ფუქსს ისრაელში სამი მოზრდილი შვილი ჰყავს. მისი ყოფილი ცოლი მაიამიში ცხოვრობს. „რონი ყველას ელაპარაკებოდა პოლიტიკოსებსაც და თავისი სახლის კარისკაცსაც თელ-ავივში” – ამტკიცებს მისი და – „მას იმდენი პროექტი აქვს, ისეთი ენერგიულია“. მისი პროექტების უმეტესობა ენერგეტიკული რესურსების ყიდვა-გაყიდვას უკავშირდება. 1991 წელს ფუქსი წარმოშობით ქართველმა ებრაელმა და ისრაელის პარლამენტის წევრმა ახლად გათავისუფლებული თბილისის მთავრობის წარმომადგენლებს გააცნო. წარმატებული ბიზნესმენი იმ დროს 40-ს იყო გადაცილებული, ის ესრაელის ბიზნეს-ელიტის მწვერვალისკენ მიილტვოდა. მან სწორად შეაფასა ის უზარმაზარი შესაძლებლობები, რომელიც საბჭოთა კავშირის დაშლამ მოიტანა. საქართველო იმ დროს უცხოელ ინვესტორებს ეძებდა, რათა გაეფართოვებინა და განეახლებინა საბჭოთა ეპოქიდან შემორჩენილი, გაცვეთილი ენერგეტიკული ინფრასტრუქტურა. ამ ინფრასტრუქტურის მეშვეობით უნდა განეხორციელებინათ კასპიის ზღვის ნავთობისა და გაზის ტრანსპორტირება აზერბაიჯანის დასავლეთის საბადოებიდან შავი ზღვის გასასვლელებთან. მიუხედავად იმისა, რომ მანამდე ამ მასშტაბისა არაფერი უცდია, ფუქსმა განაცხადა რომ შესძლებს კაპიტალის მოზიდვას და უხელმძღვანელებს პროექტს ისე, რომ ტრანს-ქართული მილსადენი და საპორტო ინფრასტრუქტურა ამუშავდება. იმის გამო რომ ფული ძალიან სჭირდებოდათ და ფუქსის სულისკვეთებამაც აღაფრთოვანა, საქართველოს სახელმწიფო ნავთობკომპანიის, „საქნავთობის“ ჩინოვნიკებმა Tramex International-თან, კორპორაციასთან რომელსაც ფუქსი ბერძენ ბიზნესმენთან, იოანის კარდასოპულოსთან ერთად ფლობდა, ერთობლივი საწარმო ჩამოაყალიბეს. ეს არ იყო მშვიდი თანამშრომლობა. დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი პრეზიდენტის მოულოდნელმა დამხობამ შეაფერხა საწარმოს გაშვება. ”მსოფლიო ბანკის” ფილიალის, საინვესტიციო დავების მოგვარების საერთაშორისო ცენტრის სამკაციანი საარბიტრაჟო კომისიის ინფორმაციის თანახმად, ფუქსი არ დანებდა. იმ დროს როდესაც სხვა ინვესტორებმა საქართველო დატოვეს, ფუქსმა განაცხადა: „ჩვენ არ დავტოვებთ ამ ქვეყანას, ჩვენ დავბრუნდებით და ისინი დაინახავენ, რომ სერიოზულად ვართ განწყობილები“. 1993 წელს საქართველოს მთავრობამ დაამტკიცა 30-წლიანი კონცესია, რომლის თანახმადაც ერთობლივ საწარმოს უნდა ეკონტროლებინა და ემართა ქვეყნის ენერგეტიკული ტრანსპორტირების ქსელი: მილსადენები, საწყობები და სარკინიგზო სადგურები. დაიწყო სარეკონსტრუქციო და სარემონტო სამუშაოები. ფუქსმა დაიქირავა ადგილობრივი კონტრაქტორები და დროის დიდ ნაწილს საქართველოში ატარებდა. ფუქსის ადვოკატების თქმით, 1995 წლისთვის Tramex-მა პროექტში $12 მილიონზე მეტი ჩადო. მერე კი თანდათან გაურკვევლობამ და არეულობამ სამუშაოები შეაჩერა – აცხადებს ICSID-ი. საწარმოს „სხვადასხვა საკითხებთან დაკავშირებით, რომელიც უსაფრთხოებას ეხებოდა, შეფერხებები შეექმნა. ეს იყო საპროექტო მასალის ქურდობა, ამბოხებულთა ბრძოლები გარკვეულ რეგიონებში, საპროექტო სამუშაოების მახლობლად“, მაგრამ მთავარი მიზეზი, რის გამოც Tramex-ის ვალდებულებები ამოიწურა იყო „საქართველოს მთავრობაში გავრცელებული ჭორები და მთავრობის მიერ გადადგმული ნაბიჯები“, რომლებიც კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებდნენ საწარმოს ექსკლუზიურ უფლებებს მილსადენზე – ასკვნის დავების ცენტრი. ამ მომენტისთვის, სახელმწიფოს ხელმძღვანელის პოსტი ედუარდ შევარდნაძემ, საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა ყოფილმა მინისტრმა და საქართველოს ”კომუნისტური პარტიის” ყოფილმა ლიდერმა ჩაიბარა. 1995 წელს შევარდნაძე პრეზიდენტად აირჩიეს და მალე მან დიდი დასავლური ენერგეტიკული კომპანიების კონსორციუმთან, რომელიც ძალიან იყო დაინტერესებული კასპიის რეგიონში ბიზნესის წარმოებით, მოლაპარაკებები დაიწყო. საქართველოში მოდერნიზებული მილსადენების პოტენციური ღირებულება ძალიან სწრაფად იზრდებოდა. ფუქსი შორსმჭვრეტელი იყო და მიხვდა – ახლა საჭირო გახდა იმდენად დიდი თანხები, ხოლო საერთაშორისო პოლიტიკა იმდენად გართულდა, რომ ისეთი პატარა კომპანია როგორიც მისი იყო, ლიდერის როლს ალბათ ვერ შეინარჩუნებდა. იმისთვის რომ საერთაშორისო კონსორციუმთან თანამშრომლობისთვის გზა გაეხსნა, შევარდნაძის მთავრობამ 1996 წელს გამოუშვა დეკრეტი, რომლითაც გააუქმა ნებისმიერი მხარისთვის გადაცემული ენერგეტიკული უფლებები. „ამან“ – აცხადებს საარბიტრაჟო კომისია – „ბოლო მოუღო“ კავკასიაში ფუქსის თავგადასავალს. როდესაც ინვესტიციას ნაციონალიზაციას ან ექსპროპრიაციას უკეთებენ, ეს ფუნდამენტურ რისკს უქმნის მოგების მიღების მცდელობას, ახლად წარმოქმნილ არასტაბილურ ბაზრებზე. ფუქსმა ეს იცოდა, მაგრამ რახან ეს უკვე მოხდა, მან და მისმა ბერძენმა პარტნიორმა მოითხოვეს ის, რაც მთლიანობაში ასე შეიძლება ითქვას: გადაუხადონ ნაღდი ფული იმ შანსისთვის, რომელიც მათ ასე მყისიერად წაართვეს. შევარდნაძის მთავრობამ არაერთხელ მიანიშნა, რომ „სათანადო კომპენსაცია გადახდილი იქნება“ – დაასკვნა საარბიტრაჟო კომისიამ. კომპენსაცია არ გადაიხადეს. წლების მანძილზე ის თურქეთში და ისრაელში საქმიანობდა და პარალელურად ხვდებოდა საქართველოს ოფიციალურ პირებს, რათა საკითხის მოგვარებაზე მოლაპარაკებები ეწარმოებინა. მოლაპარაკებები ამაო აღმოჩნდა. ფუქსმა ნიუ-იორკში საკონსულტაცია ფირმა Kissinger Associates-ს დაიქირავა და 2003 წლის იანვარში ფირმის თავმჯდომარემ, აშშ-ს ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა ჰენრი კისინჯერმა ფუქსის სახელით შევარდნაძეს მისწერა. კისინჯერმა თბილისში აქაურ ოფიციალურ პირებთან შესახვედრად თავისი თანამშრომელიც მიავლინა. „შევარდნაძე დაეთანხმა იმას, რაც კისინჯერმა მისწერა“ – განუცხადა ფუქსმა კომისიას – „და ყველაფერი უკვე მოგვარებამდე იყო მისული“. როდესაც 83 წლის შევარდნაძეს ტელეფონით დავუკავშირდით, მან გვითხრა რომ აღარ უნდა ძველი უთანხმოებების გახსენება. ცალკე ინტერვიუში მისი ადმინისტრაციის ყოფილმა ხელმძღვანელმა პეტრე მამრაძემ განგვიცხადა, რომ როდესაც შევარდნაძემ თავიდან გადაწყვიტა საქმე საერთაშორისო კონსორციუმთან დაეჭირა, ექს-პრეზიდენტმა არ იცოდა რომ ფუქსსა და მის პარტნიორს ექსკლუზიური უფლებები ჰქონდათ მინიჭებული. „ეს იმის დამადასტურებელია თუ რამდენად ქაოტური და დეზორგანიზებული იყო იმ დროს საქართველო“ – განაცხადა მამრაძემ. ასეა თუ ისე, ვითარებაში ისევ პოლიტიკური მოვლენები შეიჭრა. „მოხდა „ვარდების რევოლუცია“, თუ რა ვიცი რას უწოდებენ ისინი ამას“ – განუცხადა ფუქსმა საარბიტრაჟო კომისიას – „და ყველაფერი თავდაყირა ამოტრიალდა“. იმ ყვავილის გამო, რომელიც თბილისში თავისუფლების მოედანზე საპროტესტოდ გამოსულ ხალხს ეჭირა, ”ვარდების რევოლუციად” წოდებულმა მოძრაობამ არჩევნების გაყალბების ბრალდებით შევარდნაძე 2003 წლის ნოემბერში დაამხო. ამბოხმა ძალაუფლება მიხეილ სააკაშვილს გადასცა, ოპოზიციის ინგლისურენოვან ლიდერს, რომელიც სამართალს კოლუმბიის უნივერსიტეტში საწავლობდა და რომელიც ნიუ-იორკულ ფირმაში Patterson Belknap Webb & Tyler სტაჟიორად მუშაობდა. მას შემდეგ, რაც 2004 წელს საპრეზიდენტო არჩევნები მოიგო, სააკაშვილი სათავეში ჩაუდგა კანონის უზენაესობის პოპულარიზებისკენ მიმართულ ძალისხმევას, ერთ-ერთი ასეთი მაგალითი მოსამართლეების მოქრთამვის აღკვეთა იყო, მაგრამ ფუქსისა და კარდასოპულოსის საჩივრის მიმართ საჯაროდ თანაგრძნობა არასდროს გამოუჩენია. მოიშველიეს რა ისრაელსა და საქართველოს შორის დადებული ხელშეკრულებები, ინვესტორებმა საჩივარი ICSID-ში 2005 წელს შეიტანეს. ფუქსმა სასამართლო პროცესისთვის საჭირო ფინანსები Allianz-დან, გერმანული სადაზღვევო და საბანკო კომპანიიდან მიიღო. ICSID-ის კომისიის 218 გვერდიანმა დასკვნამ გასულ მარტს მოსარჩელეებს მტკიცე გამამართლებელი განაჩენი გამოუტანა - $98 მილიონი. ფუქსის ადვოკატების თმით, პროცენტების არ მიღებული მოგებისა და სასამართლო ხარჯების გათვალისწინებით თანხა $102 მილიონამდე გაიზარდა. „საქართველოს მთავრობის უარი მომჩივანთა წინაშე პასუხისმგებლობაზე“ – ასკვნის კომისია – „საერთაშორისო სამართლის თანახმად მათი უფლებების აშკარა დარღვევა იყო“. ასეთი გადაწყვეტილება აშშ-ს ფედერალური სასამართლოს განაჩენის მსგავსად მტკიცეა. თუ წაგებული მხარე ვერ იხდის, გამარჯვებულები ცდილობენ მათ ქონებას „შეავლონ ხელი“. ასე ხდება, თუ რა თქმა უნდა აპელაციამ საქმე არ გააჭიანურა. მას შემდეგ რაც არბიტრაჟში საქმე წააგო, საქართველომ ნიუ-იორკული იურიდიული ფირმა Dewey & LeBoeuf დაიქირავა და შეეცადა ICSID-ს უარი ეთქვა ჯარიმაზე. კომპანიამ ფუქსის ადვოკატებთან, Skadden Arps-ის ლონდონის ოფისში მოლაპარაკებები დაიწყო. საერთაშორისო არბიტრაჟის გადაწყვეტილების აპელაციისთვის შანსები მცირეა, თუმცა საქართველოს ადვოკატებმა მიანიშნეს, რომ ქვეყანა ბოლომდე იბრძოლებს, თუ ფუქსი და მისი პარტნიორი მკვეთრად შეკვეცილ თანხას არ დასჯერდებიან. გულუხვი განაჩენით შეიარაღებული ფუქსი დათმობას არ აპირებდა. საქართველოს არ უნდოდა, რომ ძვირადღირებულ ადვოკატებს საქმე ჩაეშლათ. იმ დროს როდესაც ადვოკატები ერთმანეთს ეკინკლავებოდნენ, თბილისის მთავრობამ ფუქსთან უშუალო კომუნიკაცია დაამყარა. აგვისტოში ფინანსთა სამინისტრომ 30 წლის ჩინოვნიკს, ავთანდილ ხარაიძეს ფუქსთან კონტაქტის დამყარება დაავალა. დოკუმენტში რომელიც 2010 წლის 2 სექტემბრითაა დათარიღებული, ხარაიძე იტყობინება რომ დაადგინა ”საქართველოში მოქმედი ებრაელი ბიზნესმენის ვინაობა, რომელიც ახლო ურთიერთობაშია რონი ფუქსთან”. შუამავალი ზეევ ფრენკელი იყო, ისრაელის მოქალაქე, რომელიც წინათ საქართველოში ფუქსისთვის მუშაობდა. ხარაიძე შეხვდა ფრენკელს, რომელმაც შუამავლობაზე თანხმობა განაცხადა. ქართული დოკუმენტების თანახმად ფრენკელმა უთხრა, რომ ”რონი მზადაა ქრთამის სახით 5 000 000 აშშ-ს დოლარი გადაიხადოს, თუ გარიგება მისთვის სასარგებლოდ დასრულდება და ეს განცხადება მან (ფრენკილმა) გაშლილი ხუთი თითით დაადასტურა”. ხარაიძე დასძენს: ”მე საჩვენებლად დავეთანხმე ზეევ ფრენკელს და ვუთხარი, რომ თუ ამ ქრთამის მიღებაში დამეხმარება, მას როგორც შუამავალს 500 000 აშშ-ს დოლარს მივცემ”. ხარაიძე დოკუმენტს, რომელიც საქართველოს გენერალური პროკურორისთვის იყო დაწერილი იმით ასრულებს, რომ თანახმაა საიდუმლოდ იმოქმედოს, როგორც ვოლონტიორმა. ”მე მზად ვარ ვითანამშრომლო გამოძიებასთან” - განაცხადა მან – ”მზად ვარ გამოგიწოდოთ ხელი იმ ადამიანების გამოვლენაში, რომლებიც დანაშაულს სჩადიან”. ქართულენოვანი სასამართლო დოკუმენტების ინგლისური თარგმანი Bloomberg Businessweek-ს კბილაშვილმა მოაწოდა, ადვოკატმა რომელიც ფუქსსა და ფრენკელს წარმოადგენს. კბილაშვილი, რომელიც თბილისში იურიდიული ფირმის ”ყიფიანი და ძიძიგურის” პარტნიორია, ამბობს რომ ფუქსს ფრენკელისთვის ქრთამის შეთავაზების ნება არასდროს მიუცია. ”ეს სიცრუეა” – ამბობს ადვოკატი. ფრენკელი ამტკიცებს, რომ სწორედ ხარაიძემ წამოაყენა ქრთამის იდეა და მოგვიანებით 10%-იანი საკომისიოს იდეაც – ამბობს კბილაშვილი. ოპერაციამ სწრაფად აიღო ტემპი. ”საგამოძიებო გეგმის თანახმად, 2010 წლის 14 სექტემბერს, მე ჩავედი სტამბოლში რონი ფუქსთან და ზეევ ფრენკელთან შესახვედრად” – წერს ხარაიძე დოკუმენტში, რომელიც სამი დღით გვიანაა დათარიღებული. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ქართველი ჩინოვნიკი სტამბოლში უპირველეს ყოვლისა გამოძიებისთვის ჩავიდა და არა მოლაპარაკებებისთვის – ამიტომაც იყო რომ ოტელში, ოთახის მცენარეში ვიდეოკამერა დამალეს. იმ დილას სამი კაცი და მათთან ერთად საქართველოს მთავრობის მთარგმნელი ცნობილი ცისფერი მეჩეთის მახლობლად, ”ინტერკონტინენტალის” მზიან ოთახში შეიკრიბნენ. საქართველოს მთავრობის საიდუმლო ვიდეოჩანაწერში, რომელიც Bloomberg Businessweek-მა ბრალდებულთა ადვოკატების მეშვეობით მოიპოვა, ნაჩვენებია წითელ ტახტზე და რბილ სავარძლებში მსხდომი ოთხეული. ისინი ლიქიორის ბოთლებითა და ახლო-აღმოსავლური ნუგბარით დახუნძლულ მაგიდასთან სხედან. ხარაიძეს ჯინსები და ცისფერი პერანგი აცვია, ის კამერისკენ ზურგით ზის. ფუქსს სვიტრი აცვია და პირდაპირ კადრის ცენტრშია მოქცეული. მერე კი იწყება ხმაურიანი ოთხხმიანი საუბარი რუსულ, ინგლისურ, ქართულ და ებრაულ ენებზე. ის ფაქტი, რომ პრობლემის გადასაწყვეტად ხარაიძეს და შესაძლოა სხვებსაც მილიონობით ქრთამს სთავაზობდნენ, როგორც სჩანს დამორცხვების მიზეზი არავისთვის გამხდარა. საუბარი დაახლოებით 50 წუთზე მეტ ხანს გრძელდებოდა, როდესაც ხარაიძემ პირველად ახსენა ღიად ქრთამი და ღიად მოითხოვა თანხის გაზრდა. ”მთელი სქემის გათვალისწინებით” – განაცხადა მან – ”დათქმული $5 მილიონი $7 მილიონამდე უნდა გაიზარდოს”. ქართველის კომენტარი იმის ვარაუდს აჩენს, რომ ”$5 მილიონზე“ მანამდე უკვე ილაპარაკეს და მისთვის არავის წინააღმდეგობა არ გაუწევია. ამის მაგიერ ფუქსი აუღელვებლად კითხულობს იმას, თუ რამდენადაა დამოკიდებული ქრთამის მოცულობა, როგორიც არ უნდა იყოს ის, უფრო დიდი საჯარიმო თანხიდან. მას დასტურით პასუხობენ. ეს საკითხი გაირკვა და ხარაიძე აცხადებს – ”მოდი კიდევ დავლიოთ”. ფუქსი რომელმაც წინა სადღეგრძელოც იმ მოტივით გააპროტესტა, რომ ჯერ მხოლოდ დილაა, შემოთავაზებაზე გაღიზიანებით რეაგირებს, ”მერამდენე რაუნდზე მივადგებით სიმართლეს?” – კითხულობს ის დაჟინებით. ”ეს რაღა თქმა უნდა, თქვენზეა დამოკიდებული” – პასუხობს ქართველი. ”ძალიან ადრიანი დილაა” – ამბობს ფუქსი. შემდეგ კი ის უფრო მეგობრულ ინტონაციაზე გადადის და რეკომენდაციას უწევს რესტორანს და დისკოთეკას, რომელსაც წინა ღამით მისი ოჯახი ესტუმრა და მერე ისე, როგორც საქართველოს წარმომადგენელმა მოითხოვა, ჭიქები კვლავ ასწიეს. ცოტა ხნის შემდეგ ფუქსი ქართველს ეკითხება, რამდენად შეიძლება ისეთი ქაღალდების შექმნა, რომლებიც არალეგალურ გადასახადს კანონიერ სახეს მისცემს. ”მივიღებთ ინვოისს?” – კითხულობს ფუქსი. ”არ უნდა მჭირდებოდეს იმის ახსნა, თუ რა ხდება ამ დროს” – განაგრძობს ის – ”მაგრამ მე უნდა ვაჩვენო გერმანიაში ადვოკატებს იმიტომ, რომ ისინი ჩვენს ხარჯებს ითვლიან”. ის აშკარად Allianz -სა და Skadden Arps გულისხმობდა. ცდილობს რა თავაზიანი იყოს, ფუქსი ისეთ მიდგომას სთავაზობს, რომელიც მისი თქმით, სხვა საქმეში უკვე გამოიყენა. ”სხვა ქვეყანაში, ჩვენ საქმე გვქონდა და იქ იყო პარტიის ანგარიში, სამთავრობო პარტია, თუ რაღაც ამგვარი და ჩვენ მათ ეს პარტიის შემოწირულობასავით მივეცით“. ისრაელელი აზუსტებს – ”ჩვენ წერილობითი დადასტურება მივიღეთ: გმადლობთ შემოწირულობისთვის, მაგრამ ვიცოდით რომ ფული ხალხთან წავიდა”. (როდესაც კბილაშვილს ვკითხეთ რატომ უნდოდა ფუქსს ასე აშკარად ქრთამის გათეთრება და მისთვის პოლიტიკური შეწირულობის სახის მიცემა, მან გვიპასუხა: ”რონი ფიქრობს, რომ შესაძლებელია ეს ფული დაუბრუნდეს სამთავრობო ორგანიზაციებს ან სამთავრობო პარტიას. ქართული კანონმდებლობის თანახმად, არც ერთი ამ ორი ქმედებიდან ქრთამის შეთავაზებას არ შეესაბამება”. კბილაშვილი ამბობს, რომ არაფერი იცის მისი კლიენტის იმ გარიგებების შესახებ, რომლებსაც მან ”სხვა მთავრობა” უწოდა). ყალბი პოლიტიკური შეწირულობის იდეა მას შემდეგ ქრება, რაც ხარაიძე ფუქსს აწვება და უხსნის რა სახის დარეგულირებას და ქრთამის რა მოცულობას გულისხმობს. მოთმინებიდან გამოსული ფუქსი ერთ მომენტში წამოიძახებს ”100” და სარკასტულად მიანიშნებს, რომ საკითხის გადაწყვეტა სრული $100 მილიონით სურს. შემდეგ მომენტში ის იმაზე ლაპარაკობს, რომ თავს ისე გრძნობს თითქოს გამოძალვის ობიექტია. ”მეტი გინდათ?” – კითხულობს ის – ”ეს რა თქვენი ფულია? ეს არ არის თქვენი ფული, ეს ჩემი ფულია”. ბოლოს კომპრომისი მიღწეულია: ფუქსი და მისი პარტნიორი $72 მილიონს მიიღებენ და აქედან $7 მილიონს ხარაიძეს და მის უცნობ კოლეგებს დაუბრუნებენ. ქართველი ჩინოვნიკი თითქოს თავის უფროსებს ურეკავს თბილისში და გარიგებაზე თანხმობას იღებს. „მთავარი ამ საქმეში უკვე გაკეთდა” – ეუბნება ის დანარჩენებს სასტუმროს ნომერში. ხუთი თვის შემდეგ თბილისის საქალაქო სასამართლოში შინდისფერ მანტიაში გამოწყობილი მოსამართლე ვაჟა ფუხაშვილი დაცვის წარმომადგენელს კბილაშვილს უსმენს. ადვოკატი ამტკიცებს, რომ საქართველოს მთავრობის მთავარი მტკიცებულება, ფარული ვიდეოჩანაწერი სტამბოლიდან უნდა იქნას ამოღებული, რადგან პროკურორმა დაამახინჯა მისი წარმომავლობა. მთავრობა – ამბობს ის – ვიდეოს აღწერს როგორც ხარაიძის, ფინანსთა მინისტრის მოადგილის სამოყვარულო ჩანაწერს. დაცვა ცდილობს წარადგინოს ექსპერტის ჩვენება ლონდონიდან, სადაც ის იტყვის რომ პროფესიონალების მეთვალყურეობის ქვეშ ძალიან სარწმუნო ვიდეოჩანაწერი უნდა მოამზადოს. ფუქსის ადვოკატები ამბობენ, რომ ხარაიძე რეალურად შინაგან საქმეთა სამინისტროს ოპერატიული მუშაკია და ის სპეციალურად გადაიყვანეს ფინანსთა სამინისტროში, რათა ფუქსი ხაფანგში შეეტყუებინა და გაუქმებულიყო არბიტრაჟის გადაწყვეტილება. მოსამართლე არაფერს არ ადასტურებს. პროკურორთა სამკაციანი გუნდი მშვიდად გამოიყურება და მოსამართლეც აცხადებს, რომ შემოთავაზებული ექსპერტი Skadden Arps-მა საქართველოს კანონიერი პროცედურების დარღვევით დაიქირავა. წინადადება უარყოფილია. მოგვიანებით უკვე სასამართლოდან გამოსული კბილაშვილი ამბობს, რომ მოსამართლის გადაწყვეტილებას არ გაუოცებია. ფაქტობრივად მოსამართლის მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება დაცვის წინააღმდეგაა მიმართული, მათ შორის პრემიერ-მინისტრის გილაურის სასამართლოში გამოძახების მოთხოვნაც. ადვოკატებს უნდოდათ გილაურისთვის ეკითხათ, თუ რა როლი ითამაშა მან 14 ოქტომბერს, ბათუმში ხელმოწერის ცერემონიაზე ფუქსის მიწვევის პროცესში. ეს არ მოხდება – გადაწყვიტა მოსამართლემ. (კარდასოპულოსიც მიწვეული იყო ბათუმში, მაგრამ ჭკვიანურად მოიქცა და შინ დარჩა). ”ჩვენ ვიბრძოლებთ და ვიბრძოლებთ რონისთვის, მაგრამ სიტუაცია მძიმეა” – ამბობს კბილაშვილი, 39 წლის ჰიპერაქტიური ადვოკატი, რომელიც ხანდახან ერთდროულად ორ ადამიანთან საუბრობს – ერთთან მობილური ტელეფონით და მეორესთან პირისპირ. მას საქართველოს მთავრობასა და ბიზნესგარემოში ძლიერი კავშირები და ამიტომ მცირე ილუზიები აქვს. ”როგორც სჩანს, ჩვენ ვიცით საითკენაც მიდის საქმე” – დასძენს ადვოკატი. გასულ თვეს ისრაელის პრეზიდენტმა პერესმა დაურეკა სააკაშვილს და სთხოვა საქმისთვის გადაეხედა. ისრეალის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ავიგდორ ლიბერმანმა თავის ქართველ კოლეგას იმავე სულისკვეთებით წერილი მისწერა. ქართველებმა ზრდილობიანი, მაგრამ ბუნდოვანი პასუხის გასცეს – ამბობს კბილაშვილი და დიპლომატი, რომელიც მიმოწერის შესახებ საქმის კურსშია. ელიან რომ სასამართლო მარტშიც გაგრძელდება და მოსამართლე ფუხაშვილი თვის ბოლოს ან აპრილში გამოიტანს ვერდიქტს. მამრაძე, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ყოფილი უფროსი ამბობს, რომ მისი აზრით ფუქსი და მისი თანაინვესტორი 100 მილიონ დოლარს არ იმსახურებენ. ”მათ აბსოლუტურად არაფერი არ გაუკეთებიათ” იმ დროს, როდესაც 1990-იანი წლების დასაწყისში საქართველოში იმყოფებოდნენ – ამბობს ის, მიუხედავად იმისა რომ საარბიტრაჟო სასამართლომ სხვა დასკვნა გააკეთა. მეორეს მხრივ მამრაძე აღიარებს, რომ მიმდინარე სასამართლო პროცესი მისი ქვეყნისთვის უხერხულია და დააზიანებს საქართველოს რეპუტაციას. ისრაელის საინფორმაციო საშუალებები იტყობინებიან, რომ აქაური ბიზნეს-ლიდერები ინვესტორებს აფრთხილებენ თავი შორს დაიჭირონ საქართველოსგან. ფუქსის საქმემ ”მსოფლიოში უამრავი ხალხი გააცეცხლა” – ამბობს ის – ”ზარალი უზარმაზარია”. ახლა, როდესაც საქართველოს მთავრობამ თავის ფარულ ოპერაციას სრულმასშტაბიან სასამართლო პროცესად გადაქცევის საშუალება მისცა, რთული იქნება კომპრომისზე წასვლა და იმის არ აღიარება, რომ ქვეყნის სასამართლო სისტემა ინსტრუმენტად გამოიყენეს საქმეში, რომელიც სხვა არაფერი იყო თუ არა კომერციული უთანხმოება. შიში რომელიც ქართული ჩინოვნიკების უმაღლეს ეშელონებში გაჩნდება, მცირე ნუგეშად მოევლინება ფუქსს მის საკანში. მას ვერც ის ფიქრები დაამშვიდებს, რომლებიც მის დას, შეწუხებულ ორნას თელ-ავივში ეწვევა ხოლმე. „არასდროს რომ არ მისულიყო იმ ნომერში სტამბოლში“ – ამბობს ის – „და მთელი ეს არეულობა თავისი ადვოკატებისთვის გადაებარებინა, ახლა თბილისის ციხის სამზარეულოში მომზადებულ სადილს აღარ შეჭამდა”. ”ნეტა რონი არ წასულიყო თურქეთში” – ამბობს ორნა – ”ის ხაფანგში შეიტყუეს და ისინი დარწმუნებულები არიან, რომ ხელში ჩაიგდეს”.

პოლ ბარე



http://foreignpress.ge/?p=16674
kote-1962
10-03-2011 „ნაციონალების“ საარჩევნო ჩიხი „რვიანისთვის“
[როზი ჯღამაია, რუსიკო მუმლაძე]

თბილისი კიდევ ერთხელ გახდება მმართველი ძალის „საცდელი“ ქალაქი. ხელისუფლება ოპოზიციის მოთხოვნას – ბიომეტრიული მეთოდით სიის ფორმირებას მხოლოდ დედაქალაქში თანხმდება; მანდატების თანაწონადობასთან დაკავშირებით, პრობლემა “ნაციონალურად” გადაწყვიტეს და ამასთან თანხმობა განაცხადეს, რომ საარჩევნო კანონმდებლობაში აღდგეს ნორმა, რომლის მიხედვითაც, დამოუკიდებელ კანიდადტს, იმის მიუხედავად, აქვს თუ არა რომელიმე პარტიული კუთვნილება, შეეძლოს არჩევნებში მონაწილეობა.

გარდა ამისა, მმართველმა გუნდმა დღის წესრიგში ერთი ახალი საკითხი დააყენა, კერძოდ: არაგანზრახ დანაშაულისთვის მსჯავრდებულ პირებს, რომლებსაც სამ წლამდე სასჯელი აქვთ მისჯილი, ხმის მიცემის უფლება მიენიჭოთ.

საკუთარი „პირობის“ შესახებ „ნაციონალებმა“ ოპოზიციას ჯერ კიდევ სამუშაო შეხვედრამდე, მედიის საშუალებით ამცნეს, რამაც ოპოზიციური პარტიების გულისწყრომა გამოიწვია, თუმცა, ამაზე ოდნავ ქვევით ვისაუბრებთ. მანამდე კი შეგახსენებთ, რომ საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებაზე მომუშავე ჯგუფის წევრების დათქმის შესაბამისად, მმართველ გუნდსა და ოპოზიციურ პარტიებს პრეზენტაციები ჯერ კიდევ დეკემბრის ბოლოსთვის უნდა წარმოედგინათ, თებერვალში კი პოზიციების დაფიქსირება უნდა დასრულებულიყო.

თუმცა, გასული წელი ისე დასრულდა, რომ “ნაციონალურ მოძრაობას” საპრეზენტაციოდ არცერთი საკითხი არ წარმოუდგენია და, შესაბამისად, ვერც პოზიციების წარმოდეგნა მოხდა. გუშინ, 9 მარტს კი, ხელისუფლებამ ის პრეზენტაცია გამართა, რაც დეკემბერში უნდა წარმოედგინა, მაგრამ, ამის მიუხედავად, ოპოზიციამ საკუთარ პოზიციებზე ხელისუფლებისგან პასუხი ვერც ამჯერად მიიღო.

ჩვენ ჯერ კიდევ სხდომის დაწყებამდე ვცადეთ პავლე კუბლაშვილსგან რამდენიმე კითხვაზე კონკრეტული პასუხი მიგვეღო:

არ შეიძლება, თბილისთან ერთად სხვა დიდ ქალაქებშიც მოხდეს საპილოტე პროგრამის ამოქმედება?

–არა, შეუძლებელია. ჯერ ერთი, ფინანსები არ არის საკმარისი და საკადრო პრობლემებიცაა. დროშიც ვერ მოესწრება. ამის ახსნას ვცდილობთ ახლა.

ბოლივიაში ხომ მოასწრეს?

–მერე როგორ ჩაატარეს იქ არჩევნები? იარაღიანი კაცი ედგათ თავზე... და ვინ აირჩიეს? - თქვა კუბლაშვილმა და თან გაეღიმა.

არ ფიქრობთ, რომ თქვენს შეთავაზებას თამაშში ჩაგითვლიან ოპოზიციური პარტიები?

–რატომ? თქვენ ასე ფიქრობთ?

დიახ, ასე ვფიქრობ.

- მე ასე არ ვფიქრობ.

ცოტა ხანში, საქართველოს სხვა ქალაქებში ბიომეტრიული ექსპერიმენტის ჩატარების შესახებ, ზუსტად იგივე კითხვა დაუსვა “მრეწველმა“ ზურაბ ტყემალაძემ „ნაციონალების“ წარმომადგენლებს, თუმცა, სულ სხვა პასუხიც მიიღო:

“თბილისში ეს ამბავი უკეთესად გამოვა, რადგან ძირითადი მაცხოვრებლები რეალურად ცხოვრობენ დედაქალაქში და სხვა ქალაქებში იგივე სიტუაცია არ არის”.

ახლა კი, ვნახოთ, რას ფიქრობდა იგივე თემაზე ცენტრალურ საარჩევნო კომისიაში მისული ოპოზიცია, რომელსაც „ნაციონალებმა“ მედიის საშუალებით ამცნეს საარჩევნო გარემოს შეცვლის თაობაზე საკუთარი პოზიციები.

რას თამაშობს ხელისუფლება?

„ახალი მემარჯვენე“ მამუკა კაციტაძე: ეს არის ძალიან უნიჭო თამაში.

რეალურად წამოვლენ დათმობაზე?

ირაკლი მელაშვილი: „წამოვლენ, აბა, რას იზამენ, უფრო მეტ დათმობაზეც წამოვლენ“.

„თავისუფალი დემოკრატი“ ზურაბ აბაშიძე: „ჯერ სამუშაო პროცესი მიდის. ეს არ არის საბოლოო პოზიცია“.

„რესპუბლიკელების ლიდერმა“ დავით უსუფაშვილმა კი, შეხვედრის დაწყებამდე ჟურნალისტებს განუცხადა: „თუკი არჩევნებს ჩვენთან შეთანხმების გარეშე ჩაატარებენ, ამას არ შეიძლება, არჩევნები დაერქვას. ჩვენ არ ვაპირებთ, ხელისუფლების ანკესს წამოვეგოთ და ამ მანევრების გამო საშუალება მივცეთ, ჩვენზე გადმოიტანოს პასუხისმგებლობა, თითქოს არ ველაპარაკებით. ჩვენ მას ველაპარაკებით, ვუსმენთ და დარწმუნებული ვარ, ამ პროცესს წარმატებულ შედეგამდე მივიყვანთ“...

უკვე შეხვედრაზე კი, უსუფაშვილმა მკაცრად დააფიქსირა თავისი უკმაყოფილება იმის თაობაზე, რომ ხელისუფლებამ საარჩევნო გარემოზე მომუშავე პარტიების მიერ გაჟღერებული ინიციატივებიდან მხოლოდ რამდენიმეს უპასუხა და სანაცვლოდ ახალი 4 ინიციატივა წარმოადგინა, რომელიც ამ ფორმატში მომუშავე არცერთ პარტიას არ დაუყენებია. მან ხელისუფლების წარმომადგენლებს ჰკითხა, ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ ხელისუფლება მხოლოდ თავის მიერ წარმოდგენილ ინიციატივებს დაუჭერს მხარს და დანარჩენში ძველ, ანუ მოქმედ კოდექსს ეთანხმება.

კაციტაძემაც უსაყვედურა ხელისუფლებას: - “ჩვენ წინასწარ, შეკრებამდე წარმოგიდგენთ ხოლმე ჩვენს ინიციატივებს, თქვენ კი - პირდაპირ შეხვედრამდე რამდენიმე საათით ადრე, თანაც ტელევიზიით გვამცნეთ თქვენი შეთავაზებები”.

ამ თემაზე გაღიზიანება ყველა პარტიის წარმომადგენელს ეტყობოდა. „ქრისტიან-დემოკრატმა“, ლევან ვეფხვაძემ პირდაპირ ჰკითხა მმართველებს: „წინადადებების ეს პაკეტი რას ნიშნავს, ჩვენს დანარჩენ შეთავაზებებზე დიალოგი აღარ გაგრძელდება?“.

ოპოზიციის დანარჩენ შეთავაზებებში კი მწვავედ იყო ხაზგასმული მედიაგარემოს გაუმჯობესების აუცილებლობა, ხელისუფლების მხრიდან ადმინისტრაციული რესურსების გამოყენების პრობლემა, საარჩევნო ადმინისტრაციის დაკომპლექტების წესის შეცვლა და კიდევ ბევრი სხვა. თუმცა, მმართველების ახალ საარჩევნო პაკეტში ამ თემებზე საუბარი საერთოდ არ არის.

„ნაციონალი“ აკაკი მინაშვილმა ოპოზიციონერებს განუცხადა, რომ დიალოგი საარჩევნო თემის გარშემო გრძელდება. თუმცა, პავლე კუბლაშვილმა დაადასტურა, რომ „ნაციონალების“ შეთავაზება სწორედაც რომ ასეთია: „“ნაციონალების“ ახალ ინიციატივებს პლიუს მოქმედი საარჩევნო კოდექსი“.

ბუნებრივია, ჩნდება კითხვა, რას ნიშნავს ეს ყველაფერი? საარჩევნო მაგიდის გარშემო შეკრებილმა პარტიებმა (სახელისუფლებო ძალის ჩათვლით) ხომ თავიდანვე დათქვეს, რომ მაისის ბოლოს მათ უკვე შეცვლილ საარჩევნო კოდექსს კანონ-პროექტის სახე უნდა მისცენ და საქართველოს პარლამენტს გადაუგზავნონ განსახილველად. პირველ შეხვედრაზე, ყველა ერთად აცხადებდა, რომ თვისობრივად ახალი საარჩევნო კოდექსი უნდა მიეღოთ. ამ შეკრებიდან რამდენიმე თვეში და მაისამდე ორთვენახევრით ადრე, ხელისუფლება უცებ აცხადებს, რომ, ფაქტობრივად, ძველი კოდექსი რჩება ძალაში და მასში მხოლოდ რამდენიმე „ნაციონალური“ ცვლილება შევა.

მიუხედავად იმისა, რომ დარბაზში შეკრებილები უკმაყოფილებას არ მალავდნენ, ძნელი სათქმელია, რას მოიმოქმედებენ ისინი, თუ ხელისუფლება მხოლოდ თავისივე წარმოდგენილი ცვლილებებით დაკმაყოფილდება. მაგალითად, “ხალხის პარტიის” ლიდერი ალეკო შალამბერიძე თვლის, რომ ამ პროცესს ოპოზიციურმა პარტიებმა თუ საპროტესტო აქციები არ მიაშველეს, მაშინ ძველი სცენარით განვითარდება მოვლენები და მომავალი არჩევნებიც კვლავ „ჩვეულ“ გარემოში ჩატარდება.

ერთი სიტყვით, ოპოზიციასა და ხელისუფლებას შორის დიალოგი მაგიდის ირგვლივ მაინც განახლდა და ვინაიდან, გუშინდელი დღე, ასე ვთქვათ, პრეზენტატიული ხასიათის იყო, დისკუსიის ნაცვლად, ოპოზიციის მხრიდან, უფრო მეტად, კითხვები ისმოდა. რა თქმა უნდა, მთავარი კითხვა ბიომეტრული მონაცემებით სიის ფორმირების საკითხზე დაისვა. კერძოდ, ოპოზიცია დაინტერესდა, რატომ შემოიფარგლა ხელისუფლება მხოლოდ დედაქალაქით, რაზეც აკაკი მინაშვილისგან პასუხად მიიღო: “ამომრჩევლების დიდი რაოდენობით დარეგისტრირება თუ ვერ მოხერხდა, ეს არჩევნების პერიოდში პრობლემას წარმოშობს”.

ამის შემდეგ, მამუკა კაციტაძემ თავად დააკონკრეტა, რომ ხელისუფლება პრობლემაში პირველ საკითხად თანხის უკმარისობას გულისხმობდა, ხოლო მეორე პრობლემა არაკომპაქტურად დასახლებული საარჩევნო ოლქები იყო, რომელიც ართულებდა პროგრამის განხორციელაბას. ამიტომ, კაციტაძე ინიციატივით გამოვიდა, რომ თბილისთან ერთად, ყველა კომპაქტურად დასახლებულ დიდ ქალაქზე, დიდ სოფელსა თუ რაიონულ ცენტრზეც (რომლებიც ასევე კომპაქტურად არის დასახლებული) გავრცელებულიყო საპილოტე პროგრმა.

თუმცა მინაშვილმა თავი შორს დაიჭირა: “ამ პროექტის გაშლა ადამიანური და ფინანსური რესურსების ზედმეტ დანახარჯს გამოიწვევს და ამან შესაძლოა, გაართულოს პროცესი”.

რაც შეეხება მანდატების თანაწონადობასთან (იგულისხმება, რომ თითოეული მანდატის უკან ამომრჩევლის თანაბარი რაოდენობა იყოს) დაკავშირებით დასმულ კითხვას, რომელიც ბიომეტრაზე არანაკლებ მნიშვნელოვანია (შეიძლება უფრო მნიშვნელოვანიც კია) ოპოზიციისთვის, კუბლაშვილისგან შემდეგი პასუხი მიიღო: “ჩვენ შევეცადეთ, რომ მანდატებს შორის განსხვავება მაქსიმალურად შეგვემცირებინა. ოლქები, სადაც მოსახლეობა 100 ათასზე ზევით იყო, ქვევით ჩამოვწიეთ”.

მამუკა კაციტაძე: “თქვენ ამბობთ, რომ მანდატების წონადობის გათანაბრებას საერთაშორისო ორგანიზაციები ითხოვენ, რომელიც 15%–ან ცდომილებას ითვალისწინებს, ამიტომ, ჩვენ უნდა ვიცოდეთ ის ნიშნული, რომელთან მიმართებაში უნდა დავთვალოთ ცდომილება ან – ზევით ან – ქვევით. თუ ასეთი ნიშნული არ მაქვს, მაშინ რას შევუდარო 15%–ანი ცდომილება?

კუბლაშვილი: “თუ თქვენ მეკითხებით, რომ ჩვენი შეთავაზება ამოწურავს თუ არა 15%–ან ცდომილებასთან დაკავშირებით პრობლემას, გიპასუხებთ, რომ არ ამოწურავს. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, სადაც იყო მაღალი განსხვავება საშუალოსა და მაღალს შორს, იქ ეს ინტერვალი შევამცირეთ”.

ამის შემდეგ, პავლე კუბლაშვილმა მამუკა კაციტაძის მიერ, საკითხების განხილვასთან დაკავშირებით დასმულ კიდევ ერთ კითხვას გასცა პასუხი: “შევთანხმდეთ, რომ განვიხილოთ ყველა საკითხი ერთად და არა ისე, რომ განვიხილოთ ერთი საკითხი და შემდეგ, პლუსი, ან მინუსი დავსვათ. ჩვენ ეს ყველაფერი ერთ კონტექსტში უნდა განვიხილოთ და შემდეგ უკვე, ჩვენი პოზიციები უნდა დავაახლოვოთ.”

მამუკა კაციტაძემ კი დააკონკრეტა: “გეთანხმებით, რომ პლუსი და მინუსი ბოლოში უნდა დავსვათ, მაგრამ ისე, რომ მე კითხვა დავსვა ბიომეტრიაზე, ბატონმა ზურაბმა სისტემაზე, მალხაზმა კიდევ რაღა სხვაზე და ეს ყველაფერი ერთდროულად განვიხილოთ არ გამოვა. მსჯელობაზე საკითხის განხილვას უნდა დავუსვათ წერტილი და შემდეგ საკითხზე ისე გადავიდეთ, პლუსი და მინუსი კი ბოლოს დავსვათ”.

ვინაიდან მხარეებს გუშინდელ შეხვედრაზე ბევრი არაფერი ჰქონდათ სამსჯელო, სხდომა მალე დასრულდა და სხდომის დასრულების შემდეგ, ჯერ, აკაკი მინაშვილს ვესუბრეთ:

მმართველი პარტიის დღევანდელი პოზიცია ხომ არ ნიშნავს იმას, რომ ოპოზიციის შეთავაზებებზე უარს ამბობთ?

–ეს ნიშნავს იმას, რომ ინტენსიური დისკუსია გრძელდება ყველა საკითხთან მიმართებაში. რაღაც საკითხებში გარკვეული პოზიციები წარმოვადგინეთ, მაგალითად, ბიომეტრულ სიებთან დაკავშირებით. ბუნებრივია, მხოლოდ თბილსზე ვაკეთებთ აქცენტს, რადგან პასუხისმგებლობა ჩვენ უნდა ავიღოთ დ ამიტომ, რისკები უნდ გამოვრიცხოთ. ამიტომ, თბილისში საპილოტე პროექტის განხორცელება არის ყველაზე კარგი გამოსავალი. ჩვენი შეთავაზება ნაზავია, ანუ, აქ პასუხიც არის ოპოზიციის პოზიციაზე და ამასთანავე, ჩვენი პოზიციებიც დავაფიქსირეთ გარკვეულ საკითხებზე, ისევე, როგორც ეს სხვა პოლიტიკურმა პარტიებმა გააკეთეს.

ოპოზიციურმა რვიანმა ბიომეტრიასთან დაკავშირებით საკუთარი გაანგარიშება წარმოადგინა, რაც შორსაა თქვენი ანგარიშისგან. იზიარებთ თუ არა მათ არითმეტიკას?

ჩვენ, ჯერ, წერილობით არ გავცნობივართ ოპოზიციური რვიანის წარმოდგენილ გაანგარიშებებს. ისე კი, ყველა გაანგარიშება სამოქალაქო რეესტრს აქვს გაკეთებული.

როდის დასრულდება ეს მოლაპარაკებები, როცა შეგეძლებათ თქვათ, შედგა თუ ვერა მოლაპარაკება?

მაისისთვის შეჯერებული ვარიანტი უნდა არსებობდეს და უნდა იდოს კონკრეტული პროექტი, ეს არის ჩვენი მიზანი.

მორიგი კითხვა კი ვახტანგ ხმალაძეს დავუსვით.

რამდენად მისაღებია თქვენთვის ხელისუფლების პოზიცია?

–ხელისუფლების პოზიცია ასეთია: “საარჩევნო კოდექსის ცვლილება სწორედ ამ კუთხით შეიძლება, რაც წარმოვადგინეთ, ხოლო სხვა ყველა დანარჩენი, რაც საარჩევნო კოდექსში არის ასახული სავსებით გვაკმაყოფილებს”.

ხელისუფლების მიერ რამდენიმე წინადადება არის შემოთავაზებული, რომელიც შესაძლებელია გავიზიაროთ, თუმცა, ეს წინადადებები მთლიან საარჩევნო გარემოზე ვერანაირ ცვლილებას ვერ მოახდენს. მაგალითად, მსუბუქი დანაშაულისთვის მსჯავრდებულებისთვის სააარჩევნო ხმის მიცემა – ასეთ ადამიანთა რიცხვი არის დაახლოებით 6 ათასი და მათთვის უფლების მინიჭება, ან არმინიჭება საარჩევნო გარემოზე ვერანაირ გავლენას ვერ მოახდენს. რაც შეეხება სხვა წინადადებებს, ყველა პრობლემას ისევ პრობლემად დატოვებს და არაფრით გააუმჯობესებს მდგომარეობას.

ხელისუფლების პოზიცია ჩიხში ხომ არ შეიყვანს მოლაპარაკებებს?

ვნახოთ, როდესაც დაიწყება მოლაპარაკება, მაშინ გამოჩნდება ყველაფერი.

რაც შეეხება მამუკა კაციტაძეს, მან საკუთარი პოზიცია ამგვარად გამოხატა: “ხელისუფლებამ ჩვენს მიერ 9 პრეზენტირებულ საკითხთან დაკავშირებით, 6 საკითხზე საერთოდ ვერაფერი თქვა, რადგან როგორ თავად აღიარეს თავად პარტის შიგნით აზრთა სხვადასხვაობაა და ვერ ჩამოყალიბდნენ, რისთვისაც დამატებით ვადებს ითხოვენ. ერთ საკითხზე მეტ–ნაკლებად, რაღაც თქვეს, რომელიც პასუხად ვერ ჩაითვლება, ხოლო ორ, ისეთ მნიშვნელოვან საკითხზე, როგორიცაა ბიომეტრიით სიის ფორმირება და საარჩევნო სისტემა, სისტემის ნაწილში მათ პოზიციას არც კი განვიხილავ, რადგან თავად აღიარეს, რომ საერთაშორისო ორგანიზაციების მოთხოვნა, რომ მანდატს უნდა ჰქონდეს თანაბარი წონა, მათ მიერ წარმოდგენილ ვარიანტში არ არის გათვალისწინებელი. თითქოს რაღაცას ეცადნენ, მაგრამ ვერაფერი ვერ მიიღეს და მათი პოზიცია, მანდატის თანაბრობის ნაწილში, კრიტიკას ვერ უძლებს.

რაც შეეხება ბიომეტრიას, აქ არის გარღვევა, ხელისუფლება, რომელიც ქილიკობდა, რომ ამის დაშვება არ შეიძლებოდა და ა.შ. დღეს ამბობს, რომ ეს დედაქალაქში გაკეთებადია. მარტივად ჩნდება კითხვა – თუ დედაქალაქში გაკეთებადია, რატომ არ არის გაკეთებადი საქართველოს დანარჩენ ტერიტორიაზე?

მათ ხომ თქვეს, რომ ამისთვის დამატებითი ფინანსები იქნება საჭირო?

–ფინანსურ რესურსებზე როცა საუბრობენ, ფინანსებზე პასუხისმგებელია ხელისუფლება, თუ მათ ჩვენი თანადგომა სჭირდება საერთაშორისო დონორების მოძიებაში, მზად ვართ, რომ თანადგომის რეჟიმში ერთად ვეძიოთ ფინანსები. მთავარი არის ერთი რამ, ბიომეტრიით ამომრჩეველთა სიის ფორმირება, როგორც აუცილებლელი საჭიროება და შესაძლებელი ხელისუფებისგან იქნას აღიარებული. ჩვენ კი ისღა დაგვრჩენია, რომ მათ მიერ შემოთავაზებული მასშტაბი დედაქალაქისა გავაფართოვოთ მთელი საქართველოს ტერიტორიაზე.

ეს პროცესი ასეთი მიდგომით ხომ შეიძლება უსასრულოდ გაიწელოს?

–არა, ვადებს რაც შეეხება, გავითვალისწინოთ ჩვენი პირველი შეთანხმება, რომ გაზაფხულზე, კერძოდ, მაისის ბოლომდე, ამ მაგიდას აქვს მუშაობის დრო და ვადა და ჩვენ ეს უნდა დავასრულოთ ამ ვადაში. რაღაცას გავაკეთებთ მარტის შუა რიცხვებში, რაღაცას აპრილის დასწყისში, მაგრამ ყველაფერი უნდა დავასრულოთ მაისის ბოლოს. ეს ვადები რევიზიისთვის არავის დაუქვემდბარებია. ამიტომ, ჩვენი დათქმა, რომ ეს მაისამდე უნდა განხორციელდეს ძალაშია და ეს ასე უნდა იყოს.

თუ პროცესები ისე არ განვითარდება, როგორც თქვენ ამბობთ, შემდეგ რა იქნება?

–“თუ”–ზე უნდა ისაუბროთ თქვენ და პოლიტოლოგებმა, მე კი პროცესში ვარ და ვიბრძვი, რომ ეს “თუ”–ები მოვხსნა.

და ბოლოს, უნდა აღვნიშნოთ, რომ ჯერ კიდევ სხდომის დასრულებამდე, მამუკა კაციტაძე ჩვენთვის ერთ მნიშვნელოვან საკითხს შეეხო. კერძოდ, საარჩევნო გარემოზე მომუშავე ჯგუფს გასვლითი სხდომის ჩატარება უხდება, ამბობენ, რომ გასვლითი სხდომები უფრო ნაყოფიერია (პოლიტიკოსებს არსად ეჩქარებათ და სხდომიდან გაპარვას ვერ ახერხებენ), რაშიც ნამდვილად ვეთანხმებით. თუმცა პრობლემა ისაა, რომ მოდერატორი კომპანია დამკვირვებლების ხარჯებს არ ანაზღაურებს. ჩვენ კი, დიდი ინტერესის მიუხედავად, ვეთიშებით პროცესს და როგორც აღმოჩნდა ანალოგიურ მდგომარეობაშია ბევრი არასამთავრობო ორგანიზაციაც.

ასე რომ, მამუკა კაციტაძე ახალი ინიციატივით გამოვიდა: “როდესაც სიღნაღში გახლდით, გაჩნდა წერილები, რომ “ხელისუფლება და ოპოზიცია სიყვარულის ქალაქში წავიდნენ”. თუ საჭირო გახდა, სადაც საჭიროა იქ წავალ და არც მსგავსი წერილები მაშინებს, მაგრამ აქ მთავარი სხვა რამაა. რადგან პროცესის გამჭვირვალობა იყო ჩვენი შეთანხმების პირობამდე მიყვანილი პროცესი, გამჭვირვალე უნდა იყოს გასვლითი ღონისძიებებიც. იმ ადამიანების უმრავლესობას კი, როლებიც აქ ბრძანდებიან, არ ხელეწიფება თანამონაწილეობა გასვლითი ღონისძიებების დროს.

ხელისუფლება, ბუნებრივია, ჩვენ ვერ მოგვმართავს და იქნებ, მოდერატორ ორგანიზაციას შეეხიდოს, რომ საზოგადოება თანამონაწილე გახდეს იმ გასვლითი ღონისძიებისა, სადაც მათთან ერთადაც გაიმართება მსჯელობა ამ საკითხებთან დაკავშირებით”.

ამაზე ზურაბ ტყემალაძემ ხუმრობით, თუ ნახევრად ხუმრობით უპასუხა: “დამფინანსებლები თუ ღონისძიებას აფინანსებენ, წამოსვლას ვერ დააფინანსებენ? თუ არა და, ბოლოს და ბოლოს, ეს პარტიებმა ავიღოთ ჩვენს თავზე”.

თუმცა, რა გამოვა აქედან რთული სათქმელია. ოპოზიცია საკითხის საჯაროობისთვის საზოგადოებრივ მაუწყებელზე ითხოვდა დროს, რასაც პავლე კუბლაშვილი დაეთანხმა, ყოველ შემთხვევაში, ხმამაღლა ასე თქვა, თუმცა, ეს საკითხი, ჯერ, ისევ ჰაერშია გამოკიდებული. ასე რომ, რა გამოვა აქედან რთული სათქმელია.



http://www.presage.tv/?m=politics&AID=3711
kote-1962
10-03-2011

სააკაშვილის პერსონა ნონგრატად გამოცხადებას ევროპელი ადვოკატებიც უერთდებიან


[ნინო მიქიაშვილი]

ავსტრიიდან ორი დღის წინ დაბრუნებულ საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარეს, ზაზა ხატიაშვილს შევხვდით და ვესაუბრეთ იმაზე, თუ რა მოხდა ვენაში, ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის აღმასრულებელი კომიტეტის, იგივე პიკოს სხდომაზე და რა გეგმები აქვთ ევროპელ ადვოკატებს, საქართველოს ადვოკატთა კორპუსთან მიმართებაში.

შეგახსენებთ, რომ 12 თებერვალს ადვოკატი ვარლამ ბალხამიშვილი პოლიციამ დააკავა, ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა და შემდეგ სასამართლომ 400 ლარით დააჯარიმა, რაც საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციამ შეაფასა, როგორც ადვოკატთა ინსტიტუტზე მორიგი თავდასხმის ფაქტი და მომხდარის შესახებ ევროპის ადვოკატთა ასოციაციას აცნობა.

3 მარტს, ვენაში, პიკოს წევრებმა ქართველ ადვოკატთან მიმართებაში მომხდარი ინცინდენტის დეტალები უშუალოდ საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარისგან მოისმინეს.

რა რეაქცია ჰქონდათ ევროპელ ადვოკატებს ბალხამიშვილის საქმეზე?

- ზაზა ხატიაშვილი: ამ ისტორიის მოსმენის შემდეგ, რასაც ახლა გიამბობთ, რა რეაქცია შეიძლებოდა მოჰყოლოდა ევროპელ ადვოკატებში, თავად შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ - როდესაც ადვოკატ ვარლამ ბალხამიშვილზე პოლიციელმა მინდია კახაძემ თავდასხმა განახორციელა და ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა, ბატონმა ბალხამიშვილმა დახმარებისთვის ადვოკატთა ასოციაციას მოგვმართა და საქმეში ასე ჩავერთეთ.

15 თებერვალს სასამართლომ ბალხამიშვილს წვრილმან ხულიგნობაზე და პოლიციისთვის წინააღმდეგობის გაწევაზე 400-ლარიანი ჯარიმა გამოუწერა. ესაა კიდევ ერთი თავდასხმა, ადვოკატთა კორპუსის ინსტიტუციონალური დევნა. სასამართლო პროცესს ვესწრებოდი. ადამიანს, რომელიც თავის თავს მოსამართლეს ეძახის, ბალხამიშვილმა უთხრა, რომ მას ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენეს, რომ იგი დამნაშავე არ არის და ამასთან, წარუდგინა ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარის მიერ მთავარ პროკურატურაში შეტანილი საჩივარი, მინდია კახაძის წინააღმდეგ.

იმ პოლიციელმა, ვინც ბალხამიშვილი დააკავა, სასამართლო დარბაზში, დაკითხვისას თქვა, რომ თურმე წინააღმდეგობის გაწევა გამოიხატა იმაში, რომ ბალხამიშვილი ”სიგარეტს ეწეოდა, ვთხოვე და არ ჩააქროო”. მოსამართლემ ეს მომენტი ოქმში არ შეიტანა, რადგან ცხადია, რომ ეს არ არის წინააღმდეგობა. აქ არის ტიპიური პოლიციური სახელმწიფო - ოქმი გააყალბეს და ადვოკატი დასაჯეს. აი, ეს არის ადვოკატთა კორპუსისადმი სახელმწიფოს დამოკიდებულება. დღევანდელი სასამართლო არის სააკაშვილის საფეოდალო დაწესებულება, სადაც რიგითი ფეოდალები იმას აკეთებენ, რასაც უზენაესი ფეოდალი, კუბლაშვილი ნერგავს.

ამ ჯალათების ქვეყანაში სამართლის პოვნის შანსი თითქმის ნულის ტოლია და ამიტომ, ამ კონკრეტული ფაქტის შესახებ წერილობით მივმართე ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის აღმასრულებელ კომიტეტს, პიკოს, რომელიც იმდენად არის დაინტერესებული საქართველოში ადვოკატების თავს დატრიალებული უბედურებით, რომ ბოლო ორ სხდომაზე აქ არსებული ვითარება ნომერ პირველ საკითხად გაიტანეს.

ვენაში გამართულ პიკოს სხდომაზე 5-წუთიანი გამოსვლა მქონდა, რის შემდეგაც საათი და 10 წუთი მისვამდნენ კითხვებს იმის შესახებ, თუ რა რეაგირება მოჰყვა ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტის მიერ, სააკაშვილისთვის გამოგზავნილ უმწვავეს წერილს; პიკოს წევრებს აინტერესებდათ რისი გაკეთება შეიძლება აქ არსებული ვითარების გამოსასწორებლად.

მათ წარვუდგინე ევროკავშირის პრეზიდენტის სახელზე დაწერილი მიმართვა, მერაბიშვილის, ადეიშვილის, კუბლაშვილის, კალმახელიძის და სააკაშვილის არშეშვებაზე და სანქციების დაწესებაზე, ევროკავშირის წევრი ქვეყნების ტერიტორიაზე. ვუთხარი რომ ამ მოთხოვნას საქართველოში მოქმედმა 22-მა არასამთავრობო და საზოგადოებრივმა ორგანიზაციამ ხელი მოაწერა. ევროპელი ადვოკატები შემპირდნენ, ამ მოთხოვნას ისინიც შეუერთდებიან.

ანუ ევროპელი ადვოკატებიც აწერენ ხელს სააკაშვილის პერსონა ნონგრატად გამოცხადებას?

- ისინი მხარს უჭერენ ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარის ინიციატივას და ევროკავშირში წერილს დამოუკიდებლად გააგზავნიან.

კონკრეტულად რომელი ქვეყნების ადვოკატები გააკეთებენ ამას?

- მართებული არ იქნება, თუ მათ ვინაობას მიმართვის გაგზავნამდე დავაკონკრეტებ. მათ მითხრეს - ”ვინაიდან ამ კაცზე (სააკაშვილზე) არ ჭრის სამართლებრივი მიმართვები, უფრო მკაცრი ზომების მიღება იქნება საჭირო და ჩვენ ყველაფერს გავაკეთებთ იმისთვის, რომ ამ საკითხის განხილვა ჯერ კომისიაზე, შემდეგ კი ევროპარლამენტის სხდომაზე მოხდესო”.

მათ ამგვარი უპრეცენდენტო ნაბიჯის გადადგმა ქართველი კოლეგების მდგომარეობის გამო გადაწყვიტეს; აქ არსებული ვითარებით ჩვენი ევროპელი კოლეგები შეშფოთებულები არიან. მათ ასევე სხვადასხვა ღონისძიებები დასახეს. თვითონ თქვეს - ”შევიკრიბოთ და შევთანხმდეთ იმაზე, რომ დავეხმაროთ საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციასო”.

კიდევ რის გაკეთება შეუძლიათ ევროპარლამენტისთვის მიმართვის გარდა?

- შესაძლებელია პიკოს სხდომა გაიმართოს საქართველოში. ეს საკითხი მაისში გადაწყდება. ამასთან, მათ რაღაც ვთხოვე, რის შესახებაც ამ ეტაპზე ღიად საუბარი არ მინდა. პიკომ დახმარება აღმითქვა - ეს იქნება ძალიან დიდი სიუპრიზი სააკაშვილის ხელისუფლებისთვის; ევროპის ადვოკატთა ასოციაცია გააკეთებს იმას, რისიც სააკაშვილს ყველაზე მეტად ეშინია - ევროპაში სააკაშვილის ნეობოლშევიკური სულის ლუსტრირება მოხდება.

მიიღო რაიმე პასუხი სააკაშვილის ხელისუფლებისგან, ევროპის ადვოკატთა ასოციაციამ?

- პასუხი ჯერ არ მიუღიათ. მე ველოდები პიკოს სხდომის ოქმს, რომელსაც მოგვიანებით გამომიგზავნიან - მასში ასახული იქნება ის ყველაფერი, რაზეც საათზე მეტხანს ვსაუბრობდით. ეს იქნება იმის კიდევ ერთი აღიარება, რომ საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის პრობლემა იქცა ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის ერთ-ერთ ყველაზე ძირითად პრობლემად.

გაგზავნეთ ევროკავშირში წერილობითი თხოვნა, რომელსაც ხელს 22 ორგანიზაცია აწერს?

- საქართველოდან გაგზავნას მოვერიდე და მიმართვა გასულ პარასკევს ავსტრიიდან ბრიუსელში დაზღვეული ფოსტით გავგზავნე. როგორც ვიცი, ევროკავშირში ჩვენი წერილი სამშაბათს მიიღეს. კარგი იქნება თუ ამგვარ მიმართვას ადვოკატების გარდა ისინიც შეადგენენ და გაგზავნიან, ვისი უფლებებიც ირღვევა.

ის ფაქტი რომ სააკაშვილს ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტმა მოწერა წერილი სათაურით - ”შეშფოთება ქართველი ადვოკატების მდგომარეობის გამო”, რომელშიც ეუბნება 1 მილიონი ადვოკატის სახელით გწერო და ეს სააკაშვილმა ერთი ყურიდან მეორეში გაატარა, შემიძლია ვთქვა, რომ ეს ადამიანი მნიშვნელოვან მოვლენებს არაადეკვატურად აფასებს, მაგრამ როცა ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტი სააკაშვილს ეუბნება, რომ ის არღვევს ვიღაცის (ამ შემთხვევაში ადვოკატების) უფლებებს, მას ახლა ამერიკუილ ორგანიზაციიის დასკვნები აღარ უშველის.

ამით რისი თქმა გინდათ?

- იმის რომ ჩვენ სწორი გზით მივდივართ - საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია უნდა გავათავისუფლოთ მარწუხებისგან, უკანონობისგან და ამ ვაი საერთაშორისო ორგანიზაციების დასკვნებისგან, რომ თითქოს პარლამენტმა ძალიან დემოკრატიული სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი მიიღო. რეალურად უნდა მოხდეს ადვოკატთა პრობლემების გაზიარება და ინსტიტუციონალური დევნის შეწყვეტა.

ვენაში ყოფნისას ევროპული ქვეყნების ადვოკატთა ასოციაციაციების ხელმძღვანელებს შევხვდი. ყველაზე ხანგრძლივი შეხვედრა გერმანიის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტთან მქონდა. მას ვთხოვე, დაგვეხმაროს იმაში, რომ დიდი რვიანის სამიტზე, რომელსაც ასევე მიმართა ადვოკატთა ასოციაციამ, ანგელა მერკელმა ლობირება გაუწიოს ჩვენს საკითხს.

ფრანგი ადვოკატები შემპირდნენ, რომ ამის შესახებ სარკოზის სთხოვენ, რომელიც ამ საკითხს დიდი რვიანის შეხვედრაზე დააყენებს, მიუხედავად იმისა, რომ სამიტზე ეკონომიკურ პრობლემებს იხილავენ. ფრანგი კოლეგებისგან იმის დაპირებაც მივიღე, რომ ისინი პრეზიდენტ სარკოზისთან ჩემი შეხვედრის ორგანიზებაში დამეხმარებიან.

ევროპელი ადვოკატების პოზიცია ასეთია - ”ჩვენი კოლეგების დევნას არავის ვაპატიებთ, ეს საკითხი ყველა დონეზე ძალიან მკაცრად დადგება; ევროპის ადვოკატთა ასოციაცია და მასში შემავალი სუბიექტები ერთხმად აღიარებენ, რომ საქართველოში მიდის ადვოკატთა კორპუსის ინსტიტუციონალური დევნა”.

პიკოს სხდომაზე ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა, საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის წარმომადგენელმა, მარკ ჯობერტმა ასეთი რამ მითხრა - ”საბჭოთა იმპერიის დროს, 70 წლის მანძილზე კომუნისტებს, რაც არ გაუკეთებიათ, ის მოხდა ამ 7 წლის მანძილზე - 111 ადვოკატი გაასამართლეს. ამით ყველაფერი ნათელია, მეტი საბუთის წარმოდგენა აღარ გჭირდებათ. თუ შეიძლება შემატყობინეთ დაპატიმრებული ადვოკატის, მარიამ იველაშვილის ციხის მისამართი, მას წერილი უნდა მივწეროო”. ბატონი ჯობერტი ძალიან გავლენიანი ფიგურაა. იგი უშუალოდაა ჩართული ქართველო ადვოკატების პრობლემების მოგვარებაში; ამ კუთხით მან პიკოსგან მაქსიმალურად მკაცრი ზომების გატარება მოითხოვა.



http://www.presage.tv/?m=society&AID=3726
kote-1962
ირინა სარიშვილი: რევოლუციის დღესა და საათს ხელისუფლებასთან არავინ ათანხმებს


ავტორი: ეკა ბუჩუკური
10/03/2011 16:44



ვანო მერაბიშვილის გაპრემიერება ძილისპირულს ჰგავს


„რევოლუციის თემაზე ხელისუფლების სპექტაკლს, „თეთრი ხელთათმანებით“ ჩასაფრებულები ელიან: ირაკლი ალასანია, საპარლამენტო ოპოზიცია, „რესპუბლიკელები“ და სხვები,“– აცხადებს ირინა სარიშვილი.



რა სცენარის განვითარებას გეგმავს ხელისუფლება გაზაფხულზე, რომელი ოპოზიციონერები მონაწილეობენ ამ „შეთქმულებაში“ და ვისთვის არის ძილისპირული ვანო მერაბიშვილის გაპრემიერება?


ტრიბუნა.ge ირინა სარიშვილთან ინტერვიუს გთავაზობთ.


- დღევანდელი პოლიტიკური სიტუაცია ადვილად პროგნოზირებადი იყო. რამდენიმე თვით ადრეც ვთქვი, რომ ოპოზიცია გაზაფხულზე გარკვეულწილად გააქტიურდებოდა. ეს ყველაფერი ხელისუფლებამ წინასწარ დაგეგმა. 100%-ით შესრულდება თუ არა ეს გეგმა, ძნელი სათქმელია, რადგან სიტუაციის განვითარების სხვა ვარიანტებიც არსებობს.

დღეს, ხელისუფლების უპირველესი ამოცანა საპარლამენტო არჩევნებში გარანტირებული და სერიოზული წარმატების მოპოვებაა, ამ გზით სააკაშვილს პრემიერ-მინისტრის პოსტს ჩააბარებენ და სასურველი კონსტიტუციასაც მიიღებენ. ხელისუფლების ინტერესია, ოპოზიციის დახმარებით, მოსახლეობის ყურადღება სოციალური პრობლემებიდან პოლიტიკურ საკითხებზე გადაიტანოს და შექმნას შვიდი ნოემბრის მსგავსი სიტუაცია,როდესაც ხელისუფლებამ მრავალრიცხოვანი აქცია დაარბია და ოპოზიციამაც უკან დაიხია. ახლა, რთულია იმის თქმა, შეთანხმებული იყო თუ არა მაშინ, ოპოზიცია და ხელისუფლება ერთმანეთთან, მაგრამ ფაქტია, რომ ოპოზიცია მოიქცა ისე, როგორც ხელისუფლებას აწყობდა.

მაშინ, უკვე გამარჯვებულმა სააკაშვილმა, რიგგარეშე საპრეზიდენტო არჩევნები დანიშნა. იმ დღეებში, რამდენიმე ოპოზიციონერი ხმამაღლა აცხადებდა, რომ ეს არჩევნები ოპოზიციის წარმატება იყო, მაგრამ რიგგარეშე არჩევნების დანიშვნა, რატომღაც არ ჰგავდა კედელთან მიმწყვდეული სააკაშვილის უკან დახევას.

სააკაშვილს ძალიან კარგი მრჩევლები ჰყავს, არ მგონია, რომ თავად შეეძლოს ამდენის მოფიქრება და ამიტომაც გააკეთა ზუსტად ის, რაც უნდა გაეკეთებინა. ოპოზიციის არეულობამ და ერთ კანდიდატზე შეუთანხმებლობამ, ხელისუფლების სათავეში კიდევ უფრო ძლიერი სააკაშვილი მოიყვანა.

ვფიქრობ, დღეს ხელისუფლება ანალოგიური და უფრო მძაფრი სცენარის განვითარებას გეგმავს. ოპოზიიცის თითქმის ნულოვანი რეიტინგი არ იძლევა იმ რაოდენობის მოსახლეობის ქუჩაში გამოყვანის საშუალებას, რამდენიც წინა წლებში გამოდიოდა. სააკაშვილს, ერთი მხრივ, ხელს აძლევს, კონკურენტების ასეთი დაბალი რეიტინგი, მეორე მხრივ კი, თავადვე ცდილობს მათი რეიტინგის გაზრდას. მოსახლეობის ქუჩაში გამოსაყვანად ხელისუფლებამ სოციალური ფონი გააუარესა და ფასების ხელოვნურად ზრდა დაიწყო. მართალია, მსოფლიო კრიზისია და ფასები რაღაცა დოზით ისედაც მოიმატებდა, მაგრამ არა იმ პროდუქციაზე, რაზეც ფასები ასე გაიზარდა.


- მიგაჩნიათ, რომ თავად ხელისუფლება გეგმავს გაზაფხულზეახალი რევოლუციის აგორებას?


- თუ „დავაჟკაცებული“ ეროსი კიწმარიშვილის მუქარებსა და დაპირებებს მოვუსმენთ, სიტუაციის ამ გზით განვითარება მოსალოდნელია. არსად მინახავს, ადამიანი რევოლუციას აპირებდეს და დღეს და საათს ხელისუფლებას ატყობინებდეს.


ხალხი ქუჩაში აუცილებლად გამოვა, მაგრამ ეს ხელისუფლების მიერ დაგეგმილი, აგვისტოს ომის მსგავსი სპექტაკლი იქნება. ვერავის ვერაფერს მოვუწოდებ, ყველას საკუთარი თავი აბია და გადაწყვეტილებაც თავად უნდა მიიღოს. დაგეგმილია აქციის დარბევა, ოპოზიციის უკან დახევა და რიგგარეშე საპარლამენტო არჩევნების დანიშვნა, რომელიც სააკაშვილს ხელს აძლევს. მდორე სიტუაციაში სააკაშვილი ვერ შეძლებს წარმატების მიღწევას, არჩევნებში პირველი ადგილის დაკავებას და საკუთარი გეგმების განხორცილებას. სააკაშვილის გაპრემიერებას კი ღიად მისი კარის ოპოზიაც კი არ დაუჭერს მხარს.


არის მეორე ვარიანტიც: ხელისუფლება ოპოზიციას ისევ აქნევინებს თითებს, მერე ათქმევინებს, რომ გაზაფხულზე გადაგაყენებთ და ზაფხულში დასასვენებლად წავალთო, ხელისუფლება არ დაარბევს აქციებს, მაგრამ მაინც ისეთ შედეგს მიიღებს, როგორიც სურს. სამწუხაროდ, მე მაინც მგონია, რომ პირველი გეგმა უფრო განვითარდება, ეს ხელისუფლებას ბევრ პრობლემებს მოუხსნის. ფაქტი ისაა, რომ ორივე ვარიანტში ხელისუფლება „წაუგებელ თამაშს“ თამაშობს და სახელგატეხილ ოპოზიციასაც ხელისუფლება მეტნაკლებად დააკმაყოფილებს საპარლამენტო ადგილებით.


ხელისუფლების ამ სპექტაკლს, „თეთრი ხელთათმანებით“ ჩასაფრებულები ელოდებიან ირაკლი ალასანია, საპარლამენტო ოპოზიცია, რესპუბლიკელები და სხვები. მათ მშვენივრად იციან, როგორ შეიძლება წარიმართოს მოვლენები და რა მოგება შეიძლება ნახონ მათ. თუ ერთი მათემატიკოსი მაინც არის ოპოზიციაში, მე მას ვურჩევ, დაჯდეს და დათვალოს, რამდენ ნაწილად უნდა გაიყოს ის უბადრუკი სკამების რაოდენობა პარლამენტში, რომელსაც სააკაშვილი ოპოზიციას, ამ სამარცხვინო სპექტაკლში მონაწილეობისთვის შესთავაზებს.


- ოპოზიციის რომელი მხარე თამაშობს ხელისუფლების თამაშს, ის ვინც არჩევნების მომხრეა, თუ ის, ვინც „შეფიცული ძმების“ გზას ირჩევს?


- ხელისუფლების თამაშს თამაშობს ის ვინც დღეს არ აწყდება პრობლემებს ტელევიზიაში, არ გააჩნია ფინანსური პრობლემა, ვის მიმართაც ხელისუფლების „რეპრესია“ ლანძღვა-გინებით შემოიფარგლება. ამ პროცესში მონაწილეობს მასმედიაც. მას ტყუილად არ უწოდებენ ერთ-ერთ ხელისუფლებას. საქართველოში არ გვაქვს არც ოპოზიციური, არც თავისუფალი ტელევიზიები. მოსახლეობას არ ვურჩევ, „კავკასიისა“ და „მაესტროს“ მიმართ განსაკუთრებული ილუზიები ჰქონდეს. როგორც ორთქლის გამომშვები ოპოზიცია არსებობს, ასევე არსებობს ორთქლის გამომშვები ტელევიზიებიც.

დღევანდელი ოპოზიციის უდიდესი ნაწილი, მაშინდელი „ვარდების რევოლუციის“ შემოქმედნი და თანამონაწილენი, ხელისუფლების გუშინდელი და გუშინწინდელი წევრები არიან. მათ რაღაც-რაღაცები ვერ გაიყვეს ხელისუფლებასთან, თორემ სააკაშვილის რეჟიმთან იდეურად სადაო არაფერი აქვთ. ან კიდევ, არის ერთი ვარიანტი, რომლის გამორიცხვაც არ შეიძლება – ისინი ოპოზიციაში, ხელისუფლების დავალებით არიან გამოშვებულები. რა თქმა უნდა, არის ოპოზიციის რაღაც ნაწილი, რომელიც ამ ერთობლივ „სამარცხვინო გეგმაში“ არ მონაწილეობს, არა აქვს მნიშვნელობა, ვინ დაჭერილია, ციხეში ზის და ვინ ჩემსავით გარეთ არის, რადგან მათ არც ფინანსები გააჩნიათ და არც საინფორმაციო ხელშეწყობა აქვთ.


ძალა, რომელიც ხელისუფლებისა და ოპოზიციის უკან დგას ყველანაირი სცენარისთის არის მზად.ხელისუფლებაში მოსულ ძალას, განსხვავებული მენტალიტეტი გააჩნია, თუ საერთოდ ამას მენტალიტეტი ჰქვია. მე ახლა არ ვსაუბრობ ამერიკულ და რუსულ სცენარებზე. ვსაუბრობ ძალაზე, რომლის ეპიცენტრი ნამდვილად ამერიკაშია და რომელიც, როგორც რუსეთის, ისე საქართველოს და ყველა ეროვნული სახელმწიფოს დასანგრევად მოქმედებს. ფაქტია, რომ საქართველოში, არა მარტო ხელისუფლება, ოპოზიციაც ამ ძალების მოყვანილია. ისიც რომ წარმოვიდგიონოთ, რომ სააკაშვილს რაღაც მოუვიდა, ღმერთმა ყველა დაიფაროს, ან წასვლა გადაწყვიტა, უკვე გამზადებული მისი შემცვლელები არაფერს შეცვლიან, რადგან არაფრით განსხვავდებიან სააკაშვილისგან. ერთადერთი, შეიძლება, უფრო უკეთესად მოიწმინდონ ცხვირი ან არ დაღეჭონ ჰალსტუხი.



- თქვით, რომ სააკაშვილი პრემიერ-მინისტრობისთვის ემზადება. პოლიტიკოსებიც და საზოგადოებაც დიდი ხანია საუბრობს იმაზე, რომ პრემიერ-მინისტრობისთვის ვანო მერაბიშვილიც ემზადება.


- მერაბიშვილი და სააკაშვილი ეს არის სიმბიოზი – ორი პარაზიტის თანაარსებობა, განმარტებით ლექსიკონს დავესესხოთ, და არც ერთ პარაზიტს ერთმანეთის გარეშე არსებობა არ შეუძლია. მერაბიშვილი, ჩემდა გასაოცრად, ძალიან ჭკვიანი აღმოჩნდა. მან ძალიან დიდი ძალაუფლება მიიღო, თუ გახსოვთ, აღლუმიც კი ჩაიბარა, პრეზიდენტი კი სტუმრად ჰყავდა. მან შესანიშნავად იცის, რომ მისი არსებობა სააკაშვილის ხელისუფლებაში ყოფნით არის განპირობებული. სააკაშვილმაც მშვენივრად იცის, რომ მერაბიშვილს ხელი არ უნდა ახლოს. ბევრი სამთავრობო „კარუსელი“ ვნახეთ და შინაგან საქმეთა მინისტრს არც ერთი შეხებია. მეტიც, მან უშიშროების სამინისტროს ფუნქციებიც გადაიბარა.


ვანო მერაბიშვილის პრემიერ-მინისტრობას აბსოლუტურად გამოვრიცხავ. ამ საკითხზე ჩვენ შეიძლებოდა მაშინ გველაპარაკა, თუ სააკაშვილს კიდევ ერთხელ მიეცემოდა პრეზიდენტად არჩევის შანსი. მერაბიშვილის გაპრემიერება - ეს, ეგრეთწოდებული, „უტკა“ ოპოზიციის იმ ქვედა ფენებისთვის არსებობს, რომლებიც სინდის-ნამუსისგან საბოლოოდ არ არიან გარეცხილები.


„ნაციონალური მოძრაობა“ „მოქალაქეთა კავშირისგან“ ერთი სერიოზული ნიშნით განსხვავდება - მოქკავშირის ხელმძღვანელობა ნაკლებ ყურადღებას აქცევდა პიარს და ძალიან ბევრს თამაშობდა შიდაპარტიულ დემოკრატიულობას, შედეგად რაც მიიღეს, ვხედავთ.


ვანო მერაბიშვილი, გივი თარგამაძე, გიგა ბოკერია და გიგი უგულავა მეგობრები არ არიან. ისინი, სახელმწიფოს ქონებრივი გადანაწილებისთვის ბრძოლაში, შეიძლება მტრებადაც კი იქცნენ, მაგრამ არც ერთ მათგანს არ სურს, რომ ხელისუფლებას საფრთხე შეექმნას. ამ ხელისუფლების იდეოლოგი, გიგა ბოკერია და საყრდენი – ვანო მერაბიშვილი ოპოზიციის მიმართულებით არც ერთ ნაბიჯს არ გადადგამენ, რადგან ყველა ერთ ტოტზე ზის. მათი გადაადგილებით, ტოტი არ ჩამოვარდება, საფრთხე კი შეიძლება კონკრეტულ მათგანს შეექმნას. ვანო მერაბიშვილის გაპრემიერება, ეს არის ძილისპირული იმ პოლიტიკოსებისთვის, რომლებსაც „ბატონები“ ჯერ მოხდილი არ აქვთ.

http://tribuna.ge/index.php?option=com_con...63&Itemid=1
kote-1962
ირმა ინაშვილი: „გაზაფხულის აქციებზე ხალხი ქუჩაში აუცილებლად გამოვა“


ავტორი: ეკა ბუჩუკური
10/03/2011 16:35



ჩვენი მოძრაობა ხელისუფლების შეცვლის პროცესში წარმმართველ როლს შეასრულებს


რატომ აღარ „თამაშობს“ ევროკავშირი ორმაგი სტანდარტებით, რისი იმედი აქვს სამოქალაქო სექტორს და თავად რისთვის არის მზად? ვინ აპირებს გაზაფხულის მოყვანას საქართველოში?
„ტრიბუნა.ge“ მედიაკავშირ „ობიექტივის“ ხელმძღვანელს ირმა ინაშვილს ესაუბრა.


- ბოლო პერიოდში, საქართველოში სამოქალაქო სექტორი აქტიურად ცდილობს ხელისუფლების შეცვლის პროცესის სადავეები თავად აიღოს ხელში. რამდენად არის ამისათვის მზად სამოქალაქო სექტორი?


- ვიდრე ამ კითხვაზე გიპასუხებდეთ, ძალიან მინდა ორიოდე სიტყვით გესაუბროთ ევროპარლამენტში ჩვენს ვიზიტზე, რომელმაც საქართველოში შეიძლება ბევრ პროცესზე მოახდინოს გავლენა.


„ობიექტივი“ ერთი წელია ევროპაში ახორციელებს სპეციალურ მედიაპროექტს, რომელიც ევროსტრუქტურებში, საქართველოში შექმნილ სიტუაციასა და ვითარებაზე ინფორმაციის გავრცელებას ითვალისწინებს. ევროპელებს ვაჩვენეთ რამდენიმე დოკუმენტური ფილმი, რომელშიც სააკაშვილის დანაშაულებრივ რეჟიმზეა საუბარი. ევროსტრუქტურებში ჩავიყვანეთ ასევე დაზარალებულები და მოწმეები.


ჩვენმა შრომამ შედეგი გამოიღო – შეგვხვდა ევროპის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარე ჰეიდი ჰაუტალა, რომელიც მთელი ევროპის მასშტაბით არის საკმაოდ გავლენიანი პიროვნება, მას „მწვანე ლედისაც“ უწოდებენ. ეს საკმაოდ მნიშვნელოვანი შეხვედრა იყო. ევროპარლამენტმა გვითხრა: ჩვენ ზუსტად ვიცით, რა ხდებოდა და რა ხდება საქართველოში 7 წლის განმავლობაში, რომ არის ძალიან დიდი პრობლემები დემოკრატიული ფასეულობებისა და ადამიანის უფლებათა დაცვის თვალსაზრისით, ამიტომ ვიმუშაოთ იმაზე, რა უნდა გავაკეთოთ მომავალში.


ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ ჰეიდი ჰაუტალამ და ევროკავშირის სხვა წევრებმა ხმამაღლა განაცხადეს – მხარს ვუჭერთ ქართველი ხალხის სამართლიან მოთხოვნებს და არა რომელიმე კონკრეტულ სახელსა და გვარსო.


სამწუხაროდ, ევროსტრუქტურებს აქვთ ორმაგი სტანდარტი - მიუხედავად იმისა, რომ ინფორმირებულები არიან, რა ხდება სინამდვილეში ამ ქვეყანაში მაინც აქებენ ქვეყნის სხვადასხვა პოლიტიკურ ლიდერებს. ჩვენს შემთხვევაში ეს „სტანდარტი“ დაირღვა და ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტმა ხმამაღლა გამოუცხადა ქართველ ხალხს მხარდაჭერა. ეს გვაძლევს სტიმულს, და ამავე დროს არის ძალიან დიდი პასუხისმგებლობა, რომ საფუძვლიანად მოვემზადოთ ევროპარლამენტის საკომიტეტო მოსმენისთვის.


დიდი მიღწევა არის სწორედ ის, რომ დაინიშნა საკომიტეტო მოსმენა რაც, ფაქტობრივად, სააკაშვილის რეჟიმის გასამართლებას წარმოადგენს. ამ საკომიტეტო მოსმენას დაესწრებიან ევროკავშირის წევრები და უამრავი ჟურნალისტი. ჩვენ ვგეგმავთ, საკომიტეტო მოსმენაზე ჩავიყვანოთ ქუჩაში მოკლული ბიჭების მშობლები, პოლიტმატიმრების ოჯახის წევრები, ვეტერანებისა და დევნილების წარმომადგენლები, აგრეთვე იმ მედიასაშუალებების მფლობები, რომლებსაც ძალადობრივი გზით წაართვეს ტელევიზიები და რადიოარხები. საკომიტეტო მოსმენა სექტემბერში იგეგმება, თუმცა ჩვენ მაქსიმალურად შევეცდებით, რომ ეს უფრო ადრე მოხდეს. მანამდე ევროკავშირის სტანდარტების მიხედვით ვიმოქმედებთ - დავამუშავებთ სპეციალურ ცხრილებს და შევადგენთ მასალებს. ეს მასალები გადაიგზავნება ბრიუსელში და ჩვენ ჯერ ქვეკომიტეტის, შემდეგ კი კომიტეტის სხდომის მოსმენისთვის მოვემზადებით.


ვფიქრობთ, რომ ჩვენს შეხვედრას ჰაუტალასთან არანაკლები შედეგი ჰქონდა, ვიდრე 100 000 კაცის შეკრებას პარლამენტის წინ. სააკაშვილის ხელისუფლება მაქსიმალურად ცდილობდა, რომ მათი რეჟიმის დანაშაულებრივი ქმედებების შესახებ, ევროკავშირში არანაირი ინფორმაცია არ მოხვედრილიყო. ახლა ბრიუსელში, 4 პიარკომპანია მუშაობს და მილიონობით დოლარი იხარჯება სააკაშვილის იმიჯის რეაბილიტაციისთვის. საქართველოს მთავრობა მაქსიმალურად ცდილობდა, ევროკავშირის მაღალი სტრუქტურის წარმომადგენლებისა და ქართველ ადამიანის უფლებათა დამცველების შეხვედრა დაებლოკა. თუმცა, ამ შემთხვევაში ყველაფერი პირიქით მოხდა. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ჰაუტალასთან შეხვედრას საერთო-სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობის თავმჯდომარე დავით-თარხან მოურავი, მოძრაობის ომბუდსმენი ევროსტრუქტურებთან ურთიერთობის საკითხებში გიორგი ფოფხაძე, წინააღმდეგობის ომბუდსმენი პოლიტემიგრანტების საკითხებში მერაბ ბლადაძე, მე, როგორც მედიაკავშირ „ობიექტივის“ ხელმძღვანელი და მოძრაობის ომბუდსმენი მედიასაკითხებში ვესწრებოდით. ჰეიდი ჰაუტალასთან შეხვედრას ესწრებოდა ჰააგის სასამართლოში სააკაშვილის წინააღმდეგ შეტანილი სარჩელის ავტორი შალვა ხაჭაპურიძე.


- ძალიან ოპტიმისტურად ხართ განწყობილი. იმ შემთხვევაში, თუ ხელისუფლება დანაშაულებრივ ქმედებებს გააგრძელებს, ევროპა კვლავაც ხომ არ შემოიფარგლება, მხოლოდ ჩვეული ფრაზით - „ჩვენ აღშფოთებულები ვართ იმით, რაც მოხდა“?


- სამყარო და პოლიტიკური პროცესები ძალიან სწრაფად იცვლება. იცვლება დიდი ქვეყნების პოლიტიკური დამოკიდებულებები კონკრეტული ქვეყნების და პროცესების მიმართაც. ხედავთ, რა მდგომარეობაა ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში. ევროკავშირი, ევროსტრუქტურები და მთლიანად დასავლეთი მხოლოდ ცარიელი ფრაზებით არ შემოფარგლულა, მათ არაბი და აფრიკელი მოსახლეობის სამართლიან მოთხოვნებს ღიად დაუჭირეს მხარი. წარმოუდგენელია, ისინი ქართველი ხალხის სამართლიან მოთხოვნებსაც არ დაეთანხმონ.


- ირმა, მოდით დავუბრუნდეთ ჩვენს შეკითხვას. როგორ წარმოგიდგენია თქვენ, სამოქალაქო სექტორმა როგორ ან რა ფორმით უნდა მოახდინოს ხელისუფლების შეცვლა ან მისი მართვა?



- ჩემი აზრით, სამოქალაქო სექტორს გააჩნია იმის რესურსი, რომ ხელისუფლება შეცვალოს. ქართველი პოლიტიკოსების და არასამთავრობო სექტორის პრობლემა ისაა, რომ მაღალი ამბიციები გააჩნიათ. რეჟიმი ჯერ შეცვლილი არ არის და უკვე ყველა თავს პრეზიდენტად ან პრემიერ-მინისტრად მოიაზრებს. ისინი მხოლოდ ხელისუფლებაში მოსვლაზე არ უნდა იყვნენ ორიენტირებულები, თითოეული ჩვენგანი უნდა ვფიქრობდეთ იმაზე, როგორ შევცვალოთ რეჟიმი. სწორედ ამ სეგმენტში შეუძლია სამოქალაქო სექტორს, საკუთარი სიტყვა თქვას. განწყობა და დამოკიდებულება, რომ სამოქალაქო სექტორი მოვიდეს ხელისუფლების სათავეში, რბილად რომ ვთქვათ, საკამათოა.


- ოპოზიციის გარკვეულ ნაწილს მიაჩნია, რომ დროა, აღმოსავლეთის ქვეყნების მსგავსად, ქართველი ხალხი ქუჩაში გამოვიდეს და ხელისუფლების შეცვლა მოითხოვოს. როგორ ფიქრობ, განვლილი პროცესების გათვალისწინებით, დარჩა კიდევ ქართველ ხალხს ოპოზიციის მიმართ ის მცირე ნდობაც კი, რომ ქუჩაში გამოვიდეს?


- ხალხი ქუჩაში აუცილებლად გამოვა. მეტსაც გეტყვით, ამ ტიპის რეჟიმის შეცვლა, ქუჩის აქციების გარეშე წარმოუდგენელია. სააკაშვილი რეჟიმი, თავისი არსით, არ არის კლასიკური დიქტატურის რეჟიმი. მათ შეიმუშავეს დახვეწილი ფორმები და დემოკრატიის საფარველით შეფუთეს ბევრი ბოროტება. სააკაშვილის რეჟიმმა მშვენივრად იმუშავა ევროსტრუქტურებთან, რაც ჩვენმა ოპოზიციამ ვერ შეძლო, ვერ მოახერხა ან – არ შეძლო და ძალიან დიდი შანსიც გავუშვით ხელიდან. ბევრი პარტიაა საქართველოში, რომლებსაც დიდი პოლიტიკური გამოცდილებაც გააჩნიათ, ინგლისურიც იციან და ფრანგულიც, მაგრამ რატომღაც ევროპასთან მუშაობა არც უცდიათ.


რაც შეეხება გაზაფხულის აქციებს, ხალხი ქუჩაში აუცილებლად გამოვა. სულაც არ არის აუცილებელი, ერთ რომელიმე ლიდერს ან პარტიას გაჰყვეს ხალხი. სამწუხაროდ, ჩვენმა ხალხმა სათანადო გამოცდილება შეიძინა და აღარ დაუშვებს იმ შეცდომებს, რაც დაუშვა. მჯერა, რომ ქართველი ხალხი სამზარეულოდან არ მოინდომებს სააკაშვილის რეჟიმის შეცვლას.


- ვინ ჩაუდგება ამ პროცესებს სათავეში და ვის გაჰყვება ქართველი ხალხი?


- ნებისმიერ პროცესს ორგანიზებას გარკვეული ჯგუფები უწევენ. ვითარება გვიჩვენებს, ვინ იქნება გაზაფხულის აქციების წარმართველი ძალა. ჩვენ არ გვაქვს ოპოზიციური პარტიების იმედი. ამიტომაც შევქმენით წინააღმდეგობრივი მოძრაობა. ჩვენ გავიარეთ ის პერიოდი, როცა პოლიტიკური პარტიები იყვნენ პროცესების სათავეში და შედეგად რაც მივიღეთ, თქვენც ხედავთ.სააკაშვილი ისევ პრეზიდენტია და ქვეყანა ისევ მისი რეჟიმის პირობების ცხოვრობს. ვფიქრობ, ჩვენი მოძრაობა იქნება ის ერთ-ერთი ძალა, რომელიც წარმმართველ როლს შეასრულებს გაზაფხულის პროცესებში.

http://tribuna.ge/index.php?option=com_con...64&Itemid=1
kote-1962
Путь в ВТО отмечен вином
Россия может снять запрет на ввоз грузинского вина




— 10.03.11 18:03 —


Россия может снять запрет на ввоз грузинского вина. Это уступка Грузии, которая не пропускает Россию в ВТО, требуя установления контроля на таможенных границах России с Абхазией и Южной Осетией. Но сговорчивость Тбилиси гораздо больше будет зависеть от позиции США, нежели от вина.


На прилавках российских магазинов может вновь появиться грузинское вино, сообщил глава Роспотребнадзора Геннадий Онищенко. Для этого грузинским производителям необходимо пройти «контрольные мероприятия», пояснил он. Запрет на импорт грузинского вина Россия ввела в 2006 году – тогда ведомство Онищенко выявило несоответствие продукции российским нормам. Грузинская сторона и сама признавала справедливость этих претензий. «Большинство грузинских виноделов способом так называемого «мухлежа» старались завоевать российский рынок и везти то вино, которое не реализовывалось в Европе, так как в России продались бы даже, прошу прощения за это выражение, фекальные массы», – заявлял министр обороны Грузии Ираклий Окруашвили в эфире грузинского ТВ.


Запрет на вино из Молдавии и Абхазии
Роспотребнадзор может запретить ввоз вина из Абхазии и Молдавии. В среду ведомство выявило несоответствие гигиеническим нормативам порядка 263 тысяч литров вина из Абхазии и около 155 тысяч – из...

Но дело было не только в качестве вина, а в напряженных политических отношениях, которые тогда складывались между Россией и Грузией, сходились во мнении наблюдатели. Одновременно Россия ввела запрет и на импорт грузинской минеральной воды «Боржоми», а также вин из Молдавии после того, как республика заявила о необходимости вывода с ее территории российских войск. Но если эмбарго на импорт молдавской продукции России сняла в конце 2007 года на условиях контроля качества, то в отношении вина и воды из Грузии вопрос о возобновлении поставок даже не поднимался на фоне все ухудшающихся отношений, которые в августе 2008 года вылились в пятидневную войну в Южной Осетии.


Между тем для Грузии российский рынок алкоголя очень важен. До эмбарго Грузия отправляла на экспорт 60 миллионов бутылок, 50 млн из них шло в Россию. «После российского запрета объёмы экспорта грузинских вин упали в 6 раз. И хоть как-то компенсировать сокращение не удалось.


И без России сделать это будет нельзя», – говорит директор Центра исследования федерального и регионального рынков алкоголя (ЦИФРРА) Вадим Дробиз. Планы Михаила Саакашвили завоевать европейский рынок провалились. «Пробиться на перенасыщенный мировой рынок очень сложно. К тому же в Грузии делают сладкие и полусладкие вина. Этот вкус не любят в Европе и мире, где создана устойчивая мода на сухие вина», – говорит эксперт. Сейчас Грузия экспортирует не более 13 миллионов бутылок в год. «В самой же Грузии много вина продать нельзя – у них, в основном, предпочитают домашнее вино», – говорит Дробиз.

Заявление Онищенко о возможности возвращения грузинского вина на российский рынок не случайно прозвучало именно сейчас, полагают эксперты. Российские власти, которые уже 18 лет ведут переговры о вступлении страны в ВТО, намерены это сделать до конца 2011 года.


Грузия – единственный член организации, который не подписал с Россией соответствующего двустороннего соглашения. На этой неделе Москва и Тбилиси начали в Швейцарии очередной раунд переговоров о вступлении России в ВТО.


Грузинская сторона напомнила, что ее главное требование остается прежним – установление собственного таможенного контроля на границах Абхазии и Южной Осетии с Россией. Поскольку Москва признала суверенитет этих республик, это требование очевидно невыполнимо. Президент Абхазии Сергей Багапш заявил в четверг «Интерфаксу», что Абхазия ни при каких условиях не пойдет и на компромиссный вариант: поручить осуществление таможенного контроля европейским наблюдателей. «Пусть сначала страны Евросоюза признают независимость Абхазии, и только после этого возможен цивилизованный межгосударственный диалог по любым вопросам», – сказал Багапш.

Обещание Москвы снять запрет на грузинское вино может сделать Тбилиси более сговорчивым, но пропуск в ВТО в гораздо большей степени будет зависеть от позиции США, полагают эксперты. В среду, 9 марта, вице-президент США Джозеф Байден начал трехдневный визит в Россию, сообщив, что намерен поддержать Россию во вступлении в ВТО. «Надеюсь, в этом году эти процессы будут завершены при деятельной поддержке США», — сказал на встрече с Байденом российский президент Дмитрий Медведев.


Чтобы поддержать российские усилия, США работают и с другими странами, ответил американский вице-президент.


«В конечном счете решение касательно вступления России в ВТО будут принимать не грузины, а американцы. Наша элита убеждена, что Саакашвили не является самостоятельным игроком и поступит так, как скажет Вашингтон, – говорит директор Международного института политической экспертизы Евгений Минченко. – Все будет зависеть от того, насколько грамотно Москва договорится с США».

Читать полностью: http://www.gazeta.ru/business/2011/03/10/3550025.shtml
kote-1962
10-03-2011 ნახევარი მილიონი ლარი - ქვემო ქართლის ბიზნესმენთა ხარკი „ნაციონალური მოძრაობისთვის“

2010 წელს თვითმმართველობის არჩევნებისთვის ქვემო ქართლის ბიზნეს-საზოგადოებამ „ხარკის“ სახით 483 000 ლარი გაიღო. ეს თანხა „ნაციონალურ მოძრაობას“ რეგიონის 14-მა შპს-მ შესწირა. 14-დან 12 კომპანია არც ერთ ადგილობრივ, თუ ცენტრალურ დონეზე გამოცხადებულ ტენდერში არ მონაწილეობდა. შესაბამისად, თანხა მათ ტენდერების საქმეში გაწეული დახმარებისთვის არ გადაუხდიათ - ისე, როგორც ეს სხვა რეგიონის შემთხვევაში იყო. რეგიონში არსებულმა შპს-ებმა, 2008 წლის ომი შემდეგ კადრების შემცირება და გადარჩენისთვის ბრძოლა დაიწყეს. ასე რომ, „ნაციონალებს“ საკუთარი სურვილით ვერც იმ ლოგიკით დაეხმარებოდნენ, რომ საქმე კარგად აქვთ და დრო ქველმოქმედებისთვისაც რჩებათ. ომისშემდგომი სერიოზული ჩავარდნის გამო, რეგიონის ბიზნესი დღეს არ მონაწილეობს ადგილობრივი ხელისუფლების მიერ გამოცხადებულ სხვადასხვა სახის ტენდერებში. ამავე მიზეზით, დღემდე გრძელდება ტენდერი რუსთავის ყვითელი ავტობუსების საწვავის მომარაგებაზე და გარდაბანის ბაღების კვებით უზრუნველყოფაზე. ამ უკანასკნელ ტენდერს დაინტერესებული პირიც არ ჰყავს. „ნაციონალებისთვის“ წინაარჩევნოდ გადარიცხულ ფულთან დაკავშირებით ბიზნესმენთა უმრავლესობას საუბარი არ სურს. ერთადერთი საწარმო, რომლის ადმინისტრაციულ შენობაშიც შეგვიშვეს, შპს „პროგრესია“. თუმცა ალბათ, ამის მიზეზი ისაა, რომ ჩვენ კონტაქტის სხვა მეთოდი ავირჩიეთ. რეგიონის მცირე შპს-ებში მისვლისთანავე შესასვლელთან მდგომ დაცვას ჩვენი ინტერვიუს თემას ვატყობინებდით და ამაოდ ვუცდიდით, როდის მიგვიღებდნენ სასაუბროდ. ამიტომ გადავწყვიტეთ, „პროგრესის“ ადმინისტრაციას ცოტა შორიდან მოვუარეთ და ვუთხარით, რომ მასალას ქვემო ქართლის რეგიონის ბიზნესის ხელისშემშლელ ფაქტორებზე ვამზადებდით. რეალურად, არც ვტყუოდით. შპს „პროგრესი“სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის საწარმოა. ეს არის წისქვილ-კომბინატი, რომელიც ინახავს ხორბალს და ასევე, მას გადაამუშავებს სხვადასხვა ხარისხის ფქვილად. შპს „პროგრესი“, რეგიონის მასშტაბით, მეორე ადგილზეა ნაციონალური მოძრაობისთვის გადარიცხული თანხის ოდენობით. მან „ნაციონალებს“ არჩევნების პერიოდში 80 000 ლარი აჩუქა. ინტერვიუსთვის საწარმოს დირექტორმა დავით გილიგაშვილმა მიგვიღო. თითქმის უწყინარი თემის მოუხედავად, გილიგაშვილი ჩვენი სტუმრობით კმაყოფილი არ ჩანდა. კაბინეტში შესვლისას დაჯდომის საშუალებაც არ მოგვცა და შეხვედრა მოკლე კომენტარით ორ წუთში დაასრულა. „რა პრობლემები უნდა გვქონდეს?! არანაირი! არც ომს შეუშლია ჩვენთვის ხელი და არც არავის. მთავრობასთანაც არა გვაქვს პრეტენზიები. ჩვენ ხელს არაფერში გვიშლიან. რაც შეეხება საქველმოქმედო ღონისძიებებს, რაღაცებს ვაკეთებთ, მაგრამ ისეთს არაფერს, თქმად რომ ღირდეს“, – გვიპასუხა დავით გილიგაშვილმა, რომელიც „ნაციოანლური მოძრაობისთვის“ გაღებულ 80 000 ლარს, ალბათ, წვრილმანად მიიჩნევს. ამ საწარმოსგან ქველმოქმედება რეგიონში არავის ახსოვს. ერთადერთი, ვისაც დაუთვლელად და დაუყვედრებლად ჩუქნის ფულს, „ნაციონალური მოძრაობაა“. შპს „პროგრესზე“ 20 000 ლარით მეტი, ანუ 100 000 ლარი გადაურიცხა წინასაარჩევნოდ მთავრობას შპს „თემამ“. სწორედ ეს „თემა“ ლიდერობს „ნაციონალური მოძრაობისთვის“ ქვემო ქართლიდან გაღებული თანხებით. საწარმოს ადმინისტრაცია რეგისტრაციის ოფიციალურ მისამართზე (რუსთავი. მოგობრობის #4) არ დაგვხვდა. ცნობილია, რომ შპს „თემა“ მონაწილეობს ისეთ სერიოზულ სამთავრობო პროექტებში, როგორიცაა სუფსის ცემენტის ტერმინალის მშენებლობა

მანონ ბოკუჩავა, ქვემო ქართლი



. http://humanrights.ge/index.php?a=main&...33&lang=geo
kote-1962
Неужели лучшие дни Америки уже позади?

("Time", США)

Фарид Закария (Fareed Zakaria)


09/03/2011

Я американец, но не по происхождению, а по выбору. Я голосовал ногами и стал американцем, потому что люблю эту страну и считаю ее исключительной. Но когда я смотрю на сегодняшний мир, на сильные ветры технических перемен и на глобальную конкуренцию, это заставляет меня нервничать. Наверное, больше всего нервничать заставляет то, что пока эти тенденции усиливаются, американцы просто не могут осознать масштабы и значимость грядущих перемен и грозящих нам проблем. Несмотря на шумиху по поводу усиления Китая, большинство американцев как и раньше исходит из того, что Америка это по-прежнему №1.

Но так ли это? Да, Соединенные Штаты остаются крупнейшей в мире экономической державой, у нас самые мощные на сегодня вооруженные силы, самые динамичные компании высоких технологий и оптимальный предпринимательский климат. Но это лишь выборочные картинки той ситуации, в которой мы оказались сегодня. Решения, обеспечивающие сегодняшний рост – решения об образовании, инфраструктуре и т.п. – принимались десятки лет тому назад. Сегодня американская экономика развивается благодаря политике и достижениям 1950-х и 60-х годов прошлого века. Речь идет о системе автострад между штатами, о масштабном финансировании науки и техники, о системе государственного образования, вызывавшей зависть во всем мире, и о щедрой иммиграционной политике. Посмотрите на некоторые меры сегодняшнего дня, и у вас возникнут вопросы по поводу будущего.

Излагаемые ниже цифры получены из разных рейтинговых источников, но все они говорят об одном и том же. По данным Организации экономического сотрудничества и развития (ОЭСР), наши 15-летние дети занимают 17-е место в мире по естественным наукам и 25-е по математике. Мы находимся на 12-м месте среди развитых стран по количеству выпускников вузов (а на протяжении десятилетий были первыми). Мы занимаем 79-е место по контингенту учащихся начальной школы. Наша инфраструктура занимает 23-е место в мире, намного отставая от всех крупных и экономически развитых государств. Данные по американскому здравоохранению просто поразительны для богатой страны. По данным исследований ОЭСР и Всемирной организации здравоохранения, мы находимся на 27-м месте по продолжительности жизни, на 18-м по числу диабетиков и на первом по ожирению. А всего несколько десятков лет тому назад Соединенные Штаты по этим показателям были в передовиках. Сегодня все не так. Есть области, в которых мы по-прежнему №1, но мы предпочитаем не хвастаться этими достижениями. У нас больше всех оружия. У нас самая большая преступность из числа богатых государств. И конечно же, у нас самый большой в мире долг.

Усиление остальных

Многие из этих перемен произошли не из-за ошибок и оплошностей Америки, а в силу того, что другие страны играют сегодня в ту же игру, что и мы – и играют вполне успешно. Когда возникают опасения по этому поводу, начинает звучать давно знакомая песня: «Мы все это уже слышали в 1980-е годы. Япония собиралась господствовать в мире. Этого не произошло, а Америка снова вернулась наверх». Коль речь вести об этом, то довод справедливый – хотя на протяжении трех десятилетий у Японии была вторая в мире экономика, да и сейчас третья. Это довольно маленькая страна. Чтобы стать крупнейшей в мире экономикой, ей надо иметь объем ВВП на душу населения вдвое больший, чем в США. А Китаю, чтобы обойти нас в экономике, нужно иметь уровень доходов населения вчетверо ниже, чем в США.

Но здесь из виду упускается проблема более обширного масштаба. Гарвардский историк Найал Фергюсон (Niall Ferguson), совсем недавно написавший книгу «Civilization: The West and the Rest» (Цивилизация: Запад и остальные) рассматривает ситуацию в историческом контексте: «На протяжении 500 лет Запад обладал исключительным правом на шесть прикладных областей, которые отделяли его от остальных. Первой эту монополию нарушила Япония, а вслед за ней вперед начала выходить одна азиатская страна за другой, применяя у себя эти прикладные области: конкуренцию, современную науку, власть закона с правами на частную собственность, современную медицину, общество потребления и рабочую этику. Эти шесть вещей являются секретным соусом западной цивилизации».

К этому историческому вызову со стороны стран, понявших, как Запад одержал победу, следует добавить технологическую революцию. Сейчас можно производить больше товаров и предоставлять больше услуг, задействуя при этом все меньше и меньше людей. Рабочие места можно переносить едва ли не в любую точку планеты, делая все это со сверхзвуковой скоростью. Вот с таким миром сталкиваются сегодня Соединенные Штаты. Но эта страна не готова к необходимой ей радикальной адаптации. Те перемены, которые мы сегодня обсуждаем, сводятся к перестановке стульев на палубе «Титаника».

Безусловно, политическая система страны активно ведет дебаты о бюджете, о пенсиях и о будущем нации. Но это в основном лишь игра на публику. Битвы в столицах штатов по вопросу пенсий для госслужащих вполне реальны, поскольку штатам надо сводить дебет с кредитом в своих бюджетах. А вот в Вашингтоне дискуссии ведутся о чем угодно, только не о важных вещах. В дебатах между демократами и республиканцами о бюджете отсутствуют самые существенные вопросы, являющиеся причиной долговременного дефицита. Это социальное обеспечение, бесплатная медицина, медицинское страхование – не говоря уже о компенсационных выплатах, таких как налоговые льготы по процентах на ипотеку. Всего четыре месяца назад комиссия Симпсона-Баулза предложила целый ряд очень умных решений бюджетных проблем, способных обеспечить сбережение в объеме 4 триллионов долларов – в основном за счет сокращения различных программ, а также путем увеличения некоторых налогов. А обе партии быстро о них забыли, особенно республиканцы, чей главный оратор по бюджетным вопросам Пол Райан (Paul Ryan) восхваляет комиссию на словах, хотя на деле он голосовал против ее рекомендаций. А демократы, со своей стороны, с пеной у рта доказывают недопустимость принятия предложения об увеличении возраста для получения выплат по социальному обеспечению – на один год, причем только с 2050 года.

Вместо этого Вашингтон может провести повсеместные сокращения по расходам сверх жизненно необходимых, где гораздо меньше и денег, и потерь. Попытки президента Обамы сохранить и даже увеличить расходы на основополагающие программы, похоже, терпят неудачу в Конгрессе, твердо вознамерившемся демонстрировать свой вес и влияние. Но снижение финансирования на такие вещи как образование, научные исследования, контроль воздушного движения, НАСА, инфраструктура и альтернативная энергетика не даст большой экономии, однако нанесет ущерб долгосрочному росту экономики. И это произойдет в тот самый момент, когда страны от Германии до Южной Кореи и Китая вкладывают крупные инвестиции в образование, науку, технологии и инфраструктуру. Мы же сокращаем инвестиции и субсидируем потребление – то есть, делаем все вопреки потребностям экономического роста.

Так почему же мы решаем свои экономические проблемы столь близоруко и неправильно? Потому что это легко и просто с политической точки зрения. Ключом к пониманию действий обеих партий является то, что они в основном выступают против тех программ, которые не пользуются широкой поддержкой, и за которыми не стоят влиятельные группы с особыми интересами. (И поэтому они нацеливаются не на те программы, где много денег. Американская политическая система на самом деле весьма эффективна. Она выделяет большие деньги на популярные программы и в интересах влиятельных групп с особыми интересами.) И ни та, ни другая сторона не будет даже заговаривать об увеличении налогов, хотя без них долговременную бюджетную стабильность обеспечить невозможно. А ведь некоторые налоги, скажем, на углеродные выбросы или на бензин, обеспечат огромную выгоду, не относящуюся к доходам - скажем, энергоэффективность.

И дело не в том, что наша демократия не работает – дело в том, что она работает слишком хорошо. Американская политика сегодня чрезмерно чувствительна к интересам избирателей. А все эти интересы сосредоточены на сохранении прошлого, но не на инвестициях в будущее. Не существует лоббистских группировок, работающих в интересах отраслей будущего. Есть лишь те лоббисты, которые работают на компании, имеющие деньги и готовые их тратить. Не существует групп с особыми интересами, действующих ради благополучия наших детей. Есть лишь группы, действующие в интересах людей, которые получают льготы от государства прямо сейчас. Вся система направлена на сохранение существующих субсидий, налоговых льгот и лазеек. Вот почему федеральное правительство на престарелых людей тратит в четыре раза больше средств, чем на тех, кому нет 18 лет. А когда придет время производить сокращения, догадайтесь, какие программы первыми пойдут под нож. Это ужасный показатель приоритетов и взглядов общества.

Вред успеха

Почему наши приоритеты так искажены? Несколько десятков лет назад экономист Манкур Олсон (Mancur Olson) написал книгу, озаглавленную «The Rise and Decline of Nations» (Подъем и упадок наций). К написанию книги его подтолкнул странный, как ему казалось, парадокс, возникший после Второй мировой войны. Победившая в войне Британия скатилась в пропасть глубокой стагнации, а проигравшая Германия год за годом демонстрировала мощные темпы роста. Британский упадок поражал тем более, что именно она являлась творцом индустриальной революции и первой в мире сверхдержавой.

Олсон пришел к парадоксальному выводу, что Британии навредил успех, а Германии помогло поражение. Британское общество самоуспокоилось, стало косным и самодовольным, а его политические механизмы стали крайне сложными и дорогостоящими, уделяя главное внимание не росту, а распределению. Профсоюзы, государство всеобщего благоденствия, протекционистская политика и масштабные заимствования – все это защищало Британию от новой международной конкуренции. Система стала склеротичной, и со временем экономический локомотив нашей планеты превратился в скрипучую и неповоротливую машину.

А Германия наоборот, была почти полностью разрушена в годы Второй мировой войны. Это дало ей возможность не просто перестроить свою материальную инфраструктуру, но и изменить устаревшие механизмы и институты – политическую систему, гильдии, экономику, создав при этом более передовой склад ума. Поражение позволило усомниться во всем и начать все с нуля.

Успех сделал Америку склеротичной страной. Мы почти век сидели на вершине мира, а наши непрестанные экономические, политические и военные победы, заставили нас уверовать в то, что нам самой судьбой уготовано вечно быть №1. У нас есть определенные преимущества. Размер имеет значение, и когда приходят кризисы, им не по силам сокрушить такую большую страну как США. Когда финансовый кризис ударяет по таким странам как Греция или Ирландия, он останавливает их развитие. А проблемы в США возникли в рамках 15-триллионной в долларовом выражении экономики, причем в стране, все еще пользующейся доверием мира. За последние три года с момента начала финансового кризиса расходы по займам США не увеличились, а сократились.

Это является мощным доказательством силы и преимуществ Америки. Но проблема в том, что Америке не придется сталкиваться с вызовами в прямом бою. Мы приспосабливаемся к кризису настоящего момента и идем дальше, однако внутренняя раковая опухоль продолжает расти, пожирая саму систему.

Важным аспектом начала изменений в США могла бы стать честная оценка того, где страна находится сегодня, и чему она может научиться на опыте других стран. Такого рода разметка контрольных точек обычное дело в бизнесе, но для страны в целом это кощунство. Любой политик, осмелившийся заявить, что Америка может чему-то научиться у других стран, а тем более скопировать их опыт, тут же подвергнется осуждению. Если кто-то указывает на то, что в Европе здравоохранение лучше и обходится оно в полцены – то это опасное социалистическое мышление. Если руководитель какой-нибудь компании говорит, что ставки налогообложения в большинстве промышленно развитых стран ниже, и что там гораздо меньше лазеек, чем в США, то его тут же ставят на место, называя это попыткой довести до обнищания американских рабочих. Если какой-то комментатор говорит (причем говорит правильно), что социальная мобильность во многих европейских странах из поколения в поколение становится выше, чем в США, его поднимают на смех. Но некоторые исследования, самым свежим из которых является прошлогодний анализ ОЭСР, указывают на то, что у среднего американца гораздо меньше шансов выйти из группы доходополучателей, к которой относились его родители, и передвинуться выше, чем у людей в Дании, Швеции, Германии и Канаде.

И речь идет не только о политиках и руководителях бизнеса. Речь идет обо всех нас. Американцам просто безразличен внешний мир, они мало о нем знают и не стремятся узнать больше. Мы думаем об Америке как о глобализованном обществе, потому что она находилась до настоящего времени в эпицентре сил глобализации. Но на самом деле, американская экономика весьма обособленна. Доля экспорта в ней составляет всего 10%. Сравните это со многими европейскими государствами, где половина экономики связана с торговлей, и вы поймете, почему данные общества больше ориентированы на международные стандарты и конкуренцию. А ведь это ключ к будущей американской конкурентоспособности. Если Олсон прав, говоря о том, что успешные общества становятся склеротичными, то решение проблемы в гибкости и приспособляемости. А это значит, что они должны обладать способностью создавать и ликвидировать компании, нанимать и увольнять людей. Это также значит, что у них должны быть правительства, способные создавать новые технологии и инфраструктуру, вкладывать инвестиции в будущее и прекращать программы, которые не работают. Когда Франклин Рузвельт начал осуществлять свой Новый курс, он говорил о необходимости «смелых и настойчивых экспериментов». Он закрывал программы, когда становилось ясно, что они не действуют. А сегодня любая государственная программа, любая субсидия кажется вечной.

О чем знали отцы-основатели

Возможно ли такое в богатой демократической стране? На самом деле, возможно. Страны Северной Европы, такие как Дания, Швеция, Норвегия, Финляндия, создали поразительную смешанную модель политической экономии. Их экономика до предела открыта и основана на рыночной модели. Большая часть этих стран находится очень высоко в рейтинге экономической свободы Фонда «Наследие».

Но это также и щедрые государства всеобщего благоденствия, которые вкладывают большие средства в будущее развитие. За последние 20 лет эти страны развивались столь же быстро, а в некоторых случаях и быстрее, чем Соединенные Штаты. Германии удалось сохранить свои позиции мирового экспортного лидера, несмотря на высокие зарплаты и щедрые льготы.

Нет, Америка не должна и не может просто копировать скандинавскую или чью-то еще модель. Американцы взбунтуются против высоких налогов, какие платят северные европейцы – и эти налоги окажутся неконкурентоспособными в мире, где у многих других европейских стран ставки налогообложения намного ниже, а в Сингапуре, например, максимальный размер налога на личные доходы составляет 20%. Американская система более динамична, она носит более предпринимательский характер и более неравномерна, чем в Европе. И останется такой. Но пример Северной Европы показывает, что богатые страны могут оставаться конкурентоспособными, если они сохранят гибкость, будут активно использовать контрольные показатели и ориентиры, а также повышать свою эффективность.

Конечно, американские компании высокоэффективны, но к американскому правительству это не относится. Под этим я не имею в виду отголоски обычных жалоб на расточительность, обман и злоупотребления. На самом деле, всего этого гораздо меньше, чем думают американцы – за исключением Пентагона с его бюджетом в 700 миллиардов долларов. Проблема американского правительства в том, что оно крайне неэффективно распределяет имеющиеся ресурсы. Мы тратим огромные деньги на субсидии в области жилищного строительства, сельского хозяйства и здравоохранения, причем многие из этих субсидий создают перекосы в экономике и мало помогают долговременному росту. Мы слишком мало тратим денег на науку, технологии, инновации и инфраструктуру, хотя это может в будущем дать хорошие темпы роста и новые рабочие места. На протяжении последних десятилетий нам удавалось быть безнаказанно расточительными. Но долго быть такими мы уже не сможем. Деньги заканчиваются, и нам придется вскоре упорядочивать расходы и относиться к ним более стратегически. И речь не о том, много или мало государственного участия, много или мало расходов. Нам надо больше государственного участия и расходов в одних областях, и меньше в других.

Трагедия заключается в том, что Вашингтон знает все это. Несмотря на существующую там партийную поляризацию, большая часть республиканцев понимает, что нам надо инвестировать средства в некоторые ключевые области, а большая часть демократов осознает, что нам необходимо сокращать расходы на социальную помощь и субсидии. Но наша политическая система страдает аллергией на компромиссы и практические решения проблем. Наверное, это наше величайшее упущение. В тот самый момент, когда наша система начинает рушиться, мы слышим лишь хвалебно-восторженные отзывы в ее адрес, в адрес конституции и идеальной республики, которая ее создала. Будучи иммигрантом, я люблю особенный и – да - исключительный характер американской демократии. Я считаю, что конституция была одним из чудес света в 18-м веке. Но сегодня мы сталкиваемся с реалиями системы, которая становится все более скрипучей и косной. У нас есть коллегия выборщиков, которую никто не понимает, и Сенат, который не работает, но имеет правила и традиции, дающие одному-единственному сенатору возможность устраивать обструкцию демократии без объяснения причин. У нас имеется какое-то сумасшедшее лоскутное одеяло из городских властей, муниципалитетов и штатов с пересекающимися и дублирующими друг друга полномочиями, чиновничьими аппаратами и возникающим в результате этого расточительством. Наша политическая система нацелена на бесконечные сборы денежных средств и потворство интересам сегодняшнего дня без планирования, вложения средств и заботы о будущем. А если кто-то осмелится заявить об этом, то его сразу обвинят в отсутствии патриотизма – ведь у нас идеальная система государственного управления, вверенная нам полубогами, ходившими по земле в конце 18-го века и служащими для нас образцом сегодня и на веки вечные.

Отцов-основателей такое рода бездумное восхваление предков серьезно рассердило бы. Это были фигуры глобального масштаба, люди-космополиты, которые многому научились у прошлого и многое переняли у него и у других стран, постоянно переделывая и совершенствуя свои взгляды. Ведь первая конституция, названная "Статьи конфедерации", оказалась крупной неудачей, но основатели нашего государства сделали выводы из той неудачи. Решение о создании Верховного суда, принимающего решения по законодательным актам, было принято позднее. Основатели Америки были людьми современными, стремившимися создать современную страну, которая порвала бы с прошлым ради создания более совершенного союза.

И они очень много думали об упадке. На самом деле, прошло всего несколько лет после революции, и это беспокойство возникло у них всерьез. Переписка между Томасом Джефферсоном и Джоном Адамсом в начале 19-го века наполнена предчувствиями беды и мрачными мыслями. Можно даже сказать, что это они начали великую американскую традицию созерцания упадка. Американцев беспокоило здоровье страны, поскольку оно было залогом их существования. В 1950-х и 1960-х годах мы тревожились по поводу Советского Союза и его марша к модернизации. В 1980-е годы мы тревожились по поводу Японии. Это нам не повредило. Напротив, все эти страхи помогали осуществлять перемены, позволявшие нам восстанавливать силы и двигаться вперед. Дуайт Эйзенхауэр воспользовался страхами перед Советским Союзом, чтобы создать систему автомобильных дорог между штатами. Джон Кеннеди воспользовался советским вызовом Америке в космосе, чтобы направить нас на Луну.

В действительности больше всего угнетает тональность наших дебатов. Вместо вдумчивой озабоченности Джефферсона и Адамса мы имеем нечто прямо противоположное – и по тональности и по темпераменту. Это тот пустой триумфализм, которым пичкают нас сегодня политики. Отцы-основатели любили Америку, но они также понимали, что страна эта находится в процессе становления, что работа по ее созданию не закончена, что она постоянно будет нуждаться в переменах, корректировке и ремонте. На протяжении большей части своей истории мы богатели, сохраняя при этом беспокойство и неугомонность. Вместо того, чтобы почивать на лаврах, мы боялись разжиреть и разлениться. И это было наше величайшее преимущество. Беспокойство по поводу упадка в прошлом помогало нам предотвращать этот самый упадок. Будем надеяться, что оно поможет нам и сегодня.

Оригинал публикации: Are America's Best Days Behind Us?

Опубликовано: 03/03/2011 18:01
kote-1962
Российско-американские отношения: визит Байдена в Москву ("Stratfor", США)


10/03/2011

9 марта американский вице-президент Джо Байден встретился с российским президентом Дмитрием Медведевым. На следующий день запланирована его встреча с российским премьер-министром Владимиром Путиным. Кремль считает Байдена «ястребом» американской внешней политики, особенно в вопросах, касающихся Евразии. Визит вице-президента в Москву состоялся в период неоднозначности в отношениях между Россией и Соединенными Штатами: две страны сотрудничают все активнее, но между ними остается много нерешенных проблем.

Анализ ситуации

Вице-президент США Джо Байден начал официальную часть своего визита в Москву 9 марта со встречи с российским президентом Дмитрием Медведевым. 10 марта должна состояться его встреча с премьер-министром Владимиром Путиным. Это первые известные прямые переговоры Байдена с кремлевским руководством.

Во время своего нахождения на посту вице-президента Байден играет роль авангарда во внешней политике Вашингтона в Евразии, и Кремль это замечает. Байден представлял администрацию президента США Барака Обамы на мюнхенской конференции по безопасности спустя всего несколько месяцев после ноябрьских выборов 2008 года. В октябре 2009 года он бросил открытый и явный вызов Кремлю, когда выступил в Бухаресте с речью и призвал страны Центральной Европы дать отпор России с ее попытками создания сферы влияния. Затем Байден пошел еще дальше и заявил, что Соединенные Штаты считают сферы влияния отголоском мышления 19-го века, дав тем самым понять, что Вашингтон не согласен с российской гегемонией на постсоветском пространстве. Что еще важнее, он призвал страны, бывшие в прошлом сателлитами Советского Союза, помогать не входящим в Российскую Федерацию республикам на постсоветском пространстве свергать авторитарные системы и сохранять свою независимость.

Этот вызов прозвучал в момент, когда динамика российско-американских отношений начинала меняться, приобретая новый характер – с существенными нюансами и не столь откровенно враждебный. Это был сигнал о том, что Вашингтон тоже умеет играть в «хорошего полицейского, плохого полицейского», подобно той игре, которую ведут Медведев и Путин.

Поэтому, хотя Вашингтон и Москва после 2009 года сотрудничают, казалось бы, все активнее, между ними остаются некоторые неурегулированные разногласия и нерешенные проблемы. Более того, общая атмосфера российско-американских отношений остается двойственной. И именно в такой атмосфере проходит визит Байдена в Москву.

Разрядка

Российско-американские отношения в середине 2000-х годов характеризовались в основном враждебностью. Россия к тому времени достаточно окрепла, чтобы приступить к действиям за пределами собственных границ. Она начала бороться с западным влиянием на постсоветском пространстве и в Восточной Европе. В эти годы, совпавшие по времени со вторым периодом правления администрации Джорджа Буша и началом президентской власти Обамы, появились незначительные проблески сотрудничества по конкретным вопросам, таким как российская поддержка действиям США в Афганистане. Несмотря на активное взаимодействие по отдельным вопросам в единовременном порядке, отношения между двумя бывшим противниками по холодной войне остаются напряженными. Это привело к целой серии мер и контрмер, таких как поддержка Запада косовской независимости, российская война с Грузией, американская ПРО в Польше, развертывание российских ракет в Калининградской области, поддержка России Ирану и экспансия НАТО на территории бывших советских государств. Конфликтующих интересов и острых проблем хватало с избытком.

Но в 2009 году произошел новый сдвиг в российско-американских отношениях. Несмотря на сохраняющиеся проблемы, Москва и Вашингтон заключили сделку, начав так называемую перезагрузку. Такой сдвиг произошел по двум причинам. Во-первых, Соединенные Штаты Америки опасно увязли в своих обязательствах на Ближнем Востоке и в Южной Азии, и нуждались в поддержке России. Во-вторых, Россия чувствовала себя все комфортнее в своей борьбе с западным влиянием на постсоветском пространстве – особенно когда добилась успеха на Украине и на Кавказе. Теперь она могла поменять свою тактику в отношениях с Западом. У России появилась возможность перейти от агрессивности к сотрудничеству в отношениях с Западом, чтобы попеременно то сражаться с ним, то использовать его в соответствии со своими потребностями.

После начала перезагрузки в 2009 году разногласия между Вашингтоном и Москвой в основном утихли, а на смену им постепенно пришло сотрудничество по многочисленным вопросам. Россия решительно усилила свою поддержку действиям коалиционных сил в Афганистане под руководством США, оказав помощь в транзите грузов военного назначения. Россия отказалась от своей открытой поддержки Ирану, одобрив санкции Совета Безопасности ООН против этой страны. Соединенные Штаты Америки – как правительство, так и деловые круги – с энтузиазмом поддержали усилия России по модернизации, пообещав ей крупные инвестиции, стратегические технологии и совместные экономические проекты.

Таким образом, сегодня российско-американские отношения нельзя назвать ни враждебными, ни дружественными. Они более сложные, и в них существует масса нюансов. Нерешенным остается вопрос о том, что будет дальше в отношениях между Вашингтоном и Москвой в сегодняшних условиях, когда Соединенные Штаты пытаются свернуть свое присутствие в исламском мире, а Россия прилагает усилия по распространению своего влияния дальше на Евразию, действуя уже за пределами постсоветской сферы. Возникли условия для нового сдвига в российско-американских отношениях. Именно этот вопрос обсуждают Байден, Медведев и Путин.

Точка конфликта: битва за Евразию

Проблема заключается в том, что проблемы, не решенные до наступления нынешней разрядки в отношениях, не только сохраняются, но и усиливаются.

Главная точка конфликта между Москвой и Вашингтоном (как в прошлом, так и в настоящем) это вопрос о доминирующем положении в Евразии. До 2009 года начинала оформляться целая серия непрочных альянсов и договоренностей, в рамках которых Россия сотрудничала с Германией и Францией, а Соединенные Штаты поддерживали Польшу и многие другие страны Центральной Европы. Эти неопределенные и неофициальные альянсы начали возникать (как неоднократно случалось прежде) в связи с тем, что два бывших противника по холодной войне разделили Европу и бывшие советские государства по географическому признаку. Россия командовала своими бывшими республиками, находясь в союзе с ведущими странами Западной Европы, а Соединенные Штаты отделили Россию от своих союзников, забрав себе Центральную Европу.

За последние несколько лет эти непрочные альянсы окрепли, создав более устойчивое разделение интересов в Европе. США и Польша продвигаются вперед в реализации мощных инвестиционных проектов, планов по созданию системы противоракетной обороны, а также размещают на польской территории на ротационной основе американские самолеты С-130 и F-16. А Берлин и Париж реализуют целую серию проектов в сотрудничестве с Москвой, включая военные поставки, контракты Германии и Франции с Россией, совместные экономические проекты в сфере транспорта, энергетики и связи, и даже предлагаемое соглашение о безопасности, которое привяжет Россию к Европе. Правда, пока неясно, насколько серьезно Париж и Берлин относятся к последней идее.

Этот раскол Европы привел к появлению таких же разногласий в НАТО. Самым явным свидетельством новых расхождений стали переговоры о Стратегической концепции Североатлантического альянса. Франция и Германия настаивали на включении в документ положения о России как о «стратегическом партнере», и отказались от концепции альянса как оборонительного союза против России. Однако государства Центральной и Восточной Европы воспротивились включению России в качестве партнера и потребовали, чтобы территориальная оборона оставалась основополагающим принципом НАТО.

Главным для структур Североатлантического альянса, а также для российско-американских отношений остается вопрос о ПРО. Он был конфликтной точкой изначально, поскольку Соединенные Штаты подписали соглашение с Польшей о размещении на ее территории ракет-перехватчиков из системы ПРО, причем официально об этом соглашении было объявлено спустя несколько дней после российского вторжения в Грузию. Сейчас этот вопрос касается всех стран-членов НАТО. На прошлой неделе госсекретарь США Хиллари Клинтон и польский министр иностранных дел Радослав Сикорский заключили соглашение о размещении в Польше к 2018 году американских зенитно-ракетных комплексов наземного базирования SM-3. Соединенные Штаты уже развернули в этой стране на ротационной основе батарею ракет «Пэтриот» - исключительно для целей подготовки войск, а также дали понять, что готовы на постоянной основе развернуть в Польше к 2013 году авиационный отряд в составе С-130 и F-16, которые будут регулярно меняться.

Однако Россия подвергла критике соглашение по ПРО, а ряд стран-членов НАТО, включая Германию и Францию, умеренно поддержали ее. Россия выдвинула встречное предложение о своем участии в системе противоракетной обороны НАТО, однако Вашингтон и страны Центральной Европы это предложение отвергли. Западные европейцы, особенно Германия, готовы рассмотреть вопрос об отдельной, но интегрированной (до определенного уровня) системе. Участие России в европейской противоракетной обороне убедит ее в том, что Вашингтон не использует данный вопрос для укрепления альянса с Польшей и распространения своего влияния дальше на постсоветскую сферу.

Дальнейшее сотрудничество

Даже если Россия и Соединенные Штаты не готовы заниматься решением важного стратегического вопроса о настоящем и будущем своих взаимоотношений, а также приступить к урегулированию разногласий между собой, есть некоторые области, в которых они могут продолжать расширять свое сотрудничество.

Первый вопрос самым естественным образом встанет на встрече Байдена с российским руководством: речь идет о нынешней дестабилизации на Ближнем Востоке. В отличие от Соединенных Штатов, Россия не играет значимой роли в динамике событий в нестабильных странах. Однако у нее есть тесные связи с одним из подозреваемых подстрекателей беспорядков во многих нестабильных государствах – с Ираном. Кроме того, Россия начинает замечать признаки такой же нестабильности в ряде бывших советских республик, таких как Азербайджан, что может иметь отношение к Ирану. В интересах России и США проводить скоординированную политику при возникновении подобных событий, а также в отношении их зачинщиков – тем более, что Соединенные Штаты и Россия являются членами Совета Безопасности ООН, который обсуждает проблему продолжающихся беспорядков.

Еще одна область, в которой можно развивать сотрудничество, это поддержка действий в Афганистане. Россия крайне заинтересована в том, чтобы Соединенные Штаты больше зависели от ее содействия. Россия уже осуществляет транзит грузов в Афганистан через свою территорию, а также договорилась о транзите через страны Центральной Азии. Наряду с этим Россия работает над расширением своей поддержки странам НАТО, ранее входившим в Организацию Варшавского договора, и поставляет союзникам оружие и боевую технику.

Визит Байдена вызывает у русских беспокойство по поводу того, что может захотеть обсудить настороженно относящийся к России вице-президент. И хотя враждебность между Россией и США сохраняется до сих пор, сотрудничество Москвы и Вашингтона способно создать ощущение теплоты в отношениях двух стран - несмотря на то, что ситуация здесь намного более сложная.

Оригинал публикации: US-Russian relations: Biden visits Moscow

Опубликовано: 09/03/2011 10:02
kote-1962
2011-03-08 12:05:42


ეროვნული იდეოლოგიის ჰორიზონტალური და ვერტიკალური პოსტულატები

გაიოზ მამალაძე


ილია მიერ საქართველოს ეროვნული მოძრაობისათვის ჩამოყალიბებული ფორმულა: "მამული, ენა, სარწმუნოება" დღესაც გამოხატავს ქართული ეროვნული იდეოლოგიის სამ მთავარ პოსტულატს.

ეს პოსტულატები, ერთგვარად, ვერტიკალური მიმართულებისაა, რომელსაც ამაგრებს სხვა სამი, ასე ვთქვათ, ჰორიზონტალური პოსტულატი, რომელთაც ქვემოთ შემოგთავაზებთ.
მამული. ქვეყანა, სამშობლო არის ადამიანთა ერთობისთვის, ერისთვის ის სასიცოცხლო არეალი, გეოგრაფიული გარემო, რომლის გარეშეც არ ყალიბდება სოციალური ერთეული - ერი, რომელიც სინამდვილეში ღვთისმიერი ერთეულია. მიწა, სამშობლო მხარე, ქვეყანა არის ის ერთადერთი ადგილი, სადაც შესაძლებელია საუკუნეთა, ათასწლეულთა მანძილზე, წარღვნიდან წარღვნამდე, მეორედ მოსვლამდე ცხოვრობდეს ერი და ვითარდებოდეს. სადაც იბადებიან, მოღვაწეობენ, იკრძალებიან თაობები და თაობები. სადაც ყოველი მტკაველი, ყოველი საფლავი, ყოველი ნაგებობა და ნანგრევი, ყოველი კულტივირებული მცენარე, ყოველი მდინარე და მთა, რაღაც ძალიან საერთოსი, რაღაც ძალიან ძვირფასის სახსოვარია, ცნობიერად თუ ქვეცნობიერად. ეს არის ის საკუთარი მტვერი (მიწა, თიხა), რომლისგანაც ღმერთმა ადამი შექმნა და რომლადაც იქცა ქართველთა ეთნარქების თუბალის, მოსოხის, თარგალის, კარდუს სათაყვანებელი ძვლები.

ქართული და, საერთოდ, ქრისტიანული წარმოდგენით, ივერია არის ღვთისმშობლის წილხვედრი ქვეყანა და ა. შ.

საქართველოს საზღვრები არის განსაზღვრული თავად ღვთის მიერ და ეს ისტორიულადაც არის დადგენილი. ამიტომ მისი ყოველი გოჯის დათმობა მტრისათვის არის ღვთის მიერ მოცემულის განიავება, ღალატი.

ენა. ენა არის კომუნიკაციის საშუალება, ამ სიტყვის საუკეთესო გაგებით. საერთო ენით ვესაუბრებით ერთმანეთს, გარდაცვლილ და მომავალ თაობებს. ქართულად მივმართავთ ღმერთსაც. ღმერთიც ქართულად გვესიტყვება. შემთხვევითი არ არის, რომ ქართველი კაცის წარმოდგენაში ქართული ენა არის ლაზარე, ღვთის საუკეთესო მეგობარი. ქართველს სჯერა, რომ ღმერთს მისი ენისა ყველაზე უკეთ ესმის, რომ მისი ენა პირველადია, უძველესია, რომ ქართული ენით განისჯება კაცობრიობა და რომ თავად უფალი ამ ენით საუბრობს.

ეს სრულიადაც არ არის დასაძრახი. მესიანისტური იდეოლოგია მრავალ ერს აქვს. მეცნიერები მართლაც ამტკიცებენ ქართული ენის უძველესობას, მის სიახლოვეს სავარაუდო უძველეს საერთო კაცობრიულ მეტყველებასთან. სულთმოფენობის დღეს სულმან წმიდამ ქართულად აამეტყველა თავად ღვთისმშობელი და ივერია არგო განსანათლებლად. ასევე, ანდრია პირველწოდებული, სიმონ კანანელი, მატათა, წმიდა ნინო, ათცამეტი ასურელი მამა, შემდეგ ეფთვიმე მთაწმინდელი ღვთისმშობლის გამოცხადებამ და ა. შ.

ქართული ენა არის თვითგამოხატვის ერთერთი საუკეთესო საშუალება. საკმაოდ მდიდარია ჩვენი ენა, ქართული ენით შესაძლებელია ყველაფრის გადმოცემა, მათ შორის, სახარებისა და "ვეფხისტყაოსნისა".

სარწმუნოება. ქრისტეს სჯული არის სარწმუნოება, რომელიც ჩვენ ადვილად მივიღეთ. რომელსაც ველოდით, რომლისთვისაც მზად ვიყავით. ვინაიდან იმთავითვე ჩვენი ჩვეულებანი იყო ისეთი, რომ მხოლოდ მართლმადიდებლობის მიღება შეგვეძლო.

სხვათაგან განსხვავებით, ჩვენ გვჯეროდა, რომ ქალიც ადამიანია, რომ მასაც აქვს სული და "ლეკვი ლომისა სწორია". ჩვენ გვჯეროდა, რომ შეიძლება არსებობდეს უმწიკვლო ქალი, დედა და ამიტომ შევძელით გვეცნო ყოვლადწმიდა ქალწული ღვთისმშობელი. თუკი ღმერთი არსებობს, მაშ, უბიწოდ ჩასახვაც შეიძლება, ვფიქრობდით ჩვენ და ვიცანით სიტყვა. თუკი აქ ვცხოვრობთ, შესაძლოა, მერეც ვიცოცხლოთ, ვიცოდით ჩვენ და მაცხოვარი ვირწმუნეთ.

ჩვენ ალალი ხალხი ვიყავით და ვირწმუნეთ, რომ უფალს მართლაც ეტკინა მათრახების ცემა და ჯვარზე გაკვრა. ეტკინა იმიტომ, რომ თავისი ტკივილით, წამებით, ჯვარზე გაკვრით, სიკვდილითა და აღდგომით გამოესყიდა ჩვენი ცოდვები და მარადიული ცხოვრება მოენიჭებინა ჩვენთვის. მაშ, თუ მას ორი ბუნება არ ექნებოდა, ღვთიური და ადამიანური, როგორღა ეტკინებოდა. და თუ არ ეტკინებოდა, მისი ტანჯვა ხომ არ იქნებოდა ნამდვილი, მისი ტანჯვა ხომ თვალთმაქცობა იქნებოდა, ტყუილი იქნებოდა ამიტომ ვიწამეთ ჩვენ ალალებმა ალალი სარწმუნოება - დიოფიზიტობა.

ყოველი სარწმუნოება კარგია და საშუალებაა ღმერთთან მიახლებისა, მაგრამ მართლმადიდებლობა ყველაზე სრულყოფილია. ისლამი ბიძაშვილის ცოლად მოყვანას არ კრძალავს, პირიქით, იეზიდიზმიც ავალდებულებს, ასევე იუდაიზმი, არ კრძალავს კათოლიციზმიც.

ჩვენ ტრადიციონალისტები ვართ, კონსერვატორები. თითქოს ამიტომ არ ვუღალატეთ მრწამსს და არ მივიღეთ ფილიოკვე. თითქოს ეს მხოლოდ თეოლოგიური საკითხია და მეტი არაფერი. სინამდვილეში მრწამსის შეცვლამ ევროპაში გამოიწვია რეფორმაცია (პრინციპში პირველი რეფორმაცია იყო ფილიოკვე - "და ძისაგანაც" - გამომავლობა სული წმიდისა). რეფორმაციამ გამოიწვია კონტრრეფორმაცია, ისტერია, დევნა, კოცონები, ხოცვა-ჟლეტა. ჩვენი სიჯიუტე გამართლებული ყოფილა.

დიახ, გარდაცვლილი თაობების თავდადება ქრისტიანობისათვის არ ყოფილა მხოლოდ სიჯიუტე ან ვაჟკაცობა. იგი განპირობებული იყო გარდაცვლილი თაობების მიერ დაგროვილი სიბრძნით.

დღეს, მართალია, ქართველების ერთი ნაწილი არის მაჰმადიანი, მათი რიცხვი საკმაოდ დიდია, მაგრამ უნდა ითქვას, ეს არ არის გამოუსწორებელი ტრაგედია. რამოდენიმე საუკუნის მანძილზე მათზე განხორციელებულმა რელიგიურმა დევნამ თავისი გაიტანა: საინგილოში, ტაო-კლარჯეთში, ქალდია-ტრაპიზონში, ფერეიდანში მცხოვრები ქართველები მაჰმადიანდებოდნენ, თუმცა მთავარი საფუძვლები, რომელთა გამოც მართლმადიდებლობა ყველაზე მისაღები აღმოჩნდა ჩვენთვის თავის დროზე, მათ, გამაჰმადიანებულ ქართველებს შენარჩუნებული აქვთ: დედის თაყვანისცემა, ქალის პატივისცემა, ბიძაშვილ-ნათესაობა, ენა (დიდ ნაწილს, კარგად), მამულის მონატრება, სიბრძნე.

არც ერთი ქართველი არ უნდა დაეკარგოს საქართველოს. ისევ ილიას მოვუსმინოთ: "არ გვაშინებს მეთქი ჩვენ ის გარემოება, რომ ჩვენ ძმებს, ოსმალოს საქართველოში მცხოვრებთ, დღეს მაჰმადიანის სარწმუნოება უჭირავთ, ოღონდ მოვიდეს კვლავ ის ბედნიერი დღე, რომ ჩვენ ერთმანეთს კიდევ შევუერთდეთ, ერთმანეთი ვიძმოთ და ქართველი, ჩვენდა სასიქადულოდ კვლავ დაუმტკიცებს ქვეყანასა, რომ იგი არ ერჩის ადამიანის სინიდისს, და დიდი ხნის განშორებულს ძმას ძმურადვე შეითვისებს, თვის პატიოსანს და ლმობიერს გულზედ ძმას ძმურადვე მიიყრდენს თვალში სიხარულის ცრემლ-მორეული ქართველი. და თუ ამისათვის საჭიროა, რომ სიხარულის ცრემლის უწინარეს ჯერ ჩვენი სისხლი დაიღვაროს, ნუთუ ქართველი უკუდრკება და თავს არ შესწირავს მას, რისთვისაც ორი ათასი წელიწადი თავი უწირავთ ჩვენთა დიდებულთა მამა-პაპათა" ("ოსმალოს საქართველო", თხზულებანი, ტ. IV).
დიდი ილიას ზემოთაღნიშნული ფორმულა "მამული, ენა, სარწმუნოება", როგორც ვთქვით, დღესაც უკვდავ პოსტულატებად რჩება. ეს ფორმულა გამოხატავს ეროვნული იდეოლოგიის ვერტიკალურ მიმართულებას. ფორმულა, დაწყებულია მიწიდან - მამული, მიემართება ენის მეშვეობით და სარწმუნოების სახით ღვთისკენ.

თითქმის ყველაფერი შეიძლება მოვიაზროთ ვერტიკალურ და ჰორიზონტალურ სქემაში. ილიასეული ფორმულა ქვემოდან ზემოთ მზირალია. ზემოდან თუ წარმოვიდგენთ, ღმერთი, სამყარო სარწმუნოების მეშვეობით, ვერტიკალის მეშვეობით, ზემოდან ქვემოთ წამოსული ცოდნის მეშვეობით, გასაგებ ენაზე, ჩვენს შემთხვევაში, ქართულ ენაზე, გვაძლევს კომუნიკაციის საშუალებას, გზას მასთან მიახლოებისა.

რაც უფრო მართებულია სარწმუნოება, მით უფრო ახლოსაა ოთხმოცდაათ გრადუსთან მიწიდან ატყორცნილი ვერტიკალის ხაზი. მიწა-მამული არის ადგილი, სადაც ხდება ამქვეყნიური ცხოვრება-გამოცდა იმ ხალხისა, რომელსაც ღმერთი ესაუბრება ამა თუ იმ ენით. მამული, როგორც ვთქვით არის სამკვიდრო, სადაც ცხოვრობს ერი. მამული არის ამა თუ იმ სარწმუნოების (სიბრძნის) მატარებელი ხალხის საცხოვრისი.

ხალხი, ერი, თავის მხრივ, იყოფა თემებად, გვარებად, გვარები თავის მხრივ კომლებად, ოჯახებადაა გაშლილი.

თუ ცენტრიდან, მიწიერი ცენტრიდან, მამულიდან წარმოვიდგენთ ჰორიზონტალურ ხაზსაც გაშლილს, მივიღებთ შემდეგ სურათს: მამული და ერი ერთ წერტილშია (ერთ გეოგრაფიულ მოცემულობაში) გადაკვეთილი, მერე ერი იშლება გვარებად, გვარები ოჯახებად, ოჯახები ინდივიდებისაგან შედგება.

მივიღეთ ასეთი სურათი: ინდივიდი რომ სრულყოფილად დაუკავშირდეს ამქვეყნიურ მთავარ წერტილს (ერი-მამული), საიდანაც ყველაზე სრულყოფილად დაუკავშირდება ღმერთს, მას უნდა ჰქონდეს სრულყოფილი კომუნიკაცია დამყარებული ოჯახთან, ოჯახის მეშვეობით გვართან (ეს იგივე თემია, ეს იგივე მრევლია) და გვარის მეშვეობით იგი უკავშირდება ერს (ეს იგივე ეკლესია) და მამულს (ეს იგივე სახელმწიფოა).

ამ ჰორიზონტალური სამებისა და ვერტიკალური სამების მეშვეობით ინდივიდი უკავშირდება ღმერთს. ნებისმიერი წერტილის, რგოლის გამოტოვება, ნებისმიერი წერტილის არარსებობა ან ჯეროვანი დაუფასებლობა ჯებირებს უქმნის ინდივიდის განვითარებას, მის სამსახურს ერისადმი და ღვთისადმი. ყოველი წერტილი, ყოველი რგოლი უსათუო აუცილებლობა, გარდაუვალობაა, ბუნებრივი გადაჯაჭვულობაა.

მაგალითად, თუ კაცს, თავისი ნებით, არ ჰყავს ცოლ-შვილი, ერთგვარად იგი სრულყოფილად ვერ დგას ქვეყნის სამსახურში. რაღაცას (შვილებს) მაინც აკლებს თავის ქვეყანას და საბოლოო ჯამში, ღმერთს. ლაპარაკია ერისკაცებზე და არა ბერ-მონაზვნებზე, რომლებიც თავისი ლოცვებითა და მოღვაწეობით ზრუნავენ ოჯახების სიმტკიცეზე, გვარების სიძლიერეზე, ერის ერთიანობაზე, მამულის დაცვაზე, ენის შეურყვნელობაზე და რწმენის განმტკიცებაზე.

მთავარი საყრდენი წერტილების, ერი-მამულის სიმფონიური მართვა-გამგეობისათვის ღვთის მიერ დადგენილი არის ორი ხელისუფლება, საერო და სასულიერო ხელისუფლება.
მაშასადამე, ინდივიდისათვის, რომელიც ქართულად ითარგმნება, როგორც ცალარსი (ანუ არსი, მაგრამ ცალი, ე.ი. არა სრული არსი). ღვთის საუკეთესო სამსახურია ოჯახის, გვარის, ერის, მამულის, ენის, სარწმუნოების სამსახური.

ადამიანი, რომელიც შემთხვევით გაიცნობს მოგვარეს (ან დედის მოგვარეს, ან ბებიის) და სიხარულით არ აევსება გული, შეგვიძლია ჩავთვალოთ, მთლად კარგი ქართველი არ არის და მთლად კარგი ქრისტიანი. ასევე, ადამიანი, რომელსაც არ ადარდებს მამულის ბედი, ვერასოდეს იქნება კარგი ქმარი ან მამა.

მაშასადამე, მამულის, ენის, სარწმუნოების შესანარჩუნებლად საჭიროა შევინარჩუნოთ ერი, გვარი, ოჯახი. ხოლო ოჯახის, გვარის და ერის შესანარჩუნებლად საჭიროა შევინარჩუნოთ მამული, ენა, სარწმუნოება.

http://www.presa.ge/new/?m=blogs&BAID=18&BID=70
kote-1962
16-03-2011

”კავკასიაში” მომხდარი ინცინდენტისთვის მსჯავარდებულებს 4 წელი შეიძლება დაუმატონ


[ნინო მიქიაშვილი]

ტელეკომპანია ”კავკასიაში” მომხდარი ინციდენტის დროს დაკავებულ და გასამართლებულ 8 ადამიანიდან ორს - რატი მაისურაძეს და ავთანდილ ზუმბაძეს 4 წლით პატიმრობა შეიძლება დაუმატონ, რის შესახებაც მაისურაძის უფლებების დამცველმა, ადვოკატმა მანანა კობახიძემ გვითხრა.

რატი მაისურაძე ”სახალხო მართლმადიდებლური მოძრაობის” წევრია, ხოლო ავთანდილ ზუმბაძე ”მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის” წარმომადგენელი. მათ საქმეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე, ნაირა გიგიტაშვილი იხილავს. მორიგი სხდომა, რომელზეც მოწმეების დაკითხვა დასრულდება, 28 მარტს, 11 საათზე გაიმართება. მოწმეებს შორის არიან ჟურნალების: ”ტაბულას” და ”ლიბერალის” თანამშრომლები, პოლიციელები და სახალხო დამცველის აპარატთან არსებული ”ტოლერანტობის ცენტრის” ხელმძღვანელი, ბექა მინდიაშვილი...

რაში ედებათ ბრალი რატი მაისურაძესა და ავთანდილ ზუმბაძეს?

მანანა კობახიძე: საზოგადოებისთვის ცნობილია, რომ 2010 წლის 7 მაისს ”კავკასიაში” განხორციელებული ე.წ. ჟურნალისტურ საქმიანობაში ხელშეშლისა და ხულიგნობის გამო 8 ადამიანი გაასამართლეს და 2010 წლის აგვისტოში 4 წლითა და 6 თვით პატიმრობა შეუფარდეს, მაგრამ ამის მიღმა პროკურატურას თურმე კიდევ უწარმოებია საქმე ავთანდილ ზუმბაძისა და რატი მაისურაძის მიმართ, რომელიც ეხება 2010 წლის 4 მაისს, ილიას უნივერსიტეტის წინ გამართულ, ერეკლე დეისაძის წიგნის მხარდამჭერ აქციას, რომლის დროსაც მაისურაძემ და ზუმბაძემ თურმე იხულიგნეს. ამ აქციაზე ისინი თავიანთი პროტესტის გამოსახატად მივიდნენ და იგივე გამოხატვის თავისუფლების ფარგლებში მოქმედებდნენ.

რა ნიშნით გამოარჩიეს ეს ორი ადამიანი, დანარჩენებისგან?

- ბრალდება უთითებს, განსაკუთრებული აქტიურობით გამოირჩეოდნენო.

კონკრეტულად რაში გამოიხატება ეს აქტიურობა?

- მე და ჩემი კოლეგა, ბესარიონ ქარცივაძე, რომელიც ავთანდილ ზუმბაძის უფლებებს იცავს, სულ ამას ვკითხულობთ - რა არის ეს აქტიურობა, რას უწოდებთ, რაში გამოიხატებოდა? ცალსახად ჩანს, რომ ყველას ჩვენება, განსაკუთრებით პოლიციელების, აბსოლუტურად იდენტური და ერთი ადამიანის ხელითაა დაწერილი.

როგორი შინაარსისაა?

- მაისურაძე და ზუმბაძე წესრიგს არღვევდნენ, ჭავჭავაძის გამზირზე გადავიდნენ, მოძრაობა შეფერხდა, ზოგი ხელს იქნევდა, ზოგი ფეხს იქნევდა, ვინ ვის ურტყამდა არ შეგვიძლია დაკონკრეტება, მაგრამ საზოგადოებრივი სიმშვიდე დაირღვაო, - აი, ეს გაზეპირებული ფრაზაა ყველას ჩვენებაში.

ბოლო ორ სხდომაზე პოლიციელები მოიყვანეს. წინასწარ ძიებაში, არც ერთ მათგანს არ დაუსახელებია ზუმბაძე და მაისურაძე; ანუ ეს ორი ადამიანი პოლიციელებს ამოცნობილი, იდენტიფიცირებული არ ჰყავდათ და 14 მარტს და მანამდე გამართულ სხდომაზე, სასამართლო დარბაზში ზუმბაძეს და მაისურაძეს ხელი დაადეს. განსაკუთრებით აქტიური ზუმბაძე იყოო, - ამბობენ, მაგრამ ეს რაში გამოიხატება, ვერ აკონკრეტებენ; ისინი ვერ ადასტურებენ, რომ ზუმბაძემ ვინმეს დაარტყა, ვინმე სცემა.

მას არ აპატიეს აქციაზე მისვლა. ის ”მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის” აქტიური წევრია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ იმ კონკრეტულ მომენტში რაღაც დანაშაულს სჩადიოდა. რაც შეეხება მაისურაძეს, ის ”სახალხო მართლმადიდებლური მოძრაობის” წევრი გახლდათ.

რა მტკიცებულების საფუძველზე სდებენ მათ ბრალს ხულიგნობაში?

- საქმეში ორი დაზარალებულია - მოქალაქე ლუტიძე, რომელიც თითქოს ზუმბაძემ სცემა და მოქალაქე გაბუნია, რომელიც თითქოს მაისურაძემ სცემა. ლუტიძე და გაბუნია პროცესზე დაიკითხნენ. საინტერესო ისაა, რომ ისინი ერთმანეთსაც კი ვერ ემოწმებიან - ლუტიძეს არ დაუნახავს გაბუნიას ვინ სცემდა და გაბუნიას არ დაუნახავს ლუტიძეს ვინ სცემდა.

ყველა სხვა მოწმე მოდის და ძალიან ზოგად ფრაზებს ამბობს - ”სიმშვიდე დაირღვა, გზის მოძრაობა შეფერხდა; მასურაძე და ზუმბაძე ამბობდნენ, ”თქვენ ხართ მამათმავლების დამცველები” და ამით ჩვენ შეურაცხყოფილები დავრჩითო”.

ვინ არიან შეურაცხყოფილი მოწმეები?

- ჟურნალების: ”ლიბერალისა” და ”ტაბულას” თანამშრომლები და სახალხო დამცველის აპარატთან არსებული ”ტოლერანტობის ცენტრის” ხელმძღვანელი ბექა მინდიაშვილი, რომელიც თურმე დეისაძის წიგნის მხარდამჭერ აქციაში ძალიან აქტიურად მონაწილეობდა. მე მაქვს შეკითხვა - ის იქ მივიდა, როგორც უფლებადამცველი, როგორც მონიტორინგის განმახორციელებელი, თუ, როგორც მონაწილე და ინიციატორი იმისა, რომ პოლიციაში დაერეკათ?

ანუ?

- დაკითხვისას აჩო ხაჩიძემ თქვა, ბექა მინდიაშვილი მირჩევდა პოლიციაში დამერეკაო. ხაჩიძე დაზარალებულად არავის უცვნია; როგორც ზემოთ აღვნიშნე, დაზარალებულები არიან ლუტიძე და გაბუნია, მაგრამ 14 მარტს გამართულ პროცესზე სხვა მოწმეებმა (მაგალითად რომან ქევხიშვილმა) ისე გამოიყვანეს, როგორც დაზარალებული.

ჟურნა ლისტს რომან ქევხიშვილს გულისხმობთ?

- დიახ. იგი ბრალდებას მოწმედ უდგება და მაისურაძესა და ზუმბაძეს, როგორც ხულიგნობის ჩამდენ პირებს, ისე გვიხასიათებს. სიტუაციას ისე ხატავენ, რომ თითქოს ამ ყველაფრით ძალიან შეურაცხყოფილები იყვნენ. ჩვენი კითხვები ასეთია - თუ შეურაცხყოფილები იყვნენ, პატივის და ღირსების შელახვა შეიძლება დაიცვა კანონით, სასამართლოში სარჩელის შეტანით. ეს ვიღაცის ცემასთან რა კავშირშია?! არც ერთ მათგანს სარჩელი არ აღუძრავს, არც სასამართლოსთვის მიუმართავთ. თუმცა, ძალიან შეურაცხყოფილები იყვნენ ამ სიტყვით.

გამოძიება ფაქტზე დაიწყო, თუ საქმე კონკრეტულ პირებთან მიმართებაში აღიძრა?

- ფაქტზე არ აღძრულა. ”4 მაისს, ჭავჭავაძის გამზირზე, დაუდგენელმა პირმა ნიკოლოზ ლუტიძეს მიაყენა ფიზიკური შეურაცხყოფა”, - აი, ასეა შევსებული წინასწარი გამოძიების ბარათი. მერე, ჩვენებებით გაირკვა, რომ თითქოსდა ლუტიძე ამბობს ზუმბაძემ დამარტყაო და გაბუნია ამბობს, მასურაძემ მცემაო, მაგრამ ამისი მოწმე ქვეყანაზე არავინ არის.

რა ასაკის არიან დაზარალებულად ცნობილები?

- ნიკოლოზ ლუტიძე ძალიან ახალგაზრდაა და ვასილ გაბუნია 60 წელზე ქვემოთ იქნება.

ესწრებიან თუ არა პროცესს უფლებადამცველები, ჟურნალისტები?

- ”კავკასიას” პროცესთან დაკავშირებით უფრო იყო ჟურნალისტების ინტერესი და ამ პროცესზე, სამწუხაროდ, არც უფლებადამცველები დადიან და არც ჟურნალისტები, მიუხედავად იმისა, რომ სხდომის თარიღს და დროს ვაანონსებთ ხოლმე.

ვინ არის პროკურორი?

- სოფო ბარაბაძე, ძალიან ახალგაზრდა გოგოა, რომელიც ამ საქმეში მონაწილეობით დიდად ბედნიერი არ ჩანს.

რამდენად სამართლიანად უძღვება პროცესს მოსამართლე?

- ”კავკასიას” საქმის განხილვისას ოქმი დაამახინჯეს. აი, ამ მწარე გამოცდილების შემდეგ პროცესის ჩაწერა ვითხოვეთ და უარი მივიღეთ - ჩაწერას არ ვახორციელებთო, მაგრამ ჩანს, რომ ჩაწერა მიდის. ჩაწერას ჩვენი ძალებით განვახორციელებთ-თქო და არც ამის უფლება მოგვცეს. პროკურატურისთვის ხელსაყრელი არ არის ყველა ჩვენება სტენოგრაფიულად დაოქმებული იყოს.

პლუს ამას, მოსამართლე ჩვენს სამართლიან პროტესტს პროკურორის ქმედებაზე, მხარს არ უჭერს, მაშინ, როდესაც ხშირ შემთხვევაში ჩვენ ვიზღუდებით; ამ ჩვენს მოსამართლე სულ დროის პრობლემა აქვს - გვეუბნება, ”ძალიან ბევრ კითხვებს სვამთ, რატომ სვამთ ამდენ კითხვებს? ნახევარ საათში უნდა ამოწუროთო...” როცა მოწმე გაზეპირებულ ჩვენებას აძლევს და იგრძნობა, რომ ეს მისი დაწერილი არ არის, ნაკარნახევია და თანაც, წინააღმდეგობებია, წინასწარ ძიებაში დაწერილ ჩვენებასა და ახლა ნათქვამს შორის, შეუძლებელია ნახევარ საათში მოწმის ამოწურვა... ჩვენ ამ მხრივ ვიზღუდებით.

მაგალითად, 14 მარტს ჩემს კოლეგას ერთ-ერთი მოწმის დაკითხვისას მოსამართლემ მიკროფონი გამოურთო - დრო ამოგეწურათ, ძალიან ბევრ კითხვებს სვამთო. მე მაქვს განცდა, რომ განაჩენი წინასწარაა გამოტანილი.

რამდენი წლით პატიმრობა ემუქრებათ რატი მაისურაძესა და ავთანდილ ზუმბაძეს?

- როგორც იცით, მათ უკვე მისჯილი აქვთ 4 წლითა და 6 თვით პატიმრობა. მუხლი, რომლითაც მათ ასამართლებენ, ორიდან ოთხ წლამდე პატიმრობას ითვალისწინებს და გამორიცხული არ არის მაქსიმუმი მისცენ.



http://www.presage.tv/?m=society&AID=3832
kote-1962
12:03 / 16-03-2011


რა ხდება საქართველოს ციხეებში?


ციხეებში არსებული ძალადობა დიდხანს იყო ტაბუდადებული თემა. ამ საკითხზე საჯარო არავინ ლაპარაკობდა, სანამ საქართველოში ბოლო 10 წლის მანძილზე პატიმართა სიკვდილიანობის რეკორდული მაჩვენებელი არ დაფიქსირდა. ოფიციალური მონაცემებით, მხოლოდ 2010 წელს ქართულ ციხეში 100 ადამიანი გარდაიცვალა. მათი საშუალო ასაკი 23-დან 48 წლამდე მერყეობს.

18 წლის ალექსანდრე ალბოროვი 2004 წლის ოქტომბერში დაიჭირეს ალუმინის ქვაბის ქურდობისათვის. გაასამართლეს და სამი წელი მიუსაჯეს.

ქეთევან ცინცაძე: "აბსოლუტურად ჯანმრთელი იყო, ციხეში რომ გაამწესეს. დეკემბერში ფეხი მოვიტეხე. მარტოხელა ვარ, მეუღლე გარდაცვლილი მყავს და შვილს ციხეში ყურადღებას ვეღარ ვაქცევდი. 2006 წლის აგვისტოში გავიგე, რომ ტუბერკულოზით დაავადებულა. რამდენჯერმე გადაიყვანეს ციხის საავადმყოფოში, მაგრამ უმეტესად ორთაჭალის ციხეში ჰყავდათ.

ბოლოს შვილს ციხეში სექტემბერში შევხვდი. ძალიან ცუდად გამოიყურებოდა. მოვახერხე და როგორღაც მთავარი ექიმი ვნახე. ვთხოვე, ძალიან ცუდად არის და გადაიყვანეთ ხუდადოვზე-მეთქი. უარი მითხრეს. რას გავხდებოდი ერთი უბედური მარტოხელა ქალი? ოქტომბერში, უკვე ხელში რომ აკვდებოდათ, დამირეკეს, ძალიან ცუდად არის და თუ მოხედავთო. არადა, დილით ვიყავი ციხეში, საჭმელი შევუგზავნე და მაშინ დამიმალეს, რომ უმძიმეს მდგომარეობაში ყოფილა. მაშინვე გავიქეცი ციხის საავადმყოფოში, მუხლებში ჩავუვარდი ექიმს - ახლა მაინც გადამაყვანინეთ ტუბერკულოზის ცენტრში მომაკვდავი-მეთქი. საავადმყოფოში რომ გადაიყვანეს, საწყალს ჩემი ნახვა უთხოვია. ღამით იქაურმა ავადმყოფებმა მომაკითხეს სახლში ტაქსით. შვილი რომ ვნახე, სასიცოცხლო პირი აღარ უჩანდა. რომ გააშუქეს, ერთი ფილტვი საერთოდ აღარ ჰქონდა, მეორე კი მეოთხედი ჰქონდა დარჩენილი. ფილტვის ეროვნულ ცენტრში გარდაიცვალა... ერთადერთი შვილი მყავდა, მართალია, დააშავა, იქურდა, მაგრამ განა 18 წლის ბიჭი ალუმინის ქვაბის ქურდობისთვის სიკვდილს იმსახურებს? 4 წელია გამოძიება მიმდინარეობს, ინსტანციიდან ინსტანციაში დავდივარ, მაგრამ ამაოდ. საქმეს არც ხურავენ, არც იძიებენ".

ციხეში სიკვდილიანობა შემზარავი რეალობის ყველაზე მძიმე ნაწილია, მაგრამ ეს ერთადერთი პრობლემა როდია. სტატისტიკურ მონაცემებში არ აისახება იმ ადამიანთა მდგომარეობა, რომლებიც ფიზიკურად სიკვდილს გადაურჩნენ, მაგრამ სამუდამოდ დაინვალიდნენ. ყოველი მშრალი ფაქტის უკან ტრაგედია იფარება.

ნელი გიგაური: "ჩემი ვაჟი, მამუკა გიგაური, 19 ნოემბერს პრეზიდენტის შეწყალების აქტით გამოუშვეს ქსნის საპყრობილიდან. 4 წელიწად-ნახევარი ჰქონდა მისჯილი. სასჯელის ვადა სამ დღეში, 22 ნოემბერს ეწურებოდა. მოულოდნელი იყო მისი გათავისუფლება, არავის არაფერი შეუტყობინებია, რის გამოც ციხის კართან ვერ დავხვდი. შინ, რომ დაბრუნდა
მოულოდნელად იარაღი მომთხოვა, რომ მოგაბარე, სასწრაფოდ მომეციო. არადა, არასოდეს ჰქონია. უცნაურად იქცეოდა, ხელში გათავისუფლების საბუთები ეჭირა და ყვიროდა, რისთვის დამიჭირეს, ტყუილად რატომ ვიჯექი ციხეში ამდენ ხანსო? გააფთრებულმა აირბინა კიბე და სანამ აზრზე მოვიდოდი, სახლი უკვე იწვოდა. სულ დაიფერფლა ყველაფერი.(?!)

ხანძარი რომ გაჩნდა, პატრულსა და სახანძროს გამოუძახეს მეზობლებმა. ჩემი შვილი რაიონის ფსიქიატრმა გასინჯა და მითხრა, ხონის ფსიქიატრიულში წაიყვანეთ, მძიმე მდგომარეობაშიაო. იქ მართლაც მწვავე შიზოფრენია დაუდგინეს.

მეუღლე 14 წელია დაღუპული მყავს. თავად ონკოლოგიური ავადმყოფი ვარ, უფროსი შვილი ცერებრალური დამბლით მყავს დაავადებული, ამიტომ ხშირად ვერ ჩავდიოდი ქსანში შვილის სანახავად. ბოლოს ივნისში ვნახე და შევამჩნიე, ძალზე აგრესიული იყო. ზედამხედველს ვკითხე, არ მომწონს მამუკა, ასე იქცევა საერთოდ-მეთქი? როგორ გეკადრებათ, ასე რომ იქცეოდეს, აქ ვინ გააჩერებდა, ახალ ციხეში გადაიყვანდნენო.

ადმინისტრაციისთვის მინდოდა მიმემართა, მაგრამ 102-ე ვიყავი რიგში და სამუშაო საათების შემდეგ ვერავინ ვნახე. მე კი რაიონში ვიყავი დასაბრუნებელი. საწყალი ადამიანის ამბავი ხომ იცით, რასაც ეტყვიან, ყველაფრის სჯერა. მე ვინ შემახედებდა, ციხეში რა ხდებოდა? ასეთ ავადმყოფს როგორ აჩერებდნენ? ის მაინც შეეტყობინებინათ, რომ მძიმედ იყო ავად, პირდაპირ წავიყვანდი სამკურნალოდ და უსახლკაროდ აღარ დავრჩებოდი. ვინ აგებს ჩემი ოჯახის ტრაგედიაზე პასუხს? სად ვეძებო სამართალი? ვერ წარმომედგინა, თუ ასეთი განუკითხაობა იყო ციხეებში, თანაც, სასტიკად არის ნაცემი. თვითონაც ამბობს, მცემდნენო. როგორც ექიმმა მითხრა, დაავადება შეიძლება ტრავმითაც იყოს გამოწვეული, ამის დადგენა აუცილებელია, რომ სწორად უმკურნალონ. ის არ შემატყობინეს, შიზოფრენიით რომ იყო ავად და იმას მეტყვიან, სცემდნენ თუ არა?


P.S. მართალია პატიმარი დამნაშავეა, მაგრამ მათ წინაშე სახელმწიფოს ვალდებულება აქვს აღებული, რომ პატიმარმა სასჯელი ნორმალურ პირობებში მოიხადოს, დაავადებულს კი უმკურნალოს. მუდმივმოქმედი სამედიცინო კომისია, რომელიც 2009 წელს შეიქმნა ჯანდაცვისა და სასჯელაღსრულების მინისტრების ერთობლივი ბრძანებით, როგორც ჩანს, მასზე დაკისრებულ მოვალეობას არ ასრულებს, რადგან შარშან ტუბერკულოზით გარდაცვლილი 70 პატიმრიდან კომისიას არც ერთი არ შეუმოწმებია.

ხათუნა პაიჭაძე

http://www.ambebi.ge//samartali/33562-ra-k...cikheebshi.html
kote-1962
Михаил Саакашвили попросил у американских сенаторов новое оружие для обороны от России

17 марта 2011, 18::15

Фото: Reuters
Текст: Дмитрий Александров,
Тбилиси


Необходимость поставить Тбилиси вооружение для защиты от России обсудили лидеры американского сената с Михаилом Саакашвили. После переговоров в Вашингтоне о «российской угрозе» президент Грузии намерен посетить солнечный Майами, чтобы рассказать там о туристическом потенциале своей страны. Оппозиция назвала визит во Флориду «наглостью».

Когда на прошлой неделе пресс-секретарь Саакашвили Манана Манджгаладзе анонсировала визит президента Грузии в США, программа еще не была составлена полностью. Точно было известно только про то, что грузинский лидер лично примет участие в туристической выставке в Майами, где расскажет о потенциале своей страны в этой сфере. Более того, акцент делался на том, что поездка Саакашвили в США скорее нацелена на привлечение инвестиций, а политические моменты отойдут на второй план.

Действительно, все началось с того, что проправительственные общенациональные телеканалы Грузии сообщили о личном участии Саакашвили в подписании контракта с миллиардером Дональдом Трампом, который якобы намерен инвестировать свои 250 млн долларов в строительство небоскребов в Тбилиси и Батуми. При этом Трамп назвал Саакашвили «идолом» в области демократии для западного мира. И призвал власти США гордиться, что у них есть такой партнер – «реформатор» в Грузии.

Однако спустя несколько дней влиятельные американские издания уточнили, что Трамп своих денег не даст. Скорее всего, Грузии будет дозволено при строительстве просто использовать бренд Трампа.

Лидер парламентского меньшинства, председатель Движения христиан-демократов Георгий Таргамадзе в этой связи обвинил власти в «инвестиционном надувательстве»: «Ситуация в грузинской экономике тяжелая. Инвестиции сократились. На этом этапе общество «надувают» враньем. История с Дональдом Трампом – яркий пример. Выяснилось, что Трамп не будет инвестировать свои деньги». Жестко отреагировали на странную историю с Трампом и авторитетные тбилисские издания. Например, газета «Все новости» в четверг пишет, что «в Грузии моделированные инвестиции, моделированное счастье». Высокопоставленный представитель оппозиционного «Всенародного собрания Грузии» заявил газете ВЗГЛЯД: «Вообще, стыдно, когда глава целого государства едет с визитом к бизнесмену».

Следующим заметным пунктом пребывания Саакашвили в США стала в четверг встреча с сенаторами, в том числе с личным другом президента Грузии – бывшим кандидатом в президенты США Джоном Маккейном. Переговоры были закрытыми. После них Маккейн заявил, что «Грузия должна обязательно иметь оружие для защиты от России». Дело в том, что после войны 2008 года США осторожно подходят к военным поставкам в Грузию. Однако, как заявил Маккейн, Грузии нужно «оборонительное оружие».

По словам сенатора, «пора решить этот вопрос», так как «народ Грузии должен иметь возможность защиты от агрессии». Он пообещал продолжить работу над этим вместе с некоторыми коллегами в сенате. «Это для нас приоритет», – сказал Маккейн.

Нет сомнений в том, что Маккейн постарается по мере возможностей помочь Саакашвили, однако, кажется, и здесь не все ладно, если верить экс-постпреду в ООН, лидеру оппозиционных «Свободных демократов» Ираклию Аласании. Как уже сообщала газета ВЗГЛЯД, тот в феврале был в США и тоже встретился с Маккейном. Примечательно, что после этих переговоров Аласания заявил, что Маккейн, как и весь политический истэблишмент США, хорошо понимает необходимость мирной смены власти в Грузии путем выборов в будущем и 2013 годах.

Напомним, в 2012 году в Грузии состоятся парламентские выборы, еще через год – президентские. По словам оппозиционера, именно такое развитие событий станет «гарантом укрепления демократических институтов в Грузии и формирования демократического общества». Получается, что даже Маккейн хотя и косвенно, но дал понять, что не поддерживает такого развития событий, при котором Саакашвили после 2013 года останется во главе Грузии, но уже в качестве премьер-министра. Более того, как утверждают влиятельные тбилисские газеты, с недавних пор именно Ираклий Аласания и секретарь Совета национальной безопасности Грузии Георгий Бокерия стали негласными фаворитами Запада. Как полагают, именно на них будет сделана ставка в ближайшие годы. Согласно кулуарной информации, именно Бокерия может стать лидером нового политического ядра, формирующегося в недрах правящего «Единого национального движения». А на днях, что примечательно, между Бокерией и Аласанией состоялись закрытые консультации.

Наконец, венчать поездку Саакашвили должно посещение Майами. Экс-председатель парламента, лидер «Демократического движения «Единая Грузия» Нино Бурджанадзе назвала «наглостью» такой пункт визита президента Грузии. «Он поехал туда отдыхать, там хорошая погода, а официально заявил, что будет привлекать инвесторов по туризму в Батуми», – возмутилась она. По ее словам, абсурдно привлекать туристов из Майами в Аджарию. Бурджанадзе напомнила, что Саакашвили ведет себя «ненормально» по отношению к стране, которую «разрушил». В начале недели она заявила, что Саакашвили стоит опасаться мирной революции уже этой весной.

Независимый эксперт Георгий Пилуашвили заметил газете ВЗГЛЯД, что Саакашвили давно и успешно удается продавать за рубежом имидж Грузии как форпоста демократии. Особенно успешно ему это удается в США. «У Саакашвили две Грузии. Одна – для тех, кто продолжает ему верить за рубежом. Это Грузия – лидер по реформам, по данным Всемирного банка. Грузия, где легко делать бизнес. Это страна, которую получается пиарить. Трамп же не знает реалий, вот и «идол» для него президент Грузии».

Пилуашвили напоминает, что есть и вторая Грузия – реальная. «Это страна, для большинства жителей которой все разговоры о реформах – пшик. На деле их жизнь становится хуже с каждым днем, – сказал эксперт газете ВЗГЛЯД. – По телевизору они видят одно, а на деле происходит другое. Как долго будет сохраняться такое несоответствие, не знаю, но то, что это может привести к опасному выбросу энергии со стороны измученных людей, это точно. Не зря же на днях Нино Бурджанадзе обратилась к Западу с предложением адекватно оценить ситуацию в Грузии, глубоко разобраться в происходящих процессах».

Бывший премьер-министр Грузии Тенгиз Сигуа сказал корреспонденту газеты ВЗГЛЯД, что экономическая ситуация в стране «нехорошая», по уровню доходов на душу населения Грузия уступает не только соседям: Азербайджану и Армении, – но и большинству стран бывшего соцлагеря. В то же время, полагает Сигуа, при грамотной политике уровень жизни мог бы быть на уровне Прибалтики.

По словам бывшего премьера, в таких условиях привлечение иностранных инвестиций крайне важно, однако то, что же происходит вокруг обещаний Трампа, «неясно никому».

Сигуа, однако, не уверен, что уже весной страну ждут массовые протесты, как о том говорит Бурджанадзе. По его словам, «при этом сложно сказать, удастся ли оппозиционерам вывести народ на улицы, так как многие лидеры оппозиции потеряли доверие народа».

Текст: Дмитрий Александров,

Тбилиси


http://vz.ru/politics/2011/3/17/476417.html#
kote-1962
20-03-2011

ელიტური კორუფცია - მონაწილეები და მოწმეები



აღმოჩნდა, რომ ბიზნესი თუ ნაციონალურ მოძრაობას აფინანსებს, ის სახელმწიფოს ტენდერებსაც იოლად იგებს და შესყიდვებსაც. "საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველო” ახალ კვლევას ამზადებს, რომელშიც ათეული ასეთი პრივილეგირებული კომპანიაა ჩამოთვლილი. რატომ აფინანსებს ბიზნესი მხოლოდ მმართველ პარტიას? ეს რთული კითხვა არ არის.
ბიზნესის მიერ პოლიტიკის დაფინანსება ყოველთვის შეიცავს კორუფციის რისკს. ეს განპირობებულია იმით, რომ საწარმოებსა და სახელმწიფოს შესაძლოა პირდაპირი ფინანსური კავშირი ჰქონდეთ. კერძოდ, პოლიტიკურ პარტიასა და ბიზნესს შორის უკანონო გარიგება შეიძლება მოხდეს და ბიზნეს კომპანიამ სახელმწიფო ტენდერში გამარჯვების სანაცვლოდ შემოწირულება განახორციელოს პარტიის ან მისი საარჩევნო კამპანიის ფონდის ანგარიშზე. საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველო ახალი კვლევის შედეგები მოამზადა, რომელიც ჯერ არ გამოქვეყნებულა. მასში ასახულია მსხვილი კომპანიების სია, რომლებიც ყოველი არჩევნების წინ ფსონს და მილიონებს მმართველ პარტიაზე დებენ და შემდეგ სანაცვლოდ მსხვილ სახელმწიფო ტენდერებს იგებენ ან სიმბოლურ ფასად სახელმწიფო ქონებას იძენენ.
ნინა ხატისკარი (საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველო): "2008 წლიდან მოყოლებული დღემდე, წინა არჩევნებს აღარ გადავწვდები, ტენდენციაა ასეთი, რომ უმეტესად იურიდიული პირები, ბიზნესკომპანიები შემოწირულობებს ახორციელებენ ექსკლუზიურად ერთი პარტიის სასარგებლოდ და ეს არის მმართველი პარტია”.
საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველო შეეცადა გაეანალიზებინა უკანასკნელი წლების ტენდენცია, რამდენად დიდია მმართველი პარტიისთვის შემოწირულობებში იმ კომპანიების წილი, რომლებიც სახელმწიფო შესყიდვებში იმარჯვებენ. ინფორმაციის მოპოვება ყველა კომპანიასა თუ ინდივიდუალურ მეწარმეზე, რომლებმაც 2007-2010 წლებში თანხები გადარიცხეს პარტიის დასაფინანსებლად და ასევე, სახელმწიფო ტენდერები მოიგეს, ვერ მოხერხდა. მსგავსი ინფორმაციის ერთადერთი საჯარო წყარო სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოა, თუმცა მას არ აქვს ერთიანი საინფორმაციო ბაზა.
ამის შემდეგ, საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველომ დახმარებისათვის 27 მსხვილ სახელმწიფო ორგანიზაციას მიმართა და დეტალური ინფორმაცია გამოითხოვა. თუმცა, ინფორმაციის გაცემაზე 8 სახელმწიფო უწყებამ უარი თქვა. ბათუმის, ქუთაისის და თბილისის მერიებში, შინაგან საქმეთა, იუსტიციისა და თავდაცვის სამინისტროებში, ასევე დევნილთა სამინისტროსა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროში განხორციელებული შესყიდვების შესახებ ინფორმაცია გასაიდუმლოებულია(!).
ნინა ხატისკარი აცხადებს, რომ `სწორედ ეს არის პოლიტიკური კორუფცია და რისკი პოლიტიკური კორუფციისა”. საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველომ მხოლოდ იმ შემომწირველთა შესახებ დაამუშავა ინფორმაცია, რომლებმაც სახელმწიფო შესყიდვების გზით 30 ათასი ლარი მაინც ჰქონდათ მიღებული და იმავდროულად რომელიმე პოლიტიკური გაერთიანების შემომწირველები იყვნენ. ასეთი 46 კომპანია აღმოჩნდა.
~ტოიოტა ცენტრი” ერთ-ერთი მსხვილი დამფინანსებელია, მასაც მაქსიმუმი შემოწირულება აქვს განხორციელებული, ამ შემთხვევაშიც მმართველი პარტიის მიმართ. არის ~ავერსი ფარმაც”, რომელსაც 800 ათასზე მეტი აქვს შესყიდვების გზით მიღებული. მსხვილი შემსყიდველია ~ჯეოსელიც”, ეს ფიჭური კავშირგაბმულობის კომპანიაა და მეტ-ნაკლებად გასაგებია. ~პოპულის” 99 ათასი აქვს მიღებული სახელმწიფო შესყიდვების გზით და 100 ათასი აქვს გაკეთებული შემოწირულება მმართველი პარტიისთვის”.
პოლიტიკური კორუფციის ცხრილში ნაციონალური მოძრაობის ყველაზე მსხვილი დამფინანსებლების თანხები, რომლებიც სახელმწიფო ტენდერებიდან მოიგეს, ასეთია: ~ტოიოტამ” ბოლო სამი წლის განმავლობაში სახელმწიფო ტენდერებიდან ორ მილიონ ნახევარზე მეტი მიიღო, საინფორმაციო და საკომუნიკაციო კომპანია ~იუ-ჯი-თი”-მ დაახლოებით ათ მილიონამდე. ~ჯეოსელს” მიღებული აქვს მილიონ ხუთასი ათას ლარამდე, ~საქმშენს” კი დაახლოებით ორ მილიონ ნახევარი. ჩამონათვალი საკმაოდ გრძელია, ერთადერთი ბიზნესმენი, რომელმაც კომენტარის გაკეთება მოისურვა თემურ ჭყონიაა. იგი ამბობს, რომ ტენდერებში მონაწილეობას არ იღებს, თუმცა მმართველი პარტიის დაფინანსების სანაცვლოდ ჭყონიამ ბოლო წლებში მაკდონალდსის ქსელის გაფართოების ნებართვა უპრობლემოდ მიიღო.
თემურ ჭყონია (~კოკა-კოლა ბოთლერს ჯორჯია”-ს მფლობელი): ~ეგენი პოლიტიკოსები არ არიან, ეგ არის შპანა, რომელსაც ჰგონია, რომ პოლიტიკოსია. იმ პარტიას, რომელიც ოცნებობს და ხალხს ატყუებს, გვერდში ვერ დავუდგები. იმიტომ, რომ მე პოლიტიკა გაცილებით სერიოზულად მესმის, ნათლად ვიცი რა უნდა გაკეთდეს, ვიდრე იმ პარტიებმა, რომლებსაც ჩემთან პრეტენზიები აქვთ. მე პრეტენზიები მათთან არ მაქვს, თუ ერთი ადგილი მაგარი აქვთ, მელაპარაკონ თვითონ. მომავალშიც ხელს შევუწყობ იმ პარტიის გამარჯვებას, რომელიც პროგრესულია, რომელსაც აქვს შედეგი და არა ლაყაფი, რომლის შედეგსაც ჩვენ ვხედავთ და ხელით ვეხებით.”
2009 წლის 14 აპრილს, ჭავჭავაძის ჩიხში, შავი ფერის ლენდ კრუიზერის მარკის ჯიპი შედის, რომელსაც ~კოკა-კოლა ბოთლერს ჯორჯია”-ს გენერალური დირექტორი ვახტანგ ლაღიძე მართავს. მარცხენა მხრიდან მას თეთრი ფერის ნისანის მარკის ჯიპი მისდევს, მოულოდნელად მას წინ უსწრებს ნაცრისფერი ავტომობილი, რომელიც ლენდ კრუიზერს გზას გადაუჭრის და ჩერდება. შუაგულ თბილისში უცნობი ადამიანები გაუსწორდნენ ვახტანგ ლაღიძეს, რომელიც ოპოზიციის საპროტესტო აქციიდან სახლში ბრუნდებოდა. მაშინ ხელისუფლებამ თემურ ჭყონიას პარტნიორი საპროტესტო აქციაზე ყოფნისთვის დასაჯა.
თემურ ჭყონია: ~არა მგონია ვახტანგ ლაღიძე პარტიული ნიშნით ეცემოთ და საერთოდ, რისთვის სცემეს ესეც კი არ ვიცი”.
სოზარ სუბარი (~ქართული პარტიის” ლიდერი): ~თემურ ჭყონიას აქვს მაგალითი, როგორ მოექცნენ მის მოადგილეს და დღემდე არაა ეს საქმე გამოძიებული. ამ ყველაფრიდან გამომდინარე რა არჩევანი აქვს თემურ ჭყონიას, ან გაიქცეს საქართველოდან ან იყოს ყურმოჭრილი მონა, ლაქია მიხეილ სააკაშვილის და მისი ხელისუფლების”.
კიდევ ერთი ტენდენცია რაც კვლევებში ჩანს, მსხვილი კომპანიების მიერ შვილობილი კომპანიების შექმნაა. საარჩევნო კანონმდებლობით იურიდიულ პირს ეკრძალება წელიწადში 100 ათას ლარზე მეტის გადარიცხვა პარტიის მხარდასაჭერად. აღნიშნულ თანხაზე მეტის გადარიცხვა კი, ნაციონალური მოძრაობის ყულაბაში, შვილობილი კომპანიების სახელით ხდება.
დავით უსუფაშვილი (`რესპუბლიკური პარტიის~ ლიდერი): ~ესაა შიშნარევი სიყვარული. ვთვლი, რომ სახეზეა დანაშაულის ნიშნები.”
დავით უსუფაშვილი ბოლო წლების ტენდენციაზე საუბრისას ამბობს, რომ საქართველოს პარლამენტში დეპუტატების ნახევარზე მეტი სხვადასხვა ბიზნესს ლობირებს. არადა, ამ მიზეზით დეპუტატისთვის უფლებამოსილების შეწყვეტის პრეცედენტი პარლამენტის ისტორიაში პირველად 2006 წლის 31 მარტს დაფიქსირდა. პირველი და ერთადერთი მსხვერპლი ჯერ ჯერობით რესპუბლიკელი ვალერი გელაშვილია.
ლევან ვეფხვაძე (პარლამენტის ვიცე-სპიკერი): ~ნაციონალური მოძრაობის დაფინანსებაში ვინც მიიღო მონაწილეობა, იმ იურიდიული პირების სიაში ვნახავთ, რომ ნაწილი მათგანი ის კომპანიებია, რომლებიც გზების დაგებაში მონაწილეობდნენ და რომლებიც არჩევნების შემდეგ აღმოჩნდნენ სახელმწიფო პროგრამების შემსრულებლებლად. დაზუსტებით ამის თქმა შეუძლებელია, რომ ეს არის კორუფცია, მაგრამ მაღალი ალბათობით შეიძლება ვთქვათ, რომ აქ არის პოლიტიკური კორუფციის ნიშნები და ამას სჭირდება გამოძიება”.
კიდევ ერთი საინტერესო ტენდენცია რაც კვლევიდან ჩანს ისაა, რომ კომპანიებს მმართველი პარტიების ანგარიშზე თანხების გადარიცხვა რატომღაც ერთ დღეს ან ერთ კონკრეტულ თვეში ახსენდებათ. შემოწირულობები იწყება 2010 წლის ადგილობრივ არჩევნებამდე ექვსი თვით ადრე. შარშან ათ თებერვალს შვიდმა შპს-მ ერთდროულად გადაწყვიტა ნაციონალური მოძრაობის ანგარიშზე ასი ათასების გადარიცხვა. თვის ბოლომდე კი, მმართველი პარტიის ანგარიშზე კიდევ 120-მა კომპანიამ გადარიცხა სოლიდური თანხა. წინასაარჩევნოდ ნაციონალებზე ფსონების დადება მარტის თვეში გაორმაგდა. 2010 წლის მარტში მმართველ პარტიას უკვე 218 კომპანიამ შესწირა თანხები.
ზურაბ ტყემალაძე (`მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს~): ~ბევრს თუ გავაჟღერებთ, ხვალ შეიძლება ძალიან დიდი დარტყმის წინაშე აღმოვჩნდეთ. მოვერიდოთ იმ ხალხის აფიშირებას, რომლებიც ოპოზიციას აფინანსებენ”.
ოპოზიციური პარტიის ლიდერებს არ აქვთ სურვილი საკუთარი შემომწირველების შესახებ ინფორმაცია საჯარო გახადონ. ისინი ხელისუფლების მხრიდან მოსალოდნენ ტერორზე საუბრობენ.
2008-2010 წლების საარჩევნო დაფინანსების კვლევის შესწავლისას აღმოჩნდა, რომ მართველი გუნდის დაფინანსება 26-ჯერ მაინც აღემატება ერთად აღებული სხვა სუბიექტების დაფინანსებას. ოპოზიციურ პარტიებს იურიდიული პირები იშვიათად ან საერთოდ არ აფინანსებენ. მართველი პარტიის დამფინანსებელთა უმრავლესობა კი იურიდიული პირია. ამ ტენდენციაზე მმართველ პარტიაში არ სურთ საუბარი, იმ მიზეზით, რომ საერთაშორისო ორგანიზაციის დასკვნები პოლიტიკურ კორუფციაზე არ უნახავთ.



"კვირის რეპორტაჟი"

http://journalist.ge/?menuid=2&id=5882&lang=1
kote-1962
20-03-2011

ვის ხარჯზე და როგორ ავსებენ #1 რეფორმატორ ქვეყანაში ბიუჯეტს

[ნინი ლეკიშვილი]

2010 წლის 20 ივნისს საქართველოს პარლამენტის წევრების პაატა კუბლაშვილისა და ლევან თორდიას მიერ საკანონმდებლო ინიციატივის წესით წარმოდგენილი კანონპროექტის "სახელმწიფო ქონების შესახებ", ცვლილებას მოითხოვს დეპუტატი გურამ ჩახვაძე. გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების და დარგობრივი ეკონომიკისა და ეკონომიკური პოლიტიკის კომიტეტების გაერთიანებულ სხდომაზე "ქონების ლეგალიზების შესახებ" კანონპროექტის მეორე მოსმენით განხილვისას დააყენა. დეპუტატის თქმით, აღნიშნული პრობლემა საქართველოს რეგიონებშიც მწვავედ დგას. კანონპროექტის ერთ-ერთი ავტორის, დეპუტატ ლაშა თორდიას განმარტებით, აღნიშნული კანონის საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე განსახორციელებლად საკმარის რესურსი არ არის, ამიტომ თავდაპირველად ქონების ლეგალიზება თბილისში პილოტურად დაიწყება.
კანონპროექტის თანახმად, პირებს, რომლებსაც 2007 წლის 1 იანვარამდე კანონდარღვევით შედგენილ დოკუმენტებით (მიწის რეფორმის კომისიის მიერ გაცემული მიღება-ჩაბარების აქტი, მებაღეობის ამხანაგობის მიერ გაცემული წიგნაკი, ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან) აქვთ შეძენილი დედაქალაქში სასოფლო-სამეურნეო მიწები შეუძლიათ ლეგალიზაცია მოახდინონ.
ლეგალიზაციის განმახორციელებელ ორგანოს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო წარმოადგენს. პირს კანონდარღვევით შეძენილი სასოფლო-სამეურნეო მიწის ერთ კვადრატულ მეტრში 15 ლარის გადახდა მოუწევთ.
პირები ვინც ლეგალიზაციას მოახდენენ მათზე სისხლისსამართლებრივი დევნა აღარ დაიწყება, ხოლო თუ დაწყებულია ასეთ შემთხვევაში დევნა შეწყდება.
აღსანიშნავია ის ფაქტი რამდენად შეძლებს რეგიონის მოსახლეობა იანვრიდან უკვე გაზრდილი მიწის გადასახადთან ერთად, "ქონების ლეგალიზების~ გადასახადის გადახდას.
აღნიშნული კანონი პილოტური წესით პირველ ეტაპზე დედაქალაქში 2011 წლის 1 აპრილიდან ამოქმედება, ხოლო 2013 წლის 1 იანვრამდე იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსთან ერთად, დაევალება კანონის ამოქმედება ქვეყნის სხვა რეგიონებშიც უზრუნველყოს.
პრეზიდენტმა თავის ბოლო გამოსვლაში ბევრი ისაუბრა სასოფლო-სამეურნეო სავარგულების ათვისებაზე. მან ასევე აღნიშნა, რომ საქართველოში დაუმუშავებელი მიწის ნაკვეთები არ უნდა არსებობდეს, რომ პრობლემის გადასაწყვეტად მთავრობამ რამდენიმე ნაბიჯი უკვე გადადგა და სათანადო საგადასახადო კოდექსიც მიიღო.
მიწის მფლობელებს უკვე გაუზრდეს გადასახადი, რის გადაუხდელობის შემთხვევაშიც, მათ მიწას ჩამოართმევენ. როგორც ხელისუფლება აცხადებს ახალი კანონპროექტი ფერმერებსა და გლეხებს მიწის დამუშავების მოტივაციას გაუზრდის. ამას ემატება ჩახვაძის ინიციატივა "ქონების ლეგალიზებიის~ შესახებ. არავინ საუბრობს იმაზე თუ რამდენი უჯდება ფერმერასა ან გლეხს მიწის დამუშავება, ამოიღებს თუ არა იგი მთლიან დანახარჯს, ან დარჩება თუ არა თანხა წლიდან წლამდე ოჯახის გამოსაკვებად. როგორც ჩანს ამაზე ხელისუფლება ნაკლებად ფიქრობს, დღეს მათთვის უფრო მთავარი, ბიუჯეტის როგორმე შევსება და თანხების ამოღების პოლიტიკის გატარებაა და გლობალური საფინანსო კრიზისით გამოწვეული შემოსავლების კლების ფონზე, მთავრობამ გადასახადების ადმინისტრირების გაზრდა გადაწყვიტა. უჭირს ბიუჯეტს და ხელიუფლების მაღალი ეშელონების წარმომადგენლებთან ერთად საჭიროა გაზრდილი გადასახადების გადახდით მოსახლეობაშიც გატარდეს `ქამრების მოჭერის~ პოლიტიკა.
`ხომ იცით ცნობილი მულტფილმის პერსონაჟი, რომ ამბობს - აბა ჩემს შვილს ხომ არ მოვჭრი თავსო, და ბიუჯეტის ხვრელების ამოვსება ისევ უბრალო ხალხის კისერზე, კიდევ უფრო მძიმე წიხლის დაჭერით გადაწყვიტეს. ამავე კონტექსტშია განხილული სასოფლო-სამეურნეო მიწაზე გადასახადის გაზრდაც. მრჩება შთაბეჭდილება, რომ ხელისუფლება საერთოდ მოწყდა ხალხს~, - აცხადებს ეკონომიკის ექსპერტი მამუკა ჩხეიძე.



http://banksandfinance.ge/banks/2298-biujeti.html
kote-1962
19-03-2011

ჟურნალისტები სოციალურ ქსელებში


[თაზო კუპრეიშვილი]

როგორ უნდა მოიქცეს ჟურნალსიტი სოციალურ ქსელებში და როგორ-არა, ამის შესახებ ერთიანი სტანდარტი არამარტო საქართველოში, მსოფლიო მედიასაშუალებების ნაწილშიც არ არის დადგენილი. ასევე განსხვავებულია სანქციები, რომლებიც ჟურნალსიტების წინააღმდეგ წესების დარღვევისას გამოიყენება.

სოციალურ ქსელში გამოხატული დისკრიმინაციული და უხამსი გამონათქვამების გამო საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის ორ თანამშრომელს 18 მარტს სამსახურის დატოვება მოუწია. „პირველი არხის“ გადაცემა „ვახო სანაიას რეპორტაჟის“ ჟურნალისტებმა განცხადებები მას შემდეგ დაწერეს, რაც ვახო სანაიამ მათ განუცხადა, რომ არ სურს მათთან ერთად მუშაობის გაგრძელება.

სანაიას ამ განცხადების საფუძველი კი გახდა თუხარელისა და გაბრიჩიძის შეურაცხმყოფელი კომენტარები რელიგიური ჯგუფებისა და სექსუალური უმცირესობების მიმართ. ეს კომენტარები „ფეისბუქზე“ შექმნილ გვერდზე – „მე არ მიყვარს ჩემი პატრიარქი“ – ორი დღის წინ გამოქვეყნდა.

ნეტგაზეთი შეეცადა გაერკვია, ქართულ და უცხოეურ მედიასაშუალებებში ჟურნალისტები არიან თუ არა შეზღუდული სოციალურ ქსელებში საკუთარი, თუნდაც დისკრიმინაციული აზრის გამოხატვისას.

გაზეთ „რეზონანსის“ რედაქტორმა ნეტგაზეთს განუცხადა, რომ სოციალურ ქსელებში ჟურნალსიტთა ქცევების დასარეგულირებლად რაიმე წერილობითი დოკუმენტი რედაქციაში არ არსებობს. თუმცა, ჟურნალისტებს ყოველთვის მოეთხოვებათ ჟურნალსიტური სტანდარტების დაცვა და მნიშვნელობა არა აქვს ჟურნალისტი ამ დროს სად იქნება.

„რეზონანსის“ ჟურნალისტთა ძირითადი ნაწილი საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის ხელმომწერია. სოციალურ ქსელში ის არ წარმოადგენს მხოლოდ საკუთარ თავს. ის არის ჟურნალისტი და ამიტომ ასეთი ტიპის გამონათქვამები რა თქმა უნდა, მოახდენს ზეგავლენას, თუმცა ასეთი ტიპის შემთხვევა ჩვენ არც გვქონია“-უთრა ელისო ჩაფიძემ ნეტგაზეთს.

მისივე თქმით, როცა ჟურნალისტს სანამ „რეზონანსში“ სამუშაოდ აიყვანენ, ესაუბრებიან რედაქციისთვის რა არის მისაღები და რა არა . ისინი ჟურნალისტს ეუბნებიან, რომ დაუშვებელია მოწოდება ომისა და ძალადობისკენ, ან სექსუალური და რელიგიური უმცირესობების მიმარ შეურაცხმყოფელი განცხადებების გაკეთება და ა.შ.

„რეზონანსის“ რედაქტორი ამბობს, რომ თუ ჟურნალისტმა ეს სიტყვიერი შეთანხმება დაარღვია, არსებობს პასუხისმგებლობის სხვადასხვა დონეები. „გაჩნია რა შედეგებს გამოიღებს მისი გაკეთებული განცხადება, თუ საქციელი. მე არ ვარ იმის მომხრე, რომ თუ ადამიანს რაღაც შეეშალა, პირველივე შემთხვევის დროს დავატოვებინოთ სამუშაო. ჯერ უნდა მოხდეს გაფრთხილება და შემდეგ გაგდება“-მიაჩნია ელისო ჩაფიძეს.

ამ მოსაზრებას არ ეთანხმება კიდევ ერთი ქართული გაზეთის, „24 საათის“ მთავარი რედაქტორი პაატა ვეშაპიძე.

მან ნეტგაზეთს უთხრა, რომ „24 საათის“ რედაქციას მსგავსი ტიპის შეზღუდვები არა აქვს. თუ გაზეთის ჟურნალისტი საკუთარ მოსაზრებას, თუნდაც დისკრიმინაციულს გამოხატავს საჯარო სივრცეში, მათ შორის სოციალურ ქსელებში, პაატა ვეშაპიძის თქმით, „ამ შემთხვევაში ის ჟურნალისტად არ განიხილება, რადგან ის გამოხატავს საკუთარ პირად აზრს, ხოლო მე თუ ამ აზრის ტირაჟირებას გაზეთში მოვახდენ, მაშინ განიხილება როგორც ჟურნალისტი.“

„თუ ადამიანები გამოხატავენ პირად აზრს, ეს დამოკიდებული არ არის „24 საათზე“. ის დამოკიდებულია საკუთარ შეხედულებებზე. ახლა იქ(სოციალურ ქსელებში) ეთიკას დაიცავს, თუ ვიღაცას გალანძღავს, ეს არ არის გაზეთის საქმე. ეს არის ყველას პირადი საქმე,“-მიაჩნია „24 საათის“ მთავარ რედაქტორს.

სპეციალურად სოციალურ ქსელთან დაკავშირებული რეგულაცია არც ტელეკომპანია „მაესტროში“ არსებობს. „მაესტროს“ საინფორმაციო სამსახურის ხელმძღვანელის თამარ რუხაძის თქმით, ჟურნალისტებმა იციან, რომ პოლიტიკურ, რელიგიურ და საზოგადოებრივად მგრძნობიარე საკითხებზე ნაკლები სიმწვავით, ან საერთოდ არ გამოხატონ საკუთარი აზრი. ამ ზეპირი წესის დარღვევისთვის ტელეკომპანიის ხელმძღვანელობას სანქციები მოფიქრებული არა აქვს. „ჯერჯერობით არ არსებობს რამე სანქცია. თუ ასეთი რამ მოხდა, ნამდვილად არ ვიცი რას ვიზამთ,“-უთხრა თამარ რუხაძემ ნეტგაზეთს.


მსგავსი რეგულაციები, თან საკმაოდ მკაცრი უკვე მოქმედებს სხვადასხვა საერთაშორისო მედიასაშუალების რედაქციაში.

CNN -ის ჟურნალსიტი გასულ წელს სამსახურიდან ტვიტერზე გამოქვეყნებული პოსტის გამო გაანთავისუფლეს. ოქტავია ნასრი წარმოშობით ლიბანელია და ის 20 წლის განმავლობაში CNN-ის ჟურნალისტად მუშოაბდა. ბოლო დროს კი ტელარხის ახლო აღმოსავლეთის ამბების რედაქციის ხელმძღვანელის პოსტი ეკავა.

„ჰესბოლას“ ერთ-ერთი ლიდერის, მოჰამედ ჰუსეინ ფადლალას სიკვდილის შემდეგ ჟურნალისტმა ტვიტერზე შემდეგი შინაარსის პოსტი გამოაქვეყნა: „დამწუხრებული ვარ მოჰამად ჰუსეინ ფადლალას გარდაცვალების გამო. ის ჰესბოლას სახელგანთქმულ წევრებს შორის ერთ-ერთი იყო, ვისაც ყველაზე მეტად ვაფასებ.“

CNN-ის ხელმძღვანელობამ მიიჩნია, რომ ჟურნალისტის საქციელი ტელეარხის პრესტიჟსა და რეპუტაციას უქმნიდა საფრთხეს. აშშ-ს მიერ ჰესობოლა უკვე წლებია ტერორისტულ ორგანიზაციად არის მიჩნეული.

CNN-ის გადაწყვეტილებას თავის დროზე მხარდამჭერებიც გამოუჩნდნენ და მოწინააღმდეგეებიც. ჟურნალ „ტაიმის“ მიმომხილველი ბრაიან სტელტერი წერდა, რომ ოქტავია ნასრის ქმედების გარშემო საზოგადოებრივი აზრის შექმნაში დიდ წვლილი შეიტანეს ისრაელის მხარდამჭერმა აქტივისტებმა, რომელთა აზრით ჟურნალისტს, რომელიც „ადიდებდა“ ისრაელისთვის სახიფათო ტერორისტულ ორგანიზაციას, არ ტელეარხზე უნდა ემუშავა.

„ნიო იორკ თაიმსმა“ დაწერა, რომ როცა CNN-ის ხლემძღვანელობამ ნახა ოქტავია ნასრის მიერ ტვიტერზე გამოქვეყნებული სტატუსი, მას სთხოვეს, რომ განცხადება დაეწერა და სამსახურიდან წასულიყო, რაც ჟურნალისტმა შეასრულა კიდეც.

მსგავსი შემთხვევბის გამო აშშ-ს სხვადასხვა კომერციულმა თუ სხვა ტიპის ორგანიზაციებმა თანამშრომლებისთვის სოციალურ მედიაში ქცევის კოდექსი შეიმუშავეს. ზოგიერთ ორგანიზაციას მსგავსი წესები არა აქვს, რაც აშშ-ში ხშირად სასამართლო პროცესების ამის გამო იმართება.

BBC-ის ქცევის წესებში წერია, რომ ჟურნალისტმა სოციალურ ქსელებში არ უნდა გაავრცელოს ინფორმაცია, რომელიც ტელეარხის რეპუტაციას ჩრდილს მიაყენებს. ჟურნალისტებს ასევე აკრძალული აქვთ საკუთარი პოლიტიკური, თუ სხვა მოსაზრებების გამოხატვა სოციალურ ქსელებში. მათ ონლაინ დისკუსიებში მონაწილეობის მიღება მხოლოდ იმ შემთხვევებში შეუძლიათ, თუ მათი იდენტიფიცირება შეუძლებელია. ბიბისის ხელმძღვანელობამ თანამშრომელბს რამდენიმე თვის წინ მოუწოდა, რომ სოციალური მედია უფრო სასრგებლოდ და აქტიურად გამოიყენონ, თუნდაც წყაროებთან ურთიერთობებისას.

BBC-ისგან განსხვავებული წესები და რეგულაციები აქვს „როიტერსს.“ საინფორმაციო სააგენტომ სოციალურ მედიაში ქცევის წესები თანამშრომლებისთვის ერთი წლის წინ შეიმუშავა.

ამ წესების მიხედვით, თუ "როიტერსის" ჟურნალისტი სოლიალური მედიის გამოყენებას პროფესიული მიზნებისთვის გადაწყვეტს, მან ამის შესახებ მენეჯერს უნდა შეატყობინოს. გარდა ამისა, ჟურნალისტებს ეძლევათ რეკომენდაცია, რომ პირადი შინაარსის პროფაილისგან დამოუკიდებლად შექმნან საჯარო მოხმარების პროფაილი, სადაც უფრო შეზღუდულები იქნებიან. ხოლო, თუ ისინი ერთ პროფაილს იყენებენ როგორც პერსონალური, ისე პროფესიული მიზნებისთვის, მათ მაინც უნდა შეძლონ თავიანთი „ოფიციალურობის“ შენარჩუნება.

BBC-სგან განსხვავებით, "როიტერსის“ წესების მიხედვით, ჟურნალისტი არ უნდა დაუმეგობრდეს თავის წყაროებს სოციალურ ქსელებში, რათა მათი იდენტიფიცირება არ მოახდინოს. ამავე წესებში წერია, რომ როიტერის ჟურნალისტებს ბლოგებსა და სოციალურ ქსელებში შეუძლიათ დისკუსიების ორგანიზება, კითხვების დასმა, მაგრამ მკაცრი მოთხოვნაა, რომ მათ არ განმოხატონ საკუთარი დამოკიდებულება კონკრეტული საკითხისადმი და კომენტარებში გადმოცემულ აგრესიას და შენიშნვნებს ამავე ფორმით არ უპასუხონ.

მსგავსი წესები მოქმედებს „ვაშინგტონ პოსტში“, სადაც სოციალურ მედიაში ქცევის წესები თანამშრომლებისთვის 2009 წლის მიწურულს მიიღეს. ჟურნალისტებს ამ შემთხვევაშიც ეკრძალებათ საკუთარი მოსაზრებების საჯაროდ გავრცელება, მითუმეტეს თუ ეს მოსაზრება დისკრიმინაციული და შეურაცხმყოფელია.

საკუთარი მოსაზრებების სოციალურ მედიასა და სხვა საჯარო სივრცეში გამოხატვა დაარსების დღიდან ეკრძალება netgazeti.ge-ს თანამშრომლებსაც. სანქციები ამ პუნქტთან დაკავშირებით საგანგებოდ გაწერილი არ არის. ზოგადად „ბათუმელების“ და მისი საიტის ჟურნალისტური ეთიკის და შრომის შინაგანაწესის დარღვევის შემთხვევაში კი პროცედურა ასეთია: შენიშვნა, გაფრთხილება, სამსახურიდან დათხოვნა.

თუმცა სოციალურ ქსელებთან დაკავშირებით სხვასახვა ნიუანსზე (მაგალითად, ფეისბუქის სხვადასხვა გვერდის მოწონება) რედაქციაში მსჯელობა დღემდე მიმდინარეობს და შეთანხმებული წესი ჯერ არ არსებობს.



http://netgazeti.ge/GE/50/News/4956/ჟუ...დია.htm
kote-1962
21-03-2011 ... რატომ იღუპებიან პატარები

ზუბაშვილებს მესამე შვილიც გამოეცალათ ხელიდან

ბავშვის დაღუპვის შემდეგ სოციალური მომსახურების სააგენტომ დედას შვილების ბავშვთა სახლისთვის დროებით გადაცემა შესთავაზა, რაზეც უარი მიიღო

გასულ კვირას შემზარავი ამბავი გავრცელდა - წლისა და 7 თვის გიორგი ზუბაშვილი შიმშილით გარდაიცვალაო. ზუბაშვილების ოჯახის ტრაგედიას ისიც ამძიმებს, რომ უკვე მესამე ბავშვი გარდაეცვალათ. სამივეს სიცოცხლის ბოლო პერიოდში დისპეფსია აღენიშნებოდა. "დისპეფსია ვითარდება საჭმლის მომნელებელი ფერმენტების უკმარისობით, წარმოიქმნება ხანგრძლივად არარაციონალური კვების შედეგად" - ვკითხულობ დაავადების განმარტებაში.

სასწრაფოდ გორის რაიონის სოფელ ვარიანში მივდივართ, სადაც მრავალშვილიანი, მაგრამ ღატაკი ზუბაშვილები ცხოვრობენ. დიდი მიხვედრა არ სჭირდება, რომ ბავშვებს არ ექნებათ შაქარი, ზეთი, კარაქი, ტკბილეულზე ლაპარაკიც ზედმეტია. ჯერჯერობით ოჯახში დარჩენილი ოთხი ბავშვის წყალობით სიკვდილს სიცოცხლე ჯაბნის! მოკლედ, იქ, სადაც შიმშილია, თუნდაც ყველაზე მართალ და ობიექტურ სიტყვაზე უფრო დიდი წონა პურს აქვს და ამიტომ ბავშვებისთვის მცირეოდენი პროდუქტიც მიგვაქვს.

ვარიანი...

ვარიანი ომგამოვლილი სოფელია... "მთის თავზე ცა დროდადრო ნათდებოდა, თითქოს პირს ხსნიდა და მაღლიდან ბომბები ცვიოდა", - გვიყვება ზუბაშვილების მეზობელი ბესო.

ზუბაშვილების საცხოვრებლის ფანჯრებს არც ერთი მინა აღარ აქვს შერჩენილი, აივნის დიდ ნაწილს ბეტონი დასცვენია და ისეა გამოფარღალალავებული, ადამიანს ფეხიც კი ჩაუვარდება. ამიტომ პატრონს თუნუქი გადაუფარებია. ავდარში სახლში წვიმა ჩადის.

- რა ვიცი, ისეთებმა მიიღეს დახმარებები, რომ... ამათ კიდე არაფერი! - მეუბნება ჩემი მეგზური.

ზუბაშვილების მრავალსულიანი ოჯახი ერთ ოთახში ცხოვრობს. პირველი სართულის კიდევ ერთი ოთახი გენადი ზუბაშვილის ძმას უკავია, მასაც 5 შვილი ჰყავს და მისი ოჯახიც სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მყოფად ითვლება.

სოფელში გაჭირვება აშკარად თვალში საცემია. სოფლის ამბულატორიაც კი ისეთ შენობაშია, რომ თვალებს არ ვუჯერებთ (არც მის ფანჯრებს აქვს მინები).
ზუბაშვილებთან შინ მხოლოდ სამიოდე წლის მარი და მისი მამა, გენადი ზუბაშვილი დაგვხვდნენ. ბავშვი თავს ცუდად გრძნობდა, იწვა და ახველებდა. პატარა გიორგის გარდაცვალების შემდეგ 9 წლის ნანუკა და 7 წლის ასმათი ნათესავებს თავისთან წაუყვანიათ, ბავშვები მძიმე გარემოს გაარიდეს.

დედა, ხათუნა სირანიშვილი მრავალშვილიანი ოჯახისთვის განკუთვნილი დახმარების სათხოვნელად იყო წასული გორის გამგეობის მუნიციპალიტეტში, პატარა დათოც თან ახლდა. თურმე, შვილმკვდარი ქალი ადრეც ითხოვდა დახმარებას, მაგრამ უშედეგოდ, უარი უთხრეს, შვილი გარდაგეცვალა და ახლა მრავალშვილიან დედად აღარ ითვლებიო(!). როგორც მოგვიანებით შევიტყვეთ, მრავალშვილიანი დედებისთვის განკუთვნილი თანხები 8 მარტს დარიგებულა, ხათუნა სირანიშვილი კი მაინც არავის გახსენებია, მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ მეხუთე შვილი ჯერ კიდევ ცოცხალი ჰყავდა.


სიკვდილის მიზეზი
გენადი ზუბაშვილი: ”ბავშვს შეშუპება დაეწყო, გორის საავადმყოფოში მითხრეს, გადასხმები სჭირდებაო, რაღაც წამალი გამოუწერეს, რომელიც 120 ლარი ღირდა... რას ვიყიდდი... ".

როგორც ვარკვევ, "რაღაც წამალი" "ალბუმინია" - ერთ-ერთი ცილა. სისხლში მისი შემცველობა ორგანიზმში არსებული ცილების 60%-ს უნდა შეადგენდეს, მისი ნაკლებობა კი სიკვდილს იწვევს. ზუბაშვილები არ გამორიცხავენ, რომ შეიძლებოდა ბავშვის გადარჩენა, მისთვის დროულად რომ ემკურნალათ.

გენადი ზუბაშვილი: "სიკვდილის მიზეზად გულის მანკიც დასახელდა, ზოგმა ისიც თქვა, ვითომ სისუსტე საჭმლის ნაკლებობამ გამოიწვიაო".
არადა, პატარა გიორგის სიკვდილამდე ოჯახმა არ იცოდა, ბავშვს თუ გული აწუხებდა. ეს დიაგნოზი სოფლის ექიმებსაც აოცებს.

სვეტლანა პაპიაშვილი, სოფლის ამბულატორიის ოჯახის ექიმი: - ბავშვს დისპეფსია ჰქონდა. ზუბაშვილების ორი ბავშვიც დისპეფსიითა და ფილტვების ანთებით გარდაიცვალნენ.

- პატარა გიორგის გული მართლაც დაავადებული ჰქონდა?
- დედის გადმოცემით, ბავშვს არასოდეს დაუჩივლია და არც პედიატრს ჩაუწერია ეს ანკეტაში. უფროს მარისაც გარდაცვლილი ძმების მსგავსად დისპეფსია აღენიშნებოდა, მაგრამ იაშვილის კლინიკაში გამოიყვანეს მდგომარეობიდან. ბავშვის გამოჯანმრთელებას იმანაც შეუწყო ხელი, რომ ომის შემდგომ პერიოდში ოჯახს საჭმელი ჰქონდა, მაშინ საკვები პროდუქტებით ეხმარებოდნენ.


"განა დედა ბავშვს პურს არ შეაჭმევს და თავად შეჭამს?!"

ზუბაშვილებს ყოველთვიურად სოციალური დახმარების სახით 175 ლარი, ხოლო წელიწადში ერთხელ მრავალშვილიანობისთვის 300 ლარი ეკუთვნით.

ხათუნა სირანიშვილი: - გამგეობაში ისევ დამიბარეს და, ალბათ, 300 ლარს მომცემენ. დახმარება რომ არ შეგიწყდეთ, კიდევ უნდა შეგამოწმოთ, რადგან ოჯახის წევრი გამოგაკლდათო. ფული გამოყოფილი ყოფილა მრავალშვილიანი დედებისთვის, მე კი არავინ გამაგებინა. ამ ფულს ხომ მოვახმარდი ბავშვებს, წამალი მომთხოვეს საავადმყოფოში და ფული არ მქონდა. პოლისით არავითარი შეღავათი არ მომცეს.

ანკეტა რომ გახსნეს, იმაშიც გადამახდევინეს ფული. მანამდე გამგეობასაც მივმართე. საკვები კი ერთი ყუთი მომცეს, მაგრამ მას აქეთ მე უნდა მეყიდა. ეს მრავალშვილიანებისთვის როგორი დახმარებაა? ახლა აქეთ მედავებიან და მაბრალებენ ბავშვის სიკვდილს. ვითომ მქონდა და არ ვაჭმევდი... ამბობენ, ბავშვი შიმშილით მოკლესო. ჰო, ეგრე იძახიან ექიმები, რომ ვითომ უყურადღებო დედა ვარ. რომელი დედა იზამს, რომ ბავშვს არ აჭამოს და თვითონ შეჭამოს. რასაც ვახერხებდით, ეგ იყო, ხშირად ვუკეთებდი კომბოსტოს, ძვლიან წვნიანებსაც. ის სამასი ლარი ამ წუთში არ მიხარია. იმით ვალები უნდა დავფარო და იმიტომ.

- ორი ბავშვი რა მიზეზით დაგეღუპათ?
- ერთი ფილტვების ანთებით, მეორე - ასთმით.

- პატარა გიორგიზეც თქვეს, რომ ანთება ჰქონდა.
- ჰო, სახლში ნესტია. ეს პატარა მიდის და ფანჯრებზე გაკრულ ცელოფანს გლეჯს. წავალთ, ისევ ამათ ვაკლებთ და პარკებს ვყიდულობთ... ახლა დატრიალდნენ, როცა ბავშვი მიწაში ჩავდე! ომის დროს საშენი მასალები გამოყვეს. მე მეუღლე ციხეში მყავდა იმ დროს. მალევე გამოუშვეს, მაგრამ... მაშინ შინ რუსების შიშით ვერ ვბრუნდებოდი, კარავში ვცხოვრობდი და ვერ მოვახერხე საშენი მასალის აღება.

ხათუნა სირანიშვილმა ისიც გვითხრა, რომ თურმე პირველ ქმართან ერთი შვილი კიდევ ჰყოლია, რაც გამგეობაში არ იცოდნენ. გამოდის, ის მაინც მრავალშვილიან დედად ითვლება. ისიც გაირკვა, რომ სოციალური მომსახურების სააგენტომ დედას შვილების ბავშვთა სახლისთვის დროებით გადაცემა შესთავაზა.
"ეს ბავშვის გარდაცვალების შემდეგ შემომთავაზეს, მაგრამ უარი ვთქვი. მა, რა ვქნა", - ამბობს დედა.

ალექსანდრე კერესელიძე, ზუბაშვილების ნათესავი: - რითაც უნდა დაეხმარონ იმ ბავშვთა სახლში, იმით რომ თავიანთ სახლში დაეხმარონ, არ შეიძლება? Aარ გაჩერდება ბავშვი დედის გარეშე. სოფელს უმუშევრობა კლავს. საკუთარ თავზე მეტად გენადიზე შემტკივა გული... ხიდები, გზები ხომ შენდება, ხომ შეიძლება ვინმემ გენადი ზუბაშვილი მუშად დაასაქმოს? საიდანღაც ჩამოსულებს ამუშავებენ...


"დავეხმაროთ თუ არა?"

კახა ტოლიაშვილი, გორის გამგეობის აპარატის უფროსი: - ეს ქალი უნდა მოსულიყო ჩვენთან, განცხადება დაეწერა, სადაც აღნიშნავდა, რომ არის მრავალშვილიანი და გაეწეოდა დახმარება. თითქმის სუყველამ ისარგებლა ამ პროგრამით, მან კი რატომღაც არ მოგვმართა.

- იქნებ არ ჰქონდა ინფორმაცია?
- ამას ვერ ვიტყვი! სხვა დროსაც უსარგებლია ჩვენი მუნიციპალური პროგრამებით. ახლა კი, სამწუხაროდ, ხათუნა სირანიშვილს აღარ ჰყავს ხუთი შვილი და შესაბამისად ჩვენს სოციალურ პროგრამაშიც ვეღარ ჯდება.

- როგორც გავიგე, მას ჰყავს შვილი პირველი მეუღლისგან...
- თუ 5 შვილი ჰყავს, დახმარებას მიიღებს. მნიშვნელობა არა აქვს, რომელი მეუღლისგან ჰყავს.

- ზუბაშვილების ოჯახმა ომში დაზიანებული სახლებისთვის გამოყოფილი საშენი მასალები რატომ ვერ მიიღო?
- იმიტომ, რომ მათი სახლი არ დაზიანებულა.

- მათ ახლოს იყო დაბომბვა და თქვენი აზრით, მინები არ ჩაემსხვრეოდათ?
- იმდენი მინა დარიგდა სოფელში, მთელ რაიონს ეყოფოდა, მათ კი ინერტულობა გამოიჩინეს. ახლა კი ომის შედეგად დაზიანებული სახლების რეაბილიტაციის პროგრამა შეჩერებულია(?).


სად არის გამოსავალი?

მაია ქურციკიძე, გაეროს ბავშვთა ფონდის კომუნიკაციის პროგრამის ხელმძღვანელი: "ძალიან სამწუხარო ფაქტი მოხდა. ბავშვი დაიღუპა და ამას აღარაფერი ეშველება. რასაკვირველია, სახელმწიფოა პასუხისმგებელი იმაზე, რომ ქვეყანაში გამართული სოციალური სამსახური არსებობდეს. აუცილებელია, გაფართოვდეს სოციალური სამსახური და გაიზარდოს სოციალური მუშაკების რაოდენობა, რათა იმ ბავშვებს, რომლებიც რისკის ჯგუფს მიეკუთვნებიან და სიღარიბის ზღვარს მიღმა ცხოვრობენ, დროულად გაეწიოთ დახმარება. ჩვენი აზრით, ასევე დიდი პასუხისმგებლობა ეკისრება თავად ოჯახს და სოციუმს, სადაც ის ცხოვრობს. თუ ოჯახი ვერ ზრუნავდა ბავშვზე, საზოგადოებას უნდა მოეხდინა რეაგირება, აღმოეჩინა დახმარება ან ეცნობებინა სოციალური სამსახურისათვის".

P.S. ჩვენი მხრივ დავძენთ, რომ საზოგადოებამ უნდა იპოვოს კეთილგონივრული გამოსავალი, მხოლოდ გულზე მჯიღების ბრაგუნს აზრი არა აქვს.



ეკა ასათიანი



http://www.kvirispalitra.ge/public/7069--r...n-patarebi.html
kote-1962
ნანა კაკაბაძე: პატიმარმა რომ პროტესტს არ მიმართოს, პრევენციის მიზნით მუდმივად სცემენ და აწამებენ

Thursday, 17 March 2011 16:10




ქართულ ციხეებში დღევანდელ უმძიმეს მდგომარეობაზე არა მხოლოდ ადგილობრივი უფლებადამცველები, არამედ საერთაშორისო ორგანიზაციებიც ბევრს საუბრობენ. თუმცა არაერთი ავტორიტეტული საერთაშორისო ორგანიზაციის საკმაოდ მწვავე და კრიტიკული დასკვნის მიუხედავად, ჩვენი ხელისუფლება მაინც ამტკიცებს, რომ საქართველოში ევროპის დონის ციხეებია.

მიუხედავად იმისა, რომ ქართულ ციხეებში არაადამიანური მოპყრობისა და სასტიკი ცემის გამო პატიმრები საკუთარი უფლებების დასაცავად ხმის ამოღებას ვერ ბედავენ, ბოლო დროს მაინც იმატა საპყრობილეებიდან პატიმრების წერილების რაოდენობამ, სადაც ისინი უფლებადამცველების მხრიდან შველას ითხოვენ და ღიად საუბრობენ იმ გაუსაძლის მდგომარეობაზე, რომელიც სააკაშვილის ხელისუფლების პირობებში ქართულ ციხეებში დაკანონდა.

ქართულ ციხეებში არსებულ დღევანდელ ვითარებაზე საქინფორმი ქართველ უფლებადამცველ ნანა კაკაბაძეს ესაუბრა.

– ქალბატონო ნანა, ამ ბოლო დროს საქართველოში გაიზარდა პატიმართა რაოდენობა, რაზეც მწვავე განცხადებებს უკვე საერთაშორისო ორგანიზაციებიც აკეთებენ. კერძოდ, როდიდან აღინიშნება საქართველოში პატიმართა რაოდენობის მკვეთრი მატება?

– საქართველოში დღეს პატიმართა რაოდენობის მიხედვით გაცილებით უარესი მდგომარეობაა, ვიდრე ეს „ვარდების რევოლუციამდე“ იყო. მთავარი ციხეების ფასადისა და გარეგნული იერის შეცვლა კი არაა, არამედ იმ არაადამიანური და ღირსების შემლახავი მოპყრობის, რომელიც ციხის ადმინისტრაციის მხრიდან ხორციელდება პატიმრების მიმართ.

„ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ ქვეყანაში პატიმრების რაოდენობა კატასტროფულად გაიზარდა. 2004 წელს ყოველ 100 000 მოსახლეზე 164 პატიმარი მოდიოდა, 2007 წლისთვის – უკვე 418, 2010 წლისთვის კი 602-ს მიაღწია. არადა, საქართველოს ხელისუფლების განცხადებით, ციხეებში 23 864 პატიმარია, რაც ნიშნავს, რომ ყოველ 100 ათას მოსახლეზე 538 პატიმარი მოდის. სინამდვილეში კი, საქართველოში პატიმრების რაოდენობის მიხედვით, წლიდან წლამდე „ცადატყორცნილ“ გრაფიკს ვიღებთ და ყოველ 100 ათას მოსახლეზე 602 პატიმარი გამოდის. ნულოვანი ტოლერანტობისა და განურჩევლად ციხეში ჩასმის ტენდენციამ ციხეები გადაავსო.

გარდა ამისა, „ვარდების რევოლუციამდე“ სასჯელაღსრულების დაწესებულებების მონიტორინგს არაერთი არასამთავრობო ორგანიზაცია ახორციელებდა. დღეს კი ეს სისტემა სრულად დაიხურა. საქართველოს სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა მინისტრ ხათუნა კალმახელიძესთან კონტაქტის დამყარება შეუძლებელია, ტელეფონს არა თუ მინისტრი, სამინისტროს დამლაგებლებიც კი არ პასუხობენ.

– დღეს ხელისუფლება ერთ-ერთ მთავარ მიღწევად ქვეყანაში დანაშაულის რიცხვის შემცირებას ასახელებს. და თუ ეს ასეა, რატომ იმატა პატიმართა რაოდენობამ?

– ეს იმიტომ, რომ დღეს ციხეში უდანაშაულო ხალხს სვამენ. შეიძლება შემცირდა ისეთი დანაშაულებები, როგორიცაა მანქანის ძარცვა, მაგრამ ამის პარალელურად გაიზარდა სასტიკი

დანაშაულებების რიცხვი. ყოველდღიურად გადმოსცემენ ტელევიზიით მსგავს ინფორმაციას, რაც ყველამ კარგად იცის.

ეს კი განპირობებულია იმ სასტიკი პოლიტიკით, რომელსაც ხელისუფლება ახორციელებს საკუთარი მოსახლეობის წინააღმდეგ. სასჯელის გამკაცრება არ იწვევს დანაშაულის შემცირებას. ეს ერთადერთი – ეკონომიკური ფონის ამაღლებითაა შესაძლებელი, ანუ იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყანაში უკეთესობისკენ შეიცვლება გაჭირვების დონის მაჩვენებელი. ჩვენთან კი პირიქით, სოციალური ფონი დღითიდღე უფრო უარესდება. აქედან გამომდინარე, შეუძლებელია დანაშაულის კლებაზე საუბარი.

ნებისმერი განვითარებული სახელმწიფოსთვის მთავარია ადამიანი, საზოგადოება და პიროვნების თავისუფლება. ამაზე უნდა იყოს სახელმწიფო აგებული. როცა პრიორიტეტად აღებულია ძალაუფლების შენარჩუნება, აქ ყოველგვარ დემოკრატიასა და ადამიანის უფლებებზე საუბარი ზედმეტია.

– მინისტრი კალმახელიძე და პრეზიდენტი ხშირად იწონებენ თავს საქართველოში ევროპული დონის ციხეების არსებობით. რამდენად შეესაბამება ეს სიმართლეს?

– ის განცხადებები, რაც მინისტრისა და პრეზიდენტის მხრიდან ისმის ხოლმე ევროპული დონის ციხეებზე, არის პირდაპირი ცინიზმი საზოგადოებისა და იმ ადამიანების მიმართ, რომლებიც დღეს გისოსებს მიღმა არიან. დღეს საქართველოს ციხეებში გაუსაძლისი და არაადამიანური ყოფაა და რომელ ევროპულ დონეზეა საუბარი?!

ეს სასტიკი პოლიტიკა თავის დროზე ციხეებში ბაჩო ახალაიამ შემოიტანა და დანერგა. მისი სახელი არა მარტო ქვეყნის შიგნით, არამედ საზღვრებს გარეთაც ცნობილი იყო როგორც ჯალათი, მკვლელი, მწამებელი მინისტრი. აქედან გამომდინარე, ხელისუფლება იძულებული გახდა, სამინისტროში ცვლილებები განეხორციელებინა, თუმცა ციხეებში ახალაიას მიერ დანერგილი პოლიტიკა დღემდე არ შეცვლილა. უფრო მეტიც, მთელი საკადრო პოლიტიკა დაკომპლექტებულია სწორედ ახალაიას გემოვნებით. მინისტრები იცვლებიან, მაგრამ ეს არის მხოლოდ ფასადური ცვლილებები, რადგან შიგნით – სტრუქტურაში ყველაფერი ძველებურად რჩება. ასეა დღესაც, სასჯელაღსრულებისა და პენიტენციარული სისტემის უფროსად, როგორც პრეზიდენტმა შეაფასა, ვნებიანი მინისტრი მოიყვანეს, მაგრამ ეს ვნებიანი მინისტრიც ბაჩო ახალაიას პოლიტიკის გამგრძელებელი აღმოჩნდა. ეს პოლიტიკა მხოლოდ ციხის უფროსების პოლიტიკა როდია, ეს არის სახელმწიფო პოლიტიკა. სახელმწიფოს მიაჩნია, რომ ახალაიას მიერ დანერგილი პრაქტიკა არის სწორი და საჭირო. ის მხოლოდ უცხოელთა თვალისასახვევად გაარიდეს.

– როგორ უნდა დაიცვას დღეს პატიმარმა ციხეში უფლებები და, საერთოდ, შესაძლებელია ეს?

– დღეს პატიმარს საერთოდ დაუკარგეს მოტივაცია, იბრძოლოს საკუთარი უფლებების დასაცავად. როგორც კი ამ ბრძოლას იწყებს, კიდევ უფრო უარეს წინააღმდეგობასა და პრობლემებს აწყდება.

პატიმარმა რომ უფლებების დაცვასა და პროტესტს არ მიმართოს, პრევენციის მიზნით მუდმივად სცემენ და აწამებენ. გარდა კონკრეტული პატიმრისა, ვინც ხმის ამოღებას გაბედავს, პრობლემებს უქმნიან კამერაში მის გვერდით მყოფებსაც. ამის გამო საკუთარი უფლებების დამცველ პატიმარს თანამოსაკნენი აიძულებენ, ხელი აიღოს პროტესტის გამოხატვაზე, რათა თავიდან აიცილონ ყოველგვარი ნეგატიური მოლოდინი.

გამომდინარე აქედან, პატიმრები ვეღარ ბედავენ საკუთარი უფლებების დასაცავად ბრძოლას. გამონაკლის შემთხვევებში, როცა ათი ათასიდან ერთი ბედავს პროტესტს, გარეთ გამოსული ინფორმაციაც საოცრად საგანგაშოა.

ხშირად პატიმარს ზეწოლის კვალი გარეგნულადაც კი ეტყობა, მაგრამ მომხდარზე საკუთარ ადვოკატთანაც არ საუბრობს, რადგან ადვოკატის ვიზიტის შემდეგ ადმინისტრაციის მკაცრ ხელში უფრო მეტად დაუცველი რჩება.

პატიმრები სერიოზულად არიან შეშინებული. უარესობის მოლოდინში, ითხოვენ, მათი ვინაობა არ დავასახელოთ. ცემისა და სასტიკი მოპყრობის ფაქტებს მხოლოდ ჩვენი ინფორმირებულობის მიზნით გვიმხელენ.

– მდგომარეობის შესაცვლელად რა შეიძლება გაკეთდეს?

– ქვეყანაში დღეს არსებული სისტემის შეცვლის გარეშე ამ მდგომარეობას არაფერი ეშველება. დღევანდელ ხელისფლებას არ აქვს კეთილი ნება, ციხეებში მდგომარეობა გამოსწორდეს და პატიმრების უფლებები იყოს დაცული.



ესაუბრა

თეო ტაბატაძე


http://www.saqinform.ge/index.php?option=c...p;catid=114:new
kote-1962
დიტო გელოვანი: გრიშაც მაგარია!!!

ამ ქვეყანაში მესაფლავეების პოზიციაზე ვაკანსიებია. კვალიფიციური სპეციალისტების ნაკლებობააო და, ”ჰერმესმა” ვაკანსიები გამოაცხადა. ”გახდი შენი ქალაქის მეეზოვე” უკვე გუშინდელი დღეა, დღეს აქტუალურია, ”გახდი შენი ქალაქის მესაფლავე”.



10:59 21.03.2011
[დიტო გელოვანი - ის, რაც ხდებოდა წინა კვირაში, ”ვერსია”]

- გუჩო, გუჩო... გამო ერთი... გამო რა, ერთი წუთი... გამო, გამო... ადექი, რა, შეჩემა... მეგრელი სადაა, ტო? მეგრელიც გამოვიდეს. ბაბუ... ბაბუ, დავაი, გამოდით, რა... პუშკინა, კაროლა, ტატულა, პოლკაცა, ჩარლიკა, პეპო, არამა, ზამირა, ფართუკა, ჭრელა, სიმონიჩა, მახო, ჟღვინტლა, ვანიკო, მიქელა, ძინ-ძინა, ლამპოჩკა, ეშმაკა, მეგრელო... მეორე მეგრელო, გულივერა, სამსონა, უბიცა, პოლკოვნიკა, რადიონა, პეტროვიჩ, ანდრო, ხინკალა, ხალიანი, კარუზო, ბარბაცა, მირო, ხუხო, კაკია, ელდარა, ცალტვინა, ბუხუ, ბანდურა, ნადირა, ვაშაკა, ტილო, ბამპერა, მურმანა, ტყიბულა, ნახვრეტა, მასხულა, ჟიჟო, მილანა, მასტერა, სტრელეცა, ლომი, ხეჩო, ნოდარა, მაშხალა, წრიპა, ქელეხა, ზავოდა, პიპინო, ტრამალა, ბორია, ჟანო, ლექტორა, შამილა, დადუნა, ცუცო, ტატო, ვიქტორა, გოგიჩა, ნელო, გურამიჩა, ალპაჩინო, ვალოდია, მოკლე, შვიშტოკა, გუჩო, გამოდით, რა, გამოდით დავაი... გამოდით, ე, ნახეთ, ტო... ეხლა რა ვქნათ? ეხლა რა ვქნათ, ჩემი დედა...

(აკა მორჩილაძე, ”სანტა ესპერანსა”)



”იაპონიის საელჩოსთან ხვალ, თბილისის #64-ე, #72-ე, #47-ე და #151-ე საჯარო სკოლების 100-მდე მოსწავლე თანაგრძნობის ბარათებითა და ყვავილებით მივა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მოადგილე ირინე ქურდაძე, სკოლის დირექტორები და მოსწავლეები სამძიმრის წიგნში ჩანაწერს გააკეთებენ და ამ სიმბოლური ქმედებით იაპონელი ხალხისადმი თანადგომას გამოხატავენ. თანაგრძნობის აქცია იაპონიის საელჩოში ხვალ, 11.00 საათზე გაიმართება” - ა, ბატონო, ამაზე მეტი კეკელკობა და საზიზღრობა გაგიგიათ? ჯერ რევოლუციის დაანონსებას ვერ მივჩვეულვართ და უკვე თანაგრძნობის დაანონსება დაიწყეს. სულ ნინო ბურჯანაძის ბრალია - არისტოკრატმა ქალმა კეკელკები ეგრე არ უნდა გააბლატაოს.



ეგეთ დაგეგმილ და გაპიარებულ თანაგრძნობას ვერ ვიტან, არადა, გასულ კვირაში იმდენი იყო, ბოლოს თვლას შევეშვი და გადავწყვიტე, რომ თუ თვლაა, ისევ ქვიშისა და ვარსკვლავების თვლა სჯობს.



წინასწარ დაგეგმეს, რომელი სკოლები მივიდოდნენ; წინასწარ დაგეგმეს, რამდენი მოსწავლე მივიდოდა; წინასწარ დაგეგმეს, ვინ მიიტანდა ვარდს, ვინ - გვაზდიკას და ვინ - ვენოკს.



”ხვალ დილის ცხრის ნახევარზე საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მოადგილე ირინე ქურდაძე გაიღვიძებს, წამოდგება, ხალათს მოისხამს, ყავას მოადუღბს, იაპონია გაახსენდება და მწარედ ამოიოხრებს” - მალე ასეთ ნიუს-ანონსებსაც წავიკითხავთ.



ქურდულ სამყაროს რომ ებრძვიან, გასაგებია, მაგრამ ქურდაძის სამყარო ნაკლებია? ეგ არის რაც არის - მაგ სამყაროში იზრდებიან ქურდებიც, ნასედკებიც და სნობებიც. ყველა პრობლემა მაგ სამყაროდან მოდის, მაგ. ეს: ”ქართული დროშით მცურავი, ლიბიიდან გაქცეული გემი ,,ვასილიოს N"-ი კვლავაც მალტაში, ვალეტას პორტის რეიდზე დგას. ”ვასილიოს N”-ის ეკიპაჟს ვალეტას პორტში შესვლის ნებართვა ჯერაც არ მიუღია. როგორც გემის კაპიტნის, ივერი ყურაშვილის შვილმა, გიორგი ყურაშვილმა, რომელიც ასევე ”ვასილიოს N”-ზე მუშაობს, ”ინტერპრესნიუსს” განუცხადა, გარკვეული პრობლემა მალტის პორტშიც შეექმნათ”.



მოკლედ, ქართველებს მალტაზეც არ გვიშვებენ და რამე თუ არ ვიღონეთ, მალე ფოთშიც აღარ შემოგვიშვებენ. თუმცა, ეგ რა მოსატანია იმასთან, რაც გასულ კვირაში დავით ბაქრაძსთან დაკავშირებით მოხდა - საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე ისრაელში არ შეუშვეს. ვიზიტი გადაიდოო - დიდხანს და ამაოდ იძახდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს გლაზასტი ”მერსედესი, ნინო კალანდაძე, მაგრამ საინფორმაციო საშუალებებმა იმძლავრეს და ნინიჩკებიც იძულებული გახდა, დანებებულიყო და მაქსიმალური სიამოვნება მიიღო.



რა თქვა მედიამ? მედიას არც არაფერი უთქვამს, უბრალოდ ქნესეთის თავმჯდომარის განცხადება გაავრცელა - სანამ ფუქსი და მისი ძმაკაცი ციხეში არიან, იჯდეს ბაქრაძე და ომის კოვზებით მოგებაზე იოცნებოსო. ფუქსი ხომ გახსოვთ? ის კი არა, კაპიტან ვრუნგელის შულერი მეზღვაური... ებრაელ ბიზნესმენზე გეუბნებით, სააკაშვილმა რომ მოატყუა, გილაურმა რომ ჩამოიტყუა, მერაბიშვილმა რომ დაიჭირა და ახლა ხათუნა კალმახელიძესთან გრძელვადიან პაემანზე რომ ოცნებობს.



”მე თვითონ ისრაელის პრესაში ექვსი სხვადასხვა მიზეზი ვნახე. სპიკერის გადატვირთული გრაფიკით დაწყებული, პალესტინასთან დასაწყები მოლაპარაკებებით დამთავრებული”, - განაცხადა ვაშაძემ და ის ანეკდოტი გამახსენდა, გიჟმა სქელტანიანი წიგნი რომ დაწერა და პირველ გვერდზე რომ წერია ”წავედი მამიდასთან სტუმრად ცხენით”, ბოლო გვერდზე რომ წერია ”ჩავედი მამიდასთან” და დანარჩენი ფურცლები მხოლოდ ”დინგ-დინგ” და ”აჩუ-აჩუ” რომ არის.



შუაშიც ჩაიხედეთ, გრიგოლა, წუგზარა, გოკა-გაბა, პეტრე-ცისკარა, კოვზა-დათო, ტანკა-ხათუნა, ჩოყლაყა, პადოშა... შუაში ჩაიხედეთ და გაიგებთ. მთავარი გაგებაა!



მიშა მაგარიაო და, გასულ კვირაში დავრწმუნდი, რომ გრიშაც არ არის მასზე ნაკლები. გრიგოლ ვაშაძემ გაზაფხულის ერთ მშვენიერ დღეს თქვა: ”დავით ბაქრაძის ისრაელში ვიზიტის გადადება ორი ქვეყნის ურთიერთობებზე გავლენას იქონიებს იმდენად, რამდენადაც არ შედგა ვიზიტი, რომელიც წინ წაიყვანდა ჩვენს ურთიერთობებს”, ხოლო მეორე დღეს მისგან შევიტყვეთ, რომ ისრაელის ნაციონალური ანტიტერორისტული ცენტრმა საქართველო რისკის შემცველი ქვეყნების ნუსხიდან ამოიღო.



”რამდენიმე დღის წინ ისრაელმა ეს შეზღუდვები მოხსნა, დანარჩენი ქვეყნებისთვის შეზღუდვები კვლავ ძალაში დატოვა, რაც კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ საქართველოში სამართლებრივი კუთხით, ადამიანის დაცულობის თვალსაზრისით, ყველაფერი ნორმალურად არის”, - განაცხადა გრიგოლ ვაშაძემ.



ჯერ ერთი, ამის თაობაზე იქნებ ფუქსისთვისაც გვეკითხა რამე და მეორეც - იმ სიიდან რომ ამოგვიღეს, იქნებ სხვა, უარეს სიაში გადაგვსვეს? ესეც ხომ უნდა ვიცოდეთ?! იმ ქვეყანაში, სადაც გზებს კობა ბექაური აგებს, ყველა გზა ციხეში მიდის. ასეთი ქვეყნების სიაში, ჯერ-ჯერობით, მხოლოდ საქართველოა, რადგან კობა ბექაური გზებს მხოლოდ საქართველოში აგებს და მხოლოდ საქართველოშია, რომ კაცმა, რომელიც რუსთავის საპყრობილის აგებით ამაყობს, კარისკენ მიუთითა თავის აღმზრდელს - კაცს, რომელიც ბერლინის კედლის დანგრევით ამაყობდა.



ამ ქვეყანაში მესაფლავეების პოზიციაზე ვაკანსიებია. კვალიფიციური სპეციალისტების ნაკლებობააო და, ”ჰერმესმა” ვაკანსიები გამოაცხადა. ”გახდი შენი ქალაქის მეეზოვე” უკვე გუშინდელი დღეა, დღეს აქტუალურია, ”გახდი შენი ქალაქის მესაფლავე”.



”ამ სისტემაში ბევრი რამ უნდა შეიცვალოს. სასაფლაოს დირექტორებიც კი ჭირისუფლის ინტერესებზე უნდა იყვნენ ორიენტირებულნი და არა - კონკრეტულ ინტერესებზე”, - განაცხადა ვალერიან სხიერელმა, ”ჰერმესის” დირექტორმა. ”დასამარხი კიდევ ბევრია” - ასეთ სლოგანს ვთავაზობ ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში.



ერთი სული მაქვს, როდის ვნახავ ლეპ-ტოპებით და სერიოზული სერთიფიკატებით აღჭურვილ თანამედროვე მესაფლავეებს. Ctrl-X - ამოთხრა, Ctrl-V - დაკრძალვა, Ctrl-S - დამახსოვრება.



სხვათა შორის, ის პარტიები, რევოლუციას რომ ქადაგებენ, კომპიუტერის კლავიატურაზე მხოლოდ ერთ ოპერაციას - Shift-Delete-ს აღიარებენ.



მოკლედ, დღეს სურათი ასეთია: ზოგს რევოლუცია უნდა, ზოგს - არჩევნები. ვისაც რევოლუცია უნდა, ის არჩევნებზე უარს არ ამბობს, ხოლო ვინც არჩევნებს ემხრობა, ის სულაც არ ემიჯნება რევოლუციას. ანუ, ერთი ”ქოლგეითია”, მეორე - ”ბლენდამედი”. გრძნობთ განსხვავებას? მე - ვერა. აი, სულ სხვა საქმეა შალვალეიბორისტული (სოსომშრომელი) ნესტანპარტია, რომელიც საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაციის მიერ არის რეკომენდირებული.



გასულ კვირაში ლეიბორისტებმა ევოლუციის რევოლუციური ხედვა წარმოადგინეს - ოთხი ახალი ინციატივა, რომელთა განხორციელების შემთხვევაში, ხელისუფლების სამართლიანად შეცვლა და ძალაუფლების ხალხისთვის გადაცემა მოხდება.



პირველი - ამომრჩეველს, რომელიც არ მივა არჩევნებზე, მაგრად დაერხევა.

მეორე - კომისიას, რომელიც პარიტეტულად არ იქნება დაკომპლექტებული, მაგრად დაერხევა.

მესამე - თუ არ განხორციელდება საკანონმდებლო ცვლილება, რომელიც საჭიროების შემთხვევაში, ხმების ხელახალ გადათვლას უზრუნველყოფს, მაგრად დაერხევა არჩევნებს.

მეოთხე - გაუქმდეს მაჟორიტარიზმი, თორემ დაერხევა საქართველოს.



ეს ინიციატივები ნესტან კირთაძემ გაახმოვანა. ვუსმენდი და ვფიქრობდი: ”ქარი კვლავ არხევს ნაცნობ ლელიანს...”



გასულ კვირაში ეკონომიკისა და მდგრადი ზნეობრივი განვითარები მინისტრი, ვერა ქობალია უცნობ ლელიანს - ელმავალმშენებელ ქარხანას ეწვია. სამინისტროს ინფორმაცია იყო - ”მინისტრი ქარხანას დაათვალიერებს და გადაიარღების შედეგებს გაეცნობა”. როგორც ხვდებით, ეს იყო ანონსი, თუმცა, დაათვალიერება და გაცნობა - ერთია, გაგება - მეორე, ისევე როგორც, ერთია - მაგიდაზე ცეკვა და მეორე - ცეკვა ელმავალზე. ქობალიას ქარხანაში საქართველოს მთავარი პრავადნიკი, ირაკლი ეზუგბაიაც გაჰყვა. სანამ რკინიგზაში დაიწყებდა მუშაობას, რკინიგზის შესახებ ეზუგბაიამ მხოლოდ ის იცოდა, რომ მატარებელი ამეგობრებს ადამიანებს.



ამდენს ვლაპარაკობ და სულ მიმავიწყდა მიშა, მაგრამ როცა შენ დაგივიწყებენ, შენც უნდა დაივიწყო. მიშამ დაგვივიწყა - მთელი კვირა ამერიკაში იყო. ”დელეგაციის ვიზიტი წარმატებით მიმდინარეობს. ვიზიტი იმაზე მეტად წარმატებით განხორციელდა, ვიდრე მოლოდინი გვქონდა”, - განაცხადა ნინო კალანდაძემ და გაწითლდა.



”ნინოს მგზავრობა იმაზე წარმატებული აღმოჩნდა, ვიდრე ველოდი” - ალბათ ასე ამბობდა ნონოს მამა ამ შვიდი-რვა წლის წინ, როდესაც შეიტყო, რომ მისმა ქალიშვილმა თვითმფრინავში თვით გია ბარამიძე გაიცნო.



გია ბარამიძე გასულ კვირაში ბოსნია-ჰერცოგოვინაში გაემგზავრა და თუ ვინ გაიცნო მან ამჯერად თვითმფრინავში, ამას მაშინ გავიგებთ, როდესაც მიშიკო მორიგ სამთავრობო კარუსელს დაატრიალებს.



გასულ კვირაში აქტიურად ტრიალებდა ერთი ნიუსი - ”იაპონელ ხალხს თანადგომა და სამძიმარი საქართველოში მოქმედმა 70-მდე არასამთავრობო ორგანიზაციამ გამოუცხადა”. თქვენი არ ვიცი, ჩემთვის კი ეს ერთდროულად მოულოდნელიც არის და დაუჯერებელიც. თქვენი არ ვიცი, მე კი სხვა დროს (ყოველ შემთხვევაში - ამ ბოლო 7-8 წელიწადში) არ გამიგია, რომ რომელიმე არასამთავრობო ორგანიზაციას გრანტისა და დონორის გარეშე რამე გაეკეთებინოს.



რა ვქნა, არ მჯერა, მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ გააკეთეს, მაგრამ, ალბათ, ”პოსლეზე” გააკეთეს. ”მაგნა” და ”80” პოსლეზე არ აგიღიათ? აგიღიათ! ახალგაზრდობა გამახსენდა...



მომავალ წელს ”როლინგ სთოუნზი” მსოფლიო ტურნეს გამართვას გეგმავს. ჯგუფს 50 წელი უსრულდება. გასულ კვირაში ტურნე გამართა ლადო ვარძელაშვილმა, რომელსაც ამ ბოლო დროს ვლადიმერ ვარძელაშვილს უწოდებენ და რომელიც, დარწმუნებული ვარ, სულაც არ იქნება წინააღმდეგი თუ ერთ დღესაც მას ვლადიმირ ვარძელაშვილს დაუძახებენ. ვლადიმირს, ოღონდ, არა როგორც ვისოცკის, არამედ, როგორც პუტინს.



წინასწარ ვიყავით გაფრთხილებულები: ”სპორტისა და ახალგაზრდობის მინისტრი ვლადიმერ ვარძელაშვილი დღეს, რუსთავში, კინოთეატრ ”რუსთაველში” ადგილობრივ ახალგაზრდობას შეხვდება. შეხვედრაზე მინისტრი ახალგაზრდული პოლიტიკის განხორციელებაზე, რეგიონებში მცხოვრები ახალგაზრდების განვითარებასა და სამინისტროს ახალ ინიციატივებზე ისაუბრებს, ასევე ახალგაზრდების შეკითხვებს უპასუხებს.

შეხვედრას ქვემო ქართლის გუბერნატორი დავით კირკიტაძე დაესწრება”.



კითხვა პასუხი იქნებოდა, იმის დედა ვატირე!!!



კითხვა: ”შორისდებული ერთ ასოზე?” პასუხი: ”ო”.

კითხვა: ”ცხოველი ორ ასოზე?’ პასუხი: ”კუ”.

კითხვა: ”ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა” სამ ასოზე?”



ბოლო კითხვაზე ვარძლაშვილს სახე შეეცვალა. კითხვის ავტორს თავში არმატურა ჩაარტყა დავით კირკიტაძემ, შემდეგ კი ბოდიში მოუხადა და კომპიუტერი აჩუქა.



თუმცა, კითხვა - ”ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა” სამ ასოზე?” - ნამდვილად აქტუალურია და სასწრაფოდ ითხოვს პასუხის გაცემას. ბარემ აქ ვარ და შევეცდები, ვუპასუხო.



კითხვა: ”ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა” სამ ასოზე?”

პასუხი: ”დიახ, ნამდვილად სამ ასოზე, ოღონდ - ბევრ სამ ასოზე!”



გ. (გამაიღებენ?) - ნიკავ, ეგ არავინ იცის. ეგ მართლა არავინ იცის. ერთი დრო მოვა, ნახავ, მაშინ გეტყვის ხეტია, ნიკაუ, აბა, გამაიღე პაპაშენის ქამარ-ხანჯალიო. გამაიღებ?

- არა მაქ, ტო... - იცინოდა ნიკა.

- არა... ეგრე რო კაცი გეტყვის, იმას უნდა წაჰყვე... გამაიღებ?

- გამაიღე ჩვენთან სხვა რამეს ნიშნავს...

(აკა მორჩილაძე, ”სანტა ესპერანსა”)

http://www.presage.tv/?m=society&AID=3915
kote-1962
26-03-2011 "ბათუმის ბიუჯეტს მიხეილ სააკაშვილი ადგენს და ხარჯავს"

ბათუმის მერიის განცხადებით, 2011 წლის საახალწლო ღონისძიებებისთვის ბათუმის 2010 წლის ბიუჯეტიდან გამოყოფილი იქნა 425000 ლარი, ხოლო პრეზიდენტის სარეზერვო ფონდიდან - 2701605 ლარი, ანუ, საერთო ჯამში, ბათუმის ღონისძიების მოსაწყობად 3126675 ლარი დაიხარჯა. რაც შეეხება ბათუმის ბიუჯეტს, მასში ბოლო ცვლილება საკრებულოს წევრებმა 29 ოქტომბერს შეიტანეს, რომლის მიხედვითაც გაზრდილი ბიუჯეტის შედეგად 8 მილიონამდე ლარი წარმომადგენლობითი ორგანოების წევრებმა სხვა და სხვა პროექტებზე გადაანაწილეს. თანხა, როგორც მუნიციპალიტეტის მიზნობრივი პროგრამების, ასევე ისტორიული ქალაქის რეაბილიტაციის, ურბანული ინფრასტრუქტურის მოწესრიგების, კულტურული ღონისძიებების, შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადგილობრივი სამსახურისთვის ტრანსპორტის და სათვალთვალო მოწყობილობის შეძენაზე არის გათვალისწინებული. მერიამ 60 მლნ ლარი გამოყო ალფაბეტური კოშკის და მისი მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობის სამუშაოებზე, ასევე გამოიყო 8 მლნ. 250 ლარი ისტორიული უბნებისა და ტურისტული ინფრასტრუქტურის რეაბილიტაციისთვის. ხოლო 120 ათასი ლარი ქუჩების რეკონსტრუქციას მოხმარდება. საკრებულოში ირწმუნებიან, რომ ხარჯებთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მიღება მოსახლეობის სოციალურ-ეკონმიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნით ხდება, საკრებულოს თავმჯდომარის გიორგი კირთაძის თქმით, გათვალისწინებული და მოგვარებული იქნა მოსახლეობის ისეთი პრობლემები, როგორიცაა სასაფლაოების მოვლა-პატრონობა და პარკინგი. ამავდროულად ბათუმის საკრებულოს საფინანსო კომისიის თავმჯდომარე ეკატერინე თარგამაძე ამბობს, რომ მოსახლეობის ინტერესების სრულყოფილად გათვალისწინება და მათი გამოკითხვა ბიუჯეტში შეტანილი ბოლო ცვლილებების დროს არ მომხდარა და აქვე დასძინა, რომ მათი ინტერესების სრულყოფილად დაკმაყოფილებას უფრო მეტი თანხა ჭირდება. არსებული ბიუჯეტის ფარგლებში კი მაქსიმალური კეთდება. ამასთან დაკავშირებით რესპუბლიკური პარტიის წარმომადგენელი ირაკლი ჩავლეიშვილის ამბობს, რომ `მოსახლეობის მრავალრიცხოვანი მოთხოვნებიდან მთავრობამ მხოლოდ ერთი, ბაღების და სახელოვნებო დაწესებულებების პედაგოგთა დაზღვევის პირობა შეასრულა~. ის ირწმუნება, რომ ბიუჯეტს არა მუნიციპალიტეტი, არამედ ქვეყნის პირველი პირი მიხეილ სააკაშვილი, თავისი სურვილების მიხედვით, ადგენს და ხარჯავს. ბიუჯეტს თბილისი და შემდეგ ბათუმის საკრებულო ამტკიცებს. აქედან გამომდინარე, ბიუჯეტის დაგეგმარება და ადგილობრივთა ინტერესების გათვალისწინება არ ხდება. მიუხედავად მთავრობის ასეთი "მონდომებისა" და საახალწლო სიამოვნებებისთვის უზარმაზარი ხარჯების გაღებისა, ბათუმის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი მაინც უკმაყოფილოა, რადგან არ იქნა გათვალისწინებული მათი სასიცოცხლოდ აუცილებელი მოთხოვნები.



ბათუმის მერიის განცხადებით, 2011 წლის საახალწლო ღონისძიებებისთვის ბათუმის 2010 წლის ბიუჯეტიდან გამოყოფილი იქნა 425000 ლარი, ხოლო პრეზიდენტის სარეზერვო ფონდიდან - 2701605 ლარი, ანუ, საერთო ჯამში, ბათუმის ღონისძიების მოსაწყობად 3126675 ლარი დაიხარჯა. რაც შეეხება ბათუმის ბიუჯეტს, მასში ბოლო ცვლილება საკრებულოს წევრებმა 29 ოქტომბერს შეიტანეს, რომლის მიხედვითაც გაზრდილი ბიუჯეტის შედეგად 8 მილიონამდე ლარი წარმომადგენლობითი ორგანოების წევრებმა სხვა და სხვა პროექტებზე გადაანაწილეს. თანხა, როგორც მუნიციპალიტეტის მიზნობრივი პროგრამების, ასევე ისტორიული ქალაქის რეაბილიტაციის, ურბანული ინფრასტრუქტურის მოწესრიგების, კულტურული ღონისძიებების, შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადგილობრივი სამსახურისთვის ტრანსპორტის და სათვალთვალო მოწყობილობის შეძენაზე არის გათვალისწინებული.
მერიამ 60 მლნ ლარი გამოყო ალფაბეტური კოშკის და მისი მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობის სამუშაოებზე, ასევე გამოიყო 8 მლნ. 250 ლარი ისტორიული უბნებისა და ტურისტული ინფრასტრუქტურის რეაბილიტაციისთვის. ხოლო 120 ათასი ლარი ქუჩების რეკონსტრუქციას მოხმარდება.
საკრებულოში ირწმუნებიან, რომ ხარჯებთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მიღება მოსახლეობის სოციალურ-ეკონმიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნით ხდება, საკრებულოს თავმჯდომარის გიორგი კირთაძის თქმით, გათვალისწინებული და მოგვარებული იქნა მოსახლეობის ისეთი პრობლემები, როგორიცაა სასაფლაოების მოვლა-პატრონობა და პარკინგი. ამავდროულად ბათუმის საკრებულოს საფინანსო კომისიის თავმჯდომარე ეკატერინე თარგამაძე ამბობს, რომ მოსახლეობის ინტერესების სრულყოფილად გათვალისწინება და მათი გამოკითხვა ბიუჯეტში შეტანილი ბოლო ცვლილებების დროს არ მომხდარა და აქვე დასძინა, რომ მათი ინტერესების სრულყოფილად დაკმაყოფილებას უფრო მეტი თანხა ჭირდება. არსებული ბიუჯეტის ფარგლებში კი მაქსიმალური კეთდება. ამასთან დაკავშირებით რესპუბლიკური პარტიის წარმომადგენელი ირაკლი ჩავლეიშვილის ამბობს, რომ `მოსახლეობის მრავალრიცხოვანი მოთხოვნებიდან მთავრობამ მხოლოდ ერთი, ბაღების და სახელოვნებო დაწესებულებების პედაგოგთა დაზღვევის პირობა შეასრულა~. ის ირწმუნება, რომ ბიუჯეტს არა მუნიციპალიტეტი, არამედ ქვეყნის პირველი პირი მიხეილ სააკაშვილი, თავისი სურვილების მიხედვით, ადგენს და ხარჯავს. ბიუჯეტს თბილისი და შემდეგ ბათუმის საკრებულო ამტკიცებს. აქედან გამომდინარე, ბიუჯეტის დაგეგმარება და ადგილობრივთა ინტერესების გათვალისწინება არ ხდება.
მიუხედავად მთავრობის ასეთი "მონდომებისა" და საახალწლო სიამოვნებებისთვის უზარმაზარი ხარჯების გაღებისა, ბათუმის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი მაინც უკმაყოფილოა, რადგან არ იქნა გათვალისწინებული მათი სასიცოცხლოდ აუცილებელი მოთხოვნები.



http://banksandfinance.ge/society/2341-batumi.html




http://banksandfinance.ge/society/2341-batumi.html
kote-1962
26-03-2011 ბინის გაქირავებით მიღებული შემოსავალი 20%-ით დაიბეგრება

გაზრდილი გადასახადის გამო ბინების ფასი იზრდება

ქართველთა შორის სოციალური უთანასწორობა კიდევ უფრო ღრმავდება. ამიერიდან ბინის გაქირავებით მიღებული შემოსავალი 20%-ით დაიბეგრება. დეკლარირების ვალდებულება აქამდეც არსებობდა, მაგრამ მისი შესრულება არ კონტროლდებოდა. ახალი საგადასახადო კოდექსის შემოღების შემდეგ კი ბინის გამქირავებელთა შემოსავლები მკაცრად აღირიცხება და თითქმის გაორმაგებული ტარიფით დაიბეგრება. ქირის მოცულობა ლიმიტირებული არ არის და ნებისმიერ შემთხვევაში პირი ვალდებულია საშემოსავლო გადასახადი გადაიხადოს.
ახალი საგადასახადო კოდექსის თანახმად, თუ იურიდიული პირი ფიზიკური პირისგან ფართს იქირავებს, მაშინ იურიდიული პირი ვალდებულია თავად დააკავოს გადასახადი. რაც შეეხება ფიზიკურ პირებს შორის საიჯარო ხელშეკრულებას, გამქირავებელი და დამქირავებელი თავად გადაწყვეტენ, რომელი მათგანი გადაიხდის გადასახადს. საშემოსავლო გადასახადის გადახდისთვის ზღვარი არ არსებობს, გაქირავებით მიღებული ნებისმიერი შემოსავალი დაიბეგრება.
ხელისუფლება ერთნაირ მდგომარეობაში აყენებს მათ, ვინც ლუკმა პურის ფულისთვის 200 ლარად აქირავებს ერთ ოთახს და მათ, ვინც ფეშენებელურ სახლებს აშენებენ და აქირავებენ. კანონი ყველას მიმართ განურჩევლად მკაცრია. კანონის შემქნელებს მხედველობიდან გამორჩათ, რომ არაკომერციული ფართის გამქირავებელთა უმრავლესობა არის ან უმუშევარი ან მისი ოფიციალური ხელფასი მიზერულია. მეორეს მხრივ კი ისინი, ვინც 200-300 ლარად ბინას ქირაობენ, არიან დაბალი შემოსავლის მქონე ოჯახები, რომელთაც არც საცხოვრებელი აქვთ და არც ისეთი შემოსავალი, რომ ბინა შეიძინონ. საგადასახადო ტვირთი ყველაზე მძიმედ ასეთ მოქალაქეებს დააწვება. მათი რიცხვი კი დედაქალაქში საკმაოდ მაღალია. უძრავი ქონების ექსპერტთა აზრით, უმჯობესი იქნებოდა კანონის შემქმნელებს კანონში დიფერენცირება მოეხდინათ. უნდა განასხვავონ ადრესატები და დასაბეგრი ობიექტის კრიტერიუმები. განსხვავებულად დაიბეგრონ ფიზიკური და იურიდიული პირები, მოხდეს დიფერენცირება მიღებული შემოსავლის რაოდენობის ან გაქირავებული ბინის ფართის მიხედვით. კარგი იქნებოდა თუ გარკვეული კატეგორიები გადასახადიდან გათავისუფლდება და მოხდება განაკვეთის დიფერენცირებაც. ჰუმანური მთავრობა დააწესებდა შემოსავლის მინიმალურ ზღვარს, რომლის მიღმაც მიღებული შემოსავალი არ დაიბეგრება. ამ გზით კანონის დაცვა უფრო გაადვილდება და შეძლებისდაგვარად სოციალური უთანასწორობის დონეც შემცირდება. თუმცა უნდა ვაღიაროთ, რომ ამ გზით გადასახადებიდან მიღებული შემოსავლებიც შემცირდება, ხელისუფლებას კი ეს, რასაკვირველია, არ აწყობს.
ასევე მნიშვნელოვანია ის ფაქტიც, რომ საგადასახადო უწყების ასეთი გააქტიურება, სავარაუდოდ, ბინის ფასებზეც აისახება. თუკი ბინის გაქირავებისას მიღებული შემოსავლებიდან 20%-ს სახელმწიფო წაიღებს, მაშინ საფიქრებელია, რომ ბინის მეპატრონეები მდგმურებს ქირას გაუძვირებენ. თუმცა, ზოგი გამქირავებელი გააძვირებს, მაგრამ ზოგი იძულებული იქნება ფასი უცვლელად შეინარჩუნოს იმის შიშით, რომ კლიენტი არ დაკარგოს. უძრავი ქონების ბაზარზე კონკურენცია მაღალია. ქვეყნის ეკონომიკურ მდგომარეობასაც თუ გავითვალისწინებთ, თითქმის 14%-იანი ინფლაციის პირობებში, მრავალ დამქირავებელს უბრალოდ არ შეუძლია მეტის გადახდა, ამიტომ ბინის მეპატრონეები იძულებულნი გახდებიან ფასები არ გაზარდონ. ის კი, ვინც ბინის ქირას გაზრდის, მოგებული მაინც არ დარჩება, რადგან გაზრდილი ფასით გაზრდილი ბეგარის გადახდა მოუწევს.
აღნიშნული კანონის ამოქმედება შედეგად მოიტანს იმას, რომ ერთ-ერთი მხარე აუცილებლად დაზარალდება. რეალური შემოსავალი შეუმცირდება გამქირავებელს, რადგან გადაიხდის გადასახადს ან მდგმურს, რომელიც გადაიხდის გადასახადის შედეგად გაძვირებული ბინის ქირას. როგორც ვხედავთ, კანონის მთელი სიმკაცრით ამოქმედება ყველაზე მეტად საზოგადოების ყველაზე სუსტ და სოციალურად დაუცველ ფენას დააზარალებს.
საბინაო სექტორი მაღალი კონკურენციით გამოირჩევა, მაგრამ კონკურენცია ამჯერად ბაზრის მონაწილეთა შემოსავლების მკვეთრ შემცირებას ხელს ვერ შეუშლის. ამ შემთხვევაში ლუკმა-პურისთვის სამყოფი შემოსავლების წართმევა-არწართმევის საკითხი პოლიტიკოსთა ხელშია. უნდა ვაღიაროთ, რომ კანონის დაცვა ყველასთვის სავალდებულოა, მაგრამ კანონის სამართლიანობა კანონის უზენაესობაზე მაღლა უნდა იდგეს.



თეონა აფციაური


http://banksandfinance.ge/society/2343-gaqiraveba.html
kote-1962
ჯინ შარფის წიგნი ”დიქტატურიდან-დემოკრატიამდე: კონცეპტუალური სტრუქტურა ლიბერალიზაციისთვის” რომლითაც ხელმძღვანელობდნენ მიშისტები ვარდების რევოლუციის მოსახდენად

http://www.aeinstein.org/organizations/org/FDTD.pdf

http://www.aeinstein.org/organizations/org/FDTD.pdf

www.aeinstein.org
kote-1962
Mariam Tsatsanashvili's Blog:


http://tsatsanashvili.informsoc.org/?page_id=230
kote-1962
„თუ აშშ ჩერჩილის შეცდომას გაიმეორებს, შესაძლოა, ისრაელის სახელმწიფოს ევაკუაციის საკითხი დადგეს!“ინტერვიუ საქინფორმის მთავარ რედაქტორთან – არნო ხიდირბეგიშვილთან

Monday, 28 March 2011 12:50




– ბატონო არნო! მაროკო, ტუნისი, ეგვიპტე, იემენი, იორდანია, ბაჰრეინი, ალჟირი, ლიბია – საპროტესტო აქციები, მიტინგები, სახალხო აჯანყებანი, რევოლუციები, სამოქალაქო ომები, სამხედრო გადატრიალებები; თქვენი აზრით, რატომაა, რომ ბოლოხანს ახლო აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთ აფრიკის არაბული ქვეყნები, „ფუკუსიმას“ ატომური ელექტროსადგურის რეაქტორივით, ერთი მეორის მიყოლებით „ფეთქდებიან“?

– „აღმოსავლეთი ალმოდებულია“ – ასე ეწოდებოდა ცნობილ ჩინურ სიმღერას, რომელიც ჩინეთის კომპარტიას, პირადად მაო ძედუნს ხოტბას ასხამდა და კულტურული რევოლუციის დროს, ფაქტობრივად, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ჰიმნი იყო. დღეს აღმოსავლეთი ალმოდებულია, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, და მიუხედავად იმისა, რომ სოციალური კატაკლიზმები ზემოჩამოთვლილ ქვეყნებში მასშტაბითაც და წარმოშობითაც განსხვავებულია, ყველა მათგანი პროვოცირებული იყო აშშ-ის მიერ ისლამური სამყაროს სახელმწიფოების ახალ არაბულ ხალიფატად გადაქცევისა და ჩინეთის მზარდი ძლიერების გასანეიტრალებლად მასთან დაპირისპირებით მიზნით.

თუმცაღა, „ამქვეყნად ხდება ის, რაც უწინაც ხდებოდა“, – თქვა მერაბ მამარდაშვილმა: დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი და მთელი მაშინდელი ინგლისის ისტებლიშმენტიც „თვალს ხუჭავდნენ“ ფაშისტური გერმანიის მზარდ ძლიერებაზე და სსრ კავშირთან მისი წაკიდებით, სადაც სასიკვდილო ბრძოლაში ჰიტლერი და სტალინი ერთმანეთს დახოცავდნენ, სხვისი ხელით გამარჯვებაზე ოცნებობდნენ. თუმცა, ამავე დროს, „თეთრ პერანგში“ განზე დგომა დიდ ბრიტანეთს, როგორც ცნობილია, არ გამოუვიდა ისე, როგორც ეს დღეს არ გამოუვა აშშ-ს.

– ეს მიმდინარე მოვლენების აბსოლუტურად ახალი, არსებულთაგან სრულებით განსხვავებული შეფასებაა! აქ იბადება რიგი კითხვებისა: ნუთუ ვაშინგტონის წინამორბედი ადმინისტრაციის მიერ გაჩაღებულ სამხედრო კამპანიებში „ყურებამდე ჩაფლულმა“ შტატებმა დღეს შეგნებულად მოახდინა პროვოცირება და ახალ, არანაკლებ მასშტაბურ კამპანიებში ჩაერთო?! ნუთუ პრაგმატიკოსმა, გაპრეზიდენტების „მეორე დღეს“ მშვიდობისათვის ნობელის პრემიით დაჯილდოებულმა ბარაკ ობამამ, უკვე წელს, ივლისში, ერაყიდან და ავღანეთიდან ჯარების გამოყვანას რომ იწყებს, ასეთი მცდარი ნაბიჯი გადადგა? როგორ აპირებს სიტუაციის გაკონტროლებას „ალმოდებულ“ აღმოსავლეთში? და თქვენ, ბატონო არნო, რატომ ახსენებთ მხოლოდ აშშ-ს, კოალიციის ქვეყნებს შორის ხომ საფრანგეთი, ინგლისი და სხვა რიგი ქვეყნებიცაა?

– ზოგჯერ ტყის მასშტაბური ხანძრის ჩაქრობა მხოლოდ სხვა ხანძრით შეიძლება: ტყეს გარშემო განგებ უკიდებენ ცეცხლს და ერთმანეთს შეჯახებული ცეცხლის ორი კედელი ერთმანეთს აქრობს. სწორედ იმიტომ, რომ აშშ-მა დიდი ხანია, ინიციატივა დაკარგა ერაყსა და ავღანეთში, გადაწყვიტა, ცეცხლი წაუკიდოს მთელ ახლო აღმოსავლეთის რეგიონს! თუმცა, ახლა, მწარე გამოცდილებით, აშშ, სავარაუდოდ, ვერ გაბედავს სახმელეთო ოპერაციას და შეეცდება, სიტუაცია მხოლოდ სხვისი – „ძმები-მუსლიმანებისა“ და თავისი ახალი ხელდასხმულების ხელით გააკონტროლოს, რომლებითაც ზემოჩამოთვლილი „მეამბოხე“ ქვეყნების წინამორბედ ლიდერებს შეცვლის.

– ეგვიპტის პრეზიდენტად, ალბათ, ეგვიპტის მოძრაობის – „ნაციონალური ასოციაცია – ცვლილებებისათვის“ – ლიდერ მუჰამედ ალ-ბარადეის აირჩევენ?

– პრინციპული მნიშვნელობა არ ექნება, ვის აირჩევენ: „ძმები მუსლიმანების“ საერთო კონტროლქვეშ (დიდი ზეგავლენის მქონე საერთაშორისო რელიგიურ-პოლიტიკური ასოციაცია, რომლის ლოზუნგიცაა: „ალაჰი ჩვენი მიზანია“, „მოციქული – ჩვენი იდეალი“, ყურანი – ჩვენი კონსტიტუცია, ჯიჰადი – ჩვენი გზა, ალაჰისთვის სიკვდილი – ჩვენი უმაღლესი მისწრაფება!“) ისინი თავიანთ მუსლიმანურ ქვეყნებს არაბთა ხალიფატში გააერთიანებენ, რომელიც პირველ ხანებში შემაკავებელი ფაქტორი გახდება ევროპისა და БРИК-თვის, კერძოდ – კავკასიაში რუსეთის ირიბ „გამაღიზიანებლად“ და ყალყზე შემდგარი რაკეტების ბარიკადებად ჩინეთის დიდი კედლის წინ.

დიახ, აშშ დროს მოიგებს, მაგრამ არაბთა ხალიფატისა და ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის წაკიდების მცდელობა შესაძლოა, კრახით დამთავრდეს და ისლამურმა „მონსტრმა“ დასაწყისისათვის თავისივე შემქმნელები შესანსლოს და ჯიჰადი არა ჩინეთს, არამედ დასავლური იმპერიალიზმის სახით, გლობალიზმს გამოუცხადოს.

რაც შეეხება საფრანგეთს: მან პირველმა აღიარა მეამბოხეები ლიბიაში და გაეროს წესდებისა და რეგლამენტის (მეორე მსოფლიო ომის დასასრულ სტადიაზე – 1945 წლის 26 ივნისს მიღებული) დარღვევით, საბრძოლო მოქმედებათა ინიციატორი გახდა, რადგან სარკოზის კარზე მოადგა საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელსაც იგი, სავარაუდოდ, წააგებს. სწორედ აქ წაადგება ნიკოლა სარკოზის მიხეილ სააკაშვილის გამოცდილება, რომელსაც 2008 წლის აგვისტომდე მდგომარეობა გაცილებით უარესი ჰქონდა, ვიდრე დღეს საფრანგეთის ამჟამინდელ პრეზიდენტს. და აი, 2008 წლის აგვისტოს „მშვიდობის მტრედმა“ სარკომ 2011 წლის მარტში საკუთარი რეიტინგის ასამაღლებლად ასევე მიმართა მილიტარი-პიარტექნოლოგიებს, მით უფრო, რომ წაგების შემთხვევაშიც, სააკაშვილის მსგავსად, პრეზიდენტადაც რომ არ დარჩეს, ამ უკანასკნელისგან განსხვავებით, თავისი ტერიტორიის 20 პროცენტს მაინც არ დაკარგავს...

რაც შეეხება ინგლისსა და კოალიციის სხვა წევრ-ქვეყნებს – ვიღაცას საწვავი უთავდება, ვიღაც მორიგ „აღმოსავლურ კამპანიას“ ისე უყურებს, როგორც საწვრთნელ პროგრამას თავისი არმიისათვის, რომელსაც „ევროპულ სიმყუდროვეში დენთის სუნი დაავიწყდა“, ვიღაცას კი არ სურს, „მეგობრების“ წინაშე „უმწეოდ“ გამოიყურებოდეს. საერთოდ კი, ევროპელებს ჯერ კიდევ კოლონიზატორების დროიდან იზიდავდა „ექსტრემალური ტურიზმი“ და საფარი აღმოსავლეთსა და აფრიკაში, რომელშიც ევროპას ერთი-ორი ათეული მილიონი დოლარის დახარჯვა როდი დანანებია – დასავლეთს, სსრ კავშირისგან განსხვავებით, მუდამ ნებადართული ჰქონდა სხვის ტერიტორიაზე ომი...

– საპრეზიდენტო არჩევნები კარს მხოლოდ სარკოზის კი არა, ბარაკ ობამასაც მოსდგომია...

– აი თქვენ თავად მოიყვანეთ კიდევ ერთი არგუმენტი, რომელიც ჩემს ვერსიას ადასტურებს: დიახ, ობამამაც უნდა „აათამაშოს კუნთები“ რესპუბლიკელების წინაშე, თორემ ამ უკანასკნელთ იგი „დოყლაპია“ ჰგონიათ! და საქმე აქ პიროვნებებში კი არა, სისტემაშია: ჩვენ თვალყურს ვადევნებთ მეტამორფოზებს, იმას, თუ როგორ გარდაიქმნება „მტრედიდან“ „შევარდნად“ სარკოზი; იმას, თუ აფროამერიკელი და ნობელის პრემიის ლაურეატ ბარაკ ჰუსეინის ძის ბრძანებით როგორ ატყდება თავს ასობით „ტომაჰავკი“ ლიბიის მიწას, და აშშ-ის პრეზიდენტი თავად მამა ღმერთიც რომ გახდეს, მასაც აიძულებენ, ამგვარადვე იმოქმედოს (მომიტევეთ მკრეხელობისათვის, თუმცა ვფიქრობ, მკითხველები ალეგორიას მიმიხვდებიან)!

– თუმცაღა, ამ ორი კვირის წინათ ლიბიაში მიმდინარე მოვლენებისადმი მიძღვნილ ბრიფინგზე აშშ-ის პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ მსოფლიო შეიცვალა, რომ ძველი მენტალიტეტი წარსულს უნდა ჩაბარდეს და ადგილი დემოკრატიას დაუთმოს! ორიოდე წლის წინათ კი ახალარჩეულმა ობამამ რუსეთთან „გადატვირთვა“ დაიწყო და მისივე თაოსნობით ნატოს პოტენციურ მოწინააღმდეგედ რუსეთი აღარ მიიჩნეოდა, და სწორედ მან მოაწერა ხელი რფ-თან ხელშეკრულებას СНВ-3-ის შესახებ.

– უფრო ადრე კი, 2005 წელს, აშშ-ის სახელმწიფო მდივან კონდოლიზა რაისს წამოსცდა: ის, რასაც აშშ 60 წლის განმავლობაში ეყრდნობოდა, გადახედვას და ახალი სისტემის შექმნას ექვემდებარება. ეს კი ნიშნავს, რომ ამერიკელებმა გადაჯგუფება დაიწყეს უფრო ადრე და რაისსაც ეს ტყუილუბრალოდ როდი წამოსცდენია: აშშ-ის მიერ პროვოცირებულმა მსოფლიო კრიზისმა ყველაზე მტკივნეულ ბუმერანგად სწორედ ამერიკას დაარტყა, მსოფლიო ჟანდარმის როლმა და სამხედრო ხარჯებმა კი შედეგად 14 ტრილიონი დოლარი საგარეო ვალი მოიტანა, ამიტომ თქვენ მიერ ნახსენები СНВ და „გადატვირთვა“ იძულებითი ზომაა ზედმეტი ტვირთის მოსაშორებლად და უფსკრულის პირას შესაჩერებლად.

– მოდი მაინც დავაზუსტოთ: აშშ-მა საბოლოოდ უარი განაცხადა ძველ პრიორიტეტებზე თუ არა? თუ ამერიკა თავისი მიდგომების რეფორმირებას ახდენს, მაშინ, თუ თქვენს ჰიპოთეზას ვირწმუნებთ, რატომ წამოიწყო ისეთი სარისკო ტრანსკონტინენტალური პროექტი, როგორიც არაბთა ხალიფატია?! ის ხომ აშშ-ის მიერ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ეკონომიკურ ექსპანსიას ვერ შეაჩერებს?

– ჯერ ერთი, ვინც არ რისკავს, ის, უკეთეს შემთხვევაში, „ბორჯომს“ სვამს, აშშ-თვის კი გვიანია „ბორჯომის“ სმა, ის შამპანურსაა მიჩვეული! ამიტომ აშშ მის ხელთ არსებული ყველა რესურსით შეეცდება პროცესის გაკონტროლებას – ფინანსებით, ტექნოლოგიებით, შეიარაღებით, თუმცა არავითარი გარანტია არაა, რომ მუსლიმანური „ფრონტი“ ჩამოყალიბების შემდგომ „საჭირო“, ანუ ჩინეთის მიმართულებით წარიმართება, ისევე, როგორც ჩერჩილს არ ჰქონდა გარანტია, რომ ჰიტლერი დიდ ბრიტანეთს კი არა, სსრკ-ს შეუტევდა.

მეორეც, გავიმეორებ: დიახ, სისტემას შეეცვალა პრიორიტეტები, მაგრამ თავად სისტემა დარჩა! გეტყვით იმას, რაც წინათ არ მითქვამს: კომპეტენტური, კარგად ინფორმირებული წყაროებიდან ჩემთვის ცნობილი გახდა, რომ უმკაცრეს საიდუმლო რეჟიმში უკვე განიხილება ისრაელის სახელმწიფოს ევაკუაციის სამი ვარიანტი:

1) ყირიმში, უკრაინაში;

2) რფ-ის ებრაულ ავტონომიურ ოლქში (ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ბირობიჯანი);

3) რფ-ის ალტაის მხარე (ციმბირის ავტონომიური ოლქი, ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ბარნაული).

– რას ბრძანებთ???

– გავიმეორებ: თუ აშშ ჩერჩილის საბედისწერო შეცდომას გაიმეორებს და დღითიდღე მზარდი კონკურენტის განადგურებას სხვისი ხელით შეეცდება, ანუ ხელს შეუწყობს მუსლიმანური სახელმწიფოების კონგლომერატის შექმნას იმ მიზნით, რომ ჩინეთის მზარდი ძლიერებისგან თავი დაიცვას, მაშინ, უწინარეს ყოვლისა, ამით ისრაელი დაზარალდება: გაერთიანებული მუსლიმანური სახელმწიფოები მას ზღვაში ჩარეცხავენ! ისრაელი ახლაც არ არის „არხეინად“ თავის გარემოცვაში: „წინააღმდეგობის ისლამური მოძრაობა“ ჰამასი, რომელიც ღაზას სექტორში 2007 წლიდან მმართველობს და „ძმები-მუსლიმანების“ რადიკალური აქტივისტების მიერაა დაფუძნებული, გამუდმებული სარაკეტო დარტყმები პალესტინის ტერიტორიიდან, რომელთა გამოთვლაც და წინასწარ გაუვნებელყოფაც, გასაგები მიზეზებით, შეუძლებელია, მუდმივი ტერაქტები – თუნდაც ამასწინანდელი აფეთქებები იერუსალიმში...

– პირდაპირ გეტყვით, აპოკალიფსური სურათია! ასე მესამე მსოფლიო ომამდეც მივალთ... გამოსავალსა და ხსნას რაში ხედავთ, ბატონო არნო? ეს ბოლო კითხვაა.

– ვაშინგტონში, ბრუკინგსის ინსტიტუტში ახლახან ცნობილი პოლიტიკური მიმომხილველის – დევიდ ბრუკსის ახალი წიგნის – „საზოგადოებრივი ცხოველი“ პრეზენტაცია გაიმართა, რომელიც იმდენად არა პოლიტიკურ, რამდენადაც ფსიქოლოგიურ პრობლემებს მიეძღვნა. ამერიკის პოლიტიკური წარუმატებლობის მიზეზს ბრუკსი ირაციონალური, ქვეცნობიერი ფაქტორების არასათანადოდ შეფასებაში ხედავს. ავტორის თვალსაზრისით, რაციონალიზმმა საკუთარი თავი ამოწურა და ემოციები გონებაზე მნიშვნელოვანია. „მე ვაშუქებდი მოვლენებს საბჭოთა კავშირში და მაოცებდა, რომ იქ ეკონომისტების ჯგუფებს ვაგზავნიდით კონვერტირებადი ვალუტის შექმნისა და პრივატიზაციის გეგმით, არადა, ქვეყანაში მაშინ საზოგადოებრივი ნდობის ნაკლებობა უფრო იყო, ამას კი ყურადღებას არ ვაქცევდით. ერაყშიც ვაგზავნიდით ჯარებს, მაგრამ ჩვენი ლიდერები ქვეყნის ფსიქოლოგიურ და კულტურულ რეალიებს მნიშვნელობას არ ანიჭებდნენ“ , – წერს ბრუკსი და სავსებით მართალია. პრაგმატული დასავლეთი ვერასოდეს დაამარცხებს ემოციურ აღმოსავლეთს, სანამ იქ არ მიხვდებიან, რომ სიყვარული დემოკრატიაზე მნიშვნელოვანია! ხოლო ამას რომ მიხვდებიან, არავის დამარცხება აღარ მოუნდებათ...



ესაუბრა მაია გონაშვილი

http://www.saqinform.ge/index.php?option=c...p;catid=114:new
kote-1962
„ამერიკელების მიერ ქართველი ჯარისკაცების წვრთნა აშშ-ის სახელმწიფო ინტერესებში მიმდინარეობდა - ჩვენი ჯარისკაცები ერაყსა და ავღანეთში ამერიკის ექსპანსიისთვის ფართო საერთაშორისო სტატუსის მისანიჭებლად დასჭირდათ!“

Thursday, 31 March 2011 13:12




აბა, მითხარით, რას გააწყობ დღეს უინტერნეტოდ?! აი, სულ რამდენიმე ამონარიდი ამ ყოვლისმცოდნე მანქანიდან ჩვენთვის საინტერესო თემაზე:

ავტორიტეტული საერთაშორისო კვლევითი ორგანიზაცია „სტრატფორის“ გამოკვლევებით, „საქართველო-რუსეთის 2008 წლის ომის გაკვეთილების გათვალისწინებით, თბილისი თავის სამხედრო სტრატეგიას გადახედავს. ნატოსთან თავისი დამოკიდებულებების მიუხედავად, საქართველომ დაასკვნა, რომ ეროვნული უსაფრთხოებისა და გადარჩენის ინტერესებში მისთვის აუცილებელია საკუთარი თავდაცვა და მოგერიების უნარი, რისთვისაც საქართველომ, პირველ რიგში, საზენიტო და ტანკსაწინააღმდეგო იარაღის მოდერნიზება უნდა მოახდინოს. თუმცა, პრობლემა ისაა, რომ საქართველოს, რუსეთის ზეწოლით, იარაღის სამი უდიდესი მომწოდებელი – ყაზახეთი, უკრაინა და ისრაელი – საქართველოსთან თავის სამხედრო კავშირს ამცირებს...“

სიმართლე გითხრათ, არავითარი საფუძველი არ მაქვს, არ მჯეროდეს „სტრატფორის“ დასკვნებისა და ჩვენი ხელისუფლების ხმამაღალი განცხადებებისა იმის შესახებ, რომ საქართველო თავის სავარაუდო მოწინააღმდეგედ რუსეთს მიიჩნევს, რაც ჩვენს ახალ თავდაცვის კონცეფციაში დაფიქსირებულია კიდეც.

და აი, აქ, უნებლიეთ, თითქოს თავისთავად, მებადება პირველი კითხვა: რა ვუყოთ იმ გაკვეთილებს, რომლებიც თითქოსდა 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მივიღეთ? ნუთუ ჩვენს ქვეყანაში არ მოიძებნება განათლებული, მაღალკვალიფიციური ოკულისტი, რომელიც ჩვენს დიდ სტრატეგებს სათვალეს შეურჩევდა, რათა, ბოლოს და ბოლოს, დაენახათ ის უზარმაზარი ნიჩბები, რომელზე დაბიჯებაც მეორედ სურთ?!

სხვათა შორის, არცთუ გასაგებია ისიც, თუ რატომაა, რომ, თავისი დაჟინებული სურვილის მიუხედავად – ნატოს კარიბჭეში შეაბიჯოს, საქართველო, ასევე, ბეჯითად ცდილობს საკუთარი საიმედო თავდაცვის შექმნას და უნარის გამომუშავებას, დამოუკიდებლად მოიგერიოს სავარაუდო მოწინააღმდეგე. რა არის ეს, თუ არა ურწმუნობა იმისა, რომ მიუხედავად გამუდმებული თავზე ხელის გადასმისა, ნატოელები მაინცდამაინც არ ჩქარობენ, პატარა საქართველო საკუთარი საიმედო ფრთის ქვეშ შეიფარონ?!

იმასაც გულახდილად ვიტყვი, რომ არანაირად არ ვიზიარებ ცალკეული ე. წ. ექსპერტის თვალსაზრისს, რომლებსაც მიაჩნიათ, რომ თუ ქვეყნის სამხედრო ხელმძღვანელობა მოასწრებდა ერაყიდან თავისი საუკეთესო ელიტური ბატალიონის დროულად დაბრუნებას, ომის შედეგი, გარკვეულწილად, სხვაგვარი იქნებოდა.

ცდებით, ბატონებო! ჩვენ საარაკოდ გაგვიმართლა, რომ ეს ვერ მოვასწარით! რადგან საჩხერის ბატალიონი, სადაც უამრავი მეგობარი მყავს, სხვა, ტიპური ამერიკული პროგრამებით მომზადებულ ბატალიონებზე უკეთესი თუ არაა, არც არაფრით ჩამოუვარდება. პროგრამით, რომელიც, ჩემი შეხედულებით, სულაც არ არის უნაკლო და მნიშვნელოვანი კორექტივების შეტანასაც მოითხოვს.

მოკლედ, საომარ მოქმედებებში ბატალიონი ვერავითარ გარდატეხას ვერ მოახდენდა. წინააღმდეგობის გაძლიერების შემთხვვევაში კი მოწინააღმდეგის იერიში მრავალჯერ მძლავრი იქნებოდა, რაც, თავის მხრივ, მსხვერპლის რიცხვს გაზრდიდა! ამჯერად, როგორც იტყვიან, ღმერთმა დაგვიფარა. თუმცა, მაღალჩინოსან სამხედროებს, უმაღლესი მთავარსარდლის ხელმძღვანელობით, ვინმეს წინააღმდეგ ომის დაწყებამდე, უპრიანი იქნებოდა, ტვინი გაენძრიათ და ყველა სავარაუდო შედეგი გაეთვალისწინებინათ. თუმცა, ვისაც ამის უნარი შესწევდა შეიარაღებულ ძალთა რიგებში, რატომღაც, წინდაწინ გაათავისუფლეს, ხოლო წარმოქმნილი სიცარიელე საზაფხულო სამხედრო კურსდამთავრებულებით შეავსეს, რომელთა კომპეტენციაშიც, ეტყობა, ამგვარი თავსატეხების ამოხსნა არ შედის...

ჩემი ღრმა რწმენით, ეს „გაუგებრობა“ სათავეს იღებს ჩვენს შეიარაღებულ ძალებზე საქართველოში ფართოდ რეკლამირებული ამერიკული მეურვეობის პირველ წლებში.

რასაკვირველია, იქაური ექსპერტების რჩევით, საქართველოსთვის მთავარ საფრთხედ განისაზღვრა მის ფარგლებში ტერორისტული ჯგუფების შემოჭრა ჩრდილოეთ კავკასიიდან. თუმცა, პირადი შემადგენლობის წვრთნის ამგვარ სისტემაში ჩვენი მომიჯნავე ქვეყნების დიდ სახელმწიფო ფორმირებებთან შეტაკებები არ იგულისხმებოდა. ამიტომ ქართული არმიის ყველა მასშტაბური სამხედრო წვრთნა უმარტივესი სქემით მიმდინარეობდა – საზღვარს არღვევენ ტერორისტები, რომლებზეც ლამის მთელი არმია – ტანკებისა და ყველა სახეობის საარტილერიო და საზენიტო-სარაკეტო ტექნიკის გამოყენებით ნადირობს, თუმცა, ამისათვის საკმარისი იქნებოდა კარგად აღჭურვილი და სპეციალურად გაწვრთნილი ერთი ანტიტერორისტული ქვედანაყოფის შექმნაც.

იმ წლებში საქართველოს ტელევიზიის პირველ არხზე ყოველკვირეული სამხედრო პროგრამის ხელმძღვანელი ვიყავი და არაერთხელ მომიხდა მსგავს წვრთნებზე დასწრება. ჩვენი სამხედრო თამაშების ტიპურ სცენარებთან დაკავშირებით დასმულ კითხვებზე კი მუდამ ერთსა და იმავე პასუხს მაძლევდნენ: აქაოდა, რა შუაშია აქ სცენარი, მთავარია, ჯარები მოითელოს, კუნთები აათამაშონ! თითქოსდა, ყველაფერი სწორია... არადა, საბრძოლო მოქმედებების ერთი ოპერაციის ფარგლებში და საბრძოლო შეტაკების გაჩაღება დიდი ძალების გამოყენებით, როგორც იტყვიან, ორი სხვადასხვა რამაა, რაც ბრიყვისთვისაც ნათელია...

შემთხვევითი როდია, რომ 2008 წლის ომის ელვისებურად წაგების შემდეგ ჩვენთან ჩამოსულმა აშშ-ის არმიის გენერალ-პოლკოვნიკმა ერთ-ერთ ტელეარხთან ინტერვიუში მოიბოდიშა კიდეც: აქაოდა, დამნაშავენი ვართ, რომ თავდაცვა არ ვასწავლეთო... ვიტყოდი, არა მარტო არ ასწავლეს, არამედ შეგნებულად არ მოისურვეს ამის სწავლება!!! რადგან ყველა საერთაშორისო სამშვიდობო წვრთნაზე, როგორც ჩვენს ქვეყანაში, ისე, მაგალითად, აშშ-ში, კანადაში, გერმანიაში, პორტუგალიაში, სადაც მე, როგორც ჟურნალისტი, ქართველ სამხედროებს თან ვახლდი, საქმე ე. წ. სიტუაციური წვრთნებით შემოიფარგლებოდა. ანუ, ხელოვნურად, სპეციალურად ამისათვის გაწვრთნილი „მასოვკის“ დახმარებით, იქმნებოდა კრიტიკული სიტუაცია, რომელშიც შესაძლოა, აღმოჩენილიყვნენ პოსტკონფლიქტურ ზონაში წესრიგის დასაცავად გაწვეული მშვიდობისმყოფლები.

როგორც მიხვდით, მშვიდობისმყოფლობის მეცნიერების შესწავლა სრულებითაც არ ნიშნავს საბრძოლო მომზადების ელემენტთა შესწავლას. ეს ყველაფერი კი მაძლევს უფლებას, ვამტკიცო, რომ ამერიკელების მიერ ქართველი ჯარისკაცებისა და ოფიცრების მომზადება საკუთარი და არა ჩვენი სახელმწიფოებრივი ინტერესების დასაცავად მიმდინარეობდა! შემდგომმა მოვლენებმა თვალსაჩინოდ წარმოაჩინა, რომ ჩვენი ჯარისკაცები მათ ჯერ ერაყში, შემდეგ კი ავღანეთში თავიანთი ექსპანსიისთვის ფართო საერთაშორისო სტატუსის მისანიჭებლად დასჭირდათ!

ამერიკელებთან დაკავშირებით თითქოსდა ყველაფერი გასაგებია – „აინ გროსე შიდო მახე გროსე ფარტ“, რაც ქართულად იგივეა, რაც „დიდი ხომალდი – დიდი ცურვა“, განსაკუთრებით, იმ მიმართულებით, საიდაც ნავთობის სუნი მოდის... მაგრამ ეგებ ვინმეს აეხსნა, ჩვენ რაღაც ვაკეთებდით იქ – იქნებ ჯერ ჩვენში მოგვეშენებინა ეს დემოკრატია და მერე მოგვერწყა „სხვისი ბოსტანი“?!

ეს აზრი მას შემდეგ განმიმტკიცდა, რაც არაერთხელ გავხდი ერთი და იმავე და, არ დავმალავ, ჩემთვის, როგორც ქართველისთვის, ძალიან უსიამოვნო ეპიზოდის მომსწრე.

მოკლედ, ასე: მშვიდობისმყოფლების წვრთნის ტიპურ პროგრამაში გხვდება სიტუაცია, როცა ადმინისტრაციის ძალისმიერი შეცვლით აღგზნებული მოსახლეობა წესრიგის დამცველთა წონასწორობიდან გამოყვანას და ახალი არეულობის გამოწვევას ცდილობს. ამასთან, მასა ამას მუდამ სხვადასხვაგვარად აკეთებს, იმის მიხედვით, თუ რა ეროვნების მებრძოლებთან აქვს საქმე; ერთს ლანძღავს და შეურაცხყოფს, მეორეს აფურთხებს, მესამეს შეურაცხმყოფელ მეტსახელებს არქმევს. აი, ქართული შენაერთის წინ კი ამერიკელთა „მასოვკა“ მუდამ ერთსა და იმავე პანტომიმას წარმოადგენდა – ადამიანისმაგვარ მხტუნავ მაიმუნებს, რომლებიც ეს-ესაა ხიდან ძირს ჩამოვიდნენ. ძალაუნებურად ვიფიქრე – აი, თურმე, როგორ გამოვიყურებოდით ჩვენ, ქართველები, ჩვენი ცივილიზებული, სტრატეგიული „ძმების“ თვალში! და ნეტავ ვინმეს აეხსნა სხვის ქვეყანაში ჩათრეული ამ ბანდიტებისა და ავანტიურისტების ნაშიერებისთვის, რომ იმ დროს, როცა ისინი საბრალო ინდიელებს ჟუჟავდნენ, ჩვენ, ქართველები... თუმცა, თავადაც იცით.

თუმცა, მოდი, ისევ ჩვენს... სამხედრო სპეციალისტებს დავუბრუნდეთ. თუმცა, ეს – თითქმის იგივეა. სურვილი – აღემატებოდე სავარაუდო მოწინააღმდეგეს, ანუ რუსებს, ტანკებითა და საზენიტო დანადგარებით, იგივეა, ქვეყნის მთელი მამრობითი სქესის მოსახლეობა, გარდა იმ ნაწილისა, დოლარების საშოვნელად ევროპაში რომ დარბის, აიძულო, ტანკისტი და მეზენიტე გახდეს. გარდა ამისა, ურიგო არ იქნებოდა, ჩვენმა ბრძენმა სამხედროებმა იცოდნენ და კარგად დაიზეპირონ, რომ რუსებს არა მარტო „ჟანგიანი“ ტანკები და ზარბაზნები აქვთ, არამედ ისეთი თანამედროვე ტექნიკაც, რომლებიც არც კი დაგვსიზმრებია... ეს ჩვენ გვაკმარეს „ჟანგიანი“ ტანკები...

უპრიანი იქნებოდა, შეგვეხსენებინა მარტივი ანბანური ჭეშმარიტებაც; მაგალითად, იმის შესახებ, რომ ვინმეს წინააღმდეგ ბრძოლის დაწყებამდე ჯერ ფანქრითა და ფურცლით უნდა შეიარაღდე და კეთილი ინებო და დაითვალო:

ა) სავარაუდო მოწინააღმდეგის ცოცხალი ძალა;

ბ) მისი ტექნიკური აღჭურვილობის ხარისხი, ე.წ. მულტიპლიკატორული ძალების ჩათვლით;

გ) ოფიცრებისა და პირადი შემადგენლობის მომზადების დონე.

როდესაც ყველაფერს აწონ-დაწონი და საკუთარი ღირსებების უდავობაში დარწმუნდები, შეგიძლია სავარაუდო გამარჯვების სადღეგრძელოც შესვა.

ამას გეუბნებით მე, ჟურნალისტი, რომელმაც მრავალი წელი ნამდვილი სამხედროების გვერდით გავატარე. სპეციალისტები კიდევ უფრო მეტს გეტყვიან.

რაც შეეხება დიდ „გულბოროტ“ მეზობელს, ნომერ პირველ მტრად გამოცხადების ნაცვლად, მე ჩვენს ხელისუფლებას ვურჩევდი, მასთან სახელმწიფოთაშორისი ურთიერთობების დასარეგულირებლად ძალისხმევა არ დაეშურებინა. ეს კი, ქვეყნის წამყვან მეურნეთა აზრით, მყისიერად აისახება ჩვენი ეკონომიკური მაჩვენებლების ზრდაზე.

კიდევ ერთი რჩევა და კვლავაც – კეთილი ნებიდან გამომდინარე: თქვენი საზენიტო-სატანკო მეურნეობის მოდერნიზაციას ნუ დაეშურებით. რა საჭიროა ზედმეტად გააღიზიანოთ ვინმე, თუკი შედეგი წინასწარ ცნობილია?! ჩემმა მეზობელმა მაყვალა შალვოვნამაც კი იცის, რომ აქ არანაირი შანსი არ გვაქვს! ჰოდა, უმჯობესი იქნებოდა, ეს სახსრები, ვთქვათ, სოფლის მეურნეობის ან ეკონომიკის სხვა სფეროების განვითარებაზე დახარჯოთ. რამე სარგებლობა მაინც მოუტანეთ თქვენს ქვეყანას, ბიჭებო! ბოლოს და ბოლოს, გაიგეთ: იმედი იმისა, რომ თქვენს სამხედრო ჭირვეულობებს ე. წ გავლენიანი მეგობრები აიტაცებენ, საღ აზრსაა მოკლებული. ჩვენ გამო, რაც უნდა კარგები ვიყოთ მათ თვალში, ახალ ომს არავინ წამოიწყებს!

თუმცა, ძალიან არ მინდა, პუბლიკაცია მინორულ ნოტზე დავასრულო. მეხსიერებამ ღირსეული ფინალი მიკარნახა. დიდი წვრთნების ის ორი ეპიზოდი გამახსენდა, როდესაც ძალიან ამაყი ვიყავი ჩვენი მოსამსახურეებით. ერთ მათგანზე ამერიკელები ჩვენებს საკონტროლო-გამშვებ პუნქტზე ავტოტრანსპორტის შემოწმებას ასწავლიდნენ. მოახლოებული ავტომანქანიდან ინსტრუქტორებმა ოთხი მამაკაცი გადმოსვეს, რიგში დააყენეს, ჩვენები კი საბარგულისა და მანქანის „სტომაქის“ შესამოწმებლად წაიყვანეს. ამაზე ერთ-ერთმა ქართველმა მოსამსახურემ რეპლიკა წამოისროლა: „ეი, ბიჭებო, ასე არ გამოვა. ჯერ ეს კაცები უნდა გავჩხრიკოთ და მერე უნდა მივიდეთ მანქანასთან. თუ არადა, ესენი გვესვრიან და ჯიბეებსაც გაგვიჩხრეკენ!“ შეცბუნებული ამერიკელი ინსტრუქტორები იძულებული გახდნენ, ჩვენი მოსამსახურეების აზრი გაეზიარებინათ.

მეორე შემთხვევა საჩხერეში მოხდა: ამერიკელები ჩვენს ჯარისკაცებს მთამსვლელობის საფუძვლებს ასწავლიდნენ; აჩვენებდნენ, როგორ უნდა დაეყენებინათ სამაგრები და ემოძრავათ ხელ-ფეხი. მათ შემდეგ საქმეს ჩვენი სპეცქვედანაყოფი შეუდგა. ბიჭები შემთხვევით როდი შეერჩიათ, ერთმანეთზე უკეთესები იყვნენ. ასეთები გინდ მშიერი დატოვე, ოღონდ კლდეებზე იცოცონ! ჩემ გვერდით მდგომმა „ვარსკვლავზოლიანსამხრეებიანმა“, რომელიც თვალს ადევნებდა მათ მუშაობას, ამოიხვნეშა და თქვა (სხვათაშორის, თავანკარა რუსულით): „ეჰ, მგონი, ჩვენ უნდა ვსწავლობდეთ თქვენგან...“ ამით კიდევ ერთხელ დაადასტურა ჭეშმარიტება, რომ „შინაურ მღვდელს შენდობა არ აქვს“. ამიტომაც ჩვენს ხელისუფლებას ვურჩევ – საქართველოს სამხედრო ძალების შენებისას გონიერებსა და მცოდნეებს დაეყრდნოს და არა – გაუმაძღარ ბრიყვებს

და ღვთის გულისათვის, რუსეთს ნუ შეეხებით, თორემ „რით გამოვკვებავთ ამდენ ტყვეებს“ თავად მშივრები?! რა თქმა უნდა, გარდა ახალი სამხედრო უსაფრთხოების კონცეფციისა, დოქტრინითურთ. და ისიც, ჩაროზად, თორემ მისგან ფაფასაც ვერ მოხარშავ...

აი, ასეთი გამოგვდის ჩვენი ახალი სამხედრო უ-საფრთხოების კონცეფცია, ანუ ახალი ხიფათები, რომლებიც, ბოდიში და, ჩვენვე მოვიგონეთ...



საინფორმაციო ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“


http://saqinform.ge/index.php?option=com_c...p;catid=114:new
kote-1962
აკაკი ასათიანი: საქართველო აღარ არის დამოუკიდებელი და სუვერენული ქვეყანა

Friday, 01 April 2011 16:03



“თანახმა ხართ თუ არა, აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრიობა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტის საფუძველზე?” - 31 მარტს 20 წელი შესრულდება იმ დღიდან, რაც სრულიად საქართველოს მოსახლეობამ ერთმნიშვნელოვნად დადებითი პასუხი გასცა ამ სანუკვარ კითხვას და საქართველო, როგორც სუვერენული ქვეყანა, ხელახლა გაჩნდა მსოფლიოს ფიზიკურ თუ პოლიტიკურ რუკაზე... რა სიძნელეები განვლო ამ პერიოდის განმავლობაში ჩვენმა სახელმწიფომ, რა შეცდომები დაუშვა წინა ორმა ხელისუფლებამ და ზოგადად, რა შედეგები მოიტანა საქართველოს მოსახლეობისთვის დამოუკიდებლობის გამოცხადებამ, - ამ და სხვა მნიშვნელოვან საკითხებზე სასაუბროდ “საქართველო და მსოფლიო” ეროვნული მოძრაობის ერთ-ერთ თვალსაჩინო წარმომადგენელს, უზენაესი საბჭოს ყოფილ თავმჯდომარეს, აკაკი ასათიანს შეხვდა და ბოლო 20 წლის მოვლენების ანალიზი სთხოვა. - ბატონო აკაკი, 20 წელი, ალბათ, საკმარისი დროა იმისთვის, რომ ისტორიამ ფაქტებსა და მოვლენებს სათანადო სახელები დაარქვას... თქვენი აზრით, მთელი ამ ხნის განმავლობაში, რაც დამოუკიდებლობა მოვიპოვეთ, ვიყავით რეალურად დამოუკიდებლები და სუვერენულები?
- საინტერესო და კარგი კითხვაა, ვინაიდან, “პერესტროიკის” შემდეგ ჩვენთან ერთი პარადოქსი მოხდა, ისტორიული, - აღმოჩნდა, რომ საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში მყოფი საქართველო ბევრად უფრო დამოუკიდებელი ქვეყანა იყო და გაცილებით თავისუფლად იღებდა გადაწყვეტილებებს, ვიდრე - გაეროს წევრი და საერთაშორისოდ აღიარებული. ამას მოწმობს თუნდაც იგივე 31 მარტის რეფერენდუმი, რომელიც ჩატარდა საბჭოეთის პირობებში და რომელიც იყო აბსოლუტურად ობიექტური... მივიდეს ახლა და ვინმემ ჩაატაროს ასეთი ობიექტური რეფერენდუმი!.. მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ამ 20-წლიანი პერიოდის განმავლობაში ჩვენ რეალურად დამოუკიდებლები კი არ ვიყავით, არამედ ეს ქვეყანა, ფაქტობრივად, წარმოადგენდა დასავლეთის, კერძოდ ამერიკის შეერთებული შტატების მანიპულირების ობიექტს და ვაჭრობის საგანს რუსეთთან. ყველაზე სამწუხარო და გულდასაწყვეტი კი ის არის, რომ ჩვენ ამ ვაჭრობის პროცესში არაფერს გვეკითხებოდნენ და არც ახლა გვეკითხებიან...
- იქნებ კიდევ ერთხელ დაგვიკონკრეტოთ, თქვენ მიგაჩნიათ, რომ საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში უფრო თავისუფალი და დამოუკიდებელი იყო საქართველო, ვიდრე შემდეგ წლებში ან თუნდაც დღეს?
- მიმაჩნია, რომ დღეს ამ ქვეყანაში ლაპარაკიც ზედმეტია დამოუკიდებლობაზე, სუვერენიტეტზე, ვინაიდან, ხელისუფლების უგუნური პოლიტიკის წყალობით, უკვე, ფაქტობრივად, საქართველო აღარ არის დამოუკიდებლი და სუვერენული ქვეყანა. ეს ხელისუფლება დამოუკიდებელია ერთადერთ რამეში, - როგორმე იმაზე მეტად აამოს და ასიამოვნოს ამერიკას, ვიდრე ამას “თეთრი სახლის” მესვეურები ითხოვენ მათგან. ეს არის მონობის ყველაზე ცუდი და სამარცხვინო ფორმა, იმიტომ, რომ მმართველი გუნდი საკუთარი ანგარებითი მიზნების მისაღწევად იყენებს ძალაუფლებას და ყველაფერს აკეთებს, რათა ამერიკას თავისი ერთ-ერთი შტატის საგრაფოს საპოლიციო უბნად გადაუქციოს ეს ქვეყანა. ამაზეა აგებული მთელი ამათი პოლიტიკა და ამისთვის იბრძვიან ეს ადამიანები...
- თქვენ თქვით, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ საქართველო ამერიკის მხრიდან მანიპულირების ობიექტი გახდა. ჩვენი მაშინდელი ხელისუფლება რას აკეთებდა იმისთვის, რომ ეს პროცესი ნაწილობრივ მაინც შენელებულიყო?
- პირადად ზვიად გამსახურდიას ძალიან კარგად ესმოდა, რომ დამოუკიდებლობის შემდეგ საქართველოს მიმართ დასავლეთს, განსაკუთრებით ამერიკას, გარკვეული ინტერესები გაუჩნდებოდა. ამიტომ, იმისთვის, რომ აქ ძალთა დაბალანსება მომხდარიყო, მან კონსტიტუციაში თავის ხელით შეიტანა ცვლილება, რომლის თანახმადაც საქართველო ნეიტრალური ქვეყანა უნდა ყოფილიყო. ეს ნიშნავდა, რომ ჩვენ, დასავლეთთან პარტნიორობის პარალელურად, მინიმუმ მეგობრული ურთიერთობა მაინც უნდა გვქონოდა რუსეთთან, რაც ნამდვილად წაადგებოდა ჩვენს ქვეყანას იმ უმძიმეს პერიოდში.
გარდა ამისა, ამ ყველაფერს თავისი ისტორიული და მორალური გამართლებაც ჰქონდა, ვინაიდან, ვიღაცას უნდა თუ არა, ორასი წელი ერთად რომ ვიყავით, ეს უკვე ნიშნავს, რომ ჩვენ შორის არსებობდა და დღესაც არსებობს გარკვეული მენტალური და სულიერი კავშირი, რომლის დავიწყებაც შეუძლებელია; მაგრამ მერე, სამწუხაროდ, იმ არათანმიმდევრულმა პოლიტიკამ და შეცდომებმა, რომელიც საქართველომ დაუშვა, უკანა პლანზე გადაწია ეს ყველაფერი და მიგვიყვანა მწვავე დაპირისპირებამდე რუსეთთან. ჩემი აზრით, ჩვენი მთავარი შეცდომა იყო ის, რომ ბოლომდე არ თუ ვერ გამოვიყენეთ ყველა რესურსი კრემლთან ნორმალური ურთიერთობისა და პარტნიორობის შესანარჩუნებლად...
- საზოგადოების გარკვეულ ნაწილში არსებობს შეხედულება, რომ ზვიადი არ იყო პოლიტიკოსი, რომ მას არ ესმოდა პოლიტიკა. თქვენი აზრით, რა არის ამის მიზეზი? ხომ არ მიგაჩნიათ, რომ დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ქვეყნის წინაშე გაჩენილი გამოწვევებისთვის მაშინდელი ხელისუფლება, ცოტა არ იყოს, მოუმზადებელი აღმოჩნდა?
- დიდი ამოცანებისა და მიზნებისთვის ბრძოლა ადამიანს ხშირად გონებას უბინდავს, ანუ, იმის თქმა მინდა, რომ დამოუკიდებლობის გამოცხადება იმხელა ემოციებისა და აჟიტირების ფონზე მოხდა, რომ არამარტო ეროვნული მოძრაობის სათავეში მყოფი ადამიანები, არამედ საზოგადოებაც ვერ აცნობიერებდა, რომ ქვეყნისთვის მთავარი სირთულეები დაიწყებოდა სწორედ დამოუკიდებლობის შემდეგ. ეს იყო ის ინფანტილური დამოკიდებულება რეალობისადმი, რომელიც გააჩნდა ყველას, საზოგადოების უდიდეს ნაწილს და მათ შორის, არ დავმალავ, - მეც.
რაც შეეხება გამსახურდიას, ის მოსაზრება, რომ ზვიადი არ იყო პოლიტიკოსი და მას არ უნდა ემართა ქვეყანა, მიმაჩნია, რომ სისულელეა, ვინაიდან იგი სწორედ რომ პოლიტიკოსი იყო. ამის მაგალითად მოვიყვან ერთ ფაქტს: როცა საბჭოთა კავშირი იშლებოდა, გახსოვთ, ალბათ, გამოვიდა ჯორჯ ბუში (უფროსი) და თქვა, გამსახურდიას არ ესმის პროცესი და დინების საწინააღმდეგოდ მიდისო. ბევრმა მაშინ ეს განცხადება აღიქვა, როგორც ყველაზე რაციონალური შეფასება იმ მოვლენებისა, რაც იმ დროს ხდებოდა ჩვენს ქვეყანაში და მთლიანად საბჭოთა კავშირის სივრცეში. მაგრამ გავიდა დრო და ვინ გამოდგა მართალი - ბუში თუ გამსახურდია? საბჭოთა კავშირი დაიშალა... ამით იმის თქმა მინდა, რომ ზვიადი ძალიან კარგად ხვდებოდა და აცნობიერებდა, რა პროცესებიც მიმდინარეობდა საბჭოთა კავშირში. ამიტომ, ვიმეორებ, თქმა იმისა, რომ ის არ იყო პოლიტიკოსი, მიმაჩნია, რომ სისულელეა; სხვა საკითხია, რამდენად კარგი მმართველი იყო...
- საბჭოთა კავშირის დაშლის პროცესი ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული ჩვენთვის აღმოჩნდა. როგორ ფიქრობთ, რატომ?
- საბჭოთა კავშირის დაშლა მტკივნეული პროცესი იყო არა მარტო ჩვენთვის, არამედ, უწინარესად, რუსეთისთვის. ამის მიზეზი ბევრია, მაგრამ მე მიმაჩნია, რომ დღეს ჩვენ საკითხს ასეთნაირად უნდა შევხედოთ - შეიძლებოდა თუ არა იმ სიძნელეებისა და დაბრკოლებების თავიდან აცილება, რამაც ჩვენთვის განსაკუთრებით მტკივნეული გახადა ეს პროცესი? არაერთხელ მითქვამს და კვლავ ვიმეორებ, რომ შეიძლებოდა, ისევე, როგორც ეს ბალტიისპირეთმა შეძლო; მაგრამ ისიც უნდა ვაღიაროთ, რომ მაშინ ჩვენი საზოგადოების ცნობიერებაც სხვანაირი იყო, ანუ იმდენად ეგზალტირებული ვიყავით მთელი ამ მიმდინარე პოლიტიკური პროცესებით, რომ ის, რასაც მაშინ ხალხი აკეთებდა და ხელისუფლებისგანაც ითხოვდა, ნამდვილად შორს იყო რაციონალიზმისა და პრაგმატიზმისგან... მას შემდეგ აგერ უკვე ოცი წელი გავიდა, მაგრამ, სამწუხაროდ, არაფერი შეიცვალა, რადგან დღესაც, თუ კი რამე აკლია ჩვენს საზოგადოებას და, რა თქმა უნდა, ხელისუფლებასაც, უპირველესად, ეს არის რაციონალიზმი და ადეკვატური მიდგომა იმ პრობლემებისადმი, გამოწვევებისადმი, რომელთა წინაშეც ბოლო ოცი წლის განმავლობაში აღმოჩნდა ჩვენი ქვეყანა...
- გასაგებია, მაგრამ იქნებ დააკონკრეტოთ, რაში გამოიხატება ხელისუფლების არარაციონალური დამოკიდებულება არსებული პრობლემებისადმი?
- აბსოლუტურად ყველაფერში, განსაკუთრებით კი იმ პოლიტიკაში, რასაც ესენი რუსეთის მიმართ ატარებენ... ვერ ნახავთ საღად მოაზროვნე ადამიანს, რომელიც იტყვის, რომ რუსეთთან კონფრონტაცია საქართველოს რაიმე სარგებელს მოუტანს...
- ანუ გინდათ თქვათ, რომ კრემლთან საერთო ენის გამონახვის გარეშე საქართველო პრობლემებს ვერ მოაგვარებს?
- ეს თავისთავად ცხადია და ამაზე არც უნდა ვიკამათოთ, მაგრამ დავანებოთ ამას თავი და მოდი, ასე შევხედოთ საკითხს: ვინმეს წარმოუდგენია, გასაღების სხვა ისეთი ბაზარი არსებობდეს ჩვენი პროდუქციისთვის, როგორიც რუსეთია, ან ამის მეასედი მაინც? ან, თუნდაც, ვინმე იცნობს ერთ ქართველს, რომელმაც ასი ათასი დოლარი იშოვა დასავლეთში? ყოველ შემთხვევაში, მე ასეთი არავინ ვიცი, რუსეთში კი ათასი და შეიძლება კიდევ უფრო მეტი ქართველია, რომელსაც უკვე მილიონიდან მილიარდამდე აქვს ნაშოვნი.
ამასწინათ მოსკოვში ვიყავი და ვნახე, რომ ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ქართული რესტორნებია, ამ რესტორნებში კი ისევ ქართველები არიან დასაქმებული. რას ნიშნავს ეს? ეს ნიშნავს, რომ რუსებს ჯერ კიდევ აქვთ ქართველების ნოსტალგია და სანამ ეს ყველაფერი საბოლოოდ გამქრალა, სანამ ჩვენი ურთიერთობა საბოლოოდ გადაზრდილა რაღაც მარადიულ მტრობაში, ყველანაირად უნდა ვეცადოთ, რომ ბოლოს და ბოლოს გამოვნახოთ საერთო ენა ამ ხალხთან. სხვა გზა დღეს ჩვენ მაინც არ გვაქვს და ადრე თუ გვიან მოგვიწევს იმის აღიარება, რომ რუსეთთან კეთილმეზობლობის გარეშე საქართველო ვერ იქნება წარმატებული ქვეყანა, ვერც ეკონომიკურად და პოლიტიკურად მით უმეტეს; ტერიტორიების დაბრუნებაზე არაფერს ვამბობ.
- რუსეთთან ურთიერთობის მოგვარების შემთხვევაში, თქვენი აზრით, შევძლებთ ტერიტორიების დაბრუნებას?
- სიმართლე გითხრათ, მე შორს ვარ იმ აზრისგან, რომ გამოვნახავთ თუ არა საერთო ენას რუსეთთან, ტერიტორიებიც მაშინვე დაგვიბრუნდება. ეს არ მოხდება, ვინაიდან ჩვენი მთავარი პრობლემა აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში არ არის რუსეთი, არამედ პრობლემა აფხაზი და ოსი ხალხია; ამიტომ თუ გვინდა, რომ ეს ტერიტორიები დავიბრუნოთ, ჯერ იმაზე უნდა ვიფიქროთ, რომ როგორმე დაველაპარაკოთ ამ ხალხს. რუსეთი კი ამ მოლაპარაკებებში უნდა იყოს მშვიდობის გარანტორი, რაც ასევე ძალზედ მნიშვნელოვანია...
- ეს ყველაფერი გასაგებია, მაგრამ ამ ხელისუფლების პირობებში რამდენად რეალურად მიგაჩნიათ ამის მიღწევა?
- ამ ხელისუფლების პირობებში ეს რომ შესაძლებელი ყოფილიყო, მაშინ შევძლებდით კიდეც, მაგრამ დღეს ჩვენ ვხედავთ, რომ არა თუ ჭკუა ვერ ვისწავლეთ ადრე დაშვებულ შეცდომებზე და არაფერს ვაკეთებთ ამ შეცდომების გამოსასწორებლად, არამედ ჯიუტად და განუხრელად ვაგრძელებთ იმ გზას, რომელმაც უკვე მიგვიყვანა უმძიმეს შედეგამდე. სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ ამ ხელისუფლებას არანაირი რესურსი არსებული პოლიტიკური და ეკონომიკურნი კრიზისის დასაძლევად არ გააჩნია. ამიტომ როცა ლაპარაკია ახალ პოლიტიკურ რელსებზე გადასვლასა და ურთიერთობის მოგვარებაზე რუსეთთან, მე მიმაჩნია, რომ ეს ყველაფერი ჩვენ უნდა განვიხილოთ სხვა ხელისუფლების პირობებში...
- და ვინ შეიძლება მოვიაზროთ სხვა ხელისუფლებაში ან თქვენ როგორ წარმოგიდგენიათ ეს ხელისუფლება?
- მე, როგორც ამ ქვეყნის ერთ რიგით მოქალაქეს, უპირველესად, მინდა, რომ გონიერი ხელისუფლება მოვიდეს. ეს გონიერება კი უნდა გამოიხატებოდეს რაციონალიზმში მთელ რიგ საკითხებთან, იგივე დასავლეთთან და, უპირველესად, კრემლთან მიმართებაში. მით უფრო, ჩვენ გვაქვს ძალიან დიდი რესურსი, თუნდაც მოსკოვში მცხოვრები ჩვენი თანამემამულეების - რუსეთის მმართველ წრეებთან დაახლოებული ქართველების სახით, იმისათვის, რომ დავიწყოთ მოლაპარაკებები და გამოვნახოთ საერთო ენა ამ ხალხთან... ესენი არიან ხელოვანები, ბიზნესმენები და ის ადამიანები, რომლებსაც გარკვეულ დონეზე აქვთ შეხება რუსეთის გავლენიან პოლიტიკოსებთან...
- კი მაგრამ ეს ხალხი ჩვენთან კრემლის აგენტებად არიან გამოცხადებულები.
- სწორედ ეს არის ჩვენი უბედურება და ამაშია ჩვენი დღევანდელი ხელისუფლების არარაციონალურობაც... სამწუხაროდ, დღეს ძალიან ბევრი ადამიანი, იმის შიშით, რომ კრემლის აგენტად არ შერაცხონ, ვერ ბედავს საკუთარი პოზიციის ხმამაღლა დაფიქსირებას, ანუ იმის თქმას, რომ ჩვენ რუსეთის იქით სხვა გზა არ გვაქვს. სხვათა შორის, ერთადერთი კაცი, რომელმაც ჯერ კიდევ 90-იან წლებში, ანუ მაშინ, როცა საქართველოში ანტირუსული კამპანია მძვინვარებდა, გაბედა და რუსეთ-საქართველოს შორის კეთილმეზობლური ურთიერთობის შენარჩუნების გზებზე დაიწყო ლაპარაკი, იყო ალექსანდრე ჭაჭია, კაცი, რომელიც სერიოზულად მუშაობდა ამ მიმართულებით და რომელმაც თავისი საქმით არაერთხელ დაამტკიცა, რომ არის ნამდვილი პატრიოტი. სამწუხაროდ, მაშინ იგი, თავისი ამ პოზიციის გამო, ლამის მტრად შერაცხეს. მაგრამ დღეს უკვე ბევრი იმათგანი, ვინც თავის დროზე ალექსანდრეს მტერს ეძახდა, თვითონ საუბრობს რუსეთთან დიალოგის აუცილებლობაზე და იმაზე, რომ თურმე ჩვენ საბედისწერო შეცდომა დაგვიშვია, როცა მოსკოვს ულტიმატუმების ენით დავუწყეთ ლაპარაკი...
- რაც შეეხება ისევ 31 მარტის რეფერენდუმს, ერთ-ერთ სატელევიზიო გამოსვლაში თქვენ გაქვთ ნათქვამი, რომ 1992 წლის შემდეგ საქართველოს არ ჰყოლია ხელისუფლება, რომელსაც ამ თარიღის აღნიშვნის უფლება აქვს. რის საფუძველზე აცხადებთ ამას?
- არ მახსოვს, მე ეს როდის და რომელ გამოსვლაში ვთქვი, მაგრამ იქვე აუცილებლად დავამატებდი ერთ რამეს, - არანაირი კავშირი საქართველოს დამოუკიდებლობასთან შემდგომი ხელისუფლების არც ერთ წარმომადგენელს არ აქვს და მით უმეტეს ამ ხელისუფლების წარმომადგენლებს. მეტიც, სააკაშვილს, მე მგონი, ხმაც კი არ აქვს მიცემული პირველ არჩევნებში...
ისტორიის ტრაგედიაა, დღეს რომ ესენი ბაქიბუქობენ და ტრაბახობენ, აი, ჩვენ შევქმენით სახელმწიფო, დღეს, როგორც არასდროს ისე მივიწევთ წინ და ვიპყრობთ მთელი მსოფლიოს ყურადღებასო. რომელ წინსვლასა და წარმატებაზეა ლაპარაკი, როცა ქვეყანა ლამის თავზე დაგვექცეს და ჩამოგვენგრეს?! რა თქმა უნდა, ამათ არანაირი უფლება არ აქვთ, აღნიშნონ არც 31 მარტი და, მე თუ მკითხავთ, არც 26 მაისი, ვინაიდან, ამ დღეს ქართველმა ხალხმა გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, ესენი კი ამ დამოუკიდებლობას სადაცაა სამუდამოდ დაგვაკარგვინებენ და საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს, საერთოდ გააქრობენ დედამიწის ზურგიდან. ნებით თუ უნებლიეთ, ამათ პოლიტიკას სწორედ აქეთ მიჰყავს ქვეყანა და დღეს, სამწუხაროდ, ამის დანახვა ძალზედ ადვილია...

ესაუბრა ჯაბა ჟვანია
www.geworld.ne


http://saqinform.ge/index.php?option=com_c...&Itemid=538
kote-1962
გენერალ-ლეიტენანტი გურამ ნიკოლაიშვილი: „ვისი მომრევიც ხარ, მოწინააღმდეგედ ის უნდა შეარჩიო! თუ არადა, საკუთარ თავს დააბრალე...“

Monday, 04 April 2011 12:49




„შესაცვლელი ძალიან ბევრია!“ – ასე მიაჩნია საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გენერალური შტაბის ყოფილ უფროსს, საქართველოს თავდაცვის მინისტრის მოადგილეს 1993-2008 წლებში, გენერალ-ლეიტენანტ გურამ ნიკოლაიშვილს, რომელსაც 2008 წლის აგვისტოში ჩვენთვის სამარცხვინო ბლიცკრიგის შემდეგ ქვეყნის უსაფრთხოების კონცეფციაში შეტანილ ცვლილებებზე საქინფორმის ჟურნალისტმა კომენტარების გაკეთების თხოვნით მიმართა.

გენერლის დოსიე: გურამ ნიკოლაიშვილი 58 წლისაა. იგი თბილისის საარტილერიო სასწავლებლის კურსდამთავრებულია. სამსახური 1974 წელს ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის მე-7 გვარდიულ არმიაში ოცეულის მეთაურად დაიწყო. იქვე გაიარა ბატარეის მეთაურის, საარტილერიო დივიზიონის შტაბის უფროსის საფეხურები. 1989 წელს ლენინგრადში კალინინის სახელობის სამხედრო აკადემია დაამთავრა, რის შემდეგაც თბილისში დისლოცირებული მე-100 გვარდიული დივიზიის სათადარიგო სასწავლო არტპოლკის მეთაურად დაინიშნა. მისი სამხედრო ბიოგრაფიის შემდგომი ეტაპი ახალქალაქში ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის მე-10 დივიზიას უკავშირდება, სადაც ჯერ პოლკს მეთაურობდა, შემდეგ კი ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის მე-10 დივიზიის სარაკეტო ჯარებსა და არტილერიას.

1992 წლიდან გენერალ-ლეიტენანტი გურამ ნიკოლაიშვილი საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში მსახურობს: თანმიმდევრობით იკავებს მე-11 მოტომსროლელი ბრიგადის მეთაურის, მთავარი ოპერატიული სამმართველოს უფროსის პირველი მოადგილის, ამ სამმართველოს უფროსის, საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენშტაბის უფროსის, საქართველოს თავდაცვის მინისტრის პირველი მოადგილის პოსტებს. სამსახური დსთ-ის სამხედრო თანამშრომლობის კოორდინაციის შტაბის უფროსის მოადგილეობით დაასრულა. თადარიგში გავიდა 2000 წელს. გურამ ნიკოლაიშვილი ქვეყნის უსაფრთხოების ძველი კონცეფციის ერთ-ერთი ავტორია.

– ბატონო გურამ, რა შეიცვალა კონცეფციაში 2008 წლის აგვისტოს ცხინვალის ბატალიების შემდეგ?

– კითხვა, რა თქმა უნდა, საინტერესოა, ახალი კონცეფციის ტექსტს რომ ვიცნობდე. სამწუხაროდ, მასზე ჯერჯერობით ხელი არ მიმიწვდება...

– მაშინ ვეცდები, კითხვა სხვაგვარად დავსვა: რას შეცვლიდით მასში დღევანდელი დღის რეალიების გათვალისწინებით?

– ეს სულ სხვა საქმეა! გულწრფელად გეტყვით: შესაცვლელი ძალიან ბევრია, რაც განსაკუთრებით თვალსაჩინო შეიქნა 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ. დღევანდელი გადასახედიდან, პირველ რიგში, აღვნიშნავდი ქვედა რგოლის სუსტ მომზადებას, რომელიც უუნარო გამოდგა, რეალური და არასასწავლო ბრძოლის პირობებში თავისი ქვედანაყოფებისთვის ეხელმძღვანელა. სრული უვიცობა შეინიშნებოდა უფროსი მეთაურობის მოქმედებებშიც, რომლებმაც ვერ შეძლეს ხელქვეითების წინაშე კონკრეტული საბრძოლო ამოცანის დასახვა და მისი შესრულების კონტროლის უზრუნველყოფა.

კრიტიკას ვერ უძლებს თადარიგის სამხედრო მოსამსახურეთა მობილიზაციის სისტემაც, რომლის მოწესრიგებაც ვერ შეძლეს ქვეყანაში სამხედრო კომისარიატების გაუქმების შემდეგ.

ომის კიდევ ერთი გაკვეთილია საბრძოლო მოქმედებებში მონაწილე სამხედრო ძალებს შორის უფლებამოსილებათა გადანაწილებაც: კონკრეტულად ვინ რას აკეთებს, რომელ ამოცანას ასრულებს. ამ მოქმედებების კოორდინატორი გენერალური შტაბი უნდა იყოს, რომელიც ხელმძღვანელობს პრინციპით – ზემოდან ქვემოთ, საქმეებს თვითდინებაზე არ მიუშვებს, რასაც ადგილი ჰქონდა.

სამწუხაროდ, ძირითადად, ანბანურ ჭეშმარიტებებზე საუბარი მიწევს, რომელიც ნებისმიერი პროფესიონალი სამხედროსთვის ელემენტარულია. მაგალითად, ბრძანების გამცემიდან მიმღებამდე ჯაჭვის მთელ სიგრძეზე მკაფიო კავშირის ორგანიზებაზე. შესაძლოა, ეს უმთავრესი იყოს, რის გარეშეც შეუძლებელია ბრძოლაში ქვედანაყოფების სწორი, მოწესრიგებული მოქმედებები.

უფრო მეტიც, საბრძოლო მეცნიერება კავშირის მართვის პუნქტების შექმნას მოითხოვს – სახმელეთო, საჰაერო, მოწინავე, გვერდითი. უნებლიეთ იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ჩვენს მეთაურებს შესაბამის სამხედრო მითითებებში არც ჩაუხედავთ და ბრძოლებში, სასაცილოა, მაგრამ მობილური ტელეფონებითაც იოლად გადიოდნენ.

გარკვეულ ეჭვებს აღმიძრავს ჩვენი შეიარაღებული ძალების სტრუქტურული ორგანიზაციაც. არცთუ გონივრულია, როცა 240-კმ-იან სანაპირო ზოლზე სამხედრო-საზღვაო ძალები სასაზღვრო ძალების დაქვემდებარებაში გადადის.

და კიდევ: ჰაერში მოწინააღმდეგის აშკარა უპირატესობის პირობებში გონივრული და მიზანშეწონილი იქნებოდა ყველა არსებული რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის საშუალების ერთიანი მმართველობის ქვეშ გადაცემა – მეტნაკლებად ეფექტური თავდაცვითი ფარის შესაქმნელად, რაც, ასევე, არ გაუკეთებიათ.

როგორც ბოლო წლების უსახელო მოვლენებმა უჩვენა, სრულყოფას მოითხოვს დაზვერვის მთელი სისტემაც არა მარტო სამხედრო, არამედ პოლიტიკური და დიპლომატიური დაზვერვის ჩათვლით. შესაძლოა, სამხედრო საქმეში ჩაუხედავ ადამიანებს ეს უცნაურადაც მოეჩვენოთ, მაგრამ დაგეგმილი სამხედრო კამპანიის სავარაუდო შედეგების პროგნოზირება ყველაზე მარტივად სწორედ პოლიტიკურ-დიპლომატიური არხებითაა შესაძლებელი. განსაკუთრებით, მაშინ, როცა ჩხუბის წამომწყები თავად ხარ!

– ბატონო გენერალო, მოდი, საქართველოს უსაფრთხოების კონცეფციას დავუბრუნდეთ, რითაც საუბარი დავიწყეთ. ამასთან დაკავშირებით საკუთარ მოსაზრებებს გაგიზიარებთ. როგორც ჩვენში ხდება, როცა მნიშვნელოვანი საქმე ფუჭდება, ჩვეულებრივ, დამნაშავეს, ე. წ. განტევების ვაცს, ეძებენ ხოლმე, ხოლო თუ ვერ იპოვიან, მაშინ ნიშნავენ. ჩვენთვის სამარცხვინო 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მეთაურთა უმეტესობას, უცნაურია, მაგრამ მხრებზე თავები შერჩა! სასწრაფოდ მხოლოდ კონცეფცია შეცვალეს... გამოდის, რომ ეს „საწყალი“ კონცეფციაა ყველაფერში დამნაშავე?! ეს კი უკვე თქვენს „ბოსტანში ნასროლ ქვას“ ჰგავს, ბატონო გურამ. რას უპასუხებდით?

– უწინარესად, საჭიროდ მიმაჩნია, განვმარტო, რომ კონცეფცია – ეს არის ქვეყნის უსაფრთხოების მთელი სისტემის კომპლექსური გეგმა არა მარტო სამხედრო, არამედ სამეურნეო, ეკოლოგიური და ა. შ. გეგმის ჩათვლით. უსაფრთხოების კონცეფციის შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს სამხედრო დოქტრინა, სადაც ჯარებისთვის კონკრეტული ამოცანებია გაწერილი. მთლიანად კონცეფცია და, კერძოდ, დოქტრინა კარგია იმ შემთხვევაში, როცა მისი ყველა პუნქტი განუხრელად სრულდება. სრულებითაც არ ვარ დარწმუნებული, რომ ძველ კონცეფციაში იყო რაღაც ისეთი, რაც ჩვენს მეომრებს ხელს შეუშლიდა, ღირსეულად წარმდგარიყვნენ მოწინააღმდეგის წინაშე. იმ ცვლილებებზე, რომელთა შეტანაც ამ დოკუმენტებში შესაძლებელია, უკვე მოგახსენეთ. ისღა დამრჩენია, კიდევ ერთი კეთილი რჩევა გამოვთქვა: სხვა საქმეა, როცა თავს გესხმიან. აქ, გინდა თუ არა, ვალდებული ხარ, თავი დაიცვა, რა საფრთხეც უნდა გემუქრებოდეს; და სულ სხვა საქმეა, როცა – თავად ირჩევ! ამიტომ მოწინააღმდეგედ ის უნდა შეარჩიო, ვისი მომრევიც ხარ. თუ არადა, საკუთარ თავს დააბრალე, რაც მოხდა კიდეც... და კონცეფცია აქ არაფერ შუაშია.

– და მინც, ბატონო გურამ, რა არის 2008 წლის აგვისტოს ომის მთავარი გაკვეთილი?

– ჩვენი ყველა რგოლის – უდაბლესიდან უმაღლესამდე – სამეთაურო შემადგენლობის აშკარა უცოდინარობა! ყველაფერი კი არმიიდან გამოცდილი საბრძოლო ოფიცერთა კადრების დათხოვნით დაიწყო, რომელთა ადგილიც სხვადასხვა დაჩქარებული სამხედრო (ოღონდ – აუცილებლად უცხოური!) კურსების ფიგურანტებმა დაიკავეს. ჩვენს სამხედრო აკადემიაში იმდენი ექსპერიმენტი ჩაატარეს, რომ მისი ამჟამინდელი კურსდამთავრებულები ცოდნის დონით „პროპორშჩიკობას“ როდი გასცდებიან...

უმაღლეს სამხედრო სასწავლებელში აუცილებლად მიმაჩნია სწავლების 5-წლიანი პროგრამის დაბრუნება და წვევამდელი ახალგაზრდების სამხედრო მომზადების გაძლიერება.

სხვათაშორის, ურიგო როდი იქნებოდა, კურსები გაევლო (ვიმედოვნებ, განახლებული აკადემიის!) უმაღლეს სამხედრო მეთაურობასაც, რომელსაც მინიმალური სამეთაურო სამხედრო ცოდნაც არ გააჩნია!

– დაბოლოს: ბატონო გენერალო! რამდენად გონივრულად მიგაჩნიათ რუსეთის ნომერ პირველ მტრად გამოცხადება? მითხრეს, რომ ეს დებულება ახალი კონცეფციის ტექსტშიც კი დაუფიქსირებიათ.

– მსმენია ამის შესახებ, თუმცა არ მგონია, სიმართლე იყოს... უახლოეს მეზობელთან, ვინც უნდა იყოს, ყოველთვის ჯობს, ნორმალური ურთიერთობები გქონდეს! სავალდებულო სულაც არაა – პირს უკოცნიდე, მაგრამ მტრად მიჩნევა დაუშვებელი შეცდომა იქნებოდა.

– გმადლობთ ინტერვიუსათვის!




ესაუბრა გივი ბაქრაძე
საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“

http://www.saqinform.ge/index.php?option=c...p;catid=114:new
kote-1962
2011 წლის 4 აპრილი, 20:03


კვერცხებს მოყოლილი პოლიციელები

[ნინო მიქიაშვილი]

კინოს სახლის წინ დაწყებული აქცია - ”მეც პატიმარი ვარ”, რომელმაც მანიფესტაციით უზენაეს სასამართლოსთან გადაინაცვლა, ადამიანების დაჭერით დასრულდა. აქციის მიმდინარეობისას 5 ადამიანი დააკავეს: შოთა გლურჯიძე ”საერთო-სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობიდან”; გენადი კეკელია და ირაკლი ციკოლია”დევნილთა სამოქალაქო მოძრაობიდან”; ფრიდონ ხარებავა და აფხაზეთიდან დევნილი მადონა გოგუა.

აქციის დასრულების შემდეგ მათ აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს წევრი, ადა მარშანიაც მიაყოლეს, რომელიც ამავდროულად ”წინააღმდეგობის მოძრაობის” წევრია. იგი კინოს სახლის წინ, ტროტუარზე იდგა და გვერდზე მყოფ ორ ადამიანს ესაუბრებოდა, როცა მასთან პოლიციელები მივიდნენ და დააკავეს.

ამ მასალაში რასაც წაიკითხვათ, ის ჩვენი თვალით დავინახეთ და გავიგონეთ. ერთადერთი რაც არ გვინახავს და მხოლოდ გადმოცემით ვიცით, ისაა, რომ აქციის დასრულების შემდეგ, რუსთაველის გამზირზე კიდევ 3 ადამიანი დააკავეს.

როგორც ”კონსერვატორების” ერთ-ერთმა ლიდერმა, ლაშა ჩხარტიშვილმა გვითხრა, მან გადმოცემით იცის, რომ პოლიტპატიმარ შაკო გოგინაშვილის და, ქეთინო გოგინაშვილი რუსთაველის გამზირზე, ტანსაცმელის მაღაზია ”გარდერობთან” დააკავეს. ქეთინო გოგინაშვილი ამავდროულად ”ქართული პარტიის” ახალგაზრდული ფრთის წარმომადგენელია. ”გარდერობთან” დაიჭირეს ”ქართული პარტიის” კიდევ ორი წევრი, თენგიზ ღლონტი და გოჩა ჩხაიძე.

აქცია ”მეც პატიმარი ვარ” კინოს სახლთან ოთხ საათზე დაიწყო. იქ დაახლოებით 1 500 ადამიანი იყო შეკრებილი. აქციის მონაწილეები სიტყვით გამომსვლელებიდან ტაშითა და ოვაციებით შეეგებნენ ირმა ინაშვილს, რომელიც მედია-კავშირ ”ობიექტივის” ხელმძღვანელი და ამავდროულად, ”საერთო-სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობის” მედია-ომბუდსმენია და ტაში დაუკრეს პარლამენტარ დიმიტრი ლორთქიფანიძის გამოჩენაზე.

”გვეკითხებიან ჩვენს შეხვედრებს და ამ აქციებს რა აზრი აქვსო. ის აზრი აქვს, რომ ისე ვეღარ ჩეხავენ პატიმრებს, როგორც აქამდე აკეთებდნენ; ჩვენ გვაქვს ინფორმაცია, რომ ჯალათები, რომლებიც პატიმრებს აწამებენ, შეშინებულები არიან”, - უთხრა აქციის მონაწილეებს ირმა ინაშვილმა.
დიმიტრი ლორთქიფანიძისა და ”წინააღმდეგობის მოძრაობის” თავმჯდომარის, დავით თარხან-მოურავისგან შევიტყვეთ, რომ 16 აპრილს, 15 საათზე, სამების საკათედრო ტაძარში, საპატიმროებში ცემა-წამებით მოკლული ადამიანების სულის მოსახსენიებელი პანაშვიდი გაიმართება და ეს დღე სამოქალაქო სოლიდარობის დღედ გამოცხადდება.

დავით თარხან მოურავმა აქციის მონაწილეებს ასეთი თხოვნით მიმართა - ”გთხოვთ ყველას გადაეცით, ვისი ოჯახის წევრიც ციხეში მოკლეს და აწამეს, რომ 16 აპრილს, 15 საათზე მოვიდეს სამების საკათედრო ტაძარში. ასე შევიტყობთ ყველა იმ პატიმრის სახელსა და გვარს, ვინც საპყრობილეებში წამებით მოკლეს. ის ფაქტები, რაც სახალხო დამცველმა ანგარიშში შეიტანა, სწორედ იმის დამსახურებაა, რომ თქვენ ამ აქციებში მონაწილეობას ღებულობთ და აქ დგახართ”.

ზუსტად ხუთ საათზე დაიწყო მანიფესტაცია, უზენაესი სასამართლოს მიმართულებით. აქციის მონაწილეებს სათავეში ჩაუდგნენ ორგანიზატორები - ”საერთო-სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობის” და ”ობიექტივის” ლიდერები, რომლებიც ერთი მეგაფონით დროდადრო პარტულს ატყობინებდნენ, რომ მშვიდობიანი აქცია სანქცირებული იყო. მათ თან მიჰქონდათ სამგლოვიარო გვირგვინი.

მანიფესტაციის დროს, გზის სავალი ნაწილის ერთი მხარე ნაწილობრივ გადაიკეტა, მაგრამ ამას მოძრაობა არ შეუფერხებია. მანიფესტაცია ასეთი შეძახილებით მიემართებოდა რუსთაველის გამზირზე: ”თავისუფლება პოლიტპატიმრებს”, ”თავისუფლება სინდისის პატიმრებს”, ”თავისუფლება უკანონო პატიმრებს”, ”ახალაია ციხეში, კალმახელიძე ციხეში, სააკაშვილი ციხეში”, ”ვითხოვთ ფართომასშტაბიან ამნისტიას”, ”წინააღმდეგობის მოძრაობა მანიაკალური ხელისუფლების მესაფლავეა”...

აქციის მონაწილეებმა, რუსთაველის გამზირიდან ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქუჩით, ორგანიზებულად და მშვიდად აუხვიეს იუსტიციის სამინისტროსთან და ძმები ზუბალაშვილების ქუჩისკენ გაემართნენ, იქ სადაც უზენაესი სასამართლოა.

მანიფესტანტები უზენაეს სასამართლოსთან 17.22 წუთზე მივიდნენ. ”წინააღმდეგობის მოძრაობის” ერთ-ერთმა ლიდერმა, სოსო მანჯავიძემ აქციის მონაწილეებს ასეთი სიტყვებით მიმართა - ”მოვიტანეთ გვირგვინი, რომ გამოვხატოთ ქართველი ერის დამოკიდებულება; დავტირით უსამართლო სასამართლოს”. სამგლოვიარო გვირგვინი, წარწერით ”დავტირით სასამართლოს”, უზენაესი სასამართლოს შესასვლელ კარზე ჩამოკიდეს.

სოსო მანჯავიძეს დიმიტრი ლორთქიფანიძე ჩაენაცვლა - ”16 აპრილს, სამებაში მთელი თბილისი შემოგვიერთდებაო”. აქცია მშვიდად მიმდინარეობდა. უცებ, უზენაესი სასამართლოს შესასვლელ კარს, ფანჯრებს და კედლებს აქციის მონაწილეთაგან ვიღაცამ, ან ვიღაცეებმა კვერცხები დაუშინეს. ეს ისე სწრაფად მოხდა, რომ კვერცხებს ვინ ისროდა, ამის დანახვა ვერ მოვასწარით.

აი, სწორედ კვერცხებს მოჰყვნენ საპატრულო პოლიციის თანამშრომლები. ნომერ პირველი პატრული, გიორგი გეგეჭკორი თანმხლებ პირებთან ერთად, პარლამენტის მხრიდან 17. 36 წუთზე მოვარდა. აქციის მონაწილეებმა პოლიციელების გამოჩენა ტაშით აღნიშნეს. გეგეჭკორს დაახლოებით 2-3 ასეულზე მეტი, ლურჯ ფორმაში გამოწყობილი პოლიციელები მოჰყვნენ.

პირველად ”წინააღმდეგობის მოძრაობის” წარმომადგენელი, შოთა გლურჯიძე დაიჭირეს - ხალხიდან გამოათრიეს და ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში მანქანამდე სირბილით მიათრიეს. გლურჯიძეს ფრიდონ ხარებავა, გენადი კეკელია და ირაკლი ციკოლია მიაყოლეს. ადა მარშანია დაკავებულებს მიგაფონით გამოედევნა და პოლიციელებს სთხოვდა ისიც დაეპატიმრებინათ. ”რა გინდათ ამ ხალხთან, მე დამაკავეთ, მე ვარ დამნაშავეო”, - მეგაფონით ეუბნებოდა მარშანია პოლიციელებს, მაგრამ მისთვის ერთი სიტყვაც არ უთქვამთ და არც დაუკავებიათ.

გეგეჭკორი განკარგულებებს ვინმე უკლებას აძლევდა, რომელსაც პოლიციელის ფორმა ეცვა; ამ დროს უკლებას გვარს ხმამაღლა გაიძახოდა და ჩვენც აქედან შევიტყვეთ, მაგრამ უკლებას სახელი და თანამდებობა ვერ დავაზუსტეთ; იგი კითხვებზე ასეთ პასუხს გვცემდა - ”კომენტარის გარეშე”.
დახმარება პარლამენტარ დიმიტრი ლორთქიფანიძეს ვთხოვეთ, მაგრამ არც ამან გამოიღო შედეგი; ლორთქიფანიძე, როგორც პარლამენტარი უკლებას სთხოვდა მისთვის ეთქვა თანამდებობა და ვინაობა. უკლებას პასუხი ასეთი იყო - ”კომენტარის გარეშე, კომენტარის გარეშე”

შემდეგ გიორგი გეგეჭკორთან მივედით და ვკითხეთ რატომ დაიჭირეს ეს ადამიანები. ნომერ პირველი პატრულსა და ჩვენს შორის ასეთი დიალოგი შედგა:

-რატომ დაიჭირეთ ეს ხალხი?
გიორგი გეგეჭკორი: იმიტომ რომ კვერცხებს ისროდნენ.

-რომელი მუხლით გაასამართლებთ კვერცხების სროლისთვის?
გიორგი გეგეჭკორი: კომენტარს მოგვიანებით გააკეთებს ჩვენი პრესსამსახური.

უზენაესი სასამართლოს შენობის წინ, განათების ბოძს ახალგაზრდა ქალი იყო ჩაბღაუჭებული და ასე ცდილობდა პოლიციელებისგან თავის დაღწევას. ერთი პოლიციელი მეორეს ეუბნებოდა - ”დაიჭირეთ, დაიჭირეთ, ამ ქალმა პოლიციელს თავში ჩაარტყა”. ეს ახალგაზრდა ქალბატონი აღმოჩნდა მადონა გოგუა, რომელიც პოლიციელებმა ძალით წაათრიეს და მანქანაში ჩასვეს.

ისინი ვინც დაჭერას გადაურჩნენ, შვიდის წუთებზე, ძმები ზუბალაშვილების ქუჩიდან კინოს სახლისკენ, ”წინააღმდეგობის მოძრაობის” ოფისისკენ გამოემართნენ.

18.17 წუთზე ჩვენს თვალწინ დააკავეს ადა მარშანია. იგი კინოს სახლის შესასვლელთან იდგა, ორ ადამიანთან ერთად. საპატრულო პოლიციის მანქანა გაჩერდა, იქიდან ის პოლიციელი გადმოვიდა, რომელსაც გეგეჭკორი მითითებებს აძლევდა, გვარად უკლება; ორ პოლიციელთანერთად ადა მარშანიასთან მივიდა, მას აქეთ-იქითდან ხელკავი გაუკეთეს და მანქანაში ჩასვეს. ადა მარშანიას წინააღმდეგობა არ გაუწევია, პოლიციის მანქანაში მშვიდად ჩაჯდა.


http://www.obieqtivi.net/?newsDetail=2832
kote-1962
კვირის რეპორტაჟი (სტუდია GNS, 03/04/11, video)


12:40 04.04.2011

1.ჰუმანიტარული დახმარება, რომელიც დევნილებამდე არ მიდის. სამინისტროს სარდაფებში დღემდე ყრია ვადაგასული პროდუქტებით სავსე ყუთები. კობა სუბელიანის უწყება ირწმუნება, რომ სურათები, რომლებიც ჟურნალისტებმა ჯერ კიდევ იანვარში გადაიღეს, ყალბია. იმედა დარსალიამ ის ადგილები მოინახულა, საიდანაც იძულებით გადაადგილებულ პირთათვის უსასყიდლოდ გასაცემი დახმარება იყიდება. ადამიანები კამერის მიღმა ყვებიან, თუ სად და როგორ იყიდება დევნილებისთვის განკუთვნილი ჰუმანიტარული ტვირთი...

2.რატომ დაჯდა პომპეზურად გახსნილი სამცხე-ჯავახეთის გზა 102 მლნ-ს ნაცვლად 212 მლნ დოლარი და როგორ დაიხარჯა ამერიკის მთავრობის დახმარება. ანა გოჩაშვილი მოგიყვებათ, როგორ იგებდნენ ტენდერებს ხელისუფლებასთან დაახლოვებული ადამიანები. ”აშტრომი”, ლექსი-გრუპი” და ბევრი სხვა კომპანია, რომელთა უკან ნაციონალური მოძრაობის ელიტა და მათი ნათესავები დგანან.

3.”იმედის” ხელმძღვანელთა არდადეგები. გიორგი არველაძე, მეგობრებთან ერთად, მაიამიში იანვარში იმყოფებოდა. ეს ფაქტი ჟურნალისტთა ყურადღების ცენტრში არ მოხვდებოდა, რომ არა სკანდალი, რომელშიც ”იმედის” ელიტა გაეხვა. გიორგი არველაძის მოადგილე ნარკოტიკული დანაშაულის გამო დააპატიმრეს. რა დაუჯდა იმედის ხელმძღვანელობას ჯგუფური მასაჟი მაიამის სანაპიროზე,- ჩვენი არამოდელირებული რეპორტაჟიდან შეიტყობთ.


4. გურული გლეხები ამერიკულ ჰიბრიდულ თესლს ეჭვის თვალით უყურებენ. რა ხდება აგრესიული სახელმწიფო პროპაგანდის მიღმა და როგორ მიმდინარეობს ჰიბრიდული სიმინდის სახელმწიფო პროგრამა. გურიაში ჩასულმა იასე ცინცაძემ შეტყო, რომ ხელისუფლება საჯარო მოხელეებს ჰიბრიდული სიმინდის თესლის ყიდვას აიძულებს. მთავრობის მორიგი წარუმატებელი ექსპერიმენტი სოფლის მეურნეობაში, - ნახეთ რეპორტაჟი გურიიდან.


ვიდეო:

http://www.presage.tv/?m=society&AID=4161
kote-1962
11:13 / 04-04-2011

"ჩვენ ამ ხელისუფლების არაადეკვატურობის ხარისხს ჯერ კიდევ ვერ ვაცნობიერებთ"


პროცესზე, რომლის შემდეგაც ორივე მხარე ნასიამოვნები და კმაყოფილი რჩება ხოლმე, სულ სხვა წარმოდგენა მქონდა. თურმე, სასამართლო პროცესიც შეიძლება ასეთი იყოს. თან, საერთაშორისო სასამართლო პროცესი და თან, უმაღლეს დონეზე მიღწეული კმაყოფილებით. ყოველ შემთხვევაში, ჰააგაში ვერდიქტის გამოცხადების შემდეგ რუსეთისა და საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროები ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, ვინ უფრო თავდაჯერებული მიულოცავდა თავის ხალხსა და ქვეყანას გამარჯვებას.

სიმართლე, რომელიც ძალიან მარტივი გასაგებია, საქართველოშიც ვიცით და დარწმუნებული ვარ, რუსეთშიც ეცოდინებათ, ოღონდ ვერც ერთი ქვეყნის ნაციონალური ტელემედია ამაზე საჯაროდ ვერ ილაპარაკებს. რუსეთის სიმართლე ის არის, რომ აგვისტოში საქართველოს ხელისუფლება მისსავე პოლიტიკურ ახლომხედველობაზე წამოაგეს და კონსტიტუციური წესრიგის დამყარებისკენ უბიძგეს, რისი სრული უფლებაც, სხვათა შორის, საქართველოს გაეროს წესდების თანახმად ჰქონდა.

მაგრამ საერთაშორისო პოლიტიკაში სამართალს ისეთივე ფასი აქვს, როგორიც ხშირად საქართველოს მთავარ პროკურატურაში, ამიტომაც რუსეთი არც აგრესიისთვის დაუდანაშაულებია ვინმეს და არც უცხო ქვეყანაზე თავდასხმაში. საერთაშორისო სამართლისა და საქართველოსთვის გაღებული ერთადერთი მოწყალება - სიტყვა "ოკუპაციის" ხსენება იყო, ოღონდ მხოლოდ ხსენება და ისიც მხოლოდ ერთეულ შემთხვევებში.

რაც შეეხება საქართველოს მხარეს, მარტო პიარზე რომ არ ეფიქრა და სარჩელით პირდაპირ ჰააგის ტრიბუნალისთვის არ მიემართა, საერთაშორისო ბიუროკრატიის სხვადასხვა ინსტანციაში ხანგრძლივი ბრძოლით რამდენიმე წლის შემდეგ ეგებ შედეგისთვის კიდეც მიგვეღწია. მაგრამ ჩვენს ახალგაზრდა მთავრობას ხომ ყველაფერი "გუშინ" უნდა.

კახა კაციტაძესთან საუბარი სწორედ ამ თემით დავიწყეთ:


- როგორც ჰააგის საერთაშორისო სასამართლოს ოფიციალური ვებგვერდი იუწყება, ვერდიქტის თანახმად, რუსეთის წინააღმდეგ საქართველოს სარჩელის განხილვა მის კომპეტენციაში არ შედის. გარდა ამისა, ჰააგის სასამართლომ უარყო რუსეთის შუამდგომლობა, რომლის მიხედვითაც რუსული მხარე ამტკიცებდა, რომ რუსეთსა და საქართველოს შორის დავა არ არსებობს. უცნაურია, მაგრამ ჰააგის პროცესის ასეთი დასასრული საქართველომაც და რუსეთმაც საკუთარ გამარჯვებად გამოაცხადეს. რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს განცხადებით, "რუსეთის მხარე მიღებული გადაწყვეტილებით კმაყოფილია". თავის მხრივ, საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო აცხადებს, რომ ჰააგის სასამართლომ ქართული მხარის მთავარი მოთხოვნა დააკმაყოფილა და ვერდიქტი საქართველოს წარმატებად უნდა ჩაითვალოს. თქვენი აზრით, სად არის სიმართლე? ვითომ შესაძლებელია, სასამართლომ ორივე მოდავე მხარე გაამართლოს?
- ალბათ, უმჯობესია, თუ ამაზე საერთაშორისო სამართლის სპეციალისტი ილაპარაკებს. მე მხოლოდ ის შემიძლია გითხრათ, რა შთაბეჭდილებაც ამ საქმეზე გამოქვეყნებული მასალების გაცნობის შემდეგ დამრჩა. ჯერ ერთი, ასეთი დამოკიდებულება ახალი ნამდვილად არ არის. საქართველოს ხელისუფლება აგვისტოს ომის შემდეგაც ამბობდა, რუსეთი დავამარცხეთო და მაპ-ზე რომ უარი გვითხრეს, იმაზე უკეთესი მივიღეთო.

ამ საკითხის კომენტირებისას მე დავეყრდნობი ლევან ალექსიძის მოსაზრებას, რომელიც ამბობს, რომ ჰააგაში სარჩელის წარდგენისას პროცედურული ნორმები თავიდანვე დაირღვა, რომ ჯერ გაეროს სათანადო კომიტეტისთვის უნდა მიგვემართა. უხეშად რომ ვთქვათ, თუ 1993 წლიდან მიდიოდა ეთნიკური წმენდა, 2008 წლამდე სად ვიყავით? 2008 წელზე საჩივარი რომ შეგაქვს, თუ მეორე მხარე უკვე თხუთმეტი წელია ეთნიკურ წმენდას ახდენს, ამ თხუთმეტი წლის განმავლობაში ბრალდებული ქვეყნისთვის შენვე რომ არ მოგიშორებია სამშვიდობო ძალების სტატუსი, ცოტა არ იყოს, ძნელი გასაგებია.…

- ბოლო დროს ხშირად ლაპარაკობენ რუსეთისგან მოსალოდნელი საფრთხეებისა და პროვოკაციების შესახებ, რასაც რუსეთში მოახლოებულ არჩევნებს უკავშირებენ. ამ პროგნოზებთან სინქრონული აფეთქებები და აფეთქების მცდელობები ავის მომასწავებელ მოლოდინს მართლაც აჩენს, მით უმეტეს, რომ ლეიბორისტების ოფისთან დაღუპული მოქალაქის გარდა ტერაქტმა კიდევ ერთი სიცოცხლე იმსხვერპლა. როგორც ცნობილია, ბათუმში ბომბის აფეთქებას შსს-ს ოფიცერი შეეწირა. თუ საფრთხე მართლაც იქიდან მოდის, რისი გაკეთება შეიძლება პრევენციისთვის?
- ჩვენ სრულიად სხვა სამყაროში ვცხოვრობთ, მაშინ, როდესაც დანარჩენი მსოფლიო სრულიად სხვა რეალობისა და გამოწვევების წინაშე დგას. ყველაზე საზარელი სწორედ ეს არის - რეალურ პროცესებთან აცდენა. არც საქართველოს ხელისუფლება, არც სატელევიზიო მედია, რეალობაში რა ხდება, არ აანალიზებენ. დილით შეიძლება გამოაცხადონ, არიქა, ევროპელებმა გაგვყიდეს და დაგვაქციესო, საღამოს კი ეს ყველაფერი პირიქით, საქართველოს გამარჯვებად და დაფასებად მონათლონ. ჩვენს მედიაში რუსეთის როლი ავადმყოფურად არის გაზრდილი და გაზვიადებული.

ჩვენ ისე ვიქცევით და ვაზროვნებთ, თითქოს მსოფლიო კვლავაც ცივი ომის ეპოქაში ცხოვრობდეს, სადაც რუსეთი და ამერიკა სამკვდრო-სასიცოცხლოდ არიან ერთმანეთთან დაპირისპირებული და მისი ხაზი სწორედ კავკასიაზე, კონკრეტულად კი საქართველოზე გადის. ასეთმა დამოკიდებულებამ უკვე ქრონიკული სახე მიიღო. ამ თეორიის თანახმად, რუსეთი ცდილობს საქართველო დაანგრიოს, რის შემდეგაც მსოფლიო ბატონობას ჩაიგდებს ხელში. მაგრამ ეს ხომ ძალიან არასერიოზულია? ეს ყველაფერი ლამის ბოდვამდე დადის.

თუმც აქვე ერთი მნიშვნელოვანი საკითხია გასათვალისწინებელი. როდესაც ჰიპერბოლიზებულ წარმოდგენებსა და ბოდვაზე ვლაპარაკობ, ცხადია, არ ვგულისხმობ, რომ ყველაფერი გამოგონილი და ტყუილია, რომ არავითარი საფრთხე არ არსებობს. ბოდვა, თავისი არსით, მთლად რეალობისგან მოწყვეტილი კი არ არის. ძალიან ხშირად ბოდვაა არა ფაქტები, არამედ როგორ ვაკავშირებთ მათ ერთმანეთთან. მაგალითად, ბოდვა არ არის ის, რომ ყირგიზეთის რევოლუცია, პოლონეთის პრეზიდენტის დაღუპვა და ისლანდიაში ვულკანის ამოფრქვევა სინქრონულად მოხდა. მაგრამ ბოდვაა, როცა ამ მოვლენებს შორის მიზეზშედეგობრივ კავშირს ხედავ და ვიღაცის ნამოქმედარად განიხილავ.

სამწუხაროდ, ამავე ზეშეთქმულების კონტექსტში მოიაზრებენ იმას, რაც ახლო აღმოსავლეთში ხდება და რაც თავისთავად ძალიან საინტერესო პროცესია თუნდაც იმ აზრით, რომ შეიძლება საქართველოსაც შეეხოს. სანამ ამ შეთქმულებითი ცნობიერებიდან გამოვდივართ და რუსეთსაც ასე ვუყურებთ, ჩვენ ვერ გავიაზრებთ, რა ხდება ჩვენ ირგვლივ და რა ტენდენციები შეიძლება საქართველოზე გავრცელდეს. მოდი, ყველაზე მარტივი ფაქტები დავაფიქსიროთ:

მასობრივი ანტისახელისუფლებო გამოსვლები აღმოსავლეთში ერთნაირად ხდება როგორც პროამერიკულ, ისე მის წინააღმდეგ განწყობილ ქვეყნებში. ეს მოხდა პროამერიკულ ეგვიპტეში, პროფრანგულ ტუნისში, არეულობაა ბაჰრეინში, სადაც ამერიკის მეხუთე ფლოტის შტაბბინაა და ამავე დროს, არეულობაა სირიასა და ლიბიაშიც, სადაც მკვეთრად ანტიამერიკული განწყობაა. ან, იმათ საყურადღებოდ რომ ვთქვათ, ვინც ამტკიცებენ, ანტისახელისუფლებო გამოსვლებს საქართველოში რუსეთი გეგმავსო. ასეთი გამოსვლები სომხეთშიც იმართება და მასაც რუსეთი გეგმავს?

ასე რომ, უპირველესად ის იკვეთება, რომ ეს არის რაღაც გლობალური ტენდენციის გამოხატულება და არა რომელიმე სუბიექტის მიზანმიმართული მოქმედება - იქნება ამერიკა თუ რუსეთი. ინფორმაციის განვითარებასა და პოსტინდუსტრიულ პერიოდზე გადასვლასთან დაკავშირებულმა პროცესებმა საპროტესტო მუხტი გააჩინა. სწორედ ამაზე გამოვლენილმა არაადეკვატურმა რეაქციამ გამოიწვია რევოლუციების ტალღა. XIX საუკუნის ინდუსტრიული რევოლუციების ჯაჭვი იმან გამოიწვია, რომ მრეწველობის განვითარება გაცილებით სწრაფი ტემპით მიდიოდა, ვიდრე სოციალური და პოლიტიკური ცვლილებები.

შესაბამისად, ეს იწვევდა უამრავ სოციალურ და პოლიტიკურ პრობლემას, ეს ყველაფერი კი რევოლუციურ სიტუაციას წარმოშობდა. დაახლოებით ანალოგიური ვითარებაა ახლაც. მაშინ, 1830-1848 წლებში, რევოლუციებმა, პრაქტიკულად, მთელი ევროპა მოიცვა. ახლა ინფორმაციული ეპოქაა და ამიტომაცაა, რომ ზოგჯერ ახლო აღმოსავლეთის პროცესებს "ფეისბუკის რევოლუციებსაც" უწოდებენ. აქ ძალიან ბევრი ფაქტორის ერთობლიობა, ინფორმაციის სწრაფი გავრცელება წარმოქმნის რევოლუციურ განწყობებსა და სიტუაციებს.

რაც უნდა იუაროს ჩვენმა ხელისუფლებამ, საქართველოც ასეთი ტიპისა და კრიტერიუმების ქვეყნებში გადის, ცხადია, მეტ-ნაკლები ხარისხით. რევოლუციის თავიდან აცილება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ ხელისუფლება მოახერხებს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ცხოვრებისა და ეკონომიკის ევოლუციურად გარდაქმნასა და მისადაგებას თანამედროვე, ინფორმაციულად ზეგანვითარებულ ეპოქასთან.

სხვა გამოსავალი არ არის, რადგან ტელევიზიების გაკონტროლებით ინფორმაციის მართვა უკვე ვეღარ ხერხდება. სწორედ აქ არის გასაღები და არა რუსეთისა თუ ამერიკის დაპირისპირებაში, ან რუსეთიდან მომავალ შეთქმულებების თეორიებში. რასაკვირველია, თუ საქართველოში შესაბამისი ვითარება და ასე ვთქვათ, ნიადაგი შეიქმნა, დაინტერესებული ქვეყანა - მნიშვნელობა არა აქვს რუსეთი იქნება თუ ჩინეთი, ყოველთვის შეეცდება ეს სათავისოდ გამოიყენოს, დააჩქაროს ან მისთვის სასურველი მიმართულებით წაიყვანოს პროცესები. ნუ შექმნიდა საქართველოს ხელისუფლება ასეთ წინა პირობებს და ვერც ვერავინ ისარგებლებდა.

- ებრაელ ბიზნესმენებს, რონი ფუქსსა და ზეევ ფრენკელს მსჯავრი დაედოთ სისხლის სამართლის კოდექსის 339-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, რაც ქრთამის მიცემას გულისხმობს. რონი ფუქსს - 7 წლით, ზეევ ფრენკელს კი 6 წლითა და 6 თვით პატიმრობა მიესაჯათ. რონი ფუქსს დაეკისრა 500 ათასი ლარის გადახდა, ზეევ ფრენკელს კი 100 ათასის. ამ ვითარებაში, როდესაც სწორედ ამ საკითხის გამო გადაიდო ქართველ მაღალჩინოსანთა ვიზიტები ისრაელში და საკმაოდ კრიტიკული გამოხმაურებაა მსოფლიო მედიაში, საქართველოს პროკურატურის წარმომადგენელი ლაპარაკობს მოსყიდულ საერთაშორისო მედიასა და "ბოროტ" უცხოელ ბიზნესმენებზე, რომლებსაც ლამის მთელი საქართველოს ჯიბეში ჩადება ნდომებიათ. ვითომ ასეთი დამოკიდებულება ინვესტიციების მოზიდვას შეუწყობს ხელს?
- ეს ფაქტი საქართველოს მხოლოდ უარყოფით შედეგს მოუტანს, მათ შორის - უცხოური ინვესტიციების მოზიდვის საქმეშიც. ამას რომ თავი დავანებოთ, რა, ბევრი გვყავდა ახლო აღმოსავლეთში ისრაელის მსგავსი პარტნიორი? საქმე ის არის, რომ ჩვენ ამ ხელისუფლების არაადეკვატურობის ხარისხს ჯერ კიდევ ვერ ვაცნობიერებთ. ალბათ, გვგონია, რომ მართალია, ტელევიზიით სრული სიგიჟე და უპასუხისმგებლობა ჩანს, მაგრამ სადღაც, კაბინეტში ვინმე ჭკვიანი მაინც ზის, რომელიც სისულელის ჩადენას არ დაუშვებს.

არადა, საქმე ძალზე სერიოზულადაა. მსოფლიო ისტორიაში მრავლად არის ფაქტი, როდესაც ამა თუ იმ ქვეყნის ხელისუფლება ბევრად უფრო რესპექტაბელური იყო, ვიდრე საქართველოსია, მაგრამ წინდაუხედავი ქმედებებით საქმე რევოლუციამდე მიიყვანეს. ცხადია, ამით იმის მტკიცება არ მინდა, რომ მაინცდამაინც ამა და ამ რიცხვში რევოლუცია მოხდება-მეთქი. კი, ეს გარდაუვალი იქნება, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყანაში კარდინალური რეფორმები არ გატარდება.

დაჩი გრძელიშვილი

ყოველკვირეული გაზეთი ”კვირის პალიტრა”

http://www.ambebi.ge/politika/34492-qchven...obierebthq.html
kote-1962
06-04-2011 Wikileaks, სამხრეთ ოსეთი და რუსული გადატვირთვა

Wikileaks-მა როგორც იქნა გადაწყვიტა დავა იმის შესახებ, თუ ვინ ვის დაესხა თავს პირველად 2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომში:

დოკუმენტები მკაფიოდ მიუთითებს იმაზე, რომ საქართველოს და მისი მეგობარი ზესახელმწიფოს გათვლა მცდარი იყო.

თუმცა, ჰანს მორიტცენისთვის, ეს ისტორიული დეტალები მეორე პლანზე გადადის იმ გაცილებით მნიშვნელოვანი საკითხის ფონზე, როგორიცაა „გადატვირთვის“ შემდეგ რუსულ-ამერიკული ურთიერთობების განვითარება. ჯერ კიდევ მიმდინარეობს დავა იმაზე, თუ ვინ დაიწყო 2008 წლის აგვიტოს რუსულ-ქართული ომი. ორივე მხარე ენერგიულ კამპანიას აწარმოებდა მოვლენათა ინტერპრეტაციის საკუთარი ვერსიის სასარგებლოდ, რაც მისაღები უნდა გამხდარიყო პრესისა და სხვა ქვეყნებისთვის.

ახლა ეს ყველაფერი უნდა შეწყდეს: Wikileaks-მა ამ კითხვას დასაბუთებული პასუხი გასცა. მან ნათელი მოჰფინა ასევე ამერიკულ-რუსულ „გადატვირთვას“ და იმას, თუ რას ნიშნავს ეს საქართველოსთვის.

დავიწყოთ იმით რაც სადაო არ არის. ყველა აღიარებს იმას, რომ აგვისტოს დასაწყისში ომს წინ უძღოდა სროლები და ძალადობა სამხრეთ ოსეთში, შეტაკებები ცხინვალის დე-ფაქტო რეჟიმისადმი ლოიალურ რაზმებს და თბილისისადმი (ქართული მთავრობისადმი) ლოიალურ ძალებს შორის. ანალოგიურად, უმრავლესობა ეთანხმება იმ ფაქტს, რომ 7 აგვისტოს 23:35 სთ-ზე საქართველომ ცხინვალის მასირებული და განურჩეველი დაბომბვა დაიწყო (სხვა ყველაფერთან ერთად „გრადის“ არტილერიის გამოყენებით).

ხოლო საკითხი, რომლის გარშემოც დიდიწილად უთანხმოება წარმოიქმნა იყო ის, მიაჩნდათ თუ არა საქართველოს პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილს და მის მხარდამჭერებს, რომ რუსეთის არმია ამ შეტევის დაწყებამდე უკვე შემოჭრილი იყო საქართველოში. თავიდანვე, საქართველოს მიერ 8 აგვისტოს ღამით 1:47 სთ-ზე გამოქვეყნებულ პრესრელიზში და საგარეო საქმეთა სამინისტროს ვებ-გვერდზე საუბარია მხოლოდ ჩრდილოეთ ოსეთიდან ჩამოსულ მოხალისეთა გასამხედროებულ რაზმებზე და არა რუსეთის ფედერაციის რეგულარული არმიის ნაწილებზე. თუმცა სამ დღეში, ქართველებმა შეცვალეს ოფიციალური ვებ-გვერდების მონაცემები (როგორც ეს იორგენ სთაუნის მიერ არის დოკუმენტირებული) და ახალი ვერსია გაავრცელეს, რომელიც დღემდე პრევალირებს: საქართველოში განხორციელდა ფართომასშტაბიანი რუსული ინტერვენცია 23:30 სთ-ზე, ცხინვალის დაბომბვამდე ხუთი წუთით ადრე (საინტერესოა, რატომ იხარჯებოდა ქართული რესურსები ასეთ მიზნებზე ფართომასშტაბიანი სამხედრო ინტერვენციის პირობებში, მაგრამ ეს უკვე სხვა თემაა). ამ შესწორებულ ქართულ ვერსიას რუსეთი უარყოფს (რომელიც საკუთარი არმიის შეჭრას 8 აგვისტოს ღამის 2:30 საათით ათარიღებს). მასში (შესწორებულ ქართულ ვერსიაში) ეჭვი შეაქვს ასევე „ფაქტების დამდგენ დამოუკიდებელ საერთაშორისო მისიას“, რომელმაც ვერ მოიძია იმის დამადასტურებელი ვერცერთი ფაქტი, რომ ინტერვენცია უფრო ადრე განხორციელდა.

ქართული მხარე ვერსიების შეცვლას (კერძოდ, ინტერვიუში, რომელიც ამ სტატიის ავტორმა ჩაწერა) იმით ხსნის, რომ პირველი ვერსია რუსებისთვის ერთგვარი „ლეღვის ფოთლის“ ფუნქციას ასრულებდა, რომ მათ კონფლიქტი ისე დაეტოვებინათ, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობის წინაშე „სახე შეენარჩუნებინათ“.

თუმცა, Wikileaks-ის კონფიდენციალური დოკუმენტები ამერიკის თბილისის საელჩოდან, აბსოლუტურად განსხვავებულ სურათს ხატავს. 8 აგვისტოს დილის 10:10 სთ-ზე ელჩი ჯონ ტეფტი ვაშინგტონს ატყობინებდა, რომ „თუ ქართველები მართლები არიან, და ბრძოლები ფაქტობრივად დასრულებულია [ანუ ქართული გამარჯვება], მაშინ აბსოლუტურად გაურკვეველია, როგორი იქნება რუსების როლი, და არსებობს თუ არა კონფლიქტის გაფართოვების პოტენციალი“. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, იმ მომენტისთვის რუსები არანაირ ქმედებებს არ მიმართავდნენ. მეტიც, სააკაშვილი წუხდა, რომ სამხრეთ ოსეთის ბრძოლები „რუსებისთვის შეიძლება საბაბი გამხდარიყო, და არ არის გამორიცხული რომ შემდგომში შეიძლება შეტევა განხორციელდეს“. ასევე არსებობდა ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როგორ მოაწყო დილით ბრიფინგი დიპლომატიური კორპუსისთვის საგარეო საქმეთა მინისტრმა და „მოუწოდა საერთაშორისო თანამეგობრობას ზეწოლა განახორციელონ რუსეთზე, რომ რუსეთის ხელისუფლებამ არანაირ ქმედებებს არ მიმართოს“. და ბოლოს, აშშ-ს ელჩმა აღნიშნა, რომ „არსებული ინფორმაციით, სამხრეთ ოსეთის ოსები დღეს რუსებს ღალატში ადანაშაულებენ“, – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მოვლენებს გარედან, პასიურად აკვირდებოდნენ. ეს ყველაფერი ცალსახად ეწინააღმდეგება მოვლენების მეორე (გაბატონებულ) ქართულ ვერსიას, რომელიც რონ ასმუსმა კრიტიკის გარეშე გაიზიარა. ყველაფერი ზემოთთქმული მკაფიოდ მიუთითებს იმაზე, რომ ცხინვალის დაბომბვა ადგილობრივი „ბანდიტებისთვის“ ჭკუის სწავლების მცდელობა იყო და არსებობდა ვარაუდი, რომ რუსეთს ასეთი მძლავრი რეაქცია არ ექნებოდა. ცხადია, ეს გულუბრყვილო შეფასებაა, მაგრამ ქართველები, როგორც ჩანს შეცდომაში შეიყვანა აშშ/დასავლეთის საუბრებმა იმის თაობაზე, რომ ფათომასშტაბიანი ინტერვენცია „21-ე საუკუნეში წარმოუდგენელია“.

ამ არასწორ მსჯელობასთან სრულ შესაბამისობაში, ამერიკის თანამგზავრული დაზვერვა კრიტიკულ მომენტში ერაყის, ავღანეთისა და პაკისტანისკენ იყო მიმართული. აშშ და შესაბამისად საქართველო, ვერ ამჩნევდნენ რუსეთის არმიის კონცენტრაციის ზრდას საქართველოს საზღვართან (მართალია წინა წლებში საქართველომ მკვეთრად გაზარდა თავდაცვის ხარჯები, თუმცა ამავდროულად დაზვერვის ხარჯები შეამცირა, ბრმად ენდო რა ამ საქმეში ამერიკელებს).

ასეთმა სიბეცემ საკუთარი წვლილი შეიტანა ცხინვალის დაბომბვის ფაქტობრივად სუიციდურ გადაწყვეტილებაში.

საქართველოს მნიშვნელოვანი წვლილი შეჰქონდა ერაყის კოალიციაში, მან ავღანეთში მონაწილეობის ვალდებულებაც აიღო, ამიტომ არ არის გასაკვირი ის, რომ საქართველოს მიაჩნდა, რომ ის შეცდომაში შეიყვანა მისმა მეგობარმა ზესახელმწიფომ. Wikileaks სხვა მითების დანგრევისთვისაც სასარგებლოა, როგორიცაა რუსეთის ბრალდებები, თითქოს მოვლენებს ვაშინგტონი მართავდა, რის გამოც საქართველომ ომი დაიწყო. არადა, როგორც ჩანს, სწორედაც რომ პირიქით იყო, აშშ ნებისმიერ მსგავს ინიციატივას ეწინააღმდეგებოდა. ამაში ახალი არაფერია, მაგრამ Wikileaks-ის მიერ გამოქვეყნებული წერილები ცხადყოფს, რომ აშშ-ს საელჩო თბილისში და მასთან ერთად სახელმწიფო დეპარტამენტი ისეთივე საინფორმაციო ვაკუუმში იყო, როგორც ყველა სხვა დანარჩენი სააომარი მოქმედებების დაწყების წინ – და ეს იმის მიუხედავად, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროში იმ დროს 130 ამერიკელი სამხედრო მრჩეველი იმყოფებოდა. 2009 წლის მარტში ინიცირებული ამერიკულ-რუსული გადატვირთვა, რომელიც მეორე წელია რაც მუშაობს, ამერიკის მხრიდან სამხრეთ კავკასიაში ახალი სტატუს-ქვოს აღიარებას ნიშნავდა. გზავნილის ქვეტექსტი ასეთია: „ჩვენ არ მოგვწონს ის რაც მოხდა ომის დროს და ომის შემდეგ, მაგრამ ჩვენ ამას ვერაფერს მოვუხერხებთ, და მსოფლიოში არსებობს საქართველოზე გაცილებით მნიშვნელოვანი პრობლემები“. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ: „შენ (რუსეთო) შეგიძლია გქონდეს საკუთარი ინტერესების სფერო, მაგრამ საეჭვოა, რომ ჩვენ ამას, როგორც ყოფილი ჰეგემონი, როდესმე ვაღიარებთ“. აი რატომ შემცირდა კიდევ უფრო საქართველოს ნატოში გაწევრიანების ისედაც მცირე შანსი. ამერიკის პერსონალური პრობლემების გარდა, არსებობდა ასევე საკითხები, რომელთა გადაწყვეტაც რუსეთთან ერთად იყო სასურველი: ამერიკული ფინანსური კრიზისის გლობალური ზეგავლენა, ირანთან ურთიერთობა, ავღანეთი, ტერორიზმი, ორგანიზებული დანაშაული, შეიარაღებაზე კონტროლი, ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობა და ა.შ. აშშ-ს და რუსეთის ურთიერთობებმა ისეთ დონეს მიაღწია, რომ 2010 წლის ნოემბრის ნატოს ლისაბონის სამიტის შემდეგ ნატო-რუსეთის ერთობლივი ანტისარაკეტო ფარის გეგმების შესახებაც კი გამოცხადდა. თეორიულ ლიტერატურაში „სუსტთა ძალის“ შესახებ შეთანხმებული მოსაზრება იმაში მდგომარეობს, რომ ძლიერთა შორის თანამშრომლობა – ამ შემთხვევაში აშშ-ს და რუსეთს შორის – სუსტებისთვის გაცილებით სახიფათოა, ვიდრე მათ შორის „საშუალო“ დონის კონფლიქტი; გაიხსენეთ ის, თუ როგორ დაკარგა შვედეთმა ფინეთი ნაპოლეონს და რუსეთის მეფეს შორის ტილზიტის შეთანხმების შემდეგ, ან პოლონეთის და ბალტიის ქვეყნების ბედი მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტის შემდეგ. იმ შემთხვევაშიც, თუკი ამ კონკრეტულ მომენტში შედეგები ნაკლებად კატასტროფულია, სახელმწიფოები საკუთარი უსაფრთხოების სისტემებს შემდეგი საპირწონიდან – აშშ რუსეთის წინააღმდეგ – გამომდინარე აწყობდნენ (ასეთი ქვეყნებია ესტონეთი, ლატვია, ლიტვა, პოლონეთი, საქართველო და გარკვეულწილად აზერბაიჯანი) და ეს სახელმწიფოები დასუსტდნენ – ვიღაც უფრო მეტად, ვიღაც ნაკლებად. უკრაინა რუსეთის მხარეს გადავიდა. ბალტიისპირული სახელმწიფოები თავს საქართველოსთან აიგივებენ (ჰყავთ რა რუსული მოსახლოება ან მოქალაქეები საკუთარ საზღვრებში) და სულ უფრო მეტად გრძნობენ, რომ ნატოში მათი წევრობა სამხედრო ბაზების სახით ყოველგვარი ფიზიკური მხარდაჭერის გარეშე უბრალოდ არაფერია, ხოლო პოლონეთი მანამდე დაგეგმილი ანტისარაკეტო ფარის სისტემის ელემენტის გარეშე დარჩა, როდესაც, აშშ-მ რუსეთთან გადატვირთვის გამო ამ გეგემაზე უარი თქვა. ამტკიცებენ, რომ ამ ქვეყნებს ეს ყველაფერი აუნაზღაურეს, თუმცა, საეჭვოა, რომ თავად ისინი თავს სრულად დაკმაყოფილებულებად გრძნობდნენ; მაგალითად, ბალტიის ქვეყნებმა, რუსეთის მხრიდან სამხედრო თავდასხმის შემთხვევაში მეხუთე მუხლის თანახმად „დაცვის გეგმა“ მიიღეს (რომელიც გასაიდუმლოებული იყო მანამ, სანამ ის Wikileaks-მა არ გაახმაურა). საქართველომ დიდი ოდენობით ამერიკული დახმარება მიიღო, მაგრამ არანაირი სამხედრო დახმარება 2008 წლის ომის შემდეგ. „საქართველოსთან უფრო მჭიდრო და ძლიერ სამხედრო კავშირებზე გადასვლა საფრთხეს შეუქმნის ჩვენს ძალისხმევას რუსეთთან ურთიერთობების გადატვირთვის მხრივ… ჩვენ ვერ ვხედავთ იმ გეოგრაფიული უპირატესობის, მოცულობისა და შესაძლებლობების განეიტრალების გზას, რომელიც რუსეთს აქვს“ (ინფორმაცია მოსკოვში ამერიკის ელჩის ჯონ ბაიერლის 2009 წლის ივნისის დეპეშიდან). წასვლის წინ, ბუშის ადმინისტრაციამ საქართველოსთან ხელი მოაწერა „სტრატეგიული პრატნიორობის შესახებ ქარტიას“, მაგრამ ეს დოკუმენტი ყველაფერია სტრატეგიულის გარდა. ეს ფაქტობრივად „ლეღვის ფოთოლია“ იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ აშშ-მ მისი ურთიერთობა საქართველოსთან უკანა პლანზე გადაწია. შესაძლოა, ამის შედეგად საქართველომაც გადაწყვიტა საკუთარი საგარეო პოლიტიკის დივერსიფიცირება, გააძლიერა რა კონტაქტები თურქეთთან და ირანთან. აშშ-ს წარმომადგენლები შეეცადნენ ქართველი კოლეგების დამშვიდებას იმ არგუმენტით, რომ ახლა საქართველო უფრო დაცულია, მას შემდეგ რაც ვაშონგტონი-რუსეთის ურთიერთობებში „გადატვირთვა“ ამუშავდა. თუმცა, რაღა თქმა უნდა, მათ ავიწყდებათ იმის დამატება, რომ გადატვირთვა გაცილებით მნიშვნელოვანია თავად აშშ-სთვის (ავღანეთთან და ირანთან დაკავშირებული თანამშრომლობა), ვიდრე რუსეთისთვის.

ჰანს მორიტცენი – დანიის სამეცნიერო კვლევების ინსტიტუტის (კოპენჰაგენი) უფროსი მკვლევარი



open democracy



http://foreignpress.ge/?p=16941
kote-1962
ილია კოკაია: “ფედერაციაში სრული იურიდიული ქაოსია”


5.04.2011 22:54


საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტმა რომ ტელევიზიის მეშვეობით გაიგო ეროვნული ჩემპიონატის ბოლო ტურის სკანდალური მატჩის (“ვიტ ჯორჯია” - “ზესტაფონი” 1:1) პერიპეტიები, მასთან ერთად, ჩვენც გაგვაკვირვა. თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, საქმისადმი ასეთმა მიდგომამ ყველაზე მეტად ს/კ “ზესტაფონის” პრეზიდენტი, ილია კოკაია გააოცა. იგი ამჟამად უცხოეთში იმყოფება და სატელევიზიო ეთერში იქიდან დარეკა და საკუთარი პოზიციის დაფიქსირება სცადა. ზვიად სიჭინავასთან მცირეხნიანი სიტყვიერი პოლემიკის დროს, არაერთი საინტერესო საკითხი გამოიკვეთა, რომელთა დასაკონკრეტებლად, “მსოფლიო სპორტი” იმერული კლუბის თავკაცს ტელეფონით დაუკავშირდა.


- ბატონო ილია, როგორც ვიცით, პრესასთან ურთიერთობას კარგა ხანს ერიდებოდით და რამ გამოიწვია თქვენი სატელევიზიო ჩართვა?
- მოგეხსენებათ, მე ეს თამაში არ მინახავს და მაინტერესებდა, ფედერაციის ხელმძღვანელის შეფასება მომესმინა. ჩვენ, ამ მატჩის მსაჯობით დაზარალებულებმა, ფედერაციაში პროტესტი კი არა, უბრალოდ წერილი გავაგზავნეთ, რათა მათ, ჯერ ერთი, მსაჯების მოქმედება შეეფასებინათ და მეორეც, გაგვეგო, მათი აზრით, რა დააშავა გელაშვილმა. პრესით რასაც ვეცნობოდი, ურთიერთგამომრიცხავი ინფორმაციები იყო - ჩვენი მხარე ფეხბურთელებს “ფრთიან ანგელოზებად” აცხადებდა და მსაჯებს “მონსტრებად”, მეორე მხარე კი, რა თქმა უნდა, პირიქით. თქვენს საიტზე ლაშა სილაგავას კომენტარსაც გავეცანი და განმარტება კარგი იყო, მაგრამ ჩემთვის მაინც დარჩენილი იყო გაუგებრობები.
ჩემთვის მთავარი იყო ის, როცა ფედერაციის პრეზიდენტმა მომხდარი გაიკვირვა და ამ თამაშზე რაც მოხდა, ტელევიზიით გაიგო. წარმოგიდგენიათ? ფედერაციაში, რომელიც დღეს ეროვნულ ჩემპიონატს კურირებს, მის პრეზიდენტს არ ეუბნებიან ასეთი მატჩის თაობაზე. თურმე, მას იმაზე მეტი საქმე ჰქონია, ვიდრე ტურის ცენტრალური მატჩის სკანდალური დეტალების ცოდნაა.
მეორე მიზეზი ამ ჩართვისა იყო ის, რომ “ზესტაფონი” სულ წერილებს მწერსო და ამას საკმაოდ შეწუხებული კაცის იერით აკეთებდა.
ეს ყველაფერი ჩემთვის შეურაცხმყოფელი იყო. წერილებს იმიტომ ვწერ ფედერაციას, რომ ერთმანეთთან სამუშაო რეჟიმში ვიყოთ. თუ ფედერაციის პრეზიდენტს უფრო კომფორტულად ტელევიზიის ეკრანთან მიაჩნია თავი და პრესის მეშვეობით ურთიერთობას ანიჭებს უპირატესობას, ჩვენ არც ეს გვიჭირს.
- როგორც ვიცით, თქვენს შორის კონფრონტაციული დამოკიდებულება არაა.
- ვინც არ უნდა იყოს პრეზიდენტი, ჩვენსა და ფედერაციას შორის არც შეიძლება კონფრონტაციული დამოკიდებულება იყოს. ჩვენ თუ ფეხბურთის განვითარება გვინდა, მხოლოდ საქმიანი ურთიერთობა უნდა გვქონდეს. ბევრი რამეა დასახვეწი ფედერაციის მუშაობაში, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ქუჩაში გამოვიდე და დროშით ხელში ვიმიტინგო. ვერავინ ვერ დამიმტკიცებს იმას, რომ ფედერაციას საათივით აწყობილი აქვს საქმე, თუნდაც მენთეშაშვილის საქმიდან გამომდინარე.
- მენეთეშაშვილამდე იყო ხორვატი ლეგიონერის, გრუიცას გაჭიანურებული დარეგისტრირება.
- ეს ფეხბურთელი სწორედ ისეთი მომენტისთვის ავიყვანეთ, რაც დაგვიდგა ცხინვალის “სპარტაკთან” თამაშამდე. 2 მცველი დისკვალიფიკაციის გამო ტოვებდა ამ თამაშს, ხიდეშელი უვარჯიშებელი და სიცხიანი იყო და დავრჩით 18 წლის მამუკა კობახიძის იმედზე. არ დაგვირეგისტრირეს, რადგან ფედერაცია ითხოვდა 15 ათას ლარს ლეგიონერის განაცხადში დამატებისთვის. ფულადი ურთიერთობის მოგვარების მრავალი გზა არსებობს, რის მოსაძებნადაც 8 წერილი მივწერეთ ფედერაციას - პასუხი ვერ მივიღეთ. ისიც შევთავაზეთ, რომ ურთიერთჩათვლის საფუძველზე მოგვეხდინა ანგარიშსწორება, მაგრამ ამაოდ. ვითამაშეთ ის თამაში, გადის 2 დღე და ფეხბურთელს არეგისტრირებენ. მას შემდეგ ისევ მივწერეთ - თუ ფული იყო გადასახდელი, ჩვენ ხომ არაფერი მოგვიცია, რა ახალი დოკუმენტი მიიღეთ ისეთი, რომ თამაშიდან ორ დღეში დაარეგისტრირეთ. ველოდებით ამ დოკუმენტს და დღესაც არ მიგვიღია.
პარადოქსია, მაგრამ პასუხებს მარტო ტელევიზიიდან ვღებულობ. თუ იმისთვისაა მოსული, რომ იქ თავისი პიარი იკეთოს, ფედერაცია საამისო ადგილი. ჩემი აზრით, ფედერაციის პრეზიდენტი რომელიმე კლუბის მენეჯერი, ან მეპატრონე კი არა, ბევრად მაღალი რანგის პერსონაა. იგი მთლიანობაში, ქართული ფეხბურთის საჭირბოროტო პრობლემების გადასაჭრელად უნდა მუშაობდეს. მის სიტყვას დიდი ფასი აქვს და როცა რაიმე იურიდიულ საკითხზე აკეთებს კომენტარს, შესაბამისი კონსულტაცია უნდა ჰქონდეს მიღებული.
რასაც ვაკვირდები, ფიფას რაღაც სპეციფიკური დამოკიდებულება აქვს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციასთან. გემახსოვრებათ, ჩვენთან მიმართებაში საკმაოდ გახმაურებული იყო პოლ კესანის საქმე - ჩვენ მან რასისტობაში დაგვწამა ცილი. ჩემთვის გასაგებია, ფეხბურთელს სხვა ქვეყანაში უნდოდა სათამაშოდ გადასვლა და კონტრაქტის დარღვევით რომ კომპენსაცია არ მოგვეთხოვა, ვიღაცამ ურჩია და ასეთი რამ ათქმევინა. ფიფამ დაარღვევინა მას კონტრაქტი და სხვაგან თამაშის უფლებაც მისცა. გაოგნებულები ვიყავით ამ გადაწყვეტილებით, მაგრამ რას გავაწყობდით. მე იმას კი არ ვამტკიცებ, რომ კონკრეტულად ზვიად სიჭინავას აქვს ფიფასთან რაიმე პრობლემა - მაშინ ფედერაციის სხვა ხელმძღვანელობა იყო სათავეში. ზოგადად ქართულ ფეხბურთს აქვს პრობლემა ფიფასთან - ამას ვხედავ და ვამბობ.
სანამ “ზესტაფონს” ჩავუდგებოდი სათავეში, ფიფას ლიცენზირებული აგენტი ვიყავი და ძალიან ბევრი ფედერაციის მეშვეობით ვურთიერთობდი ამ ორგანიზაციასთან. ვუყურებდი მოლდოვასა და უკრაინის ფედერაციების ურთიერთობას ფიფასთან და მერწმუნეთ, სულ სხვა ურთიერთობა იყო. იყო საკითხები, რომლებიც 2-3 საათში წყდებოდა, მაქსიმუმი 3 დღე ყოფილიყო. საქართველოდან გაგზავნილი იმავე შინაარსის და სპეციფიკის საქმეები კი თვეობით “იჭედება”.
საინტერესოა, რატომ ხდება ეს? იქნებ იურიდიულად არასწორად ვაკეთებთ საქმეს. მენთეშაშვილის ტრანსფერი მხოლოდ ჩვენი ფედერაციის მონაწილეობით განვახორციელეთ. ყველაფერს მასთან ვათანხმებდით - ებრაულ კლუბთან კონტაქტს, მათ საბანკო რეკვიზიტებს, ბანკში ფულის გადარიცხვას. ჩვენ ყველანაირ ვადებში ჩავეტიეთ და ფეხბურთელის ტრანსფერი ვერ მივიღეთ. ვკითხულობთ, რაშია საქმე - პასუხს ვერც ახლა ვღებულობთ.
იმას კი არ ვამბობ, რომ ფედერაცია არაფერს აკეთებს - აკეთებს, მაგრამ რაღაცაშია საქმე, ისეთი იურიდიული კაზუსებია მათ მუშაობაში, მე მის შეფასებას ვერ გავაკეთებ.
- კესანის საქმის შემდეგ, ფედერაციის მეშვეობით თუ გამოიყენეთ ფეხბურთელის მიერ კონტრაქტის დარღვევის გამო კუთვნილი კომპენსაციის მიღების უფლება?
- როცა ფიფამ კესანს თამაშის უფლება მისცა, მოვიკითხეთ ეს საკითხი და ველოდებოდით კომპენსაციის მიღების პროცედურის დაწყებას, მაგრამ გაირკვა, რომ იქაც დაგვიგვიანებია. არადა, ნებისმიერი შემდეგი ნაბიჯის გადადგმაში კლუბი ფედერაციას უნდა გაეფრთხილებინა.
დღეს ხორვატიას მოვუგეთ და ძალიან გვიხარია, თუმცა ეიფორიას ნუ მივეცემით და ყველაფერს საკუთარ ანგარიშზე ნუ მივიწერთ. კი, ფედერაციის დიდი ღვაწლიცაა ამ საქმეში, მაგრამ ყველამ კარგად ვიცით, რომ ეს თამაში მოიგო თემურ ქეცბაიას ნიჭმა, ნაკრების ფეხბურთელების თავდადებამ და საოცარმა გამართლებამ! მაგრამ, როცა ოჯახში ამდენი მოუგვარებელი პრობლემაა, ამას გამოსწორება უნდა. დღეს ყველაფერი არ ჩანს, მაგრამ ერთ დღეს ამოყოფს თავს და… ბოსნიის დღეში არ აღმოვჩნდეთ.
- ბოსნიამდე ჯერ შორია - მათ 3 პრეზიდენტი ჰყოლიათ და ის მოკვეთაც იმიტომ მოხდა.
- ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. 3 პრეზიდენტი ჰყავდათ თუ მათ საქმეში სახელმწიფო ერეოდა, მაგრამ ფაქტი ხომ ისაა, რომ ბოსნია ფეხბურთის გარეშე დარჩა. წარმოიდგინეთ თავი იმ ბიზნესმენების ადგილზე, რომლებმაც ბოსნიურ ფეხბურთში ფული ჩადეს - არ მინდა, რომ ამ დღეში აღმოვჩნდე.
- საქართველოში, საკლუბო ფეხბურთის იმ დონეზე დაფინანსება, რასაც თქვენ აკეთებთ, ძვირი სიამოვნებაა. თვლით თუ არა, რომ სწორი ნაბიჯი გადადგით?
- ვთვლი, რომ კი - ვიღაცამ ხომ უნდა ააღორძინოს ქართული ფეხბურთი? ბედნიერი ვარ, რომ ღმერთმა მომცა ამის საშუალება. ჩემი პოლიტიკისთვის მთავარი არაა საქართველოს ჩემპიონობა, თუ თასის აღება. ეს ჩვენი მიზნის მისაღწევი ერთ-ერთი გზაა, რათა ევროტურნირებზე გავიდეთ და იქ წარმოვაჩინოთ ღირსეულად ქართული ფეხბურთი.
როცა ტელევიზიით ვუყურე, როგორ აფურთხებდა ჩვენი ფეხბურთელი მსაჯს და როგორ იგინებოდა, მაშინვე მივიღე გადაწყვეტილება. ფედერაციამ რაც არ უნდა გადაწყვიტოს გელაშვილთან მიმართებაში, კლუბს მისი ვერდიქტი უკვე აქვს. მას არავითარ შემთხვევაში არ ეპატიება “ზესტაფონის” სახელის შერცხვენა.
- “დებატების” დროს ნახსენები იყო შარფი. როგორც მახსოვს, “ზესტაფონის” შარფით, ფედერაციის ყოფილი პრეზიდენტი ნოდარ ახალკაცი დადიოდა ოფიციალურ თამაშებზე.
- ალბათ, ის არ გახსოვთ, როდის ჰქონდა გაკეთებული ეს შარფი - პრეზიდენტობამდე, თუ პრეზიდენტობის დროს. კიდევაც თქვა მან მის ინტერვიუში, რომ ეს ბოლო მატჩია, როცა “ზესტაფონს” ვგულშემატკივრობ, რადგან ხვალიდან, როცა ფედერაციის პრეზიდენტი გავხდები, ყველა გუნდს ერთნაირად ვუქომაგებო (ეს იყო 2005 წლის 26 მაისს, “ზესტაფონსა” და “ლოკომოტივს” შორის გამართულ თასის ფინალზე, არჩევნები კი თერთმეტ ივნისს ჩატარდა - ფ.კ.). გუშინწინ თუ ზვიად სიჭინავა “ბაიას” შარფს ატარებდა, დღეს რა ვქნათ, ვუსაყვედუროთ?
თუ მას ახალკაცის მოღვაწეობა რაიმე კრიმინალურ ასპექტში გადაჰყავს, რომ რაღაც კრედიტები ჰქონდა არასწორად აღებული - არსებობს ასეთი საკითხების მოკვლევისთვის პროკურატურა და მან შეისწავლოს. ამას ტელევიზორით ხომ ვერ გავარჩევთ, არა?
რა ვქნათ, ვიძახოთ ხმამაღლა, რომ ფედერაციის ახალმა ხელმძღვანელობამ 100 ათას ევროზე მეტით აზარალა მის ორგანიზაციას? პირადად ვთხოვე “ტაოპრივატბანკის” დირექტორს, მივიყვანე ფედერაციაში და შევახვედრე მათ. მოილაპარაკეს, რომ 345 ათას ევროს გადაიხდიდა ფედერაცია და ის ძველი კრედიტიც დაიხურებოდა. პრინციპული თანხმობა იყო, რომ ამ შეთანხმებაზე ხელი ორივე მხრიდან მოეწერებოდა, მაგრამ ფედერაციამ იცრუა. ბანკი იძულებული გახდა, რომ სასამართლოში შეეტანა სარჩელი და ამ გზით, 475 ათასი ევროს გადახდა დაეკისრებინა ფედერაციისთვის. რატომ არ კითხულობთ, ვინ აზარალა ქართული ფეხბურთი ამხელა თანხით და ვინ უნდა გადაიხადოს იგი.
რა თქმა უნდა, ასეთი სიმართლე არავის მოეწონება - მასზე ტელევიზორში ვერ ვიყვირებდი, რადგან არავის აინტერესებს ამის გაგება. გამოდიან ტელევიზიით და ამ ბანკის წინააღმდეგ პრესკონფერენციას აწყობენ. იცით, ეს რას გამოიწვევს - საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციას სესხის აღება დასჭირდება და ასეთი დამოკიდებულების გამო ყველა ბანკი უარს ეტყვის.
- მგონი, თქვენ იყავით ერთი მათგანი, ვინც 2011 წლის ოცდაორ იანვარს ჩატარებულ ფედერაციის პრეზიდენტის არჩევნებს არ დასწრებიხართ.
- სულმნათ ნოდარ დუმბაძეს აქვს ერთ-ერთ ნაწარმოებში ნათქვამი - ხელის მოსაკიდებელი ადგილი არ იყო დარჩენილიო. ასეთ დროს ვთვლი, რომ არც იყო საჭირო ჩემი ჩამოსვლა.
- თქვენ გული დაგწყდათ, რომ ეს ადგილი არ იყო დარჩენილი და იმიტომ არ ჩამოხვედით, თუ პრინციპულ მოსაზრებათა გამო შეიკავეთ თავი სიჭინავას დანიშვნაში მონაწილეობისაგან?
- არა, უბრალოდ იმ წარმართულმა საარჩევნო კომპანიამ და 20-მა საარჩევნო სუბიექტმა რომ წარადგინა, ეს ჩემი აზრით, ყოველგვარ მარაზმს გასცდა და არ მინდოდა მეც მათ შორის ვყოფილიყავი.
- ამიტომ ხომ არაა თქვენი კლუბისადმი ასე “განსაკუთრებული” დამოკიდებულება - იქ გრუიცას, აქ მენთეშაშვილის საქმეები, ახლა “ვიტ ჯორჯიასთან” არჩათვლილი გოლი.
- არავითარ შემთხვევაში, არც მიგრძვნია რაიმე ცუდი. ჩვეულებრივად დავდიოდი ფედერაციაში, მოლაპარაკებებს ვმართავდი და სხვა. ჩვენ უნდა გამოვიდეთ იქიდან, რომ ვაკეთებთ საერთო საქმეს. შეიძლება მე ვცდები, არასწორად ვლაპარაკობ, მაგრამ საბოლოოდ, ყველაფერი იურიდიულ ჭრილში გადადის.
ბატონმა ზვიადმა ახსენა, რაღაც ვალი დაგიფარეთო და კმაყოფილი უნდა იყოთო. მოვიკითხე ეს ყველაფერი და აღმოჩნდა - სფფ-ს ჩვენი კლუბიდან აღებული ჰქონდა ვალი, რომლის დაფარვა დააგვიანა. ჩვენ კი, მისი გადახდა საგადასახადო კუთხით დაგეგმილი გვქონდა. ეს სხვანაირად ვერც მოხდებოდა, რადგან აქეთ შეგვექმნებოდა პრობლემები. ვალის პროცენტის სამ წერილობით მოთხოვნაზე პასუხი არ გვითხრეს, მეოთხეზე კი ზეპირად მოგვახსენეს - არ ვეთანხმებით ამ ვალსო.
როცა 2 იურიდიული სუბიექტი ვერ თანხმდება, მიდიან სასამართლოში. ბუნებრივია, შევიტანეთ საქმე არბიტრაჟში და როგორც კი საქმეს “ტაოპრივატბანკის” მსგავსი სუნი აუვიდა, ფული იმწამსვე გადმოირიცხა. ვსვამ კითხვას, საჭირო იყო ასეთი “კონცერტი”? ჩემთვის გაურკვეველია, თუ რას აკეთებს ფედერაციის იურიდიული სამსახური.
- ფედერაციისვე დაფუძნებულ არბიტრაჟში სიმართლის საპოვნელად მისვლა ყოველთვის დადებით შედეგს მოიტანს?
- მეც მაგას გავიძახი, რომ უნდა დაფუძნებულიყო დამოუკიდებელი სპორტული არბიტრაჟი. როცა მას რომელიმე კლუბი, ფედერაცია, ან პროფლიგა აფუძნებს, ეს კანონის დარღვევაა და შემდეგ მეპატიჟებიან, მოდი და ამ ჩემს არბიტრაჟში გავარჩიოთ საქმეო. ეს არბიტრაჟი აპირებს ჭანტურიასა და “ზესტაფონის” დავის გარჩევას. გეკითხებით - სად აპირებენ მერე ამ გადაწყვეტილების აღსრულებას? მერწმუნეთ, არცერთი სასამართლო მათი განაჩენის აღსრულებაში არ მიიღებს მონაწილეობას.
ფედერაციას რომ არავითარი იურიდიული ავტორიტეტი არ აქვს, იგივე მენთეშაშვილის ტრანსფერმა აჩვენა. კლუბმა ვერ მიიღო ვერავითარი დასრულებული პასუხი კითხვაზე - რატომ არ დაარეგისტრირეს ეს ფეხბურთელი? ის რომ ძალიან ცუდ დღეშია, ვინ უნდა აგოს პასუხი? ვერ თამაშობს, ხელფასს ვერ იღებს და ვისი ბრალია - ფიფასი, სფფ-სი, ებრაული კლუბის? მისი უფლებების დასაცავად, ვინმეს სახელზე ხომ უნდა შეიტანოს სარჩელი, არა?
- ერთ-ერთ კომენტარში, სფფ-ის პრეზიდენტი საუბრობს სოლიდარობის თანხაზე, რომელიც იმ კლუბებს აქვთ გადასახდელი, რომლებიც ფეხბურთელებს ასხვისებენ და ამაში თანხას იღებენ. საინტერესოა, თქვენ თუ ხართ პირნათელი ტრანსფერიდან იმ 5%-ის გადახდაში, რომელზეც არაერთხელ უთქვამს ზვიად სიჭინავას?
- ეს მეც წავიკითხე და გაოგნებული დავრჩი. ფიფას კანონით, სოლიდარობის თანხა, ესაა თანხა, რომელიც უნდა გადაიხადოს მყიდველმა კლუბმა, ამ ფეხბურთელის აღმზრდელი კლუბის სასარგებლოდ, თუ იგი 23 წლამდე ასაკისაა. რა შუაშია აქ ფედერაცია? ერთადერთი გამონაკლისია, როცა ვერ დგინდება ფეხბურთელის აღმზრდელი კლუბი. მაშინ მყიდველი კლუბი მართლაც ვალდებულია ფედერაციაში გადაიხადოს ბავშვთა ფეხბურთის მხარდაჭერის ფონდში.
იმის ჰაერზე ლაპარაკი, რომ ფედერაციას ყველა ტრანსფერიდან ეკუთვნის სოლიდარობის 5%, ან კანონის უცოდინრობაა, ან ვინმეს შეცდომაში შეყვანის მცდელობა. ჩვენ სწორედ ეს გვაღელვებს - არ შეიძლება, ფედერაციის პრეზიდენტმა ასეთი არაკომპენტენტური განცხადებები აკეთოს.
- ლეგიონერების 15-ათასიან გადასახადზეც გექნებათ საკუთარი აზრი.
- ამ საკითხზე გაგზავნილ ჩვენს წერილში მათ ვეკითხებით - რის საფუძველზე მიიღეთ ასეთი გადაწყვეტილება. პასუხი დღესაც არ მიგვიღია.
ამ საკითხზე ერთ საინტერესო შემთხვევას გეტყვით. ლეგიონერის გადასახადი პროფლიგის დებულებაშია დაფიქსირებული, რომელიც უკვე მხოლოდ ქაღალდზე არსებობს. ვსვამ კითხვას, თუ პრაქტიკულად არარსებული ლიგის დებულებით მეკუთვნის 15 ათასის გადახდა, ფედერაცია რა შუაშია?
ვიმეორებ, ფედერაციაში სრული იურიდიული ქაოსია. ყოველთვის ვეუბნები ამას პირად საუბარში პრეზიდენტს თუ ფედერაციის სხვა ხელმძღვანელ პირს. იურიდიული და ფინანსური მხარე ფედერაციის საქმიანობის ძირითადი შემადგენელი ნაწილია.
- ბოლოს, თქვენს კლუბზეც ვთქვათ. ითვლება, რომ ს/კ “ზესტაფონი” ერთ-ერთი გამართული ინფრასტრუქტურის მქონე ორგანიზაციაა. ვიცით, რომ დიდი გეგმები გაქვთ. იქნებ მათ შესახებაც გვითხრათ.
- ჩვენ კიდევ ბევრ რამეს ვაპირებთ. გვაქვს საწვრთნელი ბაზის, სტადიონის რეკონსტრუქციის პროექტები. გვინდა, რომ ზესტაფონში ფეხბურთს ნამდვილი ევროპული იერი მიეცეს. საქმის კეთებაში უამრავი პრობლემა ჩნდება, რომლის ლოკალიზაცია და გადაწყვეტა დროს მოითხოვს. ბაზაზე მეორე მოედანს ვაკეთებთ, მესამეც დაწყებულია, მაგრამ ვფერხდებით სარწყავი წყლის პრობლემის გამო. სტადიონს რაც შეეხება, უეფას სტანდარტებში რომ მოვთავსდეთ და ყველა საკვალიფიკაციო ეტაპის ჩვენთან ჩატარება გახდეს შესაძლებელი, გარკვეული ფართობის მომატება კიდევ გვჭირდება.
ფაქტი ისაა, რომ გაჩერებას არ ვაპირებთ და დაწყებულ საქმეს ბოლომდე მივიყვანთ.
- ბარემ, ისიც ვთქვათ, თქვენი უცხოეთში ყოფნა რითაა გამოწვეული?
- მოგეხსენებათ, ფეხბურთს ძალიან ბევრი ფული სჭირდება. ეს ფული საშოვნელია და ჩემი ბიზნესის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილი არის აქტივები, რომლებიც ჩვენ უცხოეთში გაგვაჩნია. ამიტომ მიწევს ევროპაში ხშირი გადაადგილება და ახლაც ესაა ჩემი აქ ყოფნის მიზანი.
რაც შეეხება ჩვენს უახლოეს გეგმებს, გვინდა, დასრულებული სახე მივცეთ ბაზას, სტადიონს, ასევე ინვესტორი დავაინტერესოთ ქუთაისში, ან ზესტაფონში შესაბამისი კატეგორიის სასტუმროს აშენების თვალსაზრისით. მაგრამ ამ ყველაფერს ნელ-ნელა განვითარება და ქართული საფეხბურთო სახლის სწორი მუშაობა სჭირდება, რომ ეს ყველაფერი ქუჩაში არ დაგვრჩეს.
მართალი გითხრათ, ორჯერ მქონდა გადაწყვეტილება მიღებული, რომ ფეხბურთი მიმეტოვებინა. მესამედაც თუ მივიღე ასეთი გადაწყვეტილება, უკვე აღარ შევცვლი. ბოლომდე მინდა გავაკეთო ის, რაც გასაკეთებელია. თუკი, ასეთი რამ ქვეყანას არ უნდა, ხალხს არ უნდა და ფეხბურთის მმართველ ორგანოს, ჩემი სურვილი სურვილად დარჩება.
მერწმუნეთ, ყველაფერს ძალიან დიდი მხარდაჭერა სჭირდება - დაწყებული გუნდიდან, რომ ფეხბურთელმა ცოტა მეტ პროვოკაციას გაუძლოს. ჩვენ თუ გადავჭერით ეს ყველაფერი, ჩემი ბოლო ცდა ქართული ფეხბურთისთვის წარმატებით დაგვირგვინდება.
ძალიან მინდა, რომ საქართველოში ფეხბურთი განვითარდეს, სწორი გზით წავიდეს ეს პროცესი. აუცილებელი პირობაა კლუბების სწორი განვითარება, სხვანაირად, გლობალური წარმატება ვერ მოვა. მოდი, სიმართლე ვთქვათ - ლატვიის ნაკრებმაც ითამაშა ევროპის ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე. მერე რა? დღეს ლატვიაში ფეხბურთი აღარ არსებობს. ეს იმიტომ, რომ მხოლოდ ნაკრებზე იყო აქცენტი გადატანილი. თუმცა, ჩემთვის ეროვნული ნაკრების ყველა წარმატებას განუზომელი სიხარული მოაქვს. პირადად, ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ ნაკრები პრეროგატივა იყოს. გული მწყდება, რომ ისრაელთან თამაშზე ერთი ფეხბურთელი იყო მინდორზე, რომელიც ქართულ კლუბში თამაშობს. ე.ი. რა გამოდის? ჩვენი ფეხბურთის რესურსი ილევა. შევსება ისევ და ისევ ეროვნული ჩემპიონატიდან სჭირდება. კი ხედავთ, 17-18 წლის ახალგაზრდების გადინებას რა შედეგიც მოაქვს.
არ მინდოდა ამაზე საუბარი, მაგრამ როცა ფედერაციის დღევანდელი აღმასკომის შემადგენლობას გადავავლე თვალი, ჩემთვის ყველაფერი ნათელი გახდა – იქ საღი აზრის მოსმენა აღარავის უნდა. აღმასკომში ვერცერთი კლუბის წარმომადგენელს, ვერცერთ ინვესტორს ვერ ნახავთ, იქ მხოლოდ დანიშნული რეგიონული ფედერაციების პრეზიდენტები არიან. მაპატიეთ, იქ ს/კ “სამტრედიას” წარმომადგენელია, რომელიც არა მგონია, რამე გადაწყვეტილებას იღებდეს.
მე არ ვამბობ, რომ ჩემი აზრია მარტო საღი, მაგრამ როცა ქართულ ფეხბურთს მხოლოდ რამდენიმე ფულიანი სპონსორი ჰყავს და მისი აზრი არ გაინტერესებს, ეს ქველმოქმედისთვის საინტერესო თემა უკვე აღარაა.


ფრიდონ კერვალიშვილი


http://worldsport.ge/Read.aspx?news=18679&lang=1
kote-1962
07-04-2011 პედაგოგი მანდატურისა და სკოლის დირექტორის წინააღმდეგ

არასამთავრობო ორგანიზაცია „კონსტიტუციის 42-ე მუხლმა“ თბილისის საქალაქო სასამართლოში მე-8 საჯარო სკოლის დირექციის წინააღმდეგ სარჩელი შეიტანა. საქმე მანდატურის განცხადების საფუძველზე სკოლის დირექტორის მიერ მასწავლებლის სამსახურიდან გათავისუფლების ფაქტს ეხება. თბილისის მე-8 საჯარო სკოლის სამსახურიდან დათხოვნილი პედაგოგის ლალი კიკნაძის მონაყოლის თანახმად, 2 მარტს გაკვეთილზე შესულმა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა კლასში საკლასო ჟურნალი ვერ შეიტანა. ეს გარემოება შეუმჩნეველი არ დარჩენია მანდატურ გიორგი ინასარიძეს. „ამოიყვანა თავისი მანდატურები, რაციით გამოიძახა და შექმნა ისეთი გარემო, რომ ჩვენ ვიყავით დანაშაულზე წასწრებული პედაგოგები. კედელთან დაგვაყენა. ერთ-ერთი მასწავლებელი მივიდა და ჟურნალი აიღო, პედაგოგს ავუტანო. არა, ადგილზე დადეთო, თქვა და ამას მოჰყვა გარჩევები. მოკლედ, ძალიან განერვიულდა ყველა, იმიტომ, რომ ეს კაცი ნამდვილად ძალიან ზედმეტად იქცეოდა. ისეც კი, რომ ერთმა უთხრა, ბარემ თოფი მოგვადე შუბლზეო. ასეთი შეძახილები იყო. მერე მე ბოლოს ვუთხარი, ამდენს რატომ ნერვიულობთ-მეთქი. ეს ჟურნალი აგვეტანა-მეთქი იმ მასწავლებელთან, თუ ეს უფრო მნიშვნელოვანია ამ რეფორმაში, ვიდრე პედაგოგი და შეგიძლიათ ამის გამო მასწავლებლები წნეხში მოგვაყოლოთ, აგვეტანა-მეთქი ეს ჟურნალი. მაშინვე მკითხა, რა გვარი ხარო. ვუთხარი და მაშინვე ჩავიდა და დაწერა ის, რომ მე უნდობლობა გამოვაცხადე მანდატურის რეფორმასთან დაკავშირებით“. ქალბატონი ლალი ამბობს, რომ მას რეფორმის საწინააღმდეგო არაფერი აქვს და დღემდე ვერ გაუგია, რა გახდა მისი სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზი. სკოლის დირექტორმა, ელისო ნიკოლაშვილმა ლალი კიკნაძე, მანდატურის მიერ წარდგენილი დარღვევის აღრიცხვის ფურცლის საფუძველზე, ბრძანებით გაათავისუფლა მას შემდეგ, რაც პედაგოგმა ნებაყოფლობით სამსახურის დატოვებაზე უარი განაცხადა. ლალი კიკნაძე აზუსტებს, რომ დირექტორი მას განცხადების დაწერას თავად სთხოვდა და მანდატურების როტაციის შემდეგ სამსახურში აღდგენასაც ჰპირდებოდა. „სკოლა არანაირ კომენტარს ამასთან დაკავშირებით არ აკეთებს. სკოლა პასუხს არ სცემს კითხვებს“, - გვითხრეს მე-8 საჯარო სკოლაში. „მერვე სკოლაში ინციდენტთან დაკავშირებით ჩვენი სამსახური კომენტარს არ აკეთებს“, - გვიპასუხეს სკოლის მანდატურის სამსახურში. „არ ვაკეთებთ კომენტარს ამასთან დაკავშირებით. სამინისტრო დღეს ამასთან დაკავშირებით კომენტარს არ გააკეთებს“, - განგვიმარტეს განათლების სამინისტროშიც. „სამინისტროს რეაგირებას ნამდვილად ველოდები, იმიტომ რომ მართლა მაინტერესებს მათი აზრი. იმიტომ რომ მე ველოდები მათგან თანადგომას. მანდატურის სამსახურის უფროსი ძალიან იცავს თავის მანდატურს და მე მინდა, რომ ჩემმა მინისტრმა თავისი პედაგოგი დაიცვას. ძალიან მინდა, იმიტომ რომ მე მართლა არაფერი დამიშავებია, მართლა“, - შენიშნა, თავის მხრივ, სამსახურიდან გათავისუფლებულმა პედაგოგმა ლალი კიკნაძემ, რომლის უდანაშაულობაში ეჭვი სკოლის დირექტორმა, ბრძანების თანახმად, მასწავლებლის პროფესიული ეთიკის კოდექსის ორი მუხლის, ზოგადი განათლების შესახებ კანონის სამი მუხლისა და შრომითი ხელშეკრულების 1 მუხლის მიხედვით შეიტანა. როგორც „კონსტიტუციის 42-ე მუხლში“ განმარტავენ, გათავისუფლების ბრძანებაში მითითებული გარემოებები არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს კონტრაქტის მოშლასა და ადამიანის სამსახურიდან გათავისუფლებას, საქმეში კი, უმთავრესად, მანდატურის მიერ უფლებამოსილების გადამეტება იკვეთება. არის თუ არა მასწავლების მიერ გაკვეთილის წინ ჟურნალის სამასწავლებლოში დარჩენა მანდატურის რეაგირების ტოლფასი დარღვევა და აქვს თუ არა მასწავლებელს საკუთარი აზრის გამოხატვის უფლება? ამ კითხვაზე „კონსტიტუციის 42-ე მუხლის“ გამგეობის თავმჯდომარე თამარ გაბისონიამ გვიპასუხა: „ფაქტი, რომელზეც მასწავლებელმა ლალი კიკნაძემ გამოთქვა თავისი მოსაზრება, კერძოდ, რომ ჟურნალი ავუტანოთ მასწავლებელს, თუკი ეს უშლის რეფორმას ხელს, მიიჩნია მანდატურმა მანდატურის რეფორმისადმი უნდობლობის გამოცხადებად და შეადგინა სამართალდარღვევის აქტი. ერთი, რომ მანდატურის რეფორმა არ არსებობს, არსებობს განათლების რეფორმა, რომლის შემადგენელი ნაწილია მანდატურის სამსახური. რომც გამოეხატა უნდობლობა, ეს არ შეიძლებოდა დადებოდა საფუძვლად სამსახურიდან მის გათავისუფლებას, ვინაიდან ადამიანს დემოკრატიულ საზოგადოებაში უფლება აქვს ენდობოდეს ან არ ენდობოდეს, უჭერდეს ან არ უჭერდეს მხარს რომელიმე რეფორმას“. როგორც თამარ გაბისონიამ აღნიშნა, მანამ, სანამ ორგანიზაცია ლალი კიკნაძის სახელით თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიმართავდა, პედაგოგის სამსახურში დარჩენის თხოვნით ყველა შესაბამის ინსტანციას მიმართა. ლალი კიკნაძის მხარდამჭერ განცხადებას 42 პედაგოგი აწერს ხელს. სახელმწიფო უწყებებიდან პასუხი ჯერჯერობით არ ჩანს. სასამართლოში კი მოსარჩელე პედაგოგის სამსახურში აღდგენისთვის, გაცდენილი დღეებისა და მორალური ზიანის ანაზღაურებისთვის იბრძოლებს.



ნონა მჭედლიშვილი

რადიო „თავისუფლება“



http://humanrights.ge/index.php?a=main&pid=13170〈=geo
kote-1962
Кому достанутся 9 процентов нефти Земли

07.04.11 14:20



Волна нестабильности затронула и одно из богатейших государств мира — Кувейт. В конце марта по стране прокатились массовые протесты со стороны местных шиитов, требовавших от властей проведения реформ.

Реакция властей последовала незамедлительно: кувейтский эмир отправил в отставку правительство и объявил о том, что реформы будут. Но можно ли назвать таковыми простое повышение пособий и пенсий (до 700 долларов не имеющим семьи и до 1200 семейным). Каждый из граждан Кувейта также получил по 3500 долларов и право бесплатно получать еду на протяжении ближайших 14 месяцев. Разумеется, не забыли и силовиков, зарплаты которых были увеличены в два раза.

И вслед за этим резко обострились ирано-кувейтские отношения. Власти эмирата обвинили в провоцировании беспорядков Тегеран. 31 марта МИД Кувейта отозвал посла из Ирана и заявил о высылке трех иранских дипломатов, якобы создавших шпионскую сеть в этой стране.

Кроме того, суд Кувейта впервые с 2009 года вынес смертный приговор троим подсудимым, признанным виновными в шпионаже в пользу Ирана. Среди них якобы два подданных Исламской Республики.

Одновременно эмират предупредил о том, что не потерпит более вмешательства в свои дела. Министр иностранных дел Кувейта Мухаммад ас-Сабах предупредил, что власти эмирата вышлют любого иранского дипломата, заподозренного в причастности к шпионской деятельности.

Кувейтская газета Al-Seyassah пишет, что в случае реализации иранского заговора Иран смог бы изменить баланс сил в регионе. Ссылаясь на информированные источники, газета утверждает, что якобы Тегеран планировал усилить беспорядки за счет подпитки шиитов, раздувая их "геноцид", после чего под предлогом защиты шиитского населения Бахрейна начал бы оккупацию принадлежащих Кувейту островов в Персидском заливе силами Корпуса стражей Исламской революции.

Но этого кувейтским властям показалось недостаточно: 4 апреля на экстренную встречу собрался Совет сотрудничества арабских стран Персидского залива, который осудил "вопиющее вмешательство Ирана в Кувейте".

Глава МИД ОАЭ шейх Абдалла бин Заид аль-Нахьян настоятельно рекомендовал Ирану как следует изучить устав Совета по сотрудничеству прежде, чем вмешиваться в дела этих государств. Иными словами, он открыто намекнул на то, что за Кувейт вступятся остальные нефтяные монархии Персидского залива. Напомним, что в Совет по сотрудничеству входят Саудовская Аравия, Кувейт, ОАЭ, Катар, Бахрейн и Оман.

Однако иранские власти решительно отметают подобные обвинения. Так, верховный лидер Исламской республики аятолла Али Хаменеи заявил, что "арабская весна народов" стала следствием революции в Иране 1978-1979 годов. По его словам, Исламская революция и дальнейшее "сопротивление" народа Ирана вдохновило на борьбу население других стран региона.

А пресс-секретарь МИД Ирана Рамин Мехманпараст подчеркнул, что ни о каком заговоре не пришлось бы вести речь, если бы власти стран Персидского залива "прислушались к требованиям своих граждан".

И как заявил председатель парламентской комиссии Ирана по национальной безопасности и иностранным делам Алаэддин Боруджерди, обвинения Кувейта в адрес Ирана — это попытка отвлечь внимание от массовых убийств мирных граждан в Бахрейне.

Однако официальный Тегеран делает попытки восстановить отношения с Эль-Кувейтом. Так, министр иностранных дел Ирана Али Акбар Салехи в разговоре со своим кувейтским коллегой шейхом Мухаммадом Сабахом ас-Саламом ас-Сабахом поспешил возложить за это ответственность на внешние силы. Одновременно президент Ирана Махмуд Ахмадинеджад обвинил США и Израиль в попытке стравить Иран с арабскими странами.

К этому надо добавить, что от того, кто будет контролировать Кувейт, будет зависеть финансовая стабильность мира. Так, по оценке международных экспертов, на территории этой страны находится девять процентов всей нефти планеты.

Что же все-таки происходит в Кувейте и кто стоит за последними выступлениями в этой стране? На этот вопрос в интервью "Правде.Ру" ответили эксперты Евгений Сатановский и Раджаб Сафаров.

Евгений Сатановский, президент Института Ближнего Востока: "Отношения Ирана с Кувейтом находятся в крайне напряженном состоянии еще со времен Ирано-иракской войны 1980-х годов. Тогда Иран обстреливал кувейтские танкеры. С той поры в регионе многое изменилось. В результате операции США у Ирана не стало его старого врага Ирака. Однако это параллельно породило для него ряд проблем. В том числе, то, что Кувейт за это время стал мегабазой для США, которые прекрасно знают о том, что единственный глубоководный порт в Персидском заливе — Эль-Кувейт.

К этому надо добавить и неурегулированность территориальных споров, включая принадлежность ряда островов и нефтяных полей. Так что заинтересованность Ирана в Кувейте понять можно.

Но также нельзя забывать и о том, что положение шиитов Кувейта немногим лучше положения их единоверцев в Бахрейне. Численность кувейтских шиитов по разным данным, составляет от 45 до 50 процентов всего населения эмирата. Однако они почти полностью бесправны. Так что особых усилий для того, чтобы их поднять, даже не стоит предпринимать. Если же рассматривать ситуацию в Кувейте в комплексе, то она довольно тревожная для нынешних властей. Дело в том, что из нынешних 2,9 миллиона живущих там человек 1,3 миллиона являются абсолютно бесправными во всех отношениях иностранными рабочими. Из оставшихся следует выделить несколько сотен тысяч не менее бесправных бедуинов. Многие из них попали под владычество Кувейта при прежнем разделе так называемой "нейтральной зоны".

Что касается тех денежных щедрот, которые излил на головы своих подданных Его Величество эмир, то они коснулись главным образом лишь граждан страны. А многие из шиитов таковыми не являются.

Но ирано-кувейтские отношения нельзя рассматривать в отрыве от ситуации на всем Аравийском полуострове. Ключевую роль здесь играет именно ирано-саудовское соперничество. А Кувейт, Катар, Бахрейн и прочие являются союзниками Саудовской Аравии. Что же касается его возможного исхода, то трудно делать прогнозы. Однако проблем у Саудовской Аравии столько, что рано или поздно она рухнет".

Раджаб Сафаров, генеральный директор Центра изучения современного Ирана: "На самом деле влияние Ирана на нынешние процессы в арабском мире абсолютно минимально. Они идут естественным образом. Дело в том, что монархии стран Персидского залива сами довели дело до такого положения. Их политическая система и обусловила полную бесправность значительной части контролируемого ими населения, особенно шиитов. До недавнего времени им это сходило с рук. Но сейчас, в эру информационных технологий, люди становятся осведомленными относительно того, как монархические режимы, горстка людей, перераспределяют национальное богатство. Происходит пробуждение ислама. Столкнувшись с проявлениями массового народного недовольства, эмиры, короли и шейхи пытаются погасить его разовыми подачками. Но они могут лишь отсрочить на непродолжительное время гибель этих режимов.
Правда.ру


© Все права защищены
Iran News - 2002, E-mail: info@iran.ru
Лицензия Минпечати РФ №77-6912
kote-1962
Лидер грузинской партии «Свободные демократы» Ираклий Аласания :

«Грузии нужно больше армянских политиков»


Среда 30 Март 2011 15:22



Эксклюзивное интервью лидера грузинской партии «Свободные демократы» Ираклия Аласания Медиамакс



В 2002 году Ираклий Аласания был назначен первым заместителем министра национальной безопасности Грузии. В 2004 году он стал замминистра обороны и замсекретаря Совета национальной безопасности. В сентябре 2004 года Аласания стал председателем «правительства Абхазии в изгнании» и специальным представителем президента Грузии по грузино-абхазским переговорам. В 2006 году Ираклий Аласания был назначен постоянным представителем Грузии в ООН и ушел в отставку с этого поста в декабре 2008. В июле 2009 основал оппозиционную партию «Свободные демократы». Директор Медиамакс Ара Тадевосян побеседовал с Ираклием Асалания в ходе Брюссельского Форума, организованного немецким Фондом Маршалла США.

- Как вы оцениваете нынешнеее состояние армяно-грузинских отношений?

- Армения является не только хорошим соседом, но и исторически была стратегическим партнером Грузии. Сегодняшние отношения находятся на очень высоком уровне, и улучшение отношений в сфере экономики, туризма и других областях за последние годы было значительным. Несмотря на то, что я нахожусь в оппозиции к нынешнему грузинскому правительству, это один из тех немногих вопросов, по которым мы солидарны. Мы хотим, чтобы наши отношения с Арменией стали более прочными и сильными. Мы понимаем, что эти отношения важны не только в двустороннем контексте, но и для всего региона. Мы желаем видеть Армению более вовлеченной в региональные энергетические и инфраструктурные проекты.

Армяне Грузии являются одной из самых больших общин в нашей стране, и мы дорожим этими отношениями. Но я хочу, чтобы грузинское правительство и политики делали больше для армян, живущих в Тбилиси и Самцхе-Джавахетии с тем, чтобы они чувствовали себя более вовлеченными в процесс строительства Грузии. Предприняты первые шаги в этом направлении посредством улучшения инфраструктур, в частности, восстановления дорог. Но требуется намного больше. Поскольку мы готовимся к следующим парламентским и президентским выборам, мне бы хотелось, чтобы в нашей стране появилось больше армянских политиков, Грузии это будет только выгодно.

- Некоторые утверждают, что элиты в Грузии с подозрением относятся к Армении из-за ее крепких связей с Россией, а армянские элиты так же подозрительны в отношении Грузии из-за ее тесных отношений с Азербайджаном.

– Подобные фобии и подозрения не имеют под собой основы. Даже в самый тяжелый период, в августе 2008 года, в ходе войны с Россией, наши отношения с Арменией были прекрасными, и наши братья в Армении понимали, через что нам пришлось пройти. И у нас была поддержка Армении в отношении территориальной целостности Грузии, что в тот период было для нас очень чувствительным вопросом.

- Вопрос конфликтов – другой фактор, оказывающий свое воздействие на грузино-армянские отношения. По объективным причинам Армения поддерживает принцип права на самоопределение, а Грузия выводит на передний план принцип территориальной целостности.

– Я думаю, что правящие элиты в Тбилиси и Ереване понимают, что нам следует быть очень осторожными в этих вопросах, не давая никаких поводов третьим странам использовать наши позиции друг против друга. Нам повезло, что у нас стратегическое партнерство с Арменией, так же, как и с Азербайджаном. Мы понимаем, что переговоры между Ереваном и Баку очень трудные, и Грузия готова сыграть роль примирителя тогда, когда это будет необходимо. Но это может произойти лишь в том случае, если армяне и азербайджанцы сочтут это нужным.

- Что вы думаете о попытках нормализовать армяно-турецкие отношения?

- У нас стратегические отношения с Турцией в области экономики, безопасности и военной сфере. Мы будем только рады увидеть знаки примирения между Арменией и Турцией. Я сделал специальное заявление, когда стартовал армяно-турецкий процесс, и я поддержал его, как очень важное развитие для всего региона. Очень важно понять, что без обоюдной помощи регион не будет развиваться. Я очень надеюсь, что процесс продолжится и приведет к конкретным результатам.

- Какова внутриполитическая ситуация в Грузии сегодня? Было время, когда оппозиция была очень активной и требовала отставки властей. Сегодня ситуация кажется спокойнее.

– Я очень оптимистично настроен в отношении будущих выборов. Сейчас мы ведем переговоры с правительством для создания лучших условий и среды для выборов. Международное сообщество поддерживает этот процесс, и мы надеемся согласовать в ближайшие месяцы правила игры. Это даст нам шанс участвовать в выборах в справедливой атмосфере. Я оптимистичен в отношении шансов моей партии, так как в сложившейся электоральной среде мы получили 20% голосов на местных выборах в Тбилиси, что означает, что у нас имеется солидная основа. Восемь главных оппозиционных партий Грузии с различными идеологиями и электоратом сегодня действуют единым фронтом с тем, чтобы добиться изменений в избирательной среде.

- То есть, между грузинской оппозицией и правительством существует диалог относительно фиксации правил игры?

- Да, и это хорошо. Это нелегко, мы проходим через множество проблем в ходе переговоров, но власти и оппозиция понимают, что сейчас у Грузии есть шанс продемонстрировать сами себе и международному сообществу, что мы можем делать изменения посредством демократических институтов и процедур.

http://mediamax.am/ru-news-98-447.html
kote-1962
Бидзина Гиоргобиани: Грузия –вымирающая страна по демографическим, экономическим и политическим показателям

Friday, 08 April 2011 09:47




Проведенный 31 марта 1991 года Звиадом Гамсахурдия референдум стал правовой основой для принятия Грузией суверенитета. Как прошла страна трудный путь борьбы за независимость и стала ли за 20 лет Грузия независимой и демократической, об этом из Германии беседует соратник Звиада Гамсахурдия, член Верховного совета, ныне находящийся в изгнании Бидзина Гиоргобиани.

- Референдум 1991 года стал основанием для объявления Грузией независимости. Как вы думаете, исполнилась мечта Звиада Гамсахурдия, Мераба Костава и других деятелей национального движения?

- Восстановление независимости Грузии юридически основывалось на итогах референдума от 31 марта. Этот референдум знаменателен тем, что был проведен на территории почти всей Грузии (кроме Гудаутского района). Звиад Гамсахурдия и Мераб Костава представить себе не могли, в каком состоянии окажется Грузия - осколки государства, которые Саакашвили и его клика продолжают продавать. Грузия – вымирающая страна по демографическим, экономическим и политическим показателям. Наши соседи не только захватывают наши территории, но и заставляют население Грузии заниматься проституцией и черной работой. Разве лидеры национального движения 20 лет назад такие цели ставили? В особенности, Мераб, который ради Грузии прошел тюрьмы и ссылки. У всех нас (в том числе у Звиада и Мераба) вырвали из рук нашу родину, и прямо на глазах у нас продали. Нет, мы никуда не сгодились!

- Давайте вспомним памятный день 31 марта 1991 года. Как все начиналось? Что вы считаете самым большим достоянием борьбы за независимость? За что стоило бороться?

- Считаю, что самое большое достояние – это опыт, который пойдет на пользу будущим поколениям. Но нам, и старому, и новому поколениям, еще предстоит бороться, чтобы вырвать Грузию из лап нацистов. Наша борьба в 80-90 –е годы была похожа на хождение слепого по минному полю. Ему очень хочется пройти невредимым, но он не в состоянии самостоятельно это сделать. Много еще хочется рассказать, но в интервью это сделать просто невозможно, может, когда-нибудь засяду за мемуары.

- Возможно ли было избежать в те времена гражданское противостояние и какие ошибки были допущены тогдашним правительством?

- Избежать противостояния в условиях, когда одна из сторон очень желает конфронтации, невозможно. Я помню, как некоторые представители оппозиции в штыки воспринимали каждую попытку стабилизации и урегулирования обстановки. Вспомните письмо, которое Гия Чантурия написал в тюрьме: «Те, кто сделает хоть шаг в сторону стабилизации, будут вне партии». Помню, как многие соратники Звиада Гамсахурдия считали чуть ли не изменой внеочередные парламентские выборы и диалог с оппозицией. Еще я помню дезертирство этих «крикунов» в страшные дни тбилисской войны. По-моему, из-за вмешательства кровавой и коварной силы процесс стал неуправляем.

-Вы ведь следите за происходящими в Грузии событиями. Часть оппозиции выступает за диалог, другая часть готовится к акциям протеста. В чем вам видится выход?

-Невозможно избрать какой-то один способ борьбы с существующим в Грузии режимом, поскольку мы имеем дело с крайне ловким и хорошо организованным преступным синдикатом. Любая схема или моральная категория обречена на поражение.

Мы должны бороться с нацизмом везде и всеми методами, где только это возможно – и в Грузии, и в эмиграции, и на переговорах по улучшению избирательной системы, и на уличных манифестациях.

- Правительство Грузии утверждает, что его поддерживает мировая общественность. Какие на самом деле возможности у Грузии на международной арене, и как относятся в Европе к Грузии и ее президенту?

- В Европе о нем никто не хочет даже говорить. Грузия многое теряет на международной арене из-за того, что у нее такой президент. Пришло время решать – либо распасться на множество молекул, либо жить без Саакашвили. Ждать уже нечего. Здесь таких номеров, которые он выкидывает от имени всего народа, никто не стал бы терпеть. Его поддерживают московские журналисты, подкупленные братьями Бежуашвили, и мелкие американские чиновники, подкупленные базнесменами, вроде Заралы и Тилика.

- Временная парламентская комиссия, изучающая причины смерти первого президента Грузии, завершила свою работу и представила 363 – страничный отчет, согласно которому президент совершил самоубийство. Но часть населения скептически встретила такое утверждение. А вы как думаете, согласны с выводом, что Звиада Гамсахурдия убили?

- Эта комиссия была создана Саакашвили специально для того, чтобы ввести Коко Гамсахурдия в парламент. Я с сомнением отношусь к 363-страничному отчету, который основывается на показаниях Китовани и ему подобных.

- Что вы думаете о бывших соратниках Звиада Гамсахурдия, которые сотрудничают с нынешним правительством? Как они продолжают дело, начатое Звиадом Гамсахурдия?

- В декабре 2003 года я принял решение вернуться в Грузию и в марте 2004-го вернулся. В тот период правительство работало над устранением последствий государственного переворота 1992 года. Я надеялся, что этот процесс будет доведен до конца, юридические результаты путча будут ликвидированы, что будет способствовать установлению гражданского мира.

К сожалению, нацисты свернули с этого пути и выбрали тот, которым шел их предок – Феликс Эдмундович... Все, кто сотрудничает с нацистами, особенно после того, как они стали убивать людей, - государственные преступники. Все депутаты, которые отказались от участия в комиссии по расследованию расстрела мальчиков, - государственные преступники. Все, кто встретил молчанием бойню в Тбилиси в 2007 году, - государственные преступники, не имеющие ничего общего со Звиадом Гамсахурдия и национально-освободительным движением.

Эка Херхеулидзе заявила по телевидению, что Грузия потеряла крохотные территории... Ответьте, что общего имеют такие люди с Звиадом Гамсахурдия и вообще с Грузией?!

- Вы обвинили правительство, в частности чиновников министерства внутренних дел, в «крышевании» контрабанды леса из Грузии. Какие доказательства имеются у вас и где находятся обвинительные материалы?

- Все документы относительно моего преследования и фабрикации дела против меня были

изысканы парламентской группой докладчиков ( в которую входили представители трех фракций) и сшиты в четыре тома. Копии этих материалов хранятся в парламентской библиотеке, у меня, в Берлине, и в Тбилиси, на почетном месте.

- Вас обвиняют в растрате одного миллиона двухсот тысяч лари. Вы разыскиваетесь по красному циркуляру. Ваша жалоба рассматривается в Евросуде. На каком этапе сейчас процесс и какие у вас планы?

- Дело рассматривается Страсбургским судом. Но поскольку я не сижу в тюрьме и не нахожусь при смерти, слушания откладываются. А циркуляров мы не боимся. Мы такие циркуляры много повидали. В 2005 году Саакашвили сказал обо мне, дескать, в кандалах его привезу. Это мы еще посмотрим, кто будет в кандалах.

- Дважды бежавший из Грузии, вы собираетесь вернуться?

- Обязательно вернусь. Сидя в тюрьме, я никому ничего бы не доказал, а отсюда я продолжаю борьбу во спасение моей родины. Поэтому я выбрал эмиграцию.
Беседовала

Шорена Цивкарашвили

www.geworld.ne
kote-1962
რატომ მალავს შსს ტერაქტის საქმეზე დაკავებულ კიდევ ორ პირს


მაია მეცხვარიშვილი





"ნეტგაზეთისთვის" ცნობილი გახდა, რომ ქუთაისში ტერორისტული აქტის მომზადების ბრალდებით სამართალდამცავებმა არა სამი, არამედ 5 პირი დააკავეს, თუმცა ინფორმაცია მხოლოდ 3 დაკავებულის შესახებ გაავრცელეს. ერთ-ერთი დაკავებულის მიმართ გატარებული სამართლებრივი ღონისძიებების შესახებ ინფორმაციას დღემდე არ ფლობენ მისი ოჯახის წევრები.

ზუგდიდში დაკავებული დავით ბერზენიას მეუღლე რამდენიმე დღის განმავლობაში ამაოდ ცდილობდა ქმრის ადგილსამყოფელის დადგენას ჯერ ზუგდიდში, შემდეგ კი – თბილისში.

„შემოვარდნენ სახლში პოლიციელები და სად მალავთ მანუჩარ ძაძუასო, იკითხეს. მე ვუთხარი, სად უნდა ვმალავდე, თავის ბინაში იქნება-მეთქი და მერე მე და ჩემი მეუღლე სახლიდან ძალით გაგვიყვანეს. მე მანქანაში ჩამაგდეს პოლიციელებმა, ავტეხე კივილი და გადმომაგდეს უკან, ჩემი ქმარი კი წაიყვანეს“, – იხსენებს ანა, დათო ბერზენიას მეუღლე.

ბერზენიას მეუღლე ყვება, რომ სამართალდამცავები 31 მარტს, გამთენიისას, დაახლოებით 3 საათზე, შევიდნენ მათ საცხოვრებელში, რომელიც ზუგდიდის კომბინატის ბაღის შენობაში არსებულ დევნილთა კომპაქტურ ჩასახლებაში მდებარეობს.

31 მარტს, დილითვე, გავრცელდა ინფორმაცია ქუთაისში დაგეგმილი ტერორისტული აქტის შესახებ, დღის მეორე ნახევარში კი შსს–მ საქმეზე მხოლოდ სამი დაკავებულის – მანუჩარ ძაძუას, ავთანდილ ძაძუასა და კალისტრატე მალანიას დაკავების შესახებ გაავრცელა ინფორმაცია.

„სად ჰყავთ ეს ბიჭი? რატომ ჰყავთ დაკავებული? თუ დამნაშავე იყო, რატომ არ გამოაცხადეს და თუ დამნაშავე არაა, რატომ ჰყავთ დაკავებული?“ – კითხულობს ბერზენიას მეზობელი დარეჯან ლამანჯია.

დათო ბერზენიას კვალს მისმა მეუღლემ სამი დღის წინ მიაკვლია თბილისში.

„წინასწარი დაკავების იზოლატორში ჰყავთო, ასე მითხრეს, სახაზინო ადვოკატი ავიყვანეთ ახლა და ის დაგვპირდა, რომ ხვალ შევა და ნახავს დათოს,“ – ამბობს დათოს მეუღლე ანა.

ბერზენიას ოჯახის წევრები და მეზობლები დეტალურად იხსენებენ იმ დღეს, როდესაც ზუგდიდში, კომბინატის ბაღში, მანუჩარ ძაძუა გამოჩნდა. შსს–ს ინფორმაციით, სწორედ ის გეგმავდა ქუთაისში მერიის შენობის, იუსტიციის სახლისა და „ლეიბორისტული პარტიის“ ოფისის აფეთქებას, რუსეთის უშიშროების ფედერალური სამსახურის უფროსი ლეინტენანტის ალექსეი უშაკოვის დავალებით და 3000 აშშ დოლარის სანაცვლოდ. შსს–ს ინფორმაციით, გალში მცხოვრები მანუჩარ ძაძუა 31 მარტს ზუგდიდში იქნა დაკავებული.

ზუგდიდში, კომბინატის ბაღის შენობაში, მცხოვრები დევნილები ამბობენ, რომ ამ შენობაში საცხოვრებელი ფართი მანუჩარ ძაძუამ 17 წლის წინათ მიიღო, როგორც 1993 წლის ომის შემდეგ გალიდან დევნილმა. მეზობლების თქმით, მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო 10–12 წელია დასახლებაში აღარ გამოჩენილა, მას დღემდე აქვს საკუთრებაში 17 წლის წინანდელი გამოყოფილი ფართი.

„30–ში მოვიდა მანუჩარი თავის ბინაში, მის გვერდზე ოთახში ვინც ცხოვრობს, ის ქალი ამბობს, რაღაც ჩანთა ჰქონდა თან და მითხრა, ჩემი ჯართია ამ ჩანთაში და სად დავდოო და იმას უთქვამს, შენს ოთახში შეიტანეო. ჩვენ რა ვიცოდით, რა ჰქონდა იმ ჩანთაში და რას აპირებდა?! მერე გავიგეთ, რომ დაიჭირეს, რაღაც აფეთქებას აპირებდაო“, – ამბობს დარეჯან ლამანჯია.

იმავე დღეს მანუჩარ ძაძუა სტუმრად მივიდა დათო ბერზენიას ოჯახში, რომელიც იმავე კომბინატის ბაღის შენობაში ცხოვრობდა.

„მე თვითონაც გალიდან ვარ და გალში ჩემი მეზობლის მამიდაშვილია ეს მანუჩარი და ვიცნობდით შორიდან ერთმანეთს, მაგრამ 12 წელია აღარ გვინახავს. მოვიდა სტუმრად, რადგან რძალი მოვიყვანეთ და მოგვილოცა. რომ შემოვიდა ოთახში, მითხრა, საჭმელს არ ვჭამო და ყავა დავალევინე. ჩემი ქმარი ტაქსზე მუშაობს და რომ მოვიდა სახლში, დაღლილი იყო ძალიან, ბოდიში მოუხადა სტუმარს და ეგრევე დასაძინებლად წავიდა, ყავაც არ დაულევია მასთან ერთად. ამის მერე დაახლოებით ნახევარ საათში წავიდა მანუჩარი, ხვალ წასასვლელი ვარ ადრეო და სალაპარაკოდაც არ გაჩერებულა“, – იხსენებს დათო ბერზენიას მეუღლე.

გამთენიისას კი ბერზენია სამართალდამცავებმა დააკავეს, თუმცა, ოჯახის წევრები ამბობენ, რომ მათთვის არავის განუმარტავს – რისთვის?

მეზობლები რამდენიმე ვერსიაზე საუბრობენ:

– ამბობენ, თითქოს მანუჩარს დათოს ტელეფონიდან აქვს ვიღაცასთან დანარეკი და ამის გამო დააკავესო.

– იმასაც ამბობენ, თითქოს დათოს ტაქსით უნდა წასულიყო კომბინატიდან ქალაქშიო.

დანამდვილებით კი არავინ არაფერი იცის.

რისთვის და რა ბრალდებით დააკავეს დათო ბერზენია სამართალდამცავებმა, ჩვენ ამ შეკითხვით შსს–ს პრესსამსახურის უფროსს ზურაბ გვენეტაძეს მივმართეთ. მან სატელეფონო საუბარში გვითხრა, რომ ინფორმაციას მოიკითხავდა და მოგვიანებით დავკავშირებოდით, თუმცა მოგვიანებით გვენეტაძემ გვიპასუხა, რომ როცა საკითხს გაარკვევდა, თვითონ დაგვიკავშირდებოდა, მაგრამ ამ დრომდე არ გამოჩენილა.

ოფიციალური ინფორმაციით, რომელიც შინაგან საქმეთა სამინისტროს ვებ–გვერდზე ამჟამადაა განთავსებული, ქუთაისში ტერაქტის მომზადების ბრალდებით სამი პირია დაკავებულია. ინფორმაციას თან ახლავს ამ სამი პირის აღიარებითი ვიდეოჩვენება.

დათო ბერზენიაზე იქ საუბარი არ არის.

საინფორმაციო სააგენტოებმა 6 აპრილს გაავრცელეს ინფორმაცია, რომ აღნიშნულ სამ პირს აღკვეთის ღონისძიების სახით თბილისის საქალაქო სასამართლომ პატიმრობა შეუფარდა.

„ნეტგაზეთი“ თბილისის საქალაქო სასამართლოს საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურს დაუკავშირდა შეკითხვით – იმსჯელა თუ არა სასამართლომ ძაძუებისა და მალანიას საქმეზე კიდევ სხვა პირების, კერძოდ, დათო ბერზენიასთვის აღკვეთის ღონისძიების შეფარდების საკითხზე?

პრეს–სამსახურში გვითხრეს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ ტერაქტის მზადებაში ბრალდებული ხუთი პირის აღკვეთის ღონისძიების საკითხზე იმსჯელა ერთად: მანუჩარ ძაძუას, ავთანდილ ძაძუას, კალისტრატე მალანიას, დათო ბერზენიასა და სულხან წითაშვილს პატიმრობა შეეფარდათ. საქმის არსებითი სასამართლო განხილვა კი 18 მაისისთვის ჩაინიშნა.

ვინ არის სულხან წითაშივილი? რა კავშირი აქვს მას და დათო ბერზენიას ქუთაისში ტერაქტის მზადებასთან და რატომ მალავს მათ შესახებ ინფორმაციას შინაგან საქმეთა სამინისტრო? – ეს ის შეკითხვებია, რომლებზედაც პასუხების მოპოვება „ნეტგაზეთმა“ შსს–დან ამ ეტაპზე ვერ მოახერხა.

http://netgazeti.ge/GE/53/News/5113/რა...ირს.htm
kote-1962
ინტერვიუ ბატონ დემურ გიორხელიძესთან


დემურ გიორხელიძე: "ეს საუბრები რევოლუციაზე საჩუქარია ხელისუფლებისათვის"

(გაზეთი "მთელი კვირა", 4 აპრილი, 2011 წ. №085(6663).

ჟურნალისტი: ია აბულაშვილი)

ქვეყანაში მიმდინარე პოლიტიკურ მოვლენებზე და იმაზე, გველის თუ არა წინ რთული პოლიტიკური ბატალიები, "მთელი კვირა" ექსპერტსა და ანალიტიკოსს, დემურ გიორხელიძეს ესაუბრა (ია აბულაშვილი).



"მთელი კვირა": ოპოზიციური "რვიანის" მოლაპარაკება ხელისუფლებასთან ჩიხში შევიდა. ოპოზიციის აზრით, ამაში ლომის წილი ხელისუფლებას მიუძღვის, ხელისუფლება კი ოპოზიციას აბრალებს. თქვენი აზრით, ჩაიშალა თუ ჩიხში შევიდა მოლაპარაკებები და რა იყო ამის მიზეზი?



დემურ გიორხელიძე: დიდი მოლოდინი თავიდანვე არ ჩანდა, რომ მოლაპარაკებებში ოპოზიცია წარმატებას მიაღწევდა. შეიძლება, მე გამომრცა, მაგრამ ჩარჩო მინიმალური საკითხებისა, რომელიც იქნებოდა საფუძველი დეტალური შეთანხმებისა, თავიდანვე განსაზღვრული არ იყო. ამიტომ ხელისუფლებას დიდი მანევრის საშუალება ჰქონდა და ახლაც აქვს. ცხადია, იგი რაიმე არსებითის დათმობას არ აპირებს და არც ისეთი პოლიტიკური სიტუაციაა შექმნილი, როცა დათმობაზე გარდაუვალად უნდა წავიდეს. სწორედ ამაშია ხელისუფლების ყველაზე დიდი შეცდომა, რომ იგი მშვიდ ვითარებაში არ მიდის კომპრომისებზე და არ ცდილობს პოლიტიკური პროცესი სამომავლოდ მთლიანად დააზღვიოს შესაძლო გართულებებისაგან, მიუხედავად იმისა, რომ ამ წუთში არანაირი გართულების საფრთხე არ ჩანს.




"მ. კ.": თუმცა, ამ ბოლო დროს ხშირად საუბრობენ რევოლუციაზე, როგორც იმ გარდაუვალობაზე, რომელსაც თავს ვერ დავაღწევთ. თქვენი აზრით, აქვს კი რაიმე პერსპექტივა მოვლენათა ამგვარ განვითარებას?



დ. გ.: დღევანდელი გადასახედიდან არანაირი რევოლუცია არ ჩანს, ეს გამორიცხულია! მე ვფიქრობ, რომ ეს უფრო პოლიტ-ტექნოლოგიის შედეგია და არა - რევოლუციური საფრთხე. ინიცირება თითქოსდა მოსალოდნელი რევოლუციის შესახებ არის საუკეთესო საჩუქარი ხელისუფლებისათავის და ამას იგი შესანიშნავად გამოიყენებს. იმის ნაცვლად, რომ პოლიტიკური პარტიები საზოგადოების წინაშე არსებული ძალზე მძიმე პრობლემების დასმით არ ასვენებდნენ ხელისუფლებას და იძულებულს ხდიდეს მას , გააკეთოს აუცილებელი, საუბარია მითიურ რევოლუციაზე.



ხელისუფლებისათვის მითიურ რევოლუციაზე საუბარი სასარგებლო იმიტომაა, რომ იგი ამ მითიური რევოლუციის განეიტრალებაზე გადაიტანს ყურადღებას და არა ამ არსებული პრობლემების მოგვარებაზე და არც ამ პრობლემების მოგვარების იძულებით ანგარიშგებაზე იქნება პასუხისმგებელი საზოგადოებისა და ოპოზიციური ფართო სპექტრის წინაშე. ხელისუფლება ძალზე მარტივ დასკვნას გააკეთებს - "თქვენ გინდათ რევოლუცია, რევოლუცია არ იქნება" და ა.შ.




"მ. კ.": მაშინ, თქვენი აზრით, რა ხდება დღევანდელ პოლიტიკურ ბაზარზე. ამბობენ, რომ პარტიები "არჩევნისტებად" და "რევოლუციონერებად" დაიყვნენ.



დ. გ.: მე დღეს ვერ ვხედავ საქართველოში რევოლუციურ პარტიას. იმ განცხადებებს, რომლებიც გვესმის, თან ახლავს სამწლიანი, შეიძლება ითქვას, მ წ ა რ ე გ ა მ ო ც დ ი ლ ე ბ ა , როცა პოლიტიკურმა ძალებმა ხელიდან გაუშვეს ხელისუფლებისაგან დიდი კომპრომისების შანსი. 2007-2009 წლებში, საზოგადოების განწყობა ისეთი იყო, რომ იგი ითხოვდა ცვლილებებს და ეს ცვლილებები მიღწეული არ იქნა, რაც მხოლოდ პოლიტიკური შეცდომების შედეფგია და არა სხვა რამის.

რაც შეეხება "არჩევნისტებს" - ცხადია, არჩევნებით ხელისუფლების ცვლილების პროცესს ალტერნატივა არა აქვს, მაგრამ პრობლემა ის არის, რომ სამართლიანი არჩევნები დამოკიდებულია არა კარგად დაწერილ საარჩევნო კოდექსსა და მის "გაუმჯობესებებზე", რაც მე დღეს წყლის ნაყვად მიმაჩნია, არამედ სამართლიანი და ობიექტური არჩევნები ტარდება პოლიტიკურ ძალთა შეთანხმების საფუძველზე.



თქვენ ვერ დამისახელებთ პოლიტიკური ლიდერების შეხვედრას, მედიისა და საზოგადოების აქტიური ყურადღების ქვეშ, როცა პოლიტიკური ძალები ქვეყნის განვითარების მიმართულებიბზე, პოლიტიკური თამაშის პრინციპებსა და წესებზე შეთანხმდნენ. რაკი ეს არ არის, ცალკეული მცდელობები ყოველთვის კონტრპროდუქტიული იქნება.



ყველა ბერკეტი ხელისუფლების ხელშია და არ არსებობს გარე პოლიტიკური ზეწოლის ისეთი ხერხი, რომელიც ხელისუფლებას რაიმეს დაათმობინებს. მე ვგულისხმობ კონსტიტუციურ ჩარჩოში მოქმედების საზღვრებს და კონსტიტუციურ ფარგლებში ხელისუფლებაზე პოლიტიკური ზეწოლის მექანიზმებს. პოლიტიკური ძალების უდიდესმა ნაწილმა ბოლო სამი წლის მანძილზე პოლიტიკური თამაშის წესები დაარღვია და შედეგიც იმიტომაც არის მძიმე. ხელისუფლება თავის უფლებებშია, - რაიმე ზედაპირული შეძახილებით საკუთარი ყელის გამოჭრას არ აპირებს და ამის არანაირი ნიშნები არა აქვს. თუ ოპოზიციონერობას აპირებ, მაშინ მკაცრად ოპოზიციური , მაგრამ კონსტრუქციული პოზიცია უნდა გქონდეს და არა მერყევი, როცა კრიტიკულ მომენტებში პოლიტიკური თვალსაზრისით სრულიად უადგილო და გაუაზრებელ ნაბიჯებს დგამ. თანაც, როცა ვხედავ, რომ რომელიმე პოლიტიკური პარტია, რომელსაც ჯერ პატარა ფესვებიც კი არა აქვს გადგმული საკუთარ ქვეყანაში, ცდილობს ქვეყნის გარეთ მოიპოვოს მხარდაჭერია, ამასთან, უშვებს, რომ საქართველოში ხელისუფლების ცვლილება ვინმემ ქვეყნის გარეთ გადაწყვიტოს, - მძიმე შთაბეჭდილება მექმნება. მაშინ შიდა პოლიტიკური პროცესი ფიქცია გამოდის და აზრს კარგავს.





"მ. კ.": ანუ, თქვენი აზრით, შექმნილი სიტუაცია ხელისუფლებას მშვიდი ცხოვრების საშუალებაა აძლევს?



დ. გ.: შექმნილი სიტუაცია ნამდვილად არ აძლევს ხელისუფლებას მშვიდი ცხოვრების საშუალებას, იმიტომ, რომ სოციალურ-ეკონომიკური პრობლემები საზოგადოების უდიდესი ნაწილისათვის დღითიდღე მძიმდება, - არ უმჯობესდება! ადამიანებს არა აქვთ საშუალება, ცხოვრების ნორმალური პირობების უზრუნველყოფისათვის აუცილებელი სახსრები გამოიმუშაონ. ცხოვრების სტანდარტები ქვეყანაში უკიდურესად დაბალია და ეს არ შეიძლება დაუსრულებლად გაგრძელდეს.




"მ. კ.": ხშირად აღნიშნავენ, რომ ხელისუფლების რეაქცია მიმდინარე მოვლენების მიმართ არაადეკვატურია. თქვენი აზრით, მართლა ასეა?





დ. გ.: პარლამენტში სამთავრობო მოსმენებმა აჩვენა, რომ ხელისუფლება პოლიტიკური პროცესის შეცვლას არ აპირებს, - ის, უბრალოდ, არ ცნობს შენიშვნებს და საოცარ თვითკმაყოფილებას გამოხატავს. ეს ნორმალური ნამდვილად არ არის. პრეზიდენტის, პარლამენტის და მთავრობის ერთი პოლიტიკური ორგანიზმის კუთვნილება სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ პარლამენტმა თავისი ფუნქცია არ შეასრულოს და მთავრობის მიმართ კრიტიკული არ იყოს. ეს პოლიტიკური თამაშისა და სახელმწიფოში ნორმალური პროცესების დარღვევაა. დღეს, უმრავლესობა ყველაზე კრიტიკული უნდა ყოფილიყო, რადგან ასეთი დამოკიდებულება გაცილებით მეტ ნდობას გააჩენდა ხალხში, რადგან შეუძლებელია, საკმაოდ მძიმე მდგომარეობაში მოგწონდეს ის, რისი მოწონებაც ელემენტარულ ნორმებში არ ჯდება.




"მ. კ.": დღეს ასევე ხშირად საუბრობენ საზოგადოებაში გაჩენილ აპათიაზე.





დ. გ.: მე არ ვფიქრობ, რომ საზოგადოებაში აპათია არსებობს, - უბრალოდ, ადამიანები ფრთხილობენ, რომ არ აღმოჩნდნენ ისეთ გაბითურებულ მდგომარეობაში, როგორც ეს 2007 წელს და შემდგომ პერიოდში იყო მისი (საზოგადოების) განსაკუთრებული აქტიურობისას. ხალხმა გამოხატა ტავისი პოზიცია, გამოხატა თავისი პრობლემები, სურვილი იმისა, რომ რაღაც შეცვლილიყო, მოიქცა პოლიტიკური შეგნების უმაღლეს დონეზე, მაგრამ სამაგიეროდ მ ი ი ღ ო ა რ ა ფ ე რ ი! ამაზე პასუხისმგებლობა სწორედ პოლიტიკურმა ლიდერებმა უნდა აიღონ. ნდობა აუცილებლად გაჩნდება რომელიმე პოლიტიკური ძალების მიმართ, თუ ხელისუფლება არაფერს შეცვლის თავის შეხედულებებში, კომპრომისებზე არ წავა და არ გააძლირებს სოციალურ პასუხისმგებლობას. პრობლემები თავისთავად აკუმულირდება და როცა კრიტიკულ ზღვარს მიაღწევს, რაღაც ფორმით გამოიხატება.
kote-1962
ოლეგ ტიმჩენკო: „საქართველოსა და რუსეთის ბედი კიდევ გადაიკვეთება!“

Monday, 11 April 2011 12:00




(საუბარი პირველი)

სამხატვრო აკადემიის პროფესორი ოლეგ ტიმჩენკო ცნობილი და მოთხოვნადი მხატვარია, იტაცებს ექსპერიმენტები. რომანტიკოსია, უყვარს მუსიკა და თავის ნაწარმოებებში მის ხორცშესხმასაც მშვენივრად ახერხებს. თუმცა ყურადსაღები თემა, რომელზეც დღეს საინფორმაციო-ანალიტიკურ სააგენტო „საქინფორმთან“ საუბრობს, მხატვრის მორიგი ხმამაღალი პროექტი კი არა, თავად გახლავთ: მისი წარსული და აწმყო, გვარიშვილობა, ცხოვრებისეული ფილოსოფია და, რა თქმა უნდა, პოლიტიკური მრწამსი – დღეს ხომ პოლიტიკაზე მარტოოდენ ზარმაცები არ ლაპარაკობენ...


ოჯახური საქმეები

– მე პეტერბურგელი თავადი და, ამავე დროს, ციმბირელი ვარ! ბებიაჩემი და პაპაჩემი, დედის მხრიდან, პეტერბურგიდან თბილისში ნაჩქარევად გამოიქცნენ. ესმოდათ, რა შეიძლებოდა დაყოვნებას მოჰყოლოდა. მდიდარი თავადების დევნის უამრავი მიზეზი არსებობდა. 1917 წლის რევოლუცია განაჩენად იქცა. ევგენი და ელიზავეტა (ქალიშვილობის გვარით – ნიკოლაევა) გულიცკებს ორი სახლი ჰქონდათ – ნევის პროსპექტსა და ვასილიევის კუნძულზე. ბინა ჰქონდათ სმოლენსკის გუბერნიაშიც. აგარაკზე ცხოვრება ჩეხოვის „თოლიას“ ჰგავდა. ბებია კაპიტოლინა მიამბობდა, როგორ ატარებდნენ უქმეებს – დგამდნენ სპექტაკლებს, იწვევდნენ პროფესიონალ მსახიობებს, აწყობდნენ საღამოებს. ცხოვრება თვალის დახამხამებაში დაენგრათ... გულიცკებმა ხელს ვერაფერი გამოაყოლეს, გარდა საგვარეულო ძვირფასეულობისა, რომელმაც დიდხანს გამოკვება ისინი, სამამულო ომის დროსაც კი. ჩემი დიდი ბაბუა, როგორც დღეს ამბობენ, პირველი ავიატორების სპონსორი იყო. მის ძმას – კონსტანტინეს კი, დიდი თანამდებობა ეკავა ზამთრის სასახლესთან არსებულ კანცელარიაში. დიდ ბებიას ორი და ჰყავდა – მათაც მოუხდათ ემიგრირება გერმანიასა და აშშ-ში. ასე გაჰყარა ცხოვრებამ სამი და...

– თქვენი წინაპრებისთვის თავშესაფრად კავკასია იქცა. როგორ ფიქრობთ, რატომ?

– კავკასია იმ წლებშ ჯერ კიდევ თავისუფალი იყო ბოლშევიზმისგან. აქ ინგლისის ჯარები იდგა. მოკლედ, რევოლუციას ჯერ ვერ მოეღწია. გულიცკებს ძალიან მოსწონდათ თბილისში ცხოვრება, უწინაც ხომ ჩამოსულან დასასვენებლად. და როცა დადგა საკითხი – სად გაქცეულიყვნენ, არჩევანი თბილისზე შეაჩერეს. ის უფრო ახლობელი იყო და არც ენობრივი ბარიერი დააბრკოლებდათ. რა თქმა უნდა, გულიცკებს კაპიტალურად გადასახლება არ სურდათ, ბოლომდე სჯეროდათ, რომ შინ დაბრუნდებოდნენ და აქ მხოლოდ ავი ჟამის გადავლას ელოდებოდნენ. დიდი ბაბუა ბოლშევიკებს სერიოზულად არ აღიქვამდა. ბებია ჰყვებოდა, მამას ეგონაო, რომ ბანდიტები ცოტას აურ-დაურევდნენ და ყველაფერი ამით დამთავრდებოდა. იმხანად ბებია 17 წლის იყო, მისი ძმა ალექსანდრე – თხუთმეტის. ოჯახმა აქ სახლი იყიდა, რკინიგზის სადგურის სიახლოვეს. შემდეგ გულიცკებმა ის გაყიდეს და არდონის ქუჩაზე (დღევანდელი – მამარდაშვილის ქუჩა) მდებარე სახლში გადასახლდნენ, რომელიც მათთვის საგვარეულო ბუდედ იქცა. თუმცაღა თბილისურ ცხოვრებას ვერ შეეგუენ. დიდ ბაბუას ნოსტალგიამ შემოუტია, იტანჯებოდა, ხოლო როცა გააცნობიერა, რომ აქედან ვეღარ გაემგზავრებოდა, დროსტარებას მიჰყო ხელი. მანამდე სასმელს არ ეკარებოდა, ახლა კი ვერის ბაღში მეგობრებთან ერთად სტუმრობას მოუხშირა! მოკლე ხანში გარდაიცვალა. საქმე ისაა, რომ ევგენი გულიცკი დიდი ოხუნჯი იყო. ერთხელ მეგობრებს შესთავაზა, გაჩვენებთ, დათვი მთიდან როგორ მოგორავსო. ისინიც გაბრიყვდნენ და დათანხმდნენ. ბაბუაც დაგორდა და კუნძს დაეჯახა. პენიცილინი იმ დროს ჯერ კიდევ არ არსებობდა და ბანალური სისხლის მოწამვლით გარდაიცვალა.

ბავშვებთან მარტოდ დარჩენილმა ბებიამ იფიქრა, დასთან გერმანიაში ან საფრანგეთში გადავსახლდებიო, მაგრამ ვერ შეძლო. მეტად აღარც გათხოვილა. ელიზავეტა გულიცკაია კარჩაკეტილად ცხოვრობდა, სახლიდან გარეთაც არ გადიოდა, მხოლოდ ეკლესიაში ან ბიბლიოთეკაში თუ წავიდოდა. მახსოვს, პატარას ხელს ჩამკიდებდა და სახლის შორიახლო რუსულ ეკლესიაში მივყავდი. მეხსიერებაში ჩამრჩა, როგორ მეშინოდა მუყაოსგან გამოჭრილი ქრისტეს ჯვარცმის ფიგურისა. იცით, ქაღალდზე რომ ყოფილიყო დახატული, სულ სხვაა, „ჩემი“ ქრისტე კი თითქოს ჰაერში, სივრცეში დაფარფატებდა. ის „ცოცხალი“ იყო! თუმცა, მიუხედავად ყველა ბავშვური შიშისა, ძალიან მიყვარდა ეკლესიაში ყოფნა, განსაკუთრებით, დღესასწაულებზე.

– დედათქვენისა და ბებიას ცხოვრება როგორ აეწყო?

– ბებიაჩემი კაპიტოლინა 17 წლისა გაჰყვა ცოლად პოეტ და მევიოლინე სემიონ ბოლოტოვს. მათი ქალიშვილი, დედაჩემი – ვალენტინა სემიონოვნა ბოლოტოვა, ძალიან კარგად ხატავდა, მაგრამ სამხატვრო აკადემიის დამთავრება ვერ შეძლო – ომმა შეუშალა ხელი. თბილისის აკადემია ფასიანი გახდა, ფული არ ჰყოფნიდათ. ვის სცხელოდა სწავლისათვის? დედა მარჯანიშვილის თეატრში, ბუტაფორიის საამქროში მხატვრად მუშაობდა. რაც შეეხება მამაჩემს, ივან ტერენტის ძე ტიმჩენკოს – ეს სრულებით სხვა ისტორიაა. მამა ვიტებსკში დაიბადა, თითქმის მაშინვე ოჯახი ომსკში გადასახლდა. ბაბუა მამის მხრიდან კომბინატში ინჟინრად მუშაობდა. აი დიდ ბაბუას კი არ ვიცნობ, ციმბირთან კონტაქტი არ მქონდა. ბაბუაზე ბევრი რამ მამის მონათხრობიდან შევიტყვე...

ბაბუა ტერენტი ინჟინრად მუშაობდა და ხეირიანი შემოსავალიც ჰქონდა. ის და მისი ძმა პეტრე ტიპური ციმბირელები იყვნენ, მაღლები და ჯანმაგრები. ტერენტის უბედურება შეემთხვა – ბაბუა შემთხვევით პირდაპირ ქუჩაში დაჭრეს. გაუგებარია, როგორ მიაღწია სახლამდე 17 ჭრილობით... ნამდვილი ციმბირელი იყო! ერთი კვირა სიკვდილს ებრძოდა, მაგრამ... მწირი ცნობები შემორჩა ბებია ანასტასია ბარსუკოვაზეც. მამაჩემმა ომსკის უნივერსიტეტის გეოლოგიის ფაკულტეტი დაამთავრა. დიდხანს სპეციალობით მუშაობდა. ბროლის ძებნაში ნიადაგს აფეთქებდა. ექსპედიციებით ომისშემდგომ წლებში მთელი კავკასია შემოიარა – დაღესტანი, ყაბარდო, სვანეთი. ომის მონაწილე არ ყოფილა, ომსკის სატანკო ქარხანაში მუშაობდა. საქართველოში პროფესიამ ჩამოიყვანა, სამუდამოდ კი აქ სიყვარულმა დატოვა. გეოლოგიური სადგურის ბიჭებთან ერთად სოხუმში ისვენებდა და დედას შეხვდა, რომელიც ამ ქალაქში დამატებით კარტოგრაფად მუშაობდა. სად გაიცნეს ერთმანეთი, ზუსტად არ ვიცი – დეტალები ჩემთვის არ გაუნდვიათ. მარტო ის ვიცი, რომ გაჩაღებული რომანისას მამამ დედა ტყიბულში წაიყვანა და იქ, მთაში, ქვის ქოხში თაფლობის თვე გაატარეს. რაკიღა დედამ ციმბირში გამგზავრებაზე ცივი უარი განაცხადა, მამა იძულებული გახდა, საქართველოში დარჩენილიყო. მისი სპეციალობა აქ მოთხოვნადი არ აღმოჩნდა, ამიტომ მამა მეორე მექანიკურ ქარხანაში ოსტატად მუშაობდა და ფოტოგრაფიითაც სერიოზულად დაკავდა. იმ დროისათვის დედა აღარ მუშაობდა, საკუთარი თავი მთლიანად ოჯახს მიუძღვნა. სამწუხაროდ, მშობლები ამქვეყნად აღარ არიან, 90-იან წლებში გარდაიცვალნენ. მამა საქართველოს შეეჩვია, უყვარდა აქაურობა, ბევრი მეგობარი შეიძინა – სომხები, ქართველები, რუსები... არასოდეს მსმენია მამისგან ან ბებიისგან, რომ თბილისში ნაციონალური საკითხი წამოჭრილოყოს. ასეთი რამ არ მომხდარა! თავადაც არ ვგრძნობ თავს უცხოდ. რუსეთში ქართველს მეძახიან. მეგობრები ზოგჯერ მეხუმრებიან ხოლმე – აი ჩვენი ქართველიც ჩამოვიდაო! აქ კი რუსი ვარ, ამ სიტყვის საუკეთესო გაგებით. პრობლემა არ შექმნილა ენობრივი თვალსაზრისითაც. ბედმა გამიღიმა, ჩვენი ეზო „ქართული“ იყო. თავიდან სკოლაში საერთოდ არ ვესწრებოდი ქართულის გაკვეთილებს – არ მაინტერესებდა. ისედაც ყველაფერი ვიცოდი. ენა უკვე სამხატვრო აკადემიაში გავიწაფე, ფერწერის ფაკულტეტზე – რუსული განყოფილება იქ, უბრალოდ, არ იყო.

არაჩვეულებრივი პედაგოგები მყავდა – კორნელი სანაძე, დავით გაბითაშვილი, ჟორა ჯაში, მიტო ხახუტაშვილი – სამხატვრო აკადემიის მთელი ნაღები. ბევრი რამ მასწავლეს. მიუხედავად ამისა, უმაღლესის დამთავრების შემდეგ არ ვიცოდი, რა გამეკეთებინა და რით დამეწყო. ხელოვნებაში ხომ უამრავი მიმდინარეობაა. ერთი წელიწადი საერთოდ არ დამიხატავს, ხელი ჩავიქნიე. მიმაჩნდა, რომ ფერწერა აქტუალური აღარ იყო, აი კინო კი სულ სხვა საქმეა. მარტო კოლაჟებს ვაკეთებდი.



„მკრთალსახიანო, როდის დაქორწინდები?!“

– საუბარში ერთხელ სერგო ფარაჯანოვის გავლენა ახსენეთ თქვენს შემდგომ ცხოვრებაზე. ხანგრძლივი ურთიერთობა გქონდათ. მეგობრობდით?

– აკადემიის მესამე კურსზე გავიცანი, ჩემი მეგობრის – თემურ ტორჩინოვის წყალობით. მანამდე ფარაჯანოვის შემოქმედება არ აღმომეჩინა და ვერც კი გავაცნობიერე, რა საჩუქარი მიწყალობა ბედმა! სერგო სახლში მუშაობდა, სახელოსნო არ ჰქონდა. იმხანად საპატიმროდან გამოვიდა. რა თქმა უნდა, ვიცოდით, რისთვის დაისაჯა. ცხადია, ხმები ვრცელდებოდა ამის თაობაზე. თუმცა საკუთარ თავზე არ ვღელავდი, მე ეს, პრინციპში, არ მეხებოდა. სერგომ ჩინებულად იცოდა, ვისთან როგორ უნდა მოქცეულიყო. დღეს მესმის, რომ აკადემიაში სწავლა ერთი პროცენტია, მიზერი, ფარაჯანოვის „სკოლასთან“ შედარებით. ცხოვრების ბოლომდე მჭიდრო ურთიერთობა გვქონდა. ასე რომ, თამამად შემიძლია თავს მისი უმცროსი მეგობარი ვუწოდო. ის ძალიან ხელგაშლილი იყო, თავისებურად მზრუნველიც. მაგალითად, როცა დედა გარდამეცვალა, ქელეხში ცხვარი გამომიგზავნა. მატერიალურად მეხმარებოდა, ჩემს ნამუშევრებს ყიდულობდა და, სხვათაშორის, არცთუ იაფად. როგორც უკვე ვთქვი, ერთი წელიწადი მხოლოდ კოლაჟებს ვაკეთებდი. სერგო მთელი ცხოვრება იყო ამით დაკავებული, გადაღებებს შორის შესვენებებისას. გენიალურად გამოსდიოდა. ერთხელ ფარაჯანოვმა ჩემთან სტუმრობა გადაწყვიტა – კოლაჟების სანახავად. 82 წელი იდგა, ათკაციანი დელეგაციით მომადგა. მარტო არსად დადიოდა. ძალიან ვნერვიულობდი, ჩემს ნამუშევრებს როგორ შეაფასებდა. სერგო პირდაპირი ადამიანი იყო, შეეძლო მიუკიბ-მოუკიბავად ეთქვა ყველაფერი, რასაც ფიქრობდა. განსაკუთრებით, მაშინ, როცა საქმე ხელოვნებას ეხებოდა – ვერავითარი სიმპათია და მეგობრობა ვერ გიხსნიდა! მოკლედ, არ ვმალავ, მეშინოდა. თუმცა ნამუშევრები მოეწონა, რაც ჩემთვის დიდ სტიმულად იქცა. მოეწონა პატარა ფერწერული ტილოც, აკადემიის დამთავრების შემდეგ ჩემი პირველი ნამუშევარი, სახელწოდებით „მკვდარი ბეღურა“. რამდენჯერმე მთხოვა, „ბეღურა“ მომყიდეო. უარით ვისტუმრებდი, რაღაც იმგვარს ვეუბნებოდი, რომ დიდი პატივისცემისა და სიყვარულის მიუხედავად, ვერ მივყიდიდი, რადგან „ბეღურა“ გამორჩეულად მეძვირფასებოდა! „მაშინ მათხოვე“, – მთხოვა სერგომ. უარი ვეღარ ვუთხარი.

– დაგიბრუნათ?

– დიახ, სამი თვის შემდეგ. ამ ხნის განმავლობაში „ბეღურა“ მის სახლში ეკიდა, თუმცა – უკუღმა. ვკითხე, ასე უცნაურად რატომ დაკიდე-მეთქი, მან კი მომიგო: „ასე უფრო ფატალურია“. მახსოვს, როგორ შეიძინა სერგომ ჩემი ნამუშევარი „ორი მეძავი“. ტილოს გენიალური ნაწარმოები უწოდა, ისევე, როგორც ყველაფერს, რაც თვალში მოსდიოდა. 150 მანეთი შემომთავაზა, რაც ძალიან გამიხარდა. შეთანხმებისამებრ, მეორე დღეს მივაკითხე და 150-ის ნაცვლად სულ ხუთი მანეთი მომცა! ასე მაწვალა მთელი თვე; იცოდა, რომ ფულისთვის აუცილებლად მივაკითხავდი. თუმცა ისედაც ხშირად ვსტუმრობდი.

ერთხელაც, ვესტუმრე და გამლანძღა – სად დახეტიალობდიო. „როცა საჭირო არ არის (არანორმატიულ ლექსიკას გამოვტოვებ), სულ ზიხარ და ზიხარ... ეს-ესაა ვისოცკი წავიდა, მე კი ისე მინდოდა, ერთმანეთი გაგეცნოთ!“ ფარაჯანოვის წყალობით ურთიერთობის საშუალება მომეცა ძალიან საინტერესო ადამიანებთან: ბელა ახმადულინა, ალა დემიდოვა, მაია პლისეცკაია, ანდრეი ტარკოვსკი, მარჩელო მასტროიანი. სატირის თეატრი და „ტაგანკა“ ხშირად აწყობდნენ „ტუსოვკებს“ ფარაჯანოვთან. მსახიობები ჩემთან – ღარიბ სტუდენტთან, უბრალოდ, თავმდაბლურად ურთიერთობდნენ, პირქუში შირვინდტის გამოკლებით. სამწუხაროა, რომ ფოტოები არ შემომრჩა. სერგოს სახლის კარი მუდამ ღია იყო ყველასთვის, თუმცა ყველას ერთნაირად როდი ეპყრობოდა. ზოგიერთს ფარაჯანოვი უხიაკ ადამიანად მიაჩნდა. მისი იუმორი, სარკაზმი და ცინიზმიც კი, გაგებას საჭიროებდა. თუმცაღა ამასაც ერთობ შემოქმედებითაც აკეთებდა. ვუყურებდი სერგოს და ნელ-ნელა ვხვდებოდი, რამდენად მნიშვნელოვანია იდეა ხელოვნებაში. რასაკვირველია, ოსტატობა აუცილებელი და საჭიროა, მაგრამ ამის გარდა, არსებობს ხელოვნებაც. ეს კი სულ სხვა სფეროა, – გვიხსნიდა ფარაჯანოვი. შეიძლება მხატვარი იყო, მაგრამ შორს იყო ხელოვნებისგან. ასე არაა?

ფარაჯანოვი „მკრთალსახიანსა“ და, ვითომ შეცდომით, ტიმჩენკოს ნაცვლად, სსრ კავშირის მარშლის მსგავსად, ტიმოშენკოს მეძახდა. ხშირად მეხუმრებოდა, როდის უნდა დაქორწინდე, „მკრთალსახიანოო“?

თუ ის ვინმეს მიიღებდა, ბოლომდე გვერდით ედგა. სხვათაშორის, ფარაჯანოვის სიტყვები ყურად ვიღე და ორჯერ, მოკლე ინტერვალებით, დავქორწინდი! ჩემმა პირველმა მეუღლემ – მედეა წულაიამ ქალიშვილი – ლიზი მაჩუქა, რომელსაც ეს სახელი პეტერბურგელი ბებიის პატივსაცემად ეწოდა. მეორე ცოლის – ია კაჯერიშვილისგანაც ქალიშვილი მყავს, სალომე. როგორც ხედავთ, ორივე მეუღლე ქართველი მყავდა. ნაციონალური საკითხი ჩემს ოჯახში არ იდგა. მეორე ნახევრის არჩევა, პასპორტის გრაფის მიხედვით, არანორმალურია.


ესაუბრა დიანა შერეშაშვილი


http://www.saqinform.ge/index.php?option=c...p;catid=114:new
kote-1962
11-04-2011 "აშშ-ის ადმინისტრაციას ჩვენს ხელისუფლებასთან მკაცრი საუბარი ექნება"

"რატომ არ ჩანს ის კაცი, ვინც ებრაელი ბიზნესმენები თავის დროზე ჩამოიყვანა საქართველოში"

მერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო დეპარტამენტის ანგარიშის კომენტირებისას ელჩმა ჯონ ბასმა, როგორც ჩანს, ობიექტურობისთვის, საქართველოს მნიშვნელოვანი მიღწევებიც ახსენა, თუმცა პრობლემების შესახებ უფრო მეტი ისაუბრა. მისივე თქმით, ეს ტენდენციები იწვევს განსაკუთრებულ წუხილს აშშ-ის ადმინისტრაციის მიერ აღებული ვალდებულების ფონზე - ჩაერთოს თანამშრომლობაში, მხარი დაუჭიროს და დაიცვას სამოქალაქო საზოგადოებისა და ადამიანის უფლებების დამცველები.

"სახელმწიფო მდივანმა კლინტონმა უკანასკნელ პერიოდში მოუწოდა ლიდერებს და მთავრობებს, რომ სამოქალაქო საზოგადოება აღიქვან პარტნიორად და არა - მოწინააღმდეგედ", - განაცხადა ელჩმა. სამწუხაროდ, კრიტიკული აზრი საქართველოში კვლავაც ანტისახელისუფლებო რიტორიკად აღიქმება. რაკიღა ხელისუფლებას ჩვენში სახელმწიფოსთან აიგივებენ, ხელისუფლების ამა თუ იმ ქმედების კრიტიკა ავტომატურად ნიშნავს სახელმწიფო ინტერესების წინააღმდეგ გალაშქრებას.

ამჯერად ვერც ქალური ხიბლი შემაჩერებს და ვერც აღნიშნული ტენდენცია. გასულ კვირას გაზეთ "ყველა სიახლეს" გადავხედე და გულს შემომეყარა - სტატია მოგვითხრობდა, როგორ ეძებდა ქალბატონი ხათუნა კალმახელიძე საჩხერეში აკაკის საფლავს. მიუხედავად იმისა, რომ თავი მწერლობის ბრწყინვალე მცოდნე ნამდვილად არ მგონია, აკაკის საფლავი სად არისო, ვინმემ რომ სერიოზულად მკითხოს, შეურაცხყოფად მივიღებ - პირად კი არა, ეროვნულ შეურაცხყოფად. მთაწმინდის პანთეონში სულ ორმოცდაოთხი ნეშტი განისვენებს და ყველა მათგანი ღირსია, მათი ვინაობა ყველა ქართველმა იცოდეს.

დაწვრილებით კი საქართველოსა და მის მიღმა მიმდინარე მოვლენებზე მამუკა არეშიძეს ვესაუბრებით:



- საერთაშორისო საქმეთა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის, NDI-ს კვლევებმა ქართულ პოლიტიკურ წრეებში ტრადიციული ვნებათაღელვა გამოიწვია. პოლიტიკოსების დიდი ნაწილი მას უნდობლობას უცხადებს, ნაწილი კი ეთანხმება. როგორც ცნობილია, NDI-მ გამოკითხვები პოლიტიკოსებისა და პოლიტიკური პარტიების რეიტინგთან დაკავშირებით ჩაატარა. შედეგი ასეთია: ლიდერობს "ნაციონალური მოძრაობა", შემდეგ ადგილებს კი ქრისტიან-დემოკრატები, ლეიბორისტები და თავისუფალი დემოკრატები ინაწილებენ. თქვენი აზრით, რამდენად სარწმუნოა ასეთი შედეგი?
- იმ ქვეყანაში, სადაც თავისუფლების ინდექსი საშუალო ან დაბალია, ჩატარებული ასეთი კვლევებისა არ მჯერა, იმიტომ კი არა, რომ კონკრეტულად, NDI-ს არ ვენდობი. ამ შემთხვევაში მას ვერც თაღლითობას დავაბრალებ და ვერც გაყალბებას, მაგრამ როცა საზოგადოების დიდ ნაწილს არ აქვს საშუალება და სურვილი, ბოლომდე გულწრფელი იყოს, ძნელია დაეყრდნო ასეთი ტიპის კვლევებს. საზოგადოების დიდი ნაწილი, რიგი მიზეზების გამო, ასეთ გამოკითხვებს არცთუ გულწრფელად პასუხობს.

- ისრაელმა საქართველო ისევ შეიყვანა საშიში ქვეყნების სიაში. სპეციალისტების ვარაუდით, ჩამონათვალში დასახელებულ ქვეყნებში საფრთხე "ჰეზბოლას" ან "ჰამასის" ტერორისტებისგან გამომდინარეობს. ისრაელში მიაჩნიათ, რომ ამ საფრთხეს ირანთან საქართველოს მჭიდრო კავშირი განაპირობებს. როგორ ფიქრობთ, გაცხადებული მიზეზი გულწრფელია, თუ მნიშვნელოვანი როლი ამ გადაწყვეტილების მიღებაში ებრაელი ბიზნესმენების გახმაურებულმა საქმემაც შეიტანა?
- სერიოზული მოხერხება უნდოდა იმას, რომ ერთ-ერთ მთავარ პარტნიორთან ისე გაიფუჭო ურთიერთობა, როგორც ჩვენ ისრაელთან გავიფუჭეთ. ისრაელის ხელისუფლებაზე განსაკუთრებით 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ საკმაოდ სერიოზული ზეწოლა ხორციელდებოდა რუსეთის ხელისუფლების მხრიდან. ისრაელმა ამ ზეწოლას იმით უპასუხა, რომ უარი განაცხადა საქართველოსთვის შეიარაღების მიყიდვაზე. ისრაელის პოლიტელიტის წარმომადგენლებმა ძალზე უხეში და აგდებული პასუხიც კი გასცეს ჟურნალისტებს, როცა საქართველოსთვის ,,მერკავის" ტიპის ტანკის მიყიდვაზე ჩამოვარდა ლაპარაკი.

ჯერ ერთი, ისრაელმა ამით ვერ მიაღწია მიზანს, რადგან საქართველოსთვის იარაღის მიყიდვაზე უარის თქმის სანაცვლოდ რუსეთს სირიისთვის არ უნდა მიეყიდა ხომალდსაწინააღმდეგო რაკეტები და რუსეთმა ეს მაინც გააკეთა. ეს ობიექტურობის ერთი ნაწილია. მეორე ის არის, რომ ისრაელის სტრატეგიულ-პოლიტიკური საყრდენი სამხრეთ კავკასიაში შეიცვალა და აგვისტოს ომის შემდეგ ასეთად მისთვის აზერბაიჯანი იქცა. სხვა დანარჩენი უკვე საქართველოს ხელისუფლების მცდარი ნაბიჯების შედეგია, რამაც ისრაელ-საქართველოს შორის გაუცხოება გამოიწვია. რაც შეეხება ფუქსსა და ფრენკელს - ეს ორი ბიზნესმენი რომ არაკეთილსინდისიერად იქცეოდა და მათ რომ აფერისტული სქემით მოატყუეს საქართველოს მაშინდელი ხელისუფლება, ჩემთვის საიდუმლოს არ წარმოადგენს.

თუმცა, იურიდიული თვალსაზრისით, საქართველოს ხელისუფლებას შეეძლო სხვაგვარად მოქცეულიყო. დღეს ამბობენ, ამ ორმა ადამიანმა სიტყვა არ შეასრულაო. რა გამოდის: თუ ებრაელებმა პირობა დაარღვიეს და საქართველოს ხელისუფლებას ამის დამამტკიცებელი იურიდიული საბუთები აქვს, მაშინ არასწორად ჩაატარეს სასამართლო პროცესი და ამიტომაც მიიღო ქვეყანამ ასეთი მძიმე დარტყმა - ასი მილიონი დოლარის გადასახდელის სახით. ე.ი. თავის დროზე, გულარხეინი თუ უდიერი დამოკიდებულების გამო წაგვიგია ეს პროცესი საერთაშორისო არბიტრაჟზე. მეორე მხრივ, თუ ქართულმა მხარემ ამ ადამიანების ბრალეულობის დამტკიცება ვერ მოახერხა, ეს ფული უნდა გადაგვეხადა, მიუხედავად იმისა, რომ მათ მოატყუეს საქართველოს ხელისუფლება. მთელი სიმკაცრით უნდა აგოს პასუხი იმ ადამიანმაც, ვინც თავის დროზე ეს ბიზნესმენები საქართველოში ჩამოიყვანა და ზვიად გამსახურდიას შეახვედრა. მოკლედ, ეს არის მეტად რთული სიტუაცია.

ამ საქმეში ჩაერივნენ პრემიერ-მინისტრი პერესი და საგარეო საქმეთა მინისტრი ლიბერმანი. საქართველოში ჩამოვიდა ისრაელის ორი ძალზე გავლენიანი პიროვნება - აშდოდის რაბინი გაგულაშვილი და მირალაშვილი, ძალზე მდიდარი ადამიანი, რომელიც ამავე დროს ყოფილი საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე არსებული ებრაელთა კონგრესის ერთ-ერთი ლიდერია. ისინიც უკმაყოფილო წავიდნენ თბილისიდან არა იმიტომ, რომ მათი თხოვნა არ დააკმაყოფილეს, იმიტომ, რომ აქ ცუდად მიიღეს. ახლა ამ ყველაფერს რატომ ვყვები: მსოფლიოს პოლიტიკურ-ეკონომიკურ სივრცეში რომ ებრაელებს დიდი გავლენა აქვთ, ეს ჩემგან არავის ესწავლება. არ შეიძლება ამ ადამიანებს ასეO მოექცე. ყველამ კარგად იცის, როგორ დააპატიმრეს ეს ბიზნესმენები - ისინი პრემიერმა მოიწვია და შემდეგ დააკავეს. ეს მეტად არასერიოზული ნაბიჯი იყო საქართველოს მხრიდან. ამიტომაც აქვს ერთგვარ დემარშებს ადგილი:

საელჩოს დახურვა, ქართველი მაღალჩინოსნების ვიზიტების ბლოკირება და ახლა საშიში ქვეყნების სიაშიც შეგვიყვანეს. ობიექტურობისთვის ისიც უნდა ითქვას, რომ ისრაელს ყოველთვის შეჰყავს ამ სიაში ქვეყნები, რომლებსაც თბილი ურთიერთობა აქვთ ირანთან. ცხადია, იყო ზემოთ ნახსენები დამატებითი ფაქტორებიც, რის გამოც, ისრაელი საქართველოს შავ სიაში სიამოვნებით შეიყვანდა. ეს თავისთავად ცუდი ამბავია, რადგან საქართველოს მსოფლიოში ბევრი გულახდილი მოკავშირე არ ჰყავს და ვინც გვყავს, მათთან უფრო ფრთხილი პოლიტიკის გატარება, გააზრებული მოქმედება გვმართებს.

- აშშ-ის საელჩომ გაავრცელა საქართველოში ადამიანის უფლებების დაცვის შესახებ შეერთებული შტატების სახელმწიფო დეპარტამენტის ანგარიშის ჯონ ბასის ვიდეოკომენტარი. ელჩი აღნიშნავს, რომ საქართველოს წელს მნიშვნელოვანი მიღწევები ჰქონდა, თუმცა რჩება წინსვლის შესაძლებლობა საყოველთაოდ აღიარებული ადამიანის უფლებების უკეთ დაცვის კუთხით. "ჩვენ კვლავ გვაღელვებს მოწოდებული ანგარიშები კანონის შერჩევით გამოყენებაზე, შესაბამისი სამართლებრივი პროცედურის ნაკლებობაზე, მედიის თავისუფლების შეზღუდვის ფაქტებზე, ოპოზიციური პარტიების, არასამთავრობო ორგანიზაციების წევრებზე განხორციელებულ ზეწოლასა და მთავრობის ჩარევაზე პროფესიული კავშირების საქმიანობაში. სახელმწიფო მდივანმა კლინტონმა უკანასკნელ პერიოდში მოუწოდა ლიდერებსა და მთავრობებს, რომ სამოქალაქო საზოგადოება აღიქვან პარტნიორად და არა მოწინააღმდეგედ", - განაცხადა ელჩმა. ამერიკის შეერთებული შტატები, როგორც ჩანს, თანდათან ივიწყებს ტრადიციულ ლოიალობას საქართველოს ხელისუფლების მიმართ და მისი ტონი უფრო და უფრო მკაცრდება.
- მიუხედავად იმისა, რომ აშშ-ის ადმინისტრაციამ თვითონ დაუშვა არაერთი შეცდომა ადამიანის უფლებათა დაცვის თვალსაზრისით, გავიხსენოთ თუნდაც გუანტანამოს ცნობილი ეპიზოდი და ბოლო დროს გახმაურებული, ამერიკელ სამხედროთა მიერ ჩადენილი დანაშაულობები ავღანეთში და სხვა ადგილას, ის მაინც მკაცრად სთხოვს მოკავშირეებს ადამიანის უფლებათა დაცვას. აქ ის ფაქტორიც მუშაობს, რომ აშშ-ის ადმინისტრაციას არ უყვარს, როდესაც თავისი მოქალაქეები პრეტენზიას უყენებენ - ჩემ მიერ გადასახადებში გადახდილი ფული იმ ქვეყანაში იხარჯება, რომელიც ადამიანის უფლებებს არ იცავსო.

ამ ანგარიშის კრიტიკულობაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა სახალხო დამცველის ანგარიშებმაც. ესეც საინტერესო ნიუანსია - არავისთვის საიდუმლო არ არის, რომ ტუღუში სახელისუფლებო კანდიდატი იყო, მაგრამ ტუღუშიც სუბარის გზას გაუყვა, ანუ სიმართლეს ვერ მალავს. ეს ცხადია, დიდი დარტყმაა ხელისუფლებისთვის, მაგრამ ამავე დროს, ინტერესის საგანს წარმოადგენს დიპლომატიური მისიებისთვის, რომლებიც გულისყურით ადევნებენ თვალყურს საქართველოში მიმდინარე პროცესებს. შედეგებზე ვერაფერს გეტყვით, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ამერიკის შეერთებული შტატების ადმინისტრაცია თავის ამომრჩეველთან ამის გამო დისკომფორტს არ შეიქმნის და საქართველოს ხელისუფლებასთანაც მკაცრი საუბარი ექნება.

- უცნობმა მამაკაცმა, რომელმაც რადიო "თავისუფლებაში" დარეკა და მსმენელს თავი დოკუ უმაროვად გააცნო, განაცხადა: "ჩატარდა სპეცოპერაცია, რომლის შედეგადაც რამდენიმე მოჯაჰედი დაიღუპა და მეც მოკლულად გამომაცხადეს. თუმცა, ისინი ჩემგან ვერ გათავისუფლდებიან, მე უკვე საპასუხო დარტყმას ვამზადებ. დაელოდეთ ახალ ამბებს უახლოეს მომავალში". რამდენად მძიმე მოსასმენი იქნება რუსეთისთვის დაანონსებული "ახალი ამბები"?
- დოკუ უმაროვი მართლაც არ იმყოფებოდა იქ, სადაც რუსეთის რეკლამირებული სპეცოპერაცია ჩატარდა, ანუ ინგუშეთში. ვიცი, რომ ამ ოპერაციის შედეგად უმაროვის გარემოცვის მაღალი მდგომარეობის მქონე პირები დაიღუპნენ. დღეს დოკუ უმაროვი შევიწროებულია და ვეღარ მართავს იმარატს. იმარატის წევრები დამოუკიდებლად მოქმედებენ და საქმის კურსში მხოლოდ ბოლოს აყენებენ უმაროვს. ზოგადად, უნდა ითქვას, რომ დღეს ჩრდილოეთ კავკასიაში არსებული სიტუაცია უფრო რუსეთის ხელისუფლებას აძლევს ხელს, რაკიღა იქ შიშმა დაისადგურა და ნაკლები აქტივობაა, მაგრამ აქტივობა მაინც არის - ამაზე ბოლოდროინდელი ტერაქტებიც მეტყველებს. ამ მხრივ, განსაკუთრებით ბალყარეთის ჯამაათი აქტიურობს და ტურისტულ ინფრასტრუქტურებზე განხორციელებული ტერაქტიც მათი დამსახურებაა. ეს ყველაფერი იმიტომ ხდება, რომ არ დაუშვან სოჭის ოლიმპიადის ჩატარება.

- ამ თვალსაზრისით ძალზე აქტუალური იყო გაგრის მიმდებარე ტერიტორიის საკითხი, რაც, რუსეთს სწორედ სოჭის ოლიმპიადის უსაფრთხოების უზრუნველყოფისთვის სჭირდება.
- სწორედ ამ საკითხზე შეხვდნენ ერთმანეთს აფხაზური და რუსული დელეგაციები. დემარკაცია მოხდა ფსოუს გასწვრივ და აიბგას მონაკვეთი, სწორედ ის ხსენებული ას სამოცი კვადრატული კილომეტრიც ღია დარჩა. საქმე ის არის, რომ მედია შეცდომაში შეიყვანეს. ტერიტორია, რომლის მითვისებაც რუსეთს სურს, არა გაგრის მიმდებარე, არამედ მისი ზედა ტერიტორიაა და დაახლოებით, ორმოცდაათი კილომეტრით არის ქალაქიდან დაშორებული. სოფელი აიბგა მაღლა, მთებში მდებარეობს და საბჭოთა დროიდან მოყოლებული, რუსეთთან სადავო ტერიტორიას წარმოადგენდა. ეს არის მხოლოდ აფხაზებით დასახლებული ტერიტორია, რომელიც მდინარის ორივე მხარეზეა განთავსებული.

მდინარის მარჯვენა მხარე რუსეთის ფედერაციის საკუთრებად ითვლებოდა, მარცხენა კი - აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკისა, თუმცა სახნავ-სათესი მიწები სწორედ აფხაზების მხარეს იყო განთავსებული. საბოლოოდ, ეს ტერიტორია იმით არის მნიშვნელოვანი, რომ ის არა გაგრის, არამედ რიწის ტბის მიმდებარეა. თუ რუსებმა მისი მითვისება მოახერხეს, მთიდანაც დაცულები იქნებიან და რიწის ტბაზეც გასასვლელი ექნებათ, რაც ტურისტული ინვესტირებისთვის შესანიშნავი ნიადაგია. როგორც ჩანს რუსების გეგმებში რიწის ტბის ხელში ჩაგდებაც შედის. ალბათ რუსები ამ ტერიტორიაზე თავიანთ ახალშექმნილ სამთო-მსროლელ ბრიგადას განათავსებენ, რომელიც, სხვათა შორის, შვეიცარიელებმა გაწვრთნეს. ეს საკითხი ჯერ არ დახურულა, ისევ ღიად რჩება.

მართალია, აფხაზური დელეგაციის ხელმძღვანელი ვალერი კვარჩია მუშტებს იბრაგუნებს გულში, აფხაზური მიწის ერთ გოჯს არ დავთმობთო და განწყობაც აფხაზებში შესაბამისია, მაგრამ გამორიცხული არ არის, რუსეთმა არენდით აიღოს ეს მიწა და ამით დამთავრდეს ამბავი. - რუსეთის მიერ არენდით აღებული მიწა კი უკან დაბრუნებული არავის უნახავს. ჯერჯერობით ასეთი ვითარებაა მოლაპარაკებათა მეორე რაუნდის თანახმად. ვნახოთ, რას მოიტანს მესამე რაუნდი. ის კი ფაქტია, რომ აფხაზ საზოგადოებაში ამ ამბავმა უაღრესად ანტირუსული განწყობა შექმნა - ანტისახელისუფლებო ხომ არის და ბოლო დროს ანტირუსულიც დაემატა. ცხადია, ხელისუფლებისაც მესმის, რადგან ერთი მხრივ, მისი ბიუჯეტის სამოცდაათი პროცენტი რუსეთიდან ფინანსდება, მეორე მხრივ კი, საზოგადოებასაც უნდა გაუწიონ ანგარიში. რასაკვირველია, პატივს ვცემ აფხაზებს, მაგრამ მათი ეს საქციელი, ცოტა არ იყოს, უცნაურია - თან სურთ, ყველაფერი ჰქონდეთ რუსებისგან და თან არაფრის დათმობა არ უნდათ.

მათი ხასიათი გამოიწრთო ბრძოლაში და ალბათ ასეც უნდა მოიქცნენ. რუსეთმა აფხაზეთის მფარველობით ძალზე სტრატეგიული მიმართულება ჩაიგდო ხელში - სამხრეთ კავკასიიდან უკვე გაგდებული იყო და თავისი ჯარით უკან დაბრუნდა. ამიტომაც, უფლება არ აქვს, აფხაზებს დამატებით რაიმე მოსთხოვოს. კიდევ ერთი ფაქტორი: მეშვიდე მცდელობის შემდეგ ბაღაფში, როგორც იქნა, წავიდა თურქეთში. უშედეგობას აქამდე საქართველოს ხელისუფლებას აბრალებდნენ, მაგრამ ხომ კარგად ვიცით, რომ ამ ვიზიტის ყველაზე დიდი მოწინააღმდეგე რუსეთის ხელისუფლება იყო. ბაღაფშის ამოცანაა, თურქეთიდან აფხაზეთში მუჰაჯირების დაბრუნებას ჩაუყაროს საფუძველი, რის შესახებაც რუსეთში არაერთხელ უთქვამთ, ეგღა გვაკლია, ორმოცდაათი ათასი მუსლიმანი თავზე დავისვათ და აფხაზეთში თურქეთის გავლენა გავაძლიეროთო. ვნახოთ, რას მიაღწევს ამ ვიზიტით ბაღაფში, თუმცა, რამდენადაც ვიცი, საკმაოდ სერიოზულ ხალხთან აპირებს შეხვედრას.



დაჩი გრძელიშვილი



http://www.kvirispalitra.ge/kviris-tema/73...ri-eqnebaq.html
kote-1962
11-04-2011 ადა მარშანია: ”აქციაზე მთავარი "ხულიგანი" მე ვიყავი"

გასულ კვირას "წინააღმდეგობის მოძრაობის" წევრებმა უზენაესი სასამართლოს კართან გვირგვინი ჩამოკიდეს წარწერით "დავტირით სასამართლოს", მერე კი თემიდას სამყოფლისკენ კვერცხების წვიმამ დაუშვა. თუმც უჩვეულო "წვიმამ" პატრულის ოპერატიული ჩარევის წყალობით მალევე გადაიღო და უზენაეს სასამართლოსთან ბრძოლა გაჩაღდა. აფხაზეთის უზენაესი საბჭოს დეპუტატი ადა მარშანია აქციის დამთავრების შემდეგ დააკავეს: - კინოს სახლის წინ დამაკავეს. ალბათ, იმიტომ, რომ აქციაზე მეგაფონი მეჭირა და პატრულის თანამშრომლებს ვუყვიროდი, ტერორისტი ხელისუფლების მონები ხართ-მეთქი. აქციაზე მთავარი "ხულიგანი" მე ვიყავი. "წინააღმდგობის მოძრაობას" განზრახული არ ჰქონდა კვერცხების სროლა. კვერცხები მე ვიყიდე და მხოლოდ მე ვისროდი. შემდგომ აქციაზე უფრო მეტ კვერცხს ვიყიდი, რადგან გამწარებული და გაბრაზებული ვარ. ამ ხელისუფლებას ადამიანური ენა არ ესმის. დღითი დღე უარესდება ჩვენი მომავალი და აღარც უნდა გავბრაზდეთ?! აქციის მერე კინოს სახლთან ჩამოვედი და უცებ ოთხი პოლიციელი მომადგა, ერთი თბილისის პოლიციის უფროსის, გეგეჭკორის მოადგილე, უკლება იყო. მითხრა, თქვენთან საქმე მაქვსო. გისმენთ-მეთქი. აქ არა, მანქანაში გეტყვითო. აქ მითხარით, რა საქმე გაქვთ-მეთქი. პოლიციელებმა მკლავში ჩამავლეს ხელი და უცებ ჩემი მეუღლეც მოვარდა (კინოს სახლთან უნდა შევხვედროდი) და ხელჩართული ბრძოლა გაჩაღდა. მეუღლე რომ არ გამოჩენილიყო, პოლიციელებს არ გავყვებოდი, მაგრამ შემეშინდა, ისიც არ დაეკავებინათ. ჩემი მეუღლე დატოვეს, მე კი შსს-ს გამჭვირვალე შენობისკენ წამიყვანეს. საღამოს შვიდის ნახევრიდან თორმეტ საათამდე მანქანაში ვიჯექი. მერე ათივე დაკავებული სასამართლოში შეგვიყვანეს. როდესაც მოსამართლე გოცირიძემ ჯარიმის თანხა - 400 ლარი გამომიცხადა, გავაპროტესტე, არ გადავიხდი-მეთქი. ჯარიმები მორალური ზიანისთვის აქეთ უნდა გადაგვიხადოს 152 სოფლის დამკარგავმა ხელისუფლებამ. სასამართლოში პოლიციელმა, რომელსაც ჩემი დაკავება არ უნახავს, ჩვენება მისცა. ვკითხე, აბა, მითხარით, სად დამაკავეთ-მეთქი? უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული შენობის წინო. არადა, უამრავი მოწმეა, რომელთაც დაინახეს, რომ კინოს სახლთან დამაკავეს. ეს ცრუპენტელები ჯარიმით როგორ შემაშინებენ? მე ის მაწუხებს, რომ დღითი დღე უკან მიდის აფხაზეთის საქმე. ვაპირებ კარატეს ან ძიუდოს ილეთები ვისწავლო, რომ ამის შემდეგ კუნთმაგარ პოლიციელებთან გამკლავება შევძლო. P.S. თბილისის საქალაქო სასამართლომ ათი დაკავებულიდან ოთხს ადმინისტრაციული პატიმრობა, ექვსს კი ჯარიმა შეუფარდა.



იზო რიკაძე



http://www.kvirispalitra.ge/politic/7365-q...me-viyaviq.html
kote-1962
ИНТЕРВЬЮ

«Воровство – вопрос не кавказский. Это вопрос российский»


Александр Хлопонин о политических и экономических способах решения кавказских проблем


— 12.04.11 10:30 —

ТЕКСТ: Роман Баданин ("Газета.Ru"), Григорий Шведов ("Кавказский узел")





В интервью «Газете.Ru» и «Кавказскому узлу» полпред президента на Северном Кавказе, вице-премьер российского правительства Александр Хлопонин рассказывает, как убедить инвесторов вложиться в туристическую инфраструктуру Кавказа, а туристов — не бояться пользоваться этой инфраструктурой, что делать с ваххабитами и «антиваххабитами», как убедить кавказцев и русских уважать друг друга.



Р. Б.: — Есть противоречивые сведения о судьбе Доку Умарова. Может быть, есть данные, которые готовы к обнародованию и вы их знаете?

— Знаю, что это была хорошо спланированная операция спецслужб, тот случай, когда очень хорошо сработала координация всех правоохранительных органов на территории Ингушетии. Во избежание потерь был нанесен удар. Вы знаете, какая воронка образовалась после удара.

К сожалению, мы все-таки допустили ряд просчетов. Пострадали и погибли наши граждане: представители правоохранительных органов понесли потери. Есть предположение, что там может быть Доку Умаров, но сейчас понятно, что без соответствующей экспертизы делать это слишком громкое заявление нельзя, а экспертиза потребует времени.

Р. Б.: — Ситуация в Кабардино-Балкарии накалилась. Произошла атака на туристическую инфраструктуру региона, убиты туристы, приехавшие на Эльбрус из Москвы. Каковы итоги расследования? Исключена ли версия коммерческих разборок?

— Не могу обозначать версии, могу сказать только, что у меня там был серьезный разговор.


Я сказал местным жителям и бизнесменам, что у меня очень много вопросов по поводу того, почему вот эту канатку взрывают, а вот эту не взрывают, почему эти санатории трогают, а эти не трогают. Я владею точной информацией, каких предпринимателей и чиновников боевики обкладывают данью. Я, конечно, понимаю, что легче заплатить и жить спокойно, ждать туристов, чтобы, когда они приедут, развивать свой бизнес. Но каждый рубль, который он дает террористам, — это смерть гражданина РФ на Кавказе, в Москве, в других городах.


Идет расследование, идет контртеррористическая операция в Приэльбрусском районе. Она будет завершена в тот момент, когда мы окончательно будем уверены, что люди могут спокойно приезжать, отдыхать и ничего им не угрожает. Когда это закончится — решит оперативный штаб.

Р. Б.: — У вас были претензии к органам исполнительной власти КБР и лично к президенту республики?

— Не было. Настолько, насколько они могут справляться со своими обязанностями, они это делают.

Р. Б.: — А в чём тогда причина активизации подполья именно там и именно сейчас?

— Вы знаете, что Шамиль Басаев в своё время заявил, что у него Баксан был излюбленным местом отдыха. И он сказал: «Я создал там такую систему, что она будет аукаться ещё лет 20 в России». Прохлопали ту систему, которую он создал.

А что касается президента Арсена Канокова…

Человек, который имеет бизнес немалый, всегда находится под подозрением, под тройным контролем. Я слышу отзывы, что Каноков скупил всю республику, что он захватил все бизнесы, что он не даёт развиваться другим. Даже пошли слухи, что он платит бандитам, чтобы его не трогали. Я проверяю серьёзно эти факты. Для меня это очень важно.


Я не брат и не сват нашим губернаторам. Я отдаю себе отчёт, что такое Кавказ и что такое руководитель на Кавказе. Но мне на 100 процентов известно, что Каноков никогда не платил и не будет платить боевикам. Мы очень внимательно эту тему изучали.


И в целом считаю его достаточно профессиональным управленцем. Я считаю, что он очень амбициозен в плане своего статуса и компетенции.

А то, что, конечно, на Кавказе есть перегибы с бизнесом, очевидно. Будем выправлять эту ситуацию. Говорить, что Каноков не делает этого, неправильно.

Г. Ш.: — А новый лидер Дагестана (президент республики Магомедсалам Магомедов)?

— Да, абсолютно новый человек. Хотя за ним всё равно будет тянуться шлейф его отца, шлейф зависимости от Сулеймана Керимова, от других бизнесменов. У нас любят вешать ярлыки. Я сам 10 лет избавлялся от ярлыка «Потанина с Прохоровым».

Все у нас имеют свои шлейфы, но я вижу прекрасно, что, не облокотившись на бизнес, в Дагестане ничего не получится. Ему так или иначе надо выстраивать отношения с представителями бизнеса. Он их и выстраивает нормально, достаточно эффективно.

Магомедсалам правда старается. Он не боится ездить в территории. Встречается с населением. Я ему тоже говорю: «Слушай, ты не боишься — это здорово. Только теперь выходи из джипа и начинай заходить в торговые точки. Остановись на перекрёстке, на улице, подзови к себе людей, задай им вопросы». Надо, чтобы власть общалась с населением. На протяжении многих лет у нас они сидели в кабинетах — никто не общался с населением. Ребята, поверьте, для Кавказа институция гражданского общества — это вообще новое.

Новый экономический порядок

Г. Ш.: — Стратегия развития Северного Кавказа, которая принята при вас, упоминает проект создания особых экономических зон (ОЭЗ). Известны все территории, которые в них войдут?

— Сегодня создана корпорация «Курорты Северного Кавказа» с государственным участием. В бюджете ее заложено 60 млрд рублей. На что? На развитие внешней и внутренней инфраструктуры, под проекты горнолыжного кластера.

Сейчас мы туда добавляем Кавказские Минеральные Воды. Хотим Кавминводы — всю эту зону — сделать проектом, где создать единую управляющую компанию, разобраться с собственностью — федеральная, не федеральная. Разобраться с самой главной вещью – с ресурсами, минеральной водой… грязи, энергетика, вода питьевая и так далее. Я, как копнул туда, чуть с ума не сошел. Я сложить не могу одно с другим, а потом удивляемся: почему здесь ничего не работает, почему развалены профсоюзные санатории, развалены санатории разных форм собственности.

Поставили задачу: 2,5 млн туристов в год сюда привлечь. Это абсолютно реально.


Также не закончилась дискуссия до сих пор — делать здесь игорный бизнес или нет. Половина народа говорит: «Хотим!» Другие говорят: «Да вы что? Это же курортная зона, здесь другое должно быть».


Г. Ш.: — А вы хотите?

— Я — нет. У меня особая позиция. Я вообще считаю, что богатые люди найдут где поиграть в казино. Сядут в самолет и полетят в Лас-Вегас.

Р. Б.: — В чем суть налоговых послаблений в курортной ОЭЗ?

— Был сценарий «сколковский» — принятие спецзакона образца «Сколково» о либерализации федеральной части налогов. Другая модель — финансирование корпорации курортов Северного Кавказа, выделение ей денег на финансирование инфраструктуры. В Сколково нет «Курортов Северного Кавказа», нет компании, которая финансирует развитие инфраструктуры. Там суть в снижении налогообложения. Здесь концепция другая, здесь государство будет снижать нагрузку в части налогов, условий кредита, а также за счет вложения денег в инфраструктуру. А вложение в инфраструктуру одно из самых дорогостоящих.

Например, во Франции курорты делались по-другому. Государство всё построило само, включая подъемники, а дальше сдавало это в концессию. После строительства подъемников и сдачи их в концессию управляющей компании стал развиваться бизнес: строились мотели, начала вокруг развиваться инфраструктура. Мы пока идем по половинчатой модели. Вкладываем деньги не в подъемники, а в энергетику, дороги, водоснабжение, канализование. Тоже достаточно дорогое вложение. А частник уже вкладывает в подъемники, в гостиницы, в санатории и т. д.

Р. Б.: — Административные послабления — например, разрешительные процедуры при входе в бизнес — у вас предусмотрены?

— Мы пока находимся в стадии разработки, за основу взяли турецкую модель. Турки развивали так называемые промпарки и таким образом преодолевали отсталость территории с точки зрения людей и профессионализма. Там создавались определенные условия как раз для тех компаний, которые готовы в эти промпарки инвестировать: современное оборудование, помещения, подготовка специалистов. Примерно та же модель, как в Сколково. Мы тоже об этом думаем.

Сразу возникает вопрос «входного билета» — кто имеет право. Если у нас в Сколково окажется зарегистрированным «Норникель», то мы долго с вами будем смеяться о том, что сотворили. Нужно решить, как сделать прозрачным «входной билет» — например, сделать обязательным условием создание 35 или, может быть, 100 новых рабочих мест для вхождения в проект.

Р. Б.: — Пример территории под промпарк?

— Промпарк должен быть в Дагестане, точно должен быть в Чеченской республике и в Ингушетии. И еще разумно было бы создать в Кабардино-Балкарии. Чем депрессивнее территория, тем выше необходимость создания промпарка.

Г. Ш.: — В стратегии заявлены очень большие инвестиции в туркластер. Общая смета строительства достигает 451,44 млрд руб., из которых государство вкладывает 60 млрд. Сообщалось об интересе Credit Suisse и инвесткомпании Invest AD (ОАЭ) к созданию курортов. Однако в январе 2011 года на форуме в Давосе вы заявили, что Северный Кавказ является «стабильно напряженной территорией» и это может повлиять на инвестклимат. Насколько подтверждается интерес этих инвесторов?

— Абсолютно подтвержденная информация. Вопрос только в том, что все они готовы работать по принципу поставки оборудования. Поставляя оборудование, они практически не несут никаких рисков. Говорят: «Мы заинтересованы, чтобы наша компания повесила там свой флаг». Компания «Доппельмайер», к примеру, говорила о готовности поставить канатные дороги, люльки.

Г. Ш.: — Вы не согласны на инфраструктурную модель?

— Это модель продвижения собственной продукции. А когда начнешь говорить о строительстве у нас завода по производству канатов, они начинают дергаться. С этого всегда все начинается. Понимаете, затащив их чуть-чуть, мы дальше двинемся вперед.

В Кабардино-Балкарии есть инвесторы, есть интересант, в Чеченской республике тоже. Я не могу называть этих предпринимателей, пока они не подписались под этим проектом, но они уже готовятся — частные российские инвесторы. По Дагестану известные нам дагестанские олигархи готовы реально вкладывать собственные деньги в реализацию проекта – они подписались.

Г. Ш.: — Не только Керимов?

— Не только, у нас много… Хуже с Ингушетией, там меньше.

Р. Б.: — А Михаил Гуцериев?

— Он считает, что не готов пока. Но это все дело времени.

Понятно, что часть торгуются.


Многие богатые выходцы с Кавказа в Москве считают, что они умнее папы римского. Чтобы они вложились в собственную территорию, в собственные блага, их надо еще уговаривать. А я не должен их уговаривать. Я говорю: «Такое впечатление, что мне нужно это больше, чем вам. Разве тут мои родители, предки похоронены, а не ваши? Ну это вам решать — уговаривать, бегать за вами я не буду».


Я им пытаюсь пояснить: «Сложно побудить западников вкладывать сюда деньги, если вы сюда не вкладываете».

Г. Ш.: — Что-то можете рассказать о конкретных курортных проектах?

— Готов к реализации проект совладельца Трубной металлургической компании Дмитрия Пумпянского в Архызе. Остальные находятся в стадии соглашений, переговоров.

Но, чтобы договариваться, нам нужно определиться с туристической концепцией.

Я сейчас здесь встречался с Armani Group, которые занимаются проектированием отелей, — известные архитекторы, специалисты.


«Ну что, — говорят, — вы творите в Сочи? Вы очередной европейский курорт строите, на который никому не интересно будет ездить. Пытаетесь построить шале, подъёмники. У нас всё это есть уже. При этом есть у вас шикарный Кавказ, с его нетронутостью, с его дикостью профессиональной, красотой неописуемой. Возьмите эти ваши аланские храмы, аланские смотровые башни и в их стиле сделайте отели, которые бы отражали это. И сюда все попрут, потому что интересно посмотреть».


Г. Ш.: — Так сделайте.

— Они делают. На территории Кавказа уже запланированы три их спа.

Г. Ш.: — Не менее важная, чем угроза терроризма, причина не лучшего инвестклимата — то, что воровали и воруют. Начало ли что-то меняться — порядок в контрольно-надзорных органах, эффективность трат?

— Услышите и увидите в ближайшее время. Просто очень много моментов, которые я не могу до завершения следствия рассказывать.

Если раньше мне становилось просто смешно от отчетности правоохранительных органов, которые отвечали за противодействие коррупции, то сегодня могу сказать, что, наверное, в этом году показатели будут мощнее, чем в любом другом регионе РФ, — по качеству выявления этих фактов и, самое главное, в наказании тех, кто совершил преступления.

Г. Ш.: — Включая самые верха?

— Очень большие верха.

Г. Ш.: — Есть осознание, что громкие расследования улучшат инвестклимат здесь?

— Я вам больше скажу, я сам заинтересован в этом. Я должен показать, что есть динамика.

Никто не хочет опять забросать Кавказ деньгами. Из 50 миллиардов госгарантий, которые зарезервированы для инвесторов в курортные зоны, ни копейки самим кавказским территориям не дается. Это гарантия государства, что оно готово разделить риски с инвестором и банкиром, которые вкладывают деньги. Никто денег так республикам уже давать не будет. Ребята, работайте, привлекайте бизнес… Не занимайтесь освоением без того скудных бюджетов.


А воровство — это вопрос не кавказский. Это вопрос российский. Думаю, мы очень серьезно и долго будем разбираться с итогами строительства в Сочи, АТЭСа и задавать много вопросов по этому поводу, к Кавказу не имеющему никакого отношения.


Р. Б.: — А то, что Москва забрасывает Северный Кавказ деньгами, — стереотип?

— Меня очень смущает позиция, что мы забросали Кавказ деньгами. Абсолютно неверное мнение!

Мы сейчас завершаем оценку использования с 2008 года федеральных бюджетных средств на территории округа. За этот срок было потрачено 74 млрд федеральных ресурсов. Это не такая и большая сумма, как вам кажется.

Львиная доля этих денег — восстановление Чечни. Кроме того, с точки зрения дотационности у нас огромное количество других субъектов, которые более дотационны, и денег туда выделяется не меньше. Есть нормативы Минфина, которые определяют объем дотаций, который нужно выделять из бюджета. И говорить, что у нас сегодня выделяется больше этого норматива, — лукавство.

Наоборот, у нас сегодня деньги недовыделяются. У нас средняя зарплата в бюджетной сфере гораздо ниже, чем в среднем по России.

Но на эти 74 млрд мы построили 86 общеобразовательных учреждений, 86! Это порядка 23 тысяч учебных мест. 44 объекта здравоохранения на три тысячи коек, 250 километров дорог. Были газифицированы села, обеспечены водой села Правобережного района Осетии, Дербент, Зеленчукский район КЧР. То есть по большому счету деньги были потрачены на дело.

Р. Б.: — У вас как вице-премьера есть удовлетворение тем, как федеральные органы власти работают с Кавказом?


Бренд «Северный Кавказ»
«... Хорошая идея – создание бренда Северного Кавказа. Любая сельхозпродукция, качественно произведенная, должна носить бренд Северного Кавказа, который и надо раскручивать. Сделать так, чтоб...



— Вот лишь один пример. По проекту единого сельскохозяйственного бренда Северного Кавказа главным исполнителем выступает Минсельхоз. Спрашиваю несколько дней назад: «Что министерство сделало?» – «Мы разрабатываем». Говорю: «Времени у вас осталось мало, если нет, то будем ставить вопрос о соответствии министра занимаемой должности».


Р. Б.: — Виктор Зубков, вице-премьер, курирующий сельское хозяйство, что думает?

— Зубков поддержал.

Р. Б.: — Когда срок?

— Срок — второй квартал. Второй квартал наступил. До конца второго квартала уже должна быть конкретная программа — с планом действий, мероприятиями, деньгами, которые планируются по бюджету. Заверяют, что работают, просто не показывают. Ну покажите. Посмотрим.

Русские и «кавказцы».

Г. Ш.: — Что нужно предпринять, чтобы русские возвращались в регион, как это заявлено в стратегии развития СКФО?

— К сожалению, оттоку русскоязычного населения способствует не только национальный фактор, а еще и проблема занятости. Русскоязычное население более мобильно, чем местное. Русскоязычное население если выезжает, то выезжает в Москву, в центральную часть страны, потому что там легче устроиться на работу. В том числе и потому, что русский — представитель коренной нации. При этом мы рожаем одного ребенка, а наши братья других национальностей рожают по 5—6 детей. Поэтому баланс в любом случае меняется не в пользу русскоязычного населения.

И дабы не возникало фобий, надо понимать, как управлять этим процессом. Во-первых, надо дать понять людям, проживающим в таких республиках, как Дагестан, что им русский язык даже больше нужен, чем он нужен нам. Потому что именно наличие русского языка и русской литературы — цемент, который сплачивает местные народы, язык, на котором они в том числе и между собой общаются.

Во-вторых, как привлечь в регион собственно русских?

Можно, например, развивать промпарки, куда, хочешь не хочешь, придется приглашать квалифицированных специалистов, среди которых, очевидно, все же больше людей русской национальности, русскоязычных. И вот им, вновь приезжающим, создавать условия в промпарках для получения льготного жилья, предоставления каких-то фор. Это качественное предложение. Мы над ним сейчас работаем.

Еще надо заниматься культурой.


Мы говорим Валерию Абисаловичу Гергиеву, другим известным деятелям культуры: хватит только в Москве играть и по европам ездить. Раньше ведь артист за рубеж не мог поехать, пока гастроль по стране не совершил. Раз ты живешь за счет налогов, которые собирают со всех людей, живущих у нас в стране, значит, должна быть гастрольная программа по нашим регионам. Должны спектакли в той же Чечне идти на русском.


Самый важный вопрос — надо делать народы конкурентоспособными. Потому что если — будь то дагестанец, или чеченец, или кто угодно еще — не конкурентоспособен, он начинает уходить в этнические фобии, он начинает зажимать себя в это пространство малых народов, малых национальностей, отстаивать свою идентичность в абсолютно другом поле. А что такое быть конкурентным? Это, если человек получил диплом в Дагестане, он должен понимать, что это диплом хороший.

Р. Б.: — Вы говорили, что возможна трудовая миграция жителей Кавказа в другие регионы. Высказывались опасения, что это может привести к росту межнациональной напряженности в этих регионах. Есть такая проблема?

— Во-первых, надо понять, что миграция неизбежна: представители Кавказа будут выезжать в другие регионы страны. Не надо пытаться устраивать китайскую стену. Весь вопрос — как сделать так, чтобы этот процесс не осложнялся межнациональными, межконфессиональными конфликтами.

Я специально возил глав кавказских республик и местную молодёжь в Красноярский край. Говорю: «Задайте вопрос на улице, что такое межнациональные конфликты? Нет этой темы. Хотя, как только мы уехали, люди начали говорить: «Это что, теперь к нам кавказцы все приедут?!» Это ожидаемый испуг. Я понимаю. Понасмотрелись федеральных каналов, телевидения. Я им говорю: «В Норильске на Талнахе осетины, дагестанцы, азербайджанцы — все. Кто-нибудь когда-нибудь кого-нибудь обвинял в каких-нибудь фобиях?»


Все стычки, столкновения — на бандитской почве. Поэтому я не боюсь ксенофобии.



Хорошо, не будет кавказцев, приедут выходцы из ближнего зарубежья, из той же Средней Азии. Это лучше? Я говорю: «Вы что делаете? Вы просили 185 тысяч мигрантов в Сибирский федеральный округ на трудоустройство. У вас шикарные строители-дагестанцы. Возьмите». В Красноярске это делали. Приезжали в Дагестан, формировали рабочие бригады. Прямо на поезде привозили официально. Они строили. Зарабатывали хорошие деньги. Их регистрировали. Платили белую заработную плату. Сажали в поезд, ребята обратно уезжали. Никаких проблем нет.

Р. Б.: — Вы высчитывали число возможных трудовых мигрантов, которые из регионов округа могут выехать в другие субъекты РФ?

— 50—100 тысяч человек мы легко можем трудоустроить. Но это за определенный период времени развития проектов. Т. е., чтобы туда кто-то поехал, ему нужно дать квалификацию. Сейчас есть идея на базе ресурсного центра создать центр подготовки и переподготовки специалистов по востребованным профессиям, прежде всего рабочим. Подключить к этому центру крупные корпорации — «Роснефть», «ЛУКойл», «Газпром».

Г. Ш.: — Они вернутся потом?

— Часть останутся там. Если они готовы ассимилироваться — не проблема. Но никто их заставлять не будет.

Г. Ш.: — Вы выступали против, например, цензуры в интернете, говорили, что молодые умы нужно не ограничивать в получении информации, а конкурировать за их внимание. Но как интегрировать традиционные ценности и современные?

— Cоциологи провели опрос молодёжи в Карачаево-Черкесии, Кабардино-Балкарии, Ставропольском и Краснодарском краях, Адыгее. Уникальная вещь: молодые люди на Кавказе себя комфортно чувствуют в рамках гражданской идентичности. Люди ощущают себя гражданами РФ. Но не могут при этом воспринимать себя частью европейской цивилизации. Они говорят: «Как же мы, граждане России, впитываем эту гадость европейскую».

Я говорю: «Это здорово. А на каких машинах вы ездите? А какие костюмы вы носите? А куда вы ездите отдыхать с родителями?». Тут они разделились. Одни ездят в Арабские эмираты, вторые в Европу. В этом их парадокс. Надо понять, что мы светское государство, которое интегрируется с Западом. Надо отдавать себе отчёт, что любое развитие прогресса и падение нравов — два процесса, которые идут параллельно.


Вот у Рамзана Кадырова. Мы приходим и говорим: «Рамзан, у тебя некоторые чеченцы как только выезжают за пределы республики, так и начинают вести себя не по-чеченски — бегают тут по ресторанам, по кабакам. Значит, нужно какие-то другие формы применять. Островки цивилизации тебе нужно будет создавать. Как ты хочешь привлечь туда русских специалистов, если вечером никуда нельзя будет выйти, музыку слушать?».


Он говорит: «Да, правильно». Надо создавать эти центры. Надо сделать курортные зоны, где продавалось бы спиртное, где люди бы отдыхали, был бы нормальный сервис. Ничего страшного в этом нет. Там должно быть дорого — ничего страшного. Ведь всё равно в интернете сидят и всё это видят. Это не спрячешь никуда.

Что делать с боевиками

Р. Б.: — Власти Дагестана предлагают амнистию для части подполья. Она возможна? И применима ли в других регионах?

— Честно хочу сказать: это та тема, которую я ещё до конца не чувствую. Морально, после Беслана, есть вопрос: как можно этих людей амнистировать?! Я не понимаю, как можно создавать социальные гарантии и платить семьям и родственникам этих бандитов.

Г. Ш.: — А адаптировать тех, кто взял оружие, но не совершил преступлений?


— Cейчас никто не запрещает бандитам придти c повинной, сдаться. Какая ещё нужна амнистия?


Сами правоохранительные органы говорят: «Если ты придёшь, изложишь некую информацию — мы найдём способ решить вопрос». Я понимаю, что не каждый молодой пацан, которому от 15 до 18 лет, является террористом-боевиком. И если есть минимальные возможности его оттуда вывести — я всячески это буду поддерживать. Но, если он задержан в ходе спецоперации, он для меня преступник. А тот, кто пришёл, положил оружие и не совершил преступления, — считаю, что нужно всё сделать, чтобы его адаптировать.

Р. Б.: — Мы знаем, что у вас есть программа — план отслеживания вместе с другими органами судьбы молодых людей, выехавших за границу обучаться исламу. В чём замысел?

— Мы выработаем политику в отношении тех ребят, которые уезжают за пределы Кавказа, получают образование. Мы хотим понять, кем они возвращаются из Пакистана, Саудовской Аравии, какие у них принципы, философия жизни, что они привносят сюда. Мы, к сожалению, раньше не занимались этой работой и сегодня не можем отследить этих детей. Хотя любой муфтий или глава администрации в поселке прекрасно знает, кто, когда, куда уехал. Надо подключать консульские службы, смотреть, где ребята учатся, в каких университетах, иметь список этих ребят.

Р. Б.: — Как это можно реализовать?

— Одну базу можно собрать с муниципалитетов: куда дети уехали, зачем уехали. Вторая — данные консульской, паспортно-визовой служб. И сравнивать, кто из выехавших где оказался.


Запретить людям выехать мы не можем. Но будем говорить им о том, что если ты приехал из Саудовской Аравии, там отучился, прожил там 5 лет, — ты проходишь курс адаптации, во время которого мы должны ещё раз объяснить ему, что такое светское государство. Но при этом ты не имеешь права ни преподавать, ни быть муфтием. Можно ли это официально сделать — не знаю. Но мы должны их знать.


Г. Ш.: — По озвученной 8 декабря 2010 года статистике Генпрокуратуры, за 11 месяцев прошлого года количество терактов в СКФО по сравнению с аналогичным периодом 2009 года увеличилось на 100%...

— Я поражаюсь этим цифрам и заявлениям. В свое время был самый худший по темпам экономроста Красноярский край. А лучший — Эвенкия. Я говорю: «Как это можно сравнивать?». В Эвенкии построили один маленький дом на две квартиры, и у них темпы роста промышленного производства сразу на 182% выросли. В Красноярском крае цены упали на цветные металлы, и поэтому у нас темпы роста хуже, чем в Эвенкии. Очевидно, что если на сегодняшний день, например, в КЧР у нас ничего не происходит, но, не дай бог, там совершится одно преступление, то у них рост преступности будет выше в два раза по сравнению с тем, что было. Насколько объективна эта информация?

Надо смотреть в общей картине. Если в КБР ситуация видно, что ухудшилась, — это очевидно, то в Ингушетии она улучшилась.


К сожалению, самой тяжелой темой являются смертники. Случай очень тяжелый, и предвосхитить такие теракты трудно…


Представляете, какая работа должна быть проведена, какая информация должна быть собрана, чтобы не допустить этого? Хотя знаем, кто, где готовит, район, территорию, какие группы специализируются на подготовке смертников — этой информацией владеем.

Стараемся решать вопросы. Но говорить, что сегодня нарастают угрозы экстремизма и терроризма на Северном Кавказе, я бы не стал. Есть ряд проблемных территорий — в Дагестане, Ингушетии, КБР. В целом же ситуация стабильна.

И еще: к сожалению, средний возраст боевиков на сегодняшний день существенно падает — это уже, по разным оценкам, 21 год.

Фактически есть и 15—16-летние, есть 18-летние. То есть зачастую я даже не назвал бы их боевиками, я вот честно могу сказать: это юношеский максимализм, даже детский максимализм, на который еще накладывается зомбирование, плюс отсутствие идеологии. Есть у них в сознании и проблема несправедливости — когда на фоне общего невысокого уровня жизни чиновники разъезжают на «Майбахах» и «Роллс-Ройсах», строят шикарные особняки.

Г. Ш.: — В КБР объявили о себе некие «Чёрные ястребы», будто бы антиваххабистское подполье...

— А кто эти люди?

Р. Б.: — А этого никто не знает…

— А почему вы хотите, чтобы я комментировал то, чего никто не знает и никто никогда не видел? Слушайте, я сегодня надену маску и выйду на какой-нибудь телеканал: «Снимите меня, я буду говорить». Вроде слова правильные, красивые. Вроде здорово. Ну и что? Ну заявил. Где находятся — не знаю.

Я могу, соболезнуя, сочувственно относиться к настороженности людей, которая есть. Но я не буду поддерживать такой самосуд, попытку подменить собой государство. Я при этом прекрасно понимаю, что в каких-то вопросах государство не полностью выполняет свои задачи по защите безопасности людей.

Полный текст интервью читайте в интернет-издании «Кавказский узел».. Интервью публикуется в рамках совмеcтного проекта «Газеты.Ru» и «Кавказского узла».


Тeги: Александр Хлопонин, ситуация на Кавказе, Северокавказский федеральный округ, коррупция, терроризм

Читать полностью: http://www.gazeta.ru/politics/2011/04/11_a_3581329.shtml
kote-1962
The Jamestown foundation - ქართული ოპოზიციის რადიკალური ჯგუფები რეჟიმის შეცვლის კიდევ ერთ კამპანიას აპირებენ
11:00 13-04-2011
ქართული ოპოზიციის რადიკალური ჯგუფები რეჟიმის შეცვლის კიდევ ერთ კამპანიის დაწყებას აპირებენ , _ წერს The Jamestown foundation-ის ინტერნეტ-გამოცემა.
სტატიის ავტორი წერს, რომ საპარლამენტო ოპოზიცია, თავის მხრივ, უარს ამბობს რევოლუციური მეთოდების გამოყენებაზე საქართველოში, აქცენტი საარჩევნო პროცესზე გადააქვს და მომავალი წლის არჩევნებისთვის ემზადება.
"იმ დროს, როდესაც დასავლეთში არაბულ არეულობას რეალურ დემოკრატიულ ტალღად აღიქვამენ, საქართველოში რეჟიმის ცვლილების სერიული მცდელობის მოყვარულთ უფრო ცინიკური პოზიცია აქვთ. ამ ჯგუფების ლიდერები იმედოვნებენ, რომ უკანონო ქმედებები მთავრობას ძალის გამოყენებას აიძულებს. მათი გათვლით, მოვლენათა ასეთმა განვითარებამ მთავრობას შინ ლეგიტიმურობა და რაც მთავარია დასავლეთის მხარდაჭერა შეიძლება დააკარგვინოს", _ წერს სოკორი.
მისივე თქმით, ტაქტიკა ქართული შეურიგებელი ოპოზიციური ჯგუფებისთვის ახალი არ არის. ზოგიერთმა ეს უკვე 2007 და 2009 წლებში გამოიყენა. სიახლე ამჯერად არის: სიტყვის "რევოლუცია" ღიად გამოყენება; უპრეცედენტო და არაორაზროვნი მინიშნება სისხლისღვრაზე და არაბული მოვლენებიდან გამომდინარე იმ დასკვნას გამოტანა, რომ დასავლეთი ვერ გაამართლებს პრო-დასავლური მთავრობის მიერ ძალის გამოყენებას.
"განსხვავებით 2007 და თუნდაც 2009 წლისგან, საქართველოს არასაპარლამენტო ოპოზიცია საზოგადოებისგან იზოლირებულია. პოლიტიკურ მეინსთრიმში მოკავშირეთა ნაკლებობის გამო, ისინი იმ ოპოზიციურმა პარტიებმა გადაწონა, ვინც ინსტუტუციური სისტემის ფარგლებში ოპერირებს. ეს პარტიები კი საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის ემზადებიან, რომელიც 2012 წელს უნდა ჩატარდეს, მაგრამ პარლამენტის მიღმა მყოფი შეურიგებელი ოპოზიცია ვარაუდობს, რომ მოხდება რევოლუცია, რომელიც ძალით შეცვლის მთავრობას და ვადამდელი არჩევნების აუცილებლობას წელსვე შექმნის", _ წერს The Jamestown foundation.
ვლადიმირ სოკორი აღნიშნავს, რომ შეურიგებელ ჯგუფებს საზოგადოებრივი მხარდაჭერა მასობრივი აქციებისთვის არა აქვთ, მაგრამ, როგორც ჩანს, ისინი აპირებენ ისეთი ინციდენტის მოწყობას, რომელიც პოტენციაში ესკალაციას გამოიწვევს. ზოგიერთი ქართველი შიშობს, რომ რუსეთმა ასეთ შემთხვევაში, შეიძლება ლიბიაში დასავლეთის ინტერვენცია მაგალითად მოიშველიოს და საქართველოში "ხალხის დასაცავად" შემოიჭრას. "ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის" ლიდერმა, გიორგი თარგამაძემ თავისი ეს წუხილი თბილისში ნატო-ს საპარლამენტო ასამბლეაზე გამოხატა.
"თარგამაძის "ქრისტიან-დემოკრატიული პარტია" და "ჩვენი საქართველო – თავისუფალი დემოკრატები", რომელსაც სათავეში ირაკლი ალასანია უდგას, ის მთავარი ოპოზიციური პარტიებია, რომლებიც ინსტიტუციური სისტემის შიგნით მუშაობენ... ეს ორი პარტია უკვე მოწიფული შეხვდა 2010 წლის ადგილობრივ არჩევნებს, რომლებმაც საქართველოში პარტიული სისტემის შემდგომი განვითარების საფუძვლები შექმნა. ამ არჩევნებმა დაადასტურა, რომ პრო-საპრეზიდენტო ნაციონალურ პარტიას მაღალი რეიტინგი აქვს. ამავე დროს გამოჩნდა, რომ ქვეყანაში არსებობს პასუხისმგებლობის მქონე ოპოზიციური პარტიები და საბოლოოდ მოახდინა სერიული რევოლუციების მოყვარე ანაქრონისტული პარტიების მარგინალიზაცია", _ წერს გამოცემა.
ვლადიმირ სოკორის სტატიის ქართულ ვერსიას foreignpress.ge აქვეყნებს

http://www.interpressnews.ge/ge/politika/1...s-apireben.html
kote-1962
14 წლის გვანცა ყუფარაძე 18 თვე მარტო ამყოფეს საკანში, მაგრამ ცრუ ჩვენება მაინც ვერ მიაცემინეს

Wednesday, 13 April 2011 13:46




განზრახ მკვლელობის მცდელობის ბრალდებით დაპატიმრებული 14 წლის გვანცა ყუფარაძის საქმე საქართველოს მართლმსაჯულებისთვის რეზონანსული აღმოჩნდა. ქართველი თუ უცხოელი უფლებადამცველების მცდელობის მიუხედავად, გოგონას ციხიდან დახსნა ვერ მოხერხდა. გვანცა ყუფარაძეს 10 წელი მიუსაჯეს – 5 წლით პატიმრობა და 5 წლით პირობითი. იგი, უკვე მეხუთე წელია, სასჯელს იხდის. გვანცა ყუფარაძის საქმეში დღემდე უამრავი პასუხგაუცემელი კითხვა და ურთიერთგამომრიცხავი გარემოებები არსებობს, თუმცა ეს სასამართლოს რატომღაც არ გაუთვალისწინებია. გამოძიებას არ დაუსაბუთებია, როგორ მოახერხა 14 წლის გოგონამ თანატოლის ორი ბასრი საგნის მეშვეობით დაჭრა ისე, რომ მას ოდნავი დაზიანებაც არ მიუღია. ასევე, გაურკვეველია, რატომ იქცა მართლმსაჯულებისთვის ფრიადოსანი მოსწავლე ერთ დღეში საზოგადოებისთვის საშიშ და დაუნდობელ მკვლელად. ვინაა დაინტერესებული გვანცა ყუფარაძის პატიმრობით და რა ახალი გარემოებები და დარღვევები აღმოჩნდა აღნიშნული საკითხის ირგვლივ. ამის თაობაზე “საქართველო და მსოფლიოს” გვანცას მამა - ალექსანდრე ყუფარაძე ესაუბრა.

– მიუხედავად იმისა, რომ გვანცა ყუფარაძე ერთი შეხედვით ყველა შესაბამის კრიტერიუმს აკმაყოფილებდა, რატომ უთხრა მას უარი კომისიამ პირობით ვადაზე ადრე გათავისუფლებაზე?
– პატიმართა ვადაზე ადრე გათავისუფლების კრიტერიუმები განისაზღვრება საქართველოს სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა მინისტრის ბრძანებულების მიხედვით თუ პატიმარი დადებითად ხასიათდება და აკმაყოფილებს შესაბამის კრიტერიუმებს, მისი ვადამდე გათავისუფლებაც შესაძლებელია. მაგრამ, რატომღაც ასე არ მოხდა გვანცას შემთხვევაში. არადა, გვანცას სანიმუშო დახასიათება და ყველა პირობა აქვს ვადაზე ადრე გასათავისუფლებლად. მას ყველა ღონისძიებაში აქვს მონაწილეობა მიღებული და კარგი ქცევისა და სანიმუშო სწავლისთვის დამატებითი ოთხი პაემნის უფლებაც კი მიანიჭეს. არ ვიცი, ოჯახური პირობების შეფასებაში მინუსქულა რატომ დაუწერეს. მყავს მეუღლე, ერთადერთი შვილი გვანცა და პირველი ჯგუფის ინვალიდი, უსინათლო, 85 წლის დედა და ეს თუ არის ნაკლი, არ ვიცი. ადმინისტრაციის მიმართ ზრდილობიანი მოქცევაც თურმე მინუსად ფასდება. რადგან ნაკლი ვერ უპოვეს, ჩაწერეს, თითქოს მშობლებთან ხშირი კონტაქტი არ აქვს და რისკის ფაქტორიდან გამომდინარე, ვუწერთ მინუს ერთ ქულასო. არ მესმის, ეს რას ნიშნავს. მონაცემები სპეციალურად გააყალბეს. კანონით, გვანცა უკვე თავისუფალი უნდა იყოს, ვინაიდან, მან საპატიმრო სასჯელის ორი მესამედი უკვე მოიხადა, მაგრამ, მაინც არ გაათავისუფლეს.
ხელისუფლების წარმომადგენლების მხრიდან კიდევ გასაგებია ასეთი საქციელი, მაგრამ ყველაზე მეტად იმან გამაოცა, რომ ოქმს ხელს ერთ-ერთი არასამთავრობო ორგანიზაციის წარმომადგენელი ზვიად დევდარიანიც აწერდა, რომელმაც ჟურნალისტის დასმულ შეკითხვაზე გვანცას სახელიც კი ვერ გაიხსენა. ის ამბობს, არ შევკრებილვართ და არ განგვიხილავს ეს საკითხი, არ ვიცნობ ამ საქმესო.
სწორედ აქ აღმოვაჩინე სერიოზული დარღვევა, მინისტრის ბრძანებულება ეწინააღმდეგება პატიმრობის კოდექსის 42-ე მუხლს. პატიმრობის კოდექსის 42-ე მუხლის თანახმად, პატიმრის გათავისუფლება ევალება ადგილობრივ საბჭოს, ამ კომისიის წევრებს უნდა ემოქმედათ ადმინისტრაციული წესით, ზეპირი მოსმენით. მინისტრის დებულება კი, კანონის გვერდის ავლით, კომისიას დამატებით ფუნქციას ანიჭებს და საბჭოს საქმის განხილვა ზეპირი მოსმენის გარეშეც შეუძლია. ეს სერიოზული დარღვევა და სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობის საკითხია, რადგან გამოდის, ისინი ყალბ დოკუმენტზე აწერენ ხელს. მინისტრი კანონზე მაღლა აყენებს თავს. უახლოეს დღეებში, მე მივმართავ სასამართლოს დებულების ამ ნაწილის გასასაჩივრებლად.
– როგორ ფიქრობთ, ვინაა დაინტერესებული გვანცას პატიმრობით?
– უნდოდათ, გვანცას ეღიარებინა ის, რაც არ მომხდარა. 14 წლის არასრულწოვანი 18 თვე მარტო ამყოფეს საკანში და მაინც ვერ გატეხეს. ტყუილი არ თქვა და პედაგოგების ბრძანება, ნუ ამბობ სიმართლეს, სკოლის პრესტიჟი შეილახებაო, არ გაითვალისწინა. მაინც სიმართლე თქვა, ფანჯრიდან კი არ გადმოვარდა თორნიკე ტყემალაძე, როგორც თქვენ ამბობთ, არამედ დაჭრესო.
ხელისუფლებას არ შეუძლია საკუთარი შეცდომის აღიარება. თუ ვინმე გაუმართლებიათ, ციხის კედლებში მოხვედრამდე, რადგან ციხიდან გათავისუფლების შემთხვევაში, უკანონო პატიმრობის გამო, პატიმარს უკვე კომპენსაცია ეკუთვნის, რაც ხელისუფლებას, რა თქმა უნდა, არ აწყობს.
– საზოგადოებაში გავრცელებული ვერსიის თანახმად, საქმეში ფიგურირებს პარლამენტის იურიდიულ საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის პავლე კუბლაშვილის გვარი...
– ამის შესახებ მეც მსმენია, თუმცა მე არ მაქვს კონკრეტულად კუბლაშვილის ბრალეულობის დამადასტურებელი ფაქტები. როდესაც პავლე კუბლაშვილი გამოვიდა და განაცხადა, მე ეს საქმე შევისწავლე და დაზარალებულ ტყემალაძეს 7 ჭრილობა აქვს მიყენებულიო, საზოგადოებაში ეჭვი სწორედ აქედან გაჩნდა, რადგან დაზარალებულს რეალურად 33 ჭრილობა აქვს.
ახალგაზრდული მოძრაობა „არას“ წევრები იკვლევდნენ ამ საქმეს და აღმოაჩინეს, რომ ჩხუბში ერთ-ერთი მონაწილის ახლო ნათესავია „სოდის“ ყოფილი თანამშრომელი, ამჟამად კი უშიშროების თანამშრომელი ვინმე ბეჟიტაშვილი, რომლის მეუღლე ნანა ბეჟიტაშვილიც მოსამართლეა და ისინი მეგობრობენ ძმებ კუბლაშვილებთან. „არას“ წევრი ოთო ბექაური, სამინისტროს წინ აქციაზე დაიჭირეს, რადგან კუბლაშვილები პირველად სწორედ მან დაადანაშაულა.
მოძრაობა „არას“ წევრები აცხადებენ, რომ აქვთ დამნაშავეების ფოტოები და, თუ გამოძიებას დააინტერესებს, მზად ვართ, ინფორმაცია მივაწოდოთო. მაგრამ ეს ფაქტი არც ხელისუფლებისთვის და არც გამოძიებისთვის საინტერესო არ აღმოჩნდა.
– როგორ მოხვდა დანაშაულის ადგილზე გვანცა?
– გვანცა შემთხვევით შეესწრო თორნიკე ტყემალაძის დაჭრის ფაქტს, რომელშიც 4 პირი მონაწილობდა. მე ამ დამნაშავეებთან საქმე არ მაქვს, ამ ადამიანებით გამოძიება უნდა დაინტერესდეს. მათ ჩემი შვილისთვის არაფერი დაუშავებიათ.
თავიდან გვანცას სახელი საერთოდ არ ფიგურირებდა ამ საქმეში. არსებული ვერსიის თანახმად, ტყემალაძის დაჭრა ამავე სკოლელის, ხატია ბედოიძის სახელს უკავშირდებოდა. სწორედ ამ გოგონას დეიდაშვილი იყო ჩხუბის ერთ-ერთი მონაწილე. ვინაიდან ტყემალაძემ ამ გოგონას ტელეფონი ჩააბარა ლომბარდში, იგი შურისძიების მიზნით დაჭრეს, მაგრამ ის გოგო საქმიდან მალე საერთოდ გააქრეს. ეს ყველაფერი კარგად იცოდა ორმა პედაგოგმა, რომლებმაც სისხლის კვალიც წაშალეს.
– რატომ წაშალეს კვალი, რა დაინტერესება ჰქონდა სკოლის ადმინისტრაციას?
– წინააღმდეგ შემთხვევაში სკოლის დირექციის პასუხისმგებლობის საკითხი დადგებოდა, კანონში პირდაპირ წერია, რომ სკოლის ტერიტორიაზე უცხო პირების ყოფნის გამო, პასუხისგებლობა სკოლის დირექციას ეკისრება. მნიშვნელოვანი იყო ასევე სკოლის პრესტიჟის საკითხიც. 1 საათზე მოხდა დანაშაული და პოლიცია დანაშაულის ადგილზე საღამოს 8-9 საათზე მივიდა.
– თუ გვანცამ დაჭრა თანატოლი ბიჭი, ბუნებრივია, წინააღმდეგობის გაწევის მომენტში მსუბუქი დაზიანება მასაც უნდა მიეღო. ამასთან, ისიც საინტერესოა, აღმოჩნდა თუ არა სისხლის კვალი გვანცას ტანისამოსზე?
– წარმოიდგინეთ, 33 ჭრილობას რომ მიაყენებ ადამიანს, ერთი წვეთი სისხლი მაინც მოგეცხება. გვანცა პირველივე დაკითხვაზე თავად მივიყვანე, მაშინ მოწმის სახით დაიკითხა. მეორე თუ მესამე დღეს კიდევ მიმაყვანინეს და გვანცას ტანისამოსზე, „შპრიცით“ სისხლის კვალის დატოვებას ცდილობდნენ.
– დაზარალებულმა თორნიკე ტყემალაძემ რამდენიმეჯერ შეცვალა ჩვენება, რატომ დაადანაშაულა გვანცა, რა შეიძლებოდა მას გვანცას საწინააღმდეგო ჰქონოდა?
– პოლიციაში თორნიკე ტყემალაძეს დაემუქრნენ და შეაშინეს. მას უნდა დაესახელებინა, ვინ დაჭრა და გვანცა დამნაშავეების ამოსაცნობად უნდა მისულიყო, მაგრამ რატომღაც ეს პროცესი ჩაიშალა. არანაირი პროცესუალური ნორმები არ ჩატარებულა. მხოლოდ მიდიოდნენ და სთხოვდნენ, გვანცა, იქნება დანაშაული აღიაროო.
– რა დასახელდა დანაშაულის ჩადენის მოტივად?
– საქმეც ეგაა, რომ დანაშაულის ჩადენის მოტივიც არ არსებობს. ამას გარდა, დანაშაულის თვითმხილველიც არ არსებობს.
– მართლა გითხრათ მოსამართლემ, თქვენს ადგილზე მოვკლავდი თორნიკე ტყემალაძესო?
– მოსამართლე დალი მეტრეველმა გვითხრა, ერთადერთი შვილის პატრონები ხართ და როგორ იტანთ ასეთ რამეს, თუ გაბრალებთ და მართლები ხართ, მოკალითო, მე თქვენ ადგილზე მოვკლავდიო. პროცესი დახურული იყო და ჩვენ გარდა, არავინ ესწრებოდა. გვანცა შეეპასუხა, მე ხომ აქ ვზივარ და ჩემი მშობლებიც, გინდათ, აქ ჩასვათო? ჩვენი პროვოცირება სურდათ.
4 წელია, სამართლებრივი გზით ვიბრძვი და მომავალშიც ასე გავაგრძელებ. უფლისთვის მიმინდვია დამნაშავეებისთვის სამაგიეროს გადახდა. სამართლებრივად კი ბოლომდე ვიბრძოლებ და არაფერს დავთმობ.
– გვანცამ სიცრუის დეტექტორზე გამოცდა მოითხოვა, რა პასუხი მიიღო?
– გვანცა ითხოვდა, მეც და თორნიკეც სიცრუის დეტექტორზე გამოგვცადონო, მაგრამ სიცრუის დეტექტორი არ გვაქვსო, ასე უპასუხეს.
– სარჩელი გაგზავნილია ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში, როდის განიხილავს ევროსასამართლო გვანცა ყუფარაძის საქმეს?
– გვანცას საქმე ევროსასამართლოშია გაგზავნილი და, როდესაც სიმართლე გაირკვევა, 25 კაცი, რომელთა შორის ზოგიერთი ხელისუფლების წარმომადგენელიცაა, საბრალდებო სკამზე აღმოჩნდება.


ესაუბრა
შორენა ცივქარაშვილი



www.geworld.net
kote-1962
რეაქცია ანტისემიტურ გამონათქვამზე "იმედის" ეთერში


ნინო კახიშვილი



2011 წლის 2 აპრილს, ტელეკომპანია „იმედის“ ეთერით გასულ „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის“ შეჯიბრის მონაწილე, სამედიცინო უნივერსიტეტის გუნდმა „კოზა ნოსტრამ“ წამყვანის მიერ დასმულ შეკითხვაზე, თუ რა იყო ადოლფ ჰიტლერის ყველაზე დიდი ღირსება, უპასუხა, რომ მისი მთავარი ღირსება იყო „უფასო გაზი ყველა ებრაელის ოჯახში“.

აღნიშნულ პასუხს არასამთავრობო ორგანიზაციების – „მრავალეროვანი საქართველოსა“ და „ადამიანის უფლებათა ცენტრის“ შემდეგ, დღეს „სახალხო დამცველიც“ გამოეხმაურა და ეს ანტისემიტურ, ებრაელი ხალხის ღირსებისა და ჰოლოკოსტის ხსოვნის შეურაცხმყოფელ გამონათქვამად შეაფასა.

„აღსანიშნავია, რომ ამ პასუხს დარბაზი ოვაციით შეეგება. ამავდროულად, ჟიურის არც ერთ წევრს, მათ შორის სახელმწიფო–პოლიტიკური თანამდებობის პირს – სპორტისა და ახალგაზრდულ საქმეთა მინისტრს ლადო ვარძელაშვილს, გადაცემის მსვლელობისას არ გამოუხატავს პროტესტი კითხვასა და გუნდის პასუხთან დაკავშირებით. აქვე მსურს გამოვეხმაურო 2011 წლის 13 აპრილის საქართველოს სპორტის და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს ვებ-გვერდზე გავრცელებულ სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა მინისტრისა და “მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის” თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის გუნდის “კოზა ნოსტრას” ოფიციალურ განცხადებებს, რომლებითაც მათ ბოდიში მოიხადეს. აღნიშნული თავისთავად დადებითი მოვლენაა, თუმცა 2011 წლის 2 აპრილს მომხდარი ფაქტი, ზოგადად, კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ უფრო მეტი ძალისხმევა უნდა იქნას მიმართული სამოქალაქო განათლებისა და ტოლერანტობის კულტურის გაღრმავებისაკენ“, –აღნიშნულია სახალხო დამცველის განცხადებაში.

„საქართველოს მინისტრი მხარს უჭერს სიძულვილის შემცველ ფრაზეოლოგიას ებრაელთა წიააღმდეგ“,–ასეთი სახელწოდებით გამართა გუშინ „მრავალეროვანმა საქართველომ“ ბრიფინგი, სადაც სამარცხვინო ფაქტი უწოდა „იმედის“ ეთერში გასულ ხუმრობას და საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდულ საქმეთა მინისტრი ვლადიმერ ვარძელაშვილი გააკრიტიკა.

„ის ესწრებოდა ხსენებულ შეჯიბრს და გახლდათ ჟიურის წევრი. მან არა მხოლოდ ურეაქციოდ დატოვა აღნიშნული ფაქტი, არამედ ჟესტიკულაციის მოშველიებით მხიარულად შეეგება გუნდის მიერ გაჟღერებულ ”ხუმრობას” და, შესაბამისად, უმაღლესი ქულა მიანიჭა გუნდს ”კოზა-ნოსტრა” ხსენებული ”ხუმრობისათვის”.

ვფიქრობთ, რომ მსგავსი ხასიათის კითხვა არ უნდა ისმებოდეს, ისევე როგორც გაცემული პასუხი არ უნდა ჟღერდეს ცივილიზებულ საზოგადოებაში. ხსენებული განცხადება ატარებს ანტისემიტურ ხასიათს, რომელიც ახდენს სიძულვილის ტირაჟირებას ებრაული წარმომავლობის ადამიანთა მიმართ, ისევე როგორც დამამცირებლად შეურაცხყოფს სამართლებრივად აღიარებულ ჰოლოკოსტის ტრაგედიას, რომელმაც 6 მილიონი ებრაელის სიკვდილი გამოიწვია“, –აღნიშნულია „მრავალეროვანი საქართველოს“ განცხადებაში.

"ადამიანის უფლებათა ცენტრმა" კი ლადო ვარძელაშვილის, "როგორც ამ თანამდებობისთვის შეუფერებელი პირის", გადადგომა მოითხოვა.

"ადამიანის უფლებათა ცენტრი" მიმართავს საქართველოს მთავრობას, საერთაშორისო ორგანიზაციებსა და საქართველოში აკრედიტებულ დიპლომატიურ კორპუსს, ყურადღებით განიხილონ ეს შემთხვევა და პასუხი მოსთხოვონ მინისტრ ლადო ვარძელაშვილს ქსენოფობიის, ანტისემიტიზმისა და ფაშიზმის მხარდაჭერისთვის. კონკრეტულ მინისტრზე ზეწოლა მით უფრო აუცილებელია, რადგან მსგავსი ტენდენციები ადრეც შეინიშნებოდა საქართველოს მთავრობის მიერ კონტროლირებად ტელეარხებზე, რისთვისაც პასუხი არავის უგია," – ნათქვამია ორგანიზაციის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში.

ამის მაგალითად "ადამიანის უფლებათა ცენტრში" ასახელებენ 2008 წელს თავდაცვის სამინისტროს შეკვეთით დამზადებული კლიპს, რომელშიც ასახული იყო, თუ როგორ ემზადებიან ახალგაზრდა რეზერვისტები სამხედრო სამსახურისთვის და რომელიც ტელეკომპანია "საქართველოს" ეთერში გადიოდა.

"კლიპი ფაშიზმის მამამთავრის ადოლფ ჰიტლერის სიტყვებით მთავრდებოდა: „ერთხელ და სამუდამოდ უნდა შევიგნოთ, რომ დაკარგულ ტერიტორიებს ვერასდროს დავიბრუნებთ ვერც ფორმალურად ქცეული ლოცვით და ვერც ერთა ლიგის იმედზე ყოფნით, არამედ მხოლოდ იარაღის ძალით“. თავდაცვის სამინისტროს მიერ დაკვეთილ კლიპში ადოლფ ჰიტლერის ციტატა დადებით კონტექსტში ჟღერდა და ტელეარხებზე მანამდე გადიოდა, ვიდრე ადამიანის უფლებათა ცენტრმა მის შესახებ კრიტიკული სიუჟეტი არ მოამზადა და ეთერიდან კლიპის ამოღება არ მოითხოვა," – აცხადებენ "ადამიანის უფლებათა ცენტრში".

აღნიშნული ორგანიზაცია ტელეკომპანია "იმედის" პასუხისმგებლობის საკითხზეც საუბრობს, "მაუწყებლობის შესახებ ქცევის კოდექსიდან" გამომდინარე:

"კერძოდ, ამ კანონის 56-ე მუხლის („პროგრამული შეზღუდვები“) მიხედვით, „იკრძალება ისეთი პროგრამების გადაცემა, რომლებიც მიმართულია პირის ან ჯგუფის ფიზიკური შესაძლებლობის, ეთნიკური კუთვნილების, რელიგიის, მსოფლმხედველობის, სქესის, სექსუალური ორიენტაციის ან სხვა თვისებისა თუ სტატუსის გამო შეურაცხყოფისაკენ, დისკრიმინაციისაკენ ან ამ თვისებისა თუ სტატუსის განსაკუთრებული ხაზგასმისაკენ, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ეს აუცილებელია პროგრამის შინაარსიდან გამომდინარე და მიზნად ისახავს არსებული შუღლის ილუსტრირებას“.



http://netgazeti.ge/GE/54/News/5134/რე...დია.htm
kote-1962
19-04-2011

ექსკლუზიური ინტერვიუ გიორგი დემეტრაძესთან



[თეა ხურცილავა]

ფეხბურთელ გიორგი დემეტრაძეს ქურდული სამყაროს მიმდევრობაში ბრალი დასდეს და 6 წელი მიუსაჯეს. მასთან ერთად დავით გაგნიძე და დავით ფეიქრიშვილი გაასამართლეს. დემეტრაძე ამბობს, რომ სრულიად უდანაშაულოა. სასამართლოზე, როცა მოსამართლემ ბოლო სიტყვის უფლება მისცა, დემეტრაძემ განაცხადა, - სამართლიან განაჩენს ვითხოვ, სხვას არაფერსო. გამამტყუნებელი განაჩენი მაინც დადგა... ადოკატმა მარიკა ფხალაძემ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საჩივარი უკვე შეიტანა. სანამ განაჩენი კანონიერ ძალაში არ შევა, გიორგი დემეტრაძე გლდანის ციხეში დარჩება.
ცნობილი ფეხბურთელზე ბევრი რამ დაიწერა და ითქვა. როგორც ამბობენ, ციხეში გიორგიმ თვითმკვლელობაც სცადა. ცნობილია საბადრაგო სამსახურთან მომხდარი კონფლიქტიც. ჩვენ შევეცადეთ ამ და სხვა კითხვებზე პასუხები თავად ფეხბურთელისგან მიგვეღო.
- გიორგი, ასეთ განაჩენს ელოდით?
- არ ველოდი, დარწმუნებული ვიყავი, მოსამართლე უპირობოდ გამამართლებდა და სასამართლო დარბაზიდან გამათავისუფლებდა. არანაირი დანაშაული არ ჩამიდენია. ჩემს სიმართლეში სასამართლოზე მყოფი საზოგადოება დარწმუნდა. ხომ ნახეთ ყველამ, პროკურატურამ ჩემი ბრალის დადასტურება ვერ შეძლო, ვერ შეძლო თუნდაც ერთი მოწმე მოეყვანა.
- ამბობთ, რომ უდანაშაულო ხართ. მაშინ რატომ აღმოჩნდით პატიმრობაში, რატომ გაგწირეს?
- ალბათ, ასე იმიტომ გამწირეს, რომ პროკურატურას არ დავეთანხმე და უარი ვთქვი, იმ აბსურდზე, რასაც ჩემგან ითხოვდნენ. არ დავიბრალე ის, რაც არ ჩამიდენია.
- ვატო ყიფიანი ახალი ბრალდებით ისევ დააკავეს. თქვენს ურთიერთობაზე გვიამბეთ, იგი თქვენს გამოყენებას ხომ არ ცდილობდა?
- ვატო ყიფიანი მამაჩემის ძმაკაცის შვილია. წლებია, ოჯახებით ვმეგობრობთ. ჩემს დაკავებამდე 2-3 თვე კიევში, ჩემს ბინაში ცხოვრობდა. ციხიდან რომ გაუშვეს, საქართველოდან კანონიერად წავიდა. დანაშაულია ჩემს ბინაში რომ ცხოვრობდა?.. დაკავების დღეს ჩემმა მეგობარმა, დავით გაგნიძემ დამირეკა და შეხვედრა მთხოვა. არ უთქვამს, რაზე მიბარებდა. კახა მისირელთან ერთად ვაკეში წავედი. დათოს ვერ შევხვდი, რადგან მანამდე დამაკავეს. პოლიციელებმა სრულიად უმიზეზოდ ხელები გადამიგრიხეს და ძირს დამაგდეს. ვერ მივხვდი, რა ხდებოდა. არანაირი ფული არ მქონია. ტყუილია, თითქოს 30.000 დოლარი ჩემგან ამოიღეს. მთელი ცხოვრება ფეხბურთს ვთამაშობ და მითხარით, საიდან უნდა ვიყო ქურდული სამყაროს წევრი? დაედასტურებინათ მაშინ, რომ რაიმე ქურდულ გარჩევაში მივიღე მონაწილეობა.
სასამართლოზე ისიც გაირკვა, რომ ვატოსთან სატელეფონო საუბარიც კი არ მქონია, არათუ რაიმე სახის შეთანხმება.
- როგორც ვიცი, პროკურატურა საპროცესო გარიგებას გთავაზობდათ. 2 წლიან პატიმრობაზე უარი რატომ თქვით. თბილისის სააპელაციო სასამართლოში პოზიციას ხომ არ შეიცვლით და პროკურატურასთან გარიგება ხომ არ შედგება? ასე უკვე მოიქცა, თქვენი მეგობარი დავით ფეიქრიშვილი და მალე გათავისუფლდება.
- მითხარით, რატომ უნდა ვაღიარო ის, რაც არ ჩამიდენია?! დამერწმუნეთ, რაიმე ბრალი რომ მიმიძღვოდეს, ალბათ სხვა გზას ავირჩევდი. მეუბნებოდნენ თუ ვაღიარებდი, 2 წელს მომცემდნენ, მაგრამ უარი ვთქვი.
- ცნობილია, რომ ბადრაგთან პრობლემები გქონდათ და სასამართლოში ცალკე ჰყავდით გამოკეტილი. გვიამბეთ ამ ინციდენტზე?
- სასამართლოში წამოყვანის წინ, საკნიდან გამოყვანისას, ყველანაირად გვამოწმებდნენ. ენა უნდა გამოგვეყო, რომ პირის ღრუც შეემოწმებინათ. მოთხოვნას ვემორჩილებოდი. ერთ დღეს, როცა ენა გამომაყოფინეს, საბადრაგო სამსახურის თანამშრომელმა უკმეხად და აგრესიულად მითხრა, - ბიჭო, ენა წესიერად გამოყავიო. შევეპასუხე, - რას ნიშნავს წესიერად გამოვყო, ხომ არავიში გეშლები-მეთქი. მაშინ ჩემს საცემრად გამოიწია, მაგრამ სხვებმა შეაჩერეს. იმ დღიდან მოყოლებული ასე მსჯიდნენ. ბადრაგს სასამართლოში დილით მივყავდი და პატარა საკუჭნაოში შევყავდი. ფაქტობრივად, მთელი დღე მარტო ვიყავი გამოკეტილი, ხმის გამცემიც არავინ მყავდა. თან იქ საშინლად ციოდა, ყველა მხრიდან ქარი უბერავდა. ვცადე საჩივრის დაწერა, მაგრამ მივხვდი, აზრი არ ჰქონდა და ვერაფერს მივაღწევდი. სასამართლოს დასრულებამდე ასეთ პირობებში ვიყავი.
- როგორია თქვენი ერთი დღე ციხეში?
- მინდა თუ არა, დილის 6 საათზე მეღვიძება. 7 საათზე პურს გვაწვდიან ე.წ. კარმუშკიდან. ნახევარ საათში საუზმე მოაქვთ. იცით, ალბათ, რომ დაკავებულებს სასეირნოდ გაყვანა ყოველდღე ეკუთვნით. დილით, 9-დან 10 საათამდე სუფთა ჰაერს ვსუნთქავ. პატიმრები კორპუსის სახურავზე ავყავართ, სადაც განთავსებულია სასეირნო ადგილი. იქიდან რომ ჩამოვდივარ, მერე საკანში ვვარჯიშობ. ამასობაში სადილობის დროც მოდის. საკანში რადიო გვაქვს და განსაკუთრებით რადიო "პალიტრას" ვუსმენთ. ვკითხულობთ ჟურნალ-გაზეთებს. ერთმანეთს ვესაუბრებით, მერე ვვახშმობთ და 10 საათზე იძულებული ვარ, დავიძინო.
- ამ დროს ძილი აუცილებელია?
- 10 საათზე საკანში შუქს გვიქრობენ, რადიოს თიშავენ და სხვა რა გზა დაგვრჩენია, ვიძინებთ.
- გაიჟღერა ინფორმაციამ, რომ საკანში თავის მოკვლა სცადეთ, მართალია?
- თავის მოკვლა არ მიცდია და არც ვაპირებ. ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს გასაკეთებელი.
- მაინც ჩაგეკითხებით, როგორც ვიცი, მაჯა დასერილი გქონდათ რამდენიმე ადგილას და ეს დაზიანება კარცერში მიიღეთ.
- კარცერში მართლა ვიჯექი 5 დღე. იქ ხმამაღალი სიცილის გამო ჩამსვეს. ძალიან რთულ პირობებში ვიყავი. ყოველ დილით, 10 საათზე ციხის თანამშრომელი კარცერში შემოდიოდა, საწოლს აკეცავდა და საღამოს 10 საათამდე ბოქლომს ადებდა. ფაქტობრივად, მთელი დღე ფეხზე ყოფნა მიწევდა. დილას ვარჯიშით ვიწყებდი, მაგრამ ვარჯიშით რომ დავიღლებოდი, მერე არ ვიცოდი რა მეკეთებინა. იქვე ხელსაბანი იყო, რომელსაც წვეტიანი კუთხე ჰქონდა და იმით მართლა ვცადე თავის დაზიანება - წვეტიან კუთხეს მაჯა რამდენჯერმე ჩამოვუსვი და დავიზიანე, რადგან მინდოდა ბადრაგს ციხის საავადმყოფოში გადავეყვანე. შესაძლოა, ეს თვითმკვლელობის მცდელობად ჩათვალეს. თვითმკვლელობას ნამდვილად არ ვაპირებ!
- მრავალრიცხოვანი გულშემატკივარი სასამართლო სხდომებზე არ დაგკლებიათ. ბევრი გადავსებულ დარბაზში შესვლას ვერ ახერხებდა. რაც ეტყვით თქვენს გულშემატკივარს?
- მინდა, დიდი მადლობა ვუთხრა იმ ხალხს, ვისაც ჩემი უდანაშაულობის სჯერა და მხარს მიჭერს. უდანაშაულო ვარ და სამართლიან განაჩენს გულწრფელად ველოდი...



http://www.kvirispalitra.ge/justice/7405-e...radzesthan.html
This is a "lo-fi" version of our main content. To view the full version with more information, formatting and images, please click here.