Help - Search - Members - Calendar
Full Version: აქტუალური სტატიები-Актуальные статьи
მთავარი ქართული ფორუმი პოლიტიკის შესახებ > პოლიტიკის შესახებ > პოლიტიკური არქივი - დოკუმენტური მასალები
Pages: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22
kote-1962
ხელისუფლება ოპოზიციასთან მოუმზადებელი გამოცხადდა


03:16 10.02.2011

[როზი ჯღამაია]

თვენახევრიანი შესვენების შესვენების შემდეგ „ოპოზიციური რვიანი“ ხელისუფლებასთან ერთად კვლავ მიუჯდა საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებისთვის მოლაპარაკების მაგიდას. შეგახსენებთ, რომ მხარეებს შორის ბოლო შეხვედრა გასული წლის 24–25 დეკემბერს სიღნაღში გაიმართა. აქამდე, საარჩევნო კოდექსზე მომუშავე ჯგუფის ყველა წინა შეხვედრა განსახილველ საკითხთა პრეზენტაციას მიეძღვნა და 9 თებერვლიდან, როგორც დაგეგმილი იყო, ხელისუფლებას უნდა დაეფიქსირებინა საკუთარი პოზიცია ოპოზიციის მიერ, პრეზენტირებული საკითხების თაობაზე.

9 თებერვლის შეხვედრაზე, რომელიც ცესკოს შენობაში გაიმართა, მოლოდინი იყო, რომ დისკუსია გაიმართებოდა საკითხზე – „ბიომეტრია არჩევნებში“, რომელიც თავის მხრივ ორ ნაწილად იყოფოდა: ბიომეტრული პირადობის მოწმობები და ამომრჩეველთა სიები. შესაბამისად, ოპოზიციური „რვიანი“ სრულ მზადყოფნაში იყო ხელისუფლებასთან თემაზე სადისკუსიოდ, თუმცა ყველაფერი ისე არ წარიმართა, როგორც დაგეგმილი იყო – ხელისუფლება არ აღმოჩნდა მზად საპაექროდ და საკითხის შესასწავლად დამატებითი დრო მოითხოვა.

საქმე ისაა, რომ ოპოზიციის მიერ, საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებისთვის შემუშავებულ საკითხებზე უცხოელმა ექსპერტებმა დასკვნა დაწერეს, ხოლო როგორც აღმოჩნდა, ხელისუფლება დოკუმენტს ჯერ არ იცნობდა, ყოველ შემთხვევაში, შეხვედრაზე ასე თქვა „ნაციონალური მოძრაობის“ წარმომადგენელმა პავლე კუბლაშვილმა.

თუმცა, სანამ შეხვედრის დეტალებზე საუბარს შევუდგებოდეთ, კიდევ ერთხელ, შეგახსენებთ საარჩევნო კოდექსზე მომუშავე პარტიებს:

„ახალი მემარჯვენეები“, „დემოკრატიული პარტია“, „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“, „ეროვნულ - დემოკრატიული პარტია“, „თავისუფალი დემოკრატები“, „თავისუფლება“, „კონსერვატული პარტია“, „მრეწველები“, „რესპუბლიკური პარტია“, „საქართველოს გზა“, „ქართული დასი“, „ქრისტიან - დემოკრატიული მოძრაობა“, „ქრისტიან - დემოკრატიული სახალხო პარტია“, „ჩვენ თვითონ“, „ხალხის პარტია“ და რვა პოლიტიკური პარტიის ერთობის ექსპერტი ირაკლი მელაშვილი.

შეხვედრებს დამკვირვებლის სტატუსით ესწრებიან: ადგილობრივი არასამთავრობო ორგანიზაციები: GYLA, ISFED საერთაშორისო ორგანიზაციები: IFES, NDI, UNDP, USAID, NIMD და ჟურნალისტთა საინიციატივო ჯგუფი. ჯგუფის ტექნიკურ მხარდაჭერას ახორციელებს IFES Georgia.

ახლა კი გუშიდელ შეხვედრის დეტალები – აქვე აღვნიშნავთ, რომ საარჩევნო კოდექსზე მომუშავე პარტიებს კიდევ ერთი სუბიექტი შეემატა – „სამართლიანი საქართველოს“ სახით. ახალი პოლიტიკური ძალის შემომატება არავის გაუპროტესტებია და „სტუმრები“ საერთო გადაწყვეტილებით, სადისკუსიო მაგიდასთან მიიწვიეს. თუმცა, „შემოსწრებულები“ ამჯერად, მხოლოდ მოსმენით და გარემოში ადაპტაციით შემოიფარგლნენ.

ამის შემდეგ, სხდომის წამყვანმა, „რესპუბლიკური პარტიის“ თავმჯდომარემ დავით უსუფაშვილმა სხდომა გახნილად გამოაცხადა და კოლეგებს, განსაკუთრებით მმართველი პარტიის წარმომადგენლებს შეახსენა, რომ მზად იყვნენ ხელისუფლების პოზიციის გასაცნობად.

„ხელისუფლების პოზიცია იყო, რომ თებერვალში დასრულებულიყო ყველა საკითხზე პოზიციების მოსმენა“, – თქვა დავით უსუფაშვილმა.

ამაზე, პავლე კუბლაშვილმა მორიდებით უპასუხა: „იქნებ დღევანდელი შეხვედრა შემდგომი დღის წესრიგის განხილვას დავუთმოთ, რადგან უცხოელი ექსპერტების დასკვნის გაცნობა ვერ მოვასაწარით. თანაც, უმჯობესი იქნება მომავალ შეხვედრაზე სამოქალაქო რეესტრიც დავისწროთ და მან გაგვარკვიოს არჩევნებამდე მოესწრება თუ არა ბიომეტრული პასპორტების ყველა მოქალაქეზე გაცემა, აქვს თუ არა სამოქალაქო რეესტრს ამის ფინანსური საშუალება“.

„რესპუბლიკური პარტიიდან“ ვახტანგ ხმალაძემ კი საჭიროდ მიიჩნია, კუბლაშვილისთვის შეეხსენებინა, რომ ოპოზიციის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტის განხილვას სამოქალაქო რეესტრის წარმომადგენელი წინა შეხვედრაზე ესწრებოდა და მისი მხრიდან გამოითქვა შენიშვნა, რომ მხოლოდ პირისახის ბიომეტრული აღრიცხვა არ იძლევა დუბლირების აღმოფხვრის საშუალებას. ამიტომ, სამოქალაქო რეესტრში მიაჩნიათ, რომ აუცილებელია ბიომეტრულ მონაცემებში თითის ანაბეჭდებიც გაკეთდეს.

„გარდა ამისა, ამომრჩეველთა აღრიცხვის საკითხი კენჭისყრის, ანუ, არჩევნების დღესთან არ არის მიბმული და შეგვიძლია საკითხზე მსჯელობა დავიწყოთ,“– აღნიშნა ვახტანგ ხმალაძემ.

პავლე კუბლაშვილის განცხადებამ „ქრისტიან დემოკრატი“ ლევან ვეფხვაძე იმდენად გააკვირვა, რომ საკუთარი პოზიცია ასე გამოხატა: „უცნაურია, დისკუსიაზე წინასწარ შევთანხმდით და ხელისუფლება ახლა აცხადებს, რომ მზად არ არის საკითხის განსახილველად. ახლა, რა ვქნათ, დავიხუროთ ქუდი და წავიდეთ? მმართველმა გუნდმა, იქნებ, გვითხრას რა გრაფიკით ვიმუშაოთ, თორემ ჩვენს თავს ვინ ჩივის, ამ შეხვედრებს უცხოელი დამკვირვებლები ესწრებიან და მატთან არის უხერხული“.

ვეფხვაძის პოზიცია არ გაიზიარა „ახალი მემარჯვენეებიდან“ მამუკა კაციტაძემ და განაცხადა, რომ იგი თანახმა იყო ხელისუფლება კარგად გაცნობოდა უცხოელი ექსპერტების დასკვნას და მსჯელობა მას შემდეგ დაეწყოთ. ამის

„მე ხელისუფლების ამ პოზიციას არ დავარქმევდი ხელოვნურ „ტაიმ–აუტს“, ექსპერტები იმისთვის მოვიწვიეთ, რომ მათ ვენდობით, თუმცა არ ვფიქრობთ, რომ მათი დასკვნა არის პანაცეა. ამიტომ, იქნებ მართლაც გადავდოთ საკითხზე მსჯელობა. შესაძლოა, ხელისუფლების არგუმენტების მიღმა მართლაც სხვა რამ დგას, მაგრამ ახლა არ მინდა ამ განწყობით ვიყო. ექსპერტების დასკვნა სხვა საკითხებსაც შეეხება და იქნებ, ხელისუფლება ყველას გაეცნოს, ჩვენც საფუძვლიანად მოვემზადოთ და შემდეგ ვიმსჯელოთ“, – განაცხადა მამუკა კაციტაძემ.

კაციტაძის პოზიციას კვერი დაუკრა „თავისუფალი დემოკრატებიდან“ ირაკლი ჩიქოვანმაც და შემდეგ, სიტყვა კვლავ, პავლე კუბლაშვილმა აიღო და აღნიშნა: „ვეფხვაძის გამოსვლაზე კომენტარს არ გავაკეთებ, რადგან პუბლიკაზე იყო გათვლილი. რაც შეეხება ბიომეტრულ პირადობის მოწმობებს, პირველი ივნისიდან ხელისუფლება ისედაც იღებს ვალდებულებას, რომ 100 ათასი მოწმობა გაიცემა, რაც სახელმწიფო თანადაფინანებით მოხდება. თუმცა, რამდენად მოხერხდება თითის ანაბეჭდებისთვის თანხის მოძიებას და სამოქალაქო რეესტრი 3 მლნ ადამიანის მოწმობის დაბეჭდვას წელიწადნახევარში მოასწრებს თუ არა, ეს მტკივნეული საკითხია. გარდა ამისა, ისიც განსახილვევლია მოხერხდება თუ არა ამ პირადობის მოწმობებით არჩევნების ჩატარება“.

კუბლაშვილს „მრეწველმა“ ზურაბ ტყემალაძემ უპასუხა: „თქვენ როდესაც გისმენთ თანხებში იმხელა სხვაობაა... ადრე საუბარი იყო, რომ ეს პროცედურები 50 ცენტი ჯდებოდა, ახლა კი 30 და 45 ლარს ახსენებთ. ამიტომ, ესეც გასარკვევია, რეალურად რა ჯდება ბიომეტრული პირადობის მოწმობების დაბეჭდვა“?

აქვე დაისვა მისამართების კორექტირებაზე კითხვები, კერძოდ, ჯერ დამისამართება მოხდებოდა და შემდეგ დაიწყებოდა ბიომეტრული პირადობების მოწმობების ბეჭდვა თუ...

პავლე კუბლაშვილის პასუხი იყო, რომ მისმართების კორექტირება მოწმობების გაცემის პარალელურ რეჟიმში მოხდებოდა – „ესარაა პრობლემა, ყველაზე დიდი საფრთხე ისაა, რომ ჩვენ დავიწყოთ რაღაც და ბოლომდე ვერ მივიყვანოთ.“

შემდეგი კითხვა ისევ, ლევან ვეფხვაძემ დასვა და დაინტერესდა რასაც სამოქალაქო რეესტრი გადაწყვეტდა და იტყოდა ყველაფერი ისე მოხდებოდა თუ მმართველი პარტია მისცემდა მას დავალებას?

„მიმოქცევაში ორმაგი პირადობები არის, რაც დუბლირების საშუალებას იძლევა და ვფიქრობ, მმართველი პარტიის ინტერესებში უნდა შედიოდეს, რომ ეს აღმოიფხვრას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, რაღაც ისე რომ არ მოხდეს, ყველაფერი მათ დაბრალდებათ“, – თქვა ლევან ვეფხვაძემ.

მამუკა კაციტაძე კი დაინტერესდა, ID–ზაცია რომ მოხდეს, ფინანსების გარდა სხვა პრობლემას თუ ხედავდა ხელისუფლება, რომ ოპოზიციური პარტიები მათ ალტერნატიული გზების მოძიებაში დახმარებოდნენ.

„როდესაც რესურსებზე ვსაუბრობთ აქ ფინანსები, ტექნიკური საშუალებები და კადრები იგულისხმება. ყველა ეს პრობლემა დგას და თუ ამის გამო, პროცესი ბოლომდე არ მივიდა, ვეფხვაძე, რომ საკუთარ თავზე არ აიღებს პასუხისმგებლობას ეს ჩვენც კარგად ვიცით“, – თქვა პავლე კუბლაშვილმა.

დავით უსუფაშვილმა, რომელიც მთელს ამ დიალოგს ჩუმად ისმენდა თქვა ის, რისი თქმისგან თავიდან თავი შეიკავა: „ყველა ის კითხვა, რომელიც აქ დაისვა, 2 თვით ადრეც დაისვა და საკმარისი დროც იყო, რომ პასუხები გვქონოდა. თუ ეს პასუხები 2 თვეში არ მოიძებნა, ვეჭვობ, ერთ კვირაში მოვისმენთ ამ პასუხებს. თუ დახმარება გინდათ თქვით, თორემ რაც დრო გადის, ის საფრთეები და რისკები რაზეც თქვენ საუბრობთ, უფრო იზრდება. თუ უცხოელი ექსპერტების დასკვნების გასაცნობად დრო გჭირდებათ, მაშინ იქნებ, გვითხრათ, თუ ხართ რომელიმე საკითხისთვის მზად და თუ – არა, მაშინ, გრაფიკი თავად გვითხარით, როდის რაზე ვიმსჯელოთ“.

პავლე კუბლაშვილმა კი კვლავ გაიმეორა, რომ ბიომეტრულ პირადობების დამზადება მოესწრება თუ – არა, პასუხები სამოქალაქო რეესტრისგან უნდა მოესმინათ და იქვე განიხილავდნენ საარჩევნო სისტემის საკითხებსაც.

„თუ ეს არ გამოვა, მაშინ, ალტერნატიულ გზებზე უნდა ვიმსჯელოთ“, – განმარტა კუბლაშვილმა, თუმცა კომისიის წევრების უმრავლესობა ვერ დაარწმუნა პოზიციის მართებულობაში.

„დემოკრატიული პარტია“ ირწმუნებოდა, რომ სამოქალაქო რეესტრის ხელმძღვანელის, გიორგი ვაშაძის შემდეგ სხდომაზე მოსვლა არფერს შეცვლიდა, რადგან სიღნაღში მან ერთხელ უკვე გასცა ყველა კითხვას პასუხი და მომავალში, მისგან ახალს ვერაფერს მოისმენდნენ.

ეს პოზიცია რამდენიმე ადამიანმა გაიზიარა და ამის გამო, მამუკა კაციტაძეს მოუხდა უფრო დაეკონკრეტებინა რატომ დაყაბულდა საკითხის შემდეგ შეხვედრაზე განხილვას: „მე არ მაინტერესებს ვაშაძე რას იტყვის, ხელისუფლება მას დაიხმარს თავისი პოზიციის გასახმოვანებლად. მე მაინტერესებს ხელისუფლების პოლიტიკური ნება, სურს თუ არა მას ბიომეტრული პირადობის მოწმობებით არჩევნების ჩატარება და თუ ამის შემდეგ ვაშაძე იტყვის, რომ იგი ტექნიკურად ვერ მოასწრებს ამის განხორცილებას, მაშინ, დატოვოს თანამდებობა.“

მოკლედ, 9 თებერვლის შეხვედრა არაფრით დამთავრდა, მაგრამ მამუკა კაციტაძემ ოპოზიციური „რვიანის“ კიდევ ერთი ინიციატივა გააცნო პავლე კუბლაშვილს. ოპოზიცია საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესების საკითხის პოპულარიზაციას ითხოვს.

„ჩვენ „რუსთავი 2“–ს და „იმედს“ ვერ მოვთხოვთ, მე–2 არხი მთელს საქართველოს ვერ ფარავს და ამიტომ, პირველმა არხმა გამოყოს დრო და კვირაში ერთი გადაცემა ამ საკითხს მიუძღვნას, სადაც ამ ჯგუფში შემავალი სუბიექტების პოზიციების გაანალიზება მოხდება. ეს მნიშვნელოვანია, საზოგადოების ინფორმირებულობისთვის და იმ პოლიტიკური პარტიებისთვისაც, ვინც უარყო ეს პროცესი. საზოგადოებამ კი თავად განსაჯოს რა გზით სჯობს ბრძოლა“, – თქვა მამუკა კაციტაძემ და პავლე კუბლაშვილს მოუწოდა, რომ ხელისუფლებას მხარი დაეჭირა ამ ინიციატივისთვის.

კუბლაშვილმა პირობა დადო, რომ იგი ლობისტიც კი გახდებოდა ამ ინიციატივის, რადგან მასში მიუღებელი არაფერი იყო. ამის შემდეგ, პოლიტიკური პარტიები ერთმანეთში იმაზეც მსჯელობდნენ როგორი ფორმატი უნდა ჰქონოდა გადაცემას, მაგრამ ბოლოს შეთანხმდნენ, რომ გადაცემის სარედაქციო პოლიტიკაში არ ჩაერეოდნენ. მათთვის მთავარია, რომ საკითხზე მსჯელობა ტელევიზიითაც გადაიცეს და ამით „პროცესში საზოგადოების ჩართულობა უზრუნველყონ“.

საარჩევნო გარემოზე მომუშავე ჯგუფის შეხვედრა 16 თებერვალს ცესკოში გაიმართება. მას კვლავ დაესწრება ჟურნალისტთა საინიციატივო ჯგუფის წარმომადგენელი და საზოგადოებას კვლავ მივაწვდით ინფორმაციას სხდომის დეტალებზე.
kote-1962
მესტიის ახალ გამგებელს თანამდებობა ერთ თვეში დაატოვებინეს


15:08 09.02.2011

[ნანა ფაჟავა, მესტია]

დანიშვნიდან ზუსტად ერთ თვეში მესტიის გამგებელს, თეზი ჯაფარიძეს თანამდებობა „ნებაყოფლობით“ დაატოვებინეს. უკვე ყოფილი გამგებელი ამბობს, რომ გადადგომის შესახებ განცხადება თავად გააკეთა, რადგან ამ თანამდებობაზე ყოფნა მას „რთულად მოეჩვენა“.

გამგებლის გადადგომისა და მოვალეობის შემსრულებლის დანიშვნის საკითხი მესტიის გამგეობის შენობაში წუხელ გვიან, ღამის 2 საათზე გადაწყდა. საგანგებო შეკრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით მესტიის გამგებლის თანამდებობაზე მოვალეობის შესრულებას შმაგი ნაკანი შეუდგება, რომელიც ამ ფუნქციას ჯაფარიძის დანიშვნამდეც ასრულებდა.

ჯერჯერობით ძნელი სათქმელია, თუ როგორ დაუბრუნდა თეზი ჯაფარიძესთან დაპირისპირებული და მის მიერ ცოტა ხნის წინ გათავისუფლებული გოროზიას კადრი ნაკანი ყოფილ სამუშაო ადგილს, მაგრამ მესტიაში უკვე ღიად საუბრობენ იმაზე, რომ შიდასახელისუფლებო დაპირისპირება პიკს სწორედ მაღალმთიან სვანეთში აღწევს. „პრესაგე.ტვ“ თეზი ჯაფარიძეს ტელეფონით დაუკავშირდა.

ბატონო თეზი, თქვენი თანამდებობიდან გათავისუფლების მიზეზი რა გახდა?

- არავის გავუთავისუფლებივარ, ჩემი ნებით დავწერე განცხადება და წამოვედი. ძალიან ბევრი საქმე იყო... რთულად მომეჩვენა და წამოვედი.

გავრცელდა ინფორმაცია, რომ თქვენი გათავისუფლების მიზეზი გოროზიასთან უთანხმოება გახდა, რომ ის თქვენზე ზეწოლას ახდენდა და ნახევარი მილიონი ლარის „გათეთრებას“ გაიძულებდათ. მართლა არ მოაწერეთ ხელი გოროზიას მიერ წარდგენილ დოკუმენტს?

- არა, საქმე აქამდე არ მისულა ჯერ...

ცოტა ძნელი დასაჯერებელია, თეზი ჯაფარიძე სირთულეებს შეუშინდა და მესტიის გამგებლობა ვერ შეძლოო...

- რა ვიცი აბა, რა გითხრათ... ახალი პროექტები იწყება ახლა საბაგირო გზებზე და მაგას მივხედავ. ძალიან ბევრი საქმე მაქვს...

„პრესაგე.ტვ“ გუბერნატორ ზაზა გოროზიასაც დაუკავშირდა.

ბატონო ზაზა, რა მიზეზით გაათავისუფლეს მესტიის გამგებელი?

- გათავისუფლებით, მე როგორც ვიცი, არავინ გაუთავისუფლებიათ და თუ თვითონ დატოვა თანამდებობა, ამაზე თვითონ უნდა გაგცეთ პასუხი, მე აზრზე არა ვარ. ჩემთან არ ჰქონია მას შეხვედრა და არაფერი ვიცი. მე დღეს გავიგე, რომ განცხადება დაუწერია გუშინ. რატომ არ ვიცი...

ერთ–ერთ მიზეზად თქვენთან უთანხმოება სახელდება. საქმე ერთ–ერთ დოკუმენტსაც ეხება, რომელსაც ჯაფარიძემ ხელი არ მოაწერა. ამაზე რას იტყვით?

- ეს ტყუილია...ის ჩამოვა ალბათ და დამელაპარაკება, თუ რატომ დაწერა განცხადება. მე რატომ მეკითხებით ამას? განცხადებას მე არავინ მაბარებს, საკრებულოში დატოვებდა.

მესტიაში განვითარებულ მოვლენებს „სვანეთისათვის ბრძოლად“ აფასებს „ქართული პარტიის“ პოლიტსაბჭოს წევრი კახა მიქაია, რომელიც აცხადებს, რომ „სააკაშვილის მცდელობა, გოროზია–ახალაიას დაპირისპირება გამგებლის თანამდებობაზე მის მიერ შერჩეული კადრის დანიშვნით განემუხტა, კრახით დასრულდა. ცნობილია, რომ ჯაფარიძის დანიშვნას თავიდანვე ეწინააღმდეგებოდა როლანდ ახალაია და მას კრიმინალურ წარსულს უხსენებდა.

ჯაფარიძის გოროზიასთან დაპირისპირებაც პირველივე დღიდან დაიწყო, რომელიც ფიზიკურ შეურაცხყოფაში გადაიზარდა. შემდეგ, ამას მოჰყვა ჯაფარიძის სასტუმრო „თეთნულდში“ მომხდარი ინციდენტი, როცა ვანო მერაბიშვილის დაცვის წევრებმა გივი თარგამაძე უმოწყალოდ სცემეს და სასტუმროს სარდაფში დაამწყვდიეს.

ასე გაუსწორდნენ იმ თარგამაძეს, რომელსაც ჯაფარიძესთან დაპირისპირება ლევან პირველის გამო ჰქონდა. აქედან გამომდინარე, სვანეთის გაკონტროლების საკითხი ისევ კითხვის ნიშნის ქვეშ დგას. ვინ, გოროზია თუ ახალაია?“
kote-1962
15 ქართველი მეკობრეების ტყვეობიდან მალე განთავისუფლდება


01:36 10.02.2011

[ზაზა წულაძე, ამერიკის ხმა]


თუ რაიმე გაუთვალისწინებელი არ მოხდა, თხუთმეტი ქართველი მეზღვაური, რომლებიც უკვე მეხუთე თვეა სომალელი მეკობრეების ტყვეობაში არიან, თებერვლის ბოლომდე უნდა განთავისუფლდნენ. ასეთია კონფიდენციალური მოლაპარაკებების საბოლოო შედეგი, ერთის მხრივ, საქართველოს მთავრობასა და მეორეს მხრივ, გემთფლობელს, ბერძნულ კომპანია „ფრიო ვენტურეს“ შორის.

მალტის დროშის ქვეშ მცურავი ტანკერი „ოლიბ ჯი“, რომელიც ეგვიპტის ნავსადგურ ალექსანდრიიდან ინდოეთისკენ მიცურავდა, მეკობრეებმა ადენის ყურეში გასული წლის 8 სექტემბერს დაატყვევეს. ბათუმში მდებარე სანაოსნო კომპანია „გრინვიჩის“ დირექტორი სერგო დევაძე, რომლის შვილიც ტყვეობაშია, რადიო „ამერიკის ხმასთან“ საუბარში ამბობს, რომ დატყვევებულთა ოჯახის წევრებმა მთავრობისა და გემთფლობელისგან რეალური დაპირება მიიღეს.

„ჯერჯერობით, არაფერი არ შეცვლილა, მეზღვაურები როგორ მძიმედაც იყვნენ, ისე არიან, უკეთესობა გემზე არაფერი არ არის. ნუ შედარებით ცოტა უკეთესობა არის, მაგრამ მაინც დაძაბული მდგომარეობაა. გუშინ ამ ხალხის დატყვევებიდან მეხუთე თვე შესრულდა, დღეს მეექვსე თვე დაიწყო და ნერვები ღალატობს ხალხს. ისევ შიმშილი, ისევ წვალება..ამასთან გემთმფლობელი დაგვპირდა, რომ ამ თვის ბოლომდე განთავისუფლდებიან ბიჭები. გამოსასყიდი თანხის ოდენობას ჩვენ არავინ გვეტყვის და ეს არც არის ახლა სალაპარაკო. დღეს ეს ინფორმაცია კონფიდენციალურია და ზუსტ ინფორმაციას გავიგებთ, როცა ბიჭები საქართველოში ჩამოვლენ. კითხვა: ხომ არ იცით, მარტო ბერძნული მხარე იხდის გამოსასყიდს თუ ჩვენი მთავრობაც მონაწილეობს? - ამაზე საუბარი არაა საჭირო.“

საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში და ბერძნულ კომპანია „ფრიო ვენტურეში“ არ კეთდება არანაირი კომენტარი, თუ ვინ იხდის გამოსასყიდს და რამდენია გადასახდელი თანხის ზუსტი ოდენობა. ბოლო ინფორმაციით, მეკობრეები მილიონ ამერიკულ დოლარს ითხოვდნენ, ხოლო გემთმფლობელი, „ფრიო ვენტურე“ მზად იყო მხოლოდ 150 ათასი დოლარი გადაეხადა.

არაოფიციალური წყაროებიდან, ჩვენთვის ცნობილი გახდა, რომ საქართველოს მთავრობა საბოლოოდ მაინც დათანხმდა ქართველი მეზღვაურების გამოსყიდვაში ირიბად მონაწილეობა მიიღოს. სახელდება თანხაც, რომელსაც საქართველოს მთავრობა გაიღებს - 750 ათასი ამერიკული დოლარი. გაერთიანებული პროფკავშირების თავჯდომარე ირაკლი პეტრიაშვილი ამბობს, რომ მთავრობას ეს ნაბიჯი აქამდე უნდა გადაედგა, ვინაიდან სხვა გამოსავალი დღეს უბრალოდ არ არსებობს.

„ისეთი ქვეყნები, როგორიც არის დიდი ბრიტანეთი, სამხრეთ კორეა, უკრაინა და ამ ქვეყნების ხაზგასმას იმიტომ ვახდენ, რომ ჩვენზე ბევრად უფრო მეტი შესაძლებლობები და საშუალებები აქვთ, როგორც შეიარაღებული ძალების მხრივ, ისე მათი დიპლომატიური კორპუსი თითქმის მთელ მსოფლიოშია განლაგებული. ამის მიუხედავად, მათ ვერ მოახერხეს სომალელი მეკობრეებისგან თავიანთი მეზღვაურების დახსნა და იძულებულნი გახდნენ, რომ არ მიეტოვებინათ თავიანთი მოქალაქეები ასე ბედის ანაბარად და გადაიხადეს შესაბამისი გადასახდელი. შეიძლება ამ ფაქტს ბევრი ქვეყნის მთავრობა ღიად არ აფიქსირებს. ნამდვილად არ გამოსულა დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, ჩვენ სომალელ მეკობრეებს 13 მილიონი გადავუხადეთო, მაგრამ ხელისფლება იქ იყო ჩართული და ხელისუფლებამ მოიძია თანხა თავიანთი მეზღვაურების გამოსახსნელად. ფაქტია, რომ სხვა გამოსავალი არ არის და მე მგონი, არც საქართველოს მთავრობას და ზოგადად, არც საქართველოს მოქალაქეებს არ უნდა ჰქონდეთ იმის ილუზია, რომ ჩვენ სხვა გზით შევძლებთ ჩევნი მეზღვაურების დახსნას.“

15 ქართველი და სამი თურქი მეზღვაური უკვე 155-ე დღეა ტყვეობაში არიან. 8 სექტემბრიდან მოყოლებული, საკუთარ დაბადების დღეს, სომალის არაღიარებული ანკლავის - პუნტლენდის სანაპიროსთან, შუა ზღვაში, ჯაჭვებით დაბმული უკვე რვა ქართველი მეზღავური შეხვდა. მათ შორის, ყველაზე ახალგაზრდა კაპიტნის მესამე თანაშემწე დავით დევაძე, რომელსაც 22 იანვარს 25 წელი შეუსრულდა და ყველაზე უხუცესი, გემის კაპიტანი მემედ ზაქარაძე. იგი 5 თებერვალს 63 წლის გახდა. გემზე 60 წელს გადაცილებული კიდევ სამი მეზღვაურია. ერთ-ერთი მათგანის შალვა ვერძაძის მეუღლე, ნათელა ვერძაძე ამბობს:

„სიახლე ის არის, რომ უფრო მეტი იმედი და დაპირებები გვაქვს რა თქმა უნდა მთავრობიდან, მაგრამ გემიდან კაპიტანმა დაგვირეკა და ისევ გვითხრა, რომ ძალიან ცუდად ვართ და მაქედან დაგვეხმარეთო. ზუსტად არ ვიცი რა ვიფიქრო, მთავრობაში კი გვეუბნებიან, რომ 10-12 დღეში ყველაფერი მოგვარდებაო.“

ჯერჯერობით, სრულიად გაურკვეველია, რა ბედის ელის ტუნისურ ტანკერ „ჰანიბალ ორზე“ მყოფ, კიდევ ერთ ქართველ მეზღვაურს, ბათუმელ ოლეგ ნოდიას. ის ტყვეობაში გასული წლის 11 ნოემბრიდან იმყოფება. გემის ეკიპაჟში ნოდიას გარდა, 23 ტუნისელი, ოთხი ფილიპინელი, თითო რუსი, ხორვატი და მაროკოელი მეზღვაურები არიან, თავიდან გემის გამოსყიდვაზე მოლაპარაკება წარმატებულად მიდიოდა, თუმცა იანვარში, ტუნისში მომხდარი სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, მოლაპარაკება საერთოდ შეწყდა. სომალელი მეკობრეები ტანკერ „ჰანიბალ ორს“ მის ეკიპაჟთან ერთად, სხვა გემებზე თავდასხმისთვის იყენებენ. სომალის ნაპირებიდან ასეული მილის მოშორებით, ინდოეთის ოკეანეში, მეკობრეებმა „ჰანიბალ ორით“ უკვე ათამდე თავდასხმა განახორციელეს, მათ შორის ერთი წარმატებული - იანვრის ბოლოს :ჰანიბალ ორმა“ ალჟირული გემი „ბილანი“ დაატყვევა.
kote-1962
დიტო გელოვანი: სააკიანცი დისნეის სტილьში


11:29 09.02.2011

[დიტო გელოვანი - ის, რაც ხდებოდა წინა კვირაში. ”ვერსია”]

ჰერცოგი არაჩვეულებრივად გამჭრიახი იყო და გამოსავალს მალე მიაგნო. ჯიმს მეფე ლირის ტანისამოსი - გრძელი, საფარდე ჩითისაგან შეკერილი რაღაც ხალათი ჩააცვა; ცხენის ძუის თეთრი პარიკი და წვერი გაუკეთა, მერე მთელი სახე, ხელები, ყურები და კისერი გრიმის საღებავით მუქლურჯად შეუღება. ჯიმი ცხრა დღე წყალში ნაგდებ დამხრჩვალ კაცს დაემსგავსა. შემდეგ, ჰერცოგმა ფიცარზე ასეთი შინაარსის განცხადება დაწერა: ”სნეული არაბი. თუ სიგიჟე არ მოუვლის, უვნებელია”. ფიცარი ჯოხზე გააკრა და ჯოხი კარვის წინ ოთხი თუ ხუთი ფუტის მანძილზე ჩაარჭო. ჯიმი კმაყოფილი დარჩა - ეს მირჩევნია, ვიდრე გათოკილი ვიწვე, დღე წელიწადად მეჩვენებოდეს და ყოველი ხმის გაგონებაზე ვკანკალებდეო.

(მარკ ტვენი, ”ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი”)





მიხეილ სააკაშვილი: ჩვენი გეოგრაფიისა და გეოპოლიტიკის ტყვეები არ უნდა ვიყოთ.

მიხეილ სააკაშვილი: საქართველოს აქვს პოტენციალი, რომ სოფლის მეურნეობის წარმოება უახლოეს წლებში გააორმაგოს.

მიხეილ სააკაშვილი: მარტო სვანური მარილი რად ღირს...

მიხეილ სააკაშვილი: სომხებს რომ ათქმევინო, საქართველოსგან რამეს სწავლობენ, ამას კარგი მუშაობა სჭირდება და ჩვენ ეს შევძელით.

მიხეილ სააკაშვილი: ”ლь”-თი საქართველოს ძალიან ნიჭიერი ნაწილი ლაპარაკობს.

მიხეილ სააკაშვილьი: არ შეიძლება დაისვას კითხვა, რომელი უბნელი ხარ.

მიხეილ სააკაშვილьი: იაფი ფასების ეპოქა წარსულს ჩაბარდა.



ეს, სულ ნიუსების სათაურებია და ნიუსებიც ასევე იწყებოდა, ხოლო შემდეგ გრძელდებოდა ასე: ”...ამის შესახებ საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილьმა კაჭრეთში, პროფესიული მომზადების კოლეჯის რეაბილიტირებული შენობის გახსნისას განაცხადა”. ამის შემდეგ თემა სააკაშვილის სიტყვებითვე იშლებოდა. მაგალითად, აი ასე: ”მესტიაში არის უნიკალური ქერის არაყი. მარტო სვანური მარილი რად ღირს. ერთ ჩემს მეგობარს გერმანიაში ჩემოდნით მიაქვს ხოლმე და მთელი წლის განმავლობაში მასთან ერთად ჭამს შემწვარ ხორცს”.



როგორც უკვე ვიცით, ეს ყველაფერი მიხეილ სააკაშვილьმა კაჭრეთში განაცხადა, ჩუმ-ჩუმად საათზე იყურებოდა - თვითმფრინავი დაქოქილი იყო, პრეზიდენტი მიუნხენში, კონფერენციაზე მიდიოდა. ჩავიდა კიდეც და დაიქოქა კიდეც, როგორც ჩვევია - ჩვეული ოსატატობით. ჰოდა, როდესაც მიუნჰენის კონფერენციის მაღალ ტრიბუნაზე იწვევდნენ, კონფერანსიემ თუ რა ვიცი კიდევ რა ჰქვია, ხმამაღლა გამოაცხადა: ”მისი აღმატებულება საქართველოს პრეზიდენტი. თუ სიგიჟე არ მოუვლის, უვნებელია”.



გადარჩნენ, არ მოუარა. უბრალოდ, იდგა და მორიდებით ტრაბახობდა, რომ: ბევრჯერ დაარბია მშვიდობიანი აქცია, მაგრამ არავინ დაღუპულა; ბევრჯერ დაარბია დევნილები, მაგრამ არავინ დაღუპულა; საქართველომ დაკარგა ტერიტორიები, მაგრამ ნაციონალური მოძრაობის ყველა წევრი ცოცხალია; საქართველოს ციხეებში იღუპებიან პატიმრები, მაგრამ ყველანი სიკვდილის შვილები ვართ; პროდუქტები გაძვირდა, მაგრამ... მარტო სვანური მარილი რად ღირს!..



შეიძლება ითქვას, რომ სააკაშვილьის გამოსვლიდან დამსწრე საზოგადოებას მხოლოდ ორი მომენტი დაამახსოვრდა - ავღანეთში ჯარებს კიდევ რომ გავაგზავნით და მარტო სვანური მარილი რომ რად ღირს. დამახსოვრებით მხოლოდ ეს ორი დაამახსოვრდათ, მაგრამ როგორც ჩანს, ამ ორიდან უფრო საინტერესო სვანური მარილი იყო, რადგან ავლაბრის ლეგალური რეზიდენციიდან, რომელიც ავლაბრის არალეგალური სტამბის მახლობლად მდებარეობს, უმალ გავრცელდა ასეთი შინაარსის ინფორმაცია: ”ორმხრივი შეხვედრის ფარგლებში, გერმანიის კანცლერი ასევე დაინტერესდა საქართველოში მიმდინარე პოლიტიკური და ეკონომიკური პროცესებით, მათ შორის, ტურიზმის განვითარებით”.



ანუ, ორი კომკავშირელი ერთმანეთს შეხვდა, გერმანელმა კომკავშირელმა კომკავშირული ქალაქი ”ბორის ძნელაძე” მოიკითხა, რაზეც ქართველმა კომკავშირელმა უთხრა, ეგ დაიკიდე, მთავარი ისაა, რაც ტურისტულ ქალაქ ”ვერა ქობალიაში” ხდებაო. რა ხდებაო? - მერკელმა. რაო და, - მიშამ უთხრა - ერთ ჩემს მეგობარს გერმანიაში ჩემოდნით სვანური მარილი მიაქვს ხოლმე და მთელი წლის განმავლობაში მასთან ერთად ჭამს შემწვარ ხორცსო.



მითხარი ვინ არის შენი მეგობარი და გეტყვი, ვინ ხარ შენ...



მარტო გუდის ყველი რად ღირს! მიშას ერთ მეგობარს ჩემოდნით გუდის ყველი მიიჰქონდა. თვითმფრინავი რადარებიდან სწორედ იმ დროს გაქრა, როდესაც ბერმუდის კუნძულების თავზე მიფრინავდა...



კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ სააკაშვილьის მიერ კაჭრეთში ნათქვამ სიტყვებს - ”სომხებს რომ ათქმევინო, საქართველოსგან რამეს სწავლობენ, ამას კარგი მუშაობა სჭირდება და ჩვენ ეს შევძელით”. თუმცა, მინდა გითხრათ, რომ ხანდახან ჩვენც ვსწავლობთ რაღაც-რაღაცეებს სომხებისგან - ხაჭაპური, გოზინაყი, ჩურჩხელა, შქმერული (ჩქმერულს რომ უწოდებენ შეცდომით), ცივად მოხარშული დედალი და ვარია ისრიმ-მაყვალში, ასევე - ეკალა, ჭინჭრის ფხალი... ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს, მაგრამ გასულ კვირაში მოხდა ფაქტი, რომელიც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ არც ჩვენ ვართ სომეხთა ურიგო მოწაფეები.



”ანტალიიდან მომავალი აზერბაიჯანის საფეხბურთო კლუბ ”ტურანის” შემადგენლობა საქართველოს სასაზღვრო-გამშვებ პუნქტზე 4 საათი გააჩერეს. აზერბაიჯანული საინფორმაციო საშუალებების ინფორმაციით, კლუბი ანტალიაში შეკრებაზე იყო და საქართველოს გავლით, სამშობლოში ბრუნდებოდა. ”ვესტი.აზ”-ის მტკიცებით, ქართველმა მებაჟეებმა "თურანს" სოლიდური ჯარიმა დააკისრეს. გუნდის ხელმძღვანელი იმან ჰასანოვი და ავტობუსის მძღოლი გუნდუზ გასიმოვი კი, დააპატიმრეს” - ასეთი ამბავი მოხდა გასულ კვირაში და მადლიერი სომხეთიდან ჩიტმა ასეთი ამბავი მოიტანა:



”სომხეთში დისნეის სტილში ახალ სომხურ მულტფილმს იღებენ. კომპანია ”რობერტ სააკიანც პროდაკშენ”-მა და სომხეთის ნაციონალურმა კინოცენტრმა ზღაპარ ”ანაიდის” მიხედვით ამავე სახელწოდების მულტფილმი გადაიღეს. მულტფილმის თანაავტორი ნანა სააკიანცი აცხადებს, რომ აღნიშნული პროგრამა სახელმწიფო მხარდაჭერით ხორციელდება”.



მულტფილმის შინაარსი უცნობია, მაგრამ რადგან რეჟისორი სააკიანცია, ხოლო სტილი - დისნეი, უნდა ვივარაუდოთ, რომ მოქმედება ვითარდება ერევანში. შვიდი სომეხი ჯუჯა ბერლინიდან ერევანში ჩაიყვანს მასაჟისტ ფიფქიას, რომელსაც თბილისიდან ჩააკითხავს პრინცი და ყველას ერთად წამოიყვანს თბილისში (ავლაბარში), სადაც ჯუჯები თავს ისე გრძნობენ, როგორც საკუთარ სახლში. ფილმის ბოლო კადრია პრინცის დაკბენილი ზურგი. მასაჟისტს მოუხერხებია და კბილებით დიდი სომხეთის რუკა ამოუკბენია.



მარტო სვანური მარილი რად ღირს... და, ასეთი ნიუსი რა ღირს? - სომხეთში შაქრის გაძვირებაში საქართველოს ადანაშაულებენ. ჩვენებს სომხეთში დაუწყიათ შაქრის შესყიდვა, ახურიანსკის ქარხანას პროდუქტზე ფასი აუწევია, აუწევია და აუწევია და გაძვირებულა და გაძვირებულა. მიშას მეგობარი რომ მახსენდება (გერმანიაში სვანური მარილი ჩემოდნებით რომ მიაქვს), ვფიქრობ, რომ მალე ჩვენთან სვანური მარილი გაძვირდება და ლეიბორისტები ხელისუფლებას მოსახლეობისთვის სვანური მარილის დარიგებას მოთხოვენ, რადგან გასულ კვირაში...



გასულ კვირაში ლეიბორისტებმა პრეზიდენტს მოსახლეობისთვის ფქვილის დარიგება თხოვეს. როგორც გახსოვთ, ლეიბორისტების ულტიმატუმით შეშინებულმა მთავრობამ ამ ორი კვირის წინ ხუდადოვზე ონკანი გამოცვალა. სავარაუდოდ, ნაციონალები ლეიბორისტებს ამ ხუშტურსაც დაუკმაყოფილებენ, ოღონდ ეს მოხდება ერთი წლის შემდეგ, ანუ არჩევნებამდე რამდენიმე კვირით ადრე. პოლიტიკური ქულები კი ორივე პარტიას ჩაეწერება.



ეკონომიკის სამინისტრო მიხვდა, რომ ქულებს კარგავდა და დანიელ გუფთას შესახებ ინფორმაცია სასწრაფოდ გაავრცელა: ”დანიელ გუფთა წარმოადგენს კომპანიას ”ამტელ პროპერტიეს”. აღნიშნული კომპანია ახორციელებს საინვესტიციო საქმიანობას სინგაპურის, ინდოეთის, გაერთიანებული სამეფოს და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის ქვეყნების უძრავ ქონებაში”.



და ჩვენ რომელი ვართ - სინგაპური თუ დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თნამეგობრობა? სინგაპური ორიენტირია, დსთ - წარსული. სვანური მარილის სამკურნალო თვისებებს და ინგლისური ენის გაძლიერებულ სწავლებას თუ გავითვალისწინებთ, დღეს ინდოეთი ვართ და გაერთიანებულ სამეფომდე ცოტაღა გვიკლია - ერთი დიდი, ნასუქი ვირთხა პრეზიდენტის რეზიდენციაში.



მივქარე - ორი კვირის წინ უნდა გამეგო, თუ რომელი უბნელია ეგ დანიელ გუფთა. ვერ მოვასწარი და აწი ვიღა მეტყვის - გასული კვირიდან ხომ ამ კითხვის დასმა 2013 წლამდე აიკრძალა! დასვამ თუ არა ამ შეკითხვას, როგორც ქურდული ტრადიციების მიმდევარი, მაშინვე გიორგი დემეტრაძის გვერდით აღმოჩნდები კაზიოლების კაზიონნი პაიოკზე.



მარტო სვანური მარილი რად ღირს... რა ღირს ხალხის ოპიუმი? რა ღირს გრძელვადიანი პაემანი? გრძელვადიანი პაემანი 60 ლარი ეღირება - ეს განცხადება ხათუნა კალმახელიძემ პარლამენტის მაღალი ტრიბუნიდან გააკეთა და, თქვენ წარმოიდგინეთ, სახეზე ერთი კუნთიც კი არ შეუტოკდა. მერე, კალმახელიძემ თქვა, რომ გრძელვადიანი პაემნებისთვის 3-ვარსკვლავიანი სასტუმროს ტიპის შენობები აშენდება. არც ამჯერად შეუტოკდა სახეზე ერთი კუნთი. მერე თქვა, საქართველოში ”სულ რაღაც” 23300 პატიმარიაო და კიდევ არ შეუტოკდა. პატიმრების გარდაცვალების ფაქტების გახშირებაზე ჰკითხეს და, აიმრიზა - ეგრე ხომ გარეთაც იხოცება ხალხიო, თანო, ციხეებში მხოლოდ მოხუცები კვდებიანო - 27-34 წლის ბერიკაცებიო. ვაჰ - სახე ისევ გაშეშებული ჰქონდა... გოგო, რაღა დროს შენი გაშეშობანაა, უკვე 27-34 წლის დედაბერი ხარ, ოეეე!!!



და საქართველოს მთავარ მედილეგეს თვალები მაშინ გაუბრწყინდა, როდესაც ოცნებებში გადავარდა - არ გამორიცხა, რომ მომავალში გრძელვადიანი პაემნები უფასოც კი იყოს. არც ის არის გამორიცხული, რომ მომავალში პატიმრებს უფასოდ დაურიგდებათ სვანური მარილი. ეს მოხდება 2013 წლის შემდეგ. ”ვტოკავ ჯორი კუდივითა” - იტყვის ერთი 29-36 წლის პატიმარი ქალი, ყოფილი მინისტრი, რომლის გვარსაც არ დავასახელებთ, რადგან სამართლებრივ სახელმწიფოში უდანაშაულობის პრეზუმპციის დარღვევა და ”რომელი უბნელი ხარ?” კითხვის დასმა არ მოსულა.



რაღაც, ზურაბ ნოღაიდელი დაიკარგა და სად ტოკავს (ვის ზემოდან, ვის ქვემოდან...) არავინ იცის. ასე რომ, ამჯერად ნოღაიდელის თემას გვერდი უნდა ავუარო, მაგრამ ნოღაიდელის ამბავში და გაგებაში ერთ ნიუსს მაინც შემოგთავაზებთ: საზღვარგარეთ ქართული ხურმის ექსპორტი იზრდება. სტატისტიკის მიხედვით, ერთი წლის განმავლობაში ხურმის ექსპორტი 53.25 %-ით გაიზარდა. სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ინფორმაციით, 2010 წელს ქვეყნიდან 3 მლნ. 184 ათას 258 დოლარის ხურმა გაიტანეს, ანუ კილო 0,44 დოლარად.



გასულ კვირაში დიდი ზარ-ზეიმით გვამცნეს, რომ ”საზოგადოებრივი მაუწყებელი” ოლიმპიური თამაშებისთვის ქართველი სპორტსმენების მზადებას აქტიურად გააშუქებს. ჩვენ გვამცნეს, ხოლო მიშას - უპატაკეს. უპატაკეს, რომ განსაკუთრებით აქტიურად გაშუქდება მიხეილ სააკაშვილьის სახელობის საქართველოს ოსტატ წყალბურთელთა ნაკრების ვარჯიშები. ვარჯიშები ჩატარდება კახა ბენდუქიძის სახელობის აუზში, რომელშიც წყლის ტემპერატურა სტაბილურად 22-24 კმ.საათია. ამ ინფორმაციამ განსაკუთრებით გაახარა ლადო ვარძელაშვილი, რომელსაც აქამდე წყლის ქრონიკული შიში ჰქონდა - ვიღაც ტუტუცმა უთხრა, ბენდუქიძის აუზში წყლის ტენიანობა დასაშვებ ნორმას აღემატებაო, 220 ვოლტიაო და იმანაც დაიჯერა.



გავიგე თუ არა, მაშინვე დავიჯერე - საგარეო დაზვერვის უფროსი გელა ბეჟუაშვილი საქართველოში არ იმყოფება. ზოგიერთმა არ დაიჯერა და მათთვის მანანა მანჯგალაძემ (მანანა ვარ, მანანა, მა-ნა-ნააა) სპეციალური პრესკონფერენციაც კი მოაწყო: ”ეს გაგრძელდება, მაქსიმუმ, თვენახევრის განმავლობაში. ის სასწავლო პროგრამის დასასრულებლად გაემგზავრა, რის შემდეგაც, სამშობლოში დაბრუნდება და გააგრძელებს მუშაობას”.



ზუსტად ვიცი, რომ ნამდვილად კვალიფიკაციის ასამაღლებლად იმყოფება, თუმცა დარწმუნებული ვარ, რომ ვერ აიმაღლებს. თავის უკვდავ ალბომში The Wall (კედელი) როჯერ უოტერსი რამდენჯერმე იმეორებს ”შეაყარე კედელს ცერცვი. აკაკუნე კედელიო, დაარიგე რეგვენიო”.



არა, ბეჟუაშვილი რეგვენი ნამდვილად არ არის. რეგვენი ის არის, ვისაც სჯერა, რომ ბეჟუაშვილი კვალიფიკაციის ასამაღლებლად გაემგზავრა.



სომეხი მეწარმე, ”გრანდ ჰოლდინგის” ხელმძღვანელი გრანტ ვარდანიანი საკუთარი ბიზნესის სომხეთიდან საქართველოში გადმოტანის შესაძლებლობას განიხილავს . ამის შესახებ გაზეთი ”ჟამანაკი” წერს და გაიგე ახლა, ეს კაცი რეგვენია თუ ”მინიმალური კომპეტენციის გამოცდები” არ აქვს ჩაბარებული. გასულ კვირაში რომელიღაც უბნელმა ირინა ქურდაძემ განაცხადა, რომ აწი ვინც ”საატესტატო გამოცდებს” ”მინიმალური კომპეტენციის გამოცდებად” არ მოიხსენიებს, იმას კოკა(კოლა) სეფერთელაძესთან ექნება საქმე.



სასიხარულო ინფორმაცია - ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლებს, ხარისხის მიხედვით ვარსკვლავები მიენიჭებათ. ოღონდ, ეს ის ვარსკვლავები არ არის, ადრე კონიაკებს რომ ანიჭებდნენ ხოლმე, ეს სხვა ვარსკვლავებია. მაგალითად, კობა ხაბაზის სკოლას მიენიჭება ნინა წკრიალაშვილი, მიხეილ სააკაშვილьის სკოლას - ეკა კვალიაშვილი, ნიკა გილაურის სკოლას - გოგა ხაჩიძე, ხოლო გურამ დონაძის სკოლას - არჩილ მეფარიძე.



იმედი მაქვს, ჩემს სკოლას ჯიმ მორისონს მიანიჭებენ.



”სერიალ ”ნიკიტას” ახალი ფილმი საქართველოს ტახტის მემკვიდრის გადარჩენის გეგმას ეხება. სერიალის ახალი სერიები გამოჩნდა. ერთ-ერთი სერიაში ნიკიტა საქართველოს სამეფო ტახტის მემკვიდრის გადარჩენას ცდილობს” - მინიმალური კომპეტენციის გამოცდები ჩაბარებული რომ არ მქონდეს, თვალებს არ დავუჯერებდი. სწორედ ასე ეწერა. ერთი სული მაქვს, როდის ვნახავ ამ სერიას. რატომ დასდევენ საბრალო პრინცს? რა დააშავა? ნუთუ, ვინმეს უბნელობით დაინტერესდა? ნუთუ, იმით დაინტერესდა, რატომ არ უტოკავს ხათუნა კალმახელიძეს სახეზე ერთი ნაკვთიც კი?



”სიმბოლოსა და ნიშნის შესახებ ხელოვნებაში” - ლექცია ამ თემაზე ქსნის კოლონიაში გია ბუღაძემ ჩაატარა და მას ხათუნა კალმახელიძეც დაესწრო. ნაკოლკები აინტერესებს გოგოს და მის სკოლას აუცილებლად სნუპ დოგს მიანიჭებენ. თან, მუკუზანის მოსახლეობა მგლებისგან დაცვას ითხოვს.



...ვერ გავიგე?.. წასვლას მთხოვთ?

წავედი, ბატონო.



ი. (ისა...) არა, არაფერი, არაფერი...
kote-1962
07.02.11 | 17:29

Новый фаворит американцев в Грузии

Вашингтонские смотрины Ираклия Аласании


На днях в Вашингтоне состоялся традиционный «молитвенный завтрак», который уже почти полвека ежегодно организуется в столице США с участием президента, сенаторов, влиятельных членов американского истеблишмента и иностранных гостей. Для Грузии или, по крайней мере, грузинской оппозиции, этот завтрак может стать поворотным, если не судьбоносным событием, поскольку участвовать в столь важном и почётном мероприятии в Вашингтон пригласили лишь одного политика из целого сонма оппозиционных деятелей. Чести присутствовать за одним столом с самим Бараком Обамой удостоился только лидер партии «Свободные демократы» Ираклий Аласания. В Тбилиси не без оснований сочли, что тем самым Вашингтон направил грузинскому политическому классу чёткий «месседж»: кого бы в США хотели видеть новым лидером страны в случае ухода с политической сцены Михаила Саакашвили.

Именно «в случае ухода», поскольку приглашение в Вашингтон одновременно получили и два ближайших соратника президента: вице-спикер парламента Михаил Мачавариани и один из лидеров правящей партии Гиги Церетели. В переводе с дипломатического языка такой состав приглашенных, по всей видимости, означает: «Миша, конечно, наш друг, и мы продолжаем его поддерживать, но если он вдруг уйдёт, то на его месте мы хотели бы видеть именно Ираклия и только его». Иначе трудно объяснить, почему приглашение на «званый завтрак» получил лишь Аласания, а, например, бывший спикер парламента Нино Бурджанадзе, неоднократно встречавшаяся в Москве с Владимиром Путиным, такой чести не удостоилась.

Более того, госсекретарь США Хиллари Клинтон во время своего визита в Тбилиси отказалась от отдельной встречи с экс-спикером, пригласив её лишь на круглый стол с «успешными женщинами». Однако такой формат Бурджанадзе сочла оскорбительным и на встречу вообще не явилась. Посольство США официально объяснило отказ Клинтон отдельно встретиться с самым сильным и опасным (по всеобщему мнению) оппонентом нынешнего президента тем, что Нино Бурджанадзе в прошлом году не участвовала в муниципальных выборах, и сейчас неясно, насколько её поддерживает народ. А вот Ираклий Аласания получил в ходе тех выборов целых 20%, заняв второе место после нынешнего мэра Тбилиси Гиги Угулавы.

Но в такое объяснение верится с трудом. Вероятнее всего, специалисты, отвечающие в администрации Обамы за кавказское направление, не могли не заметить, как активно налаживают контакты с Москвой экс-спикер Нино Бурджанадзе и бывший премьер-министр Зураб Ногаидели, поэтому сделали ставку на бывшего посла Грузии в ООН Ираклия Аласанию. Он перешел в оппозицию к президенту Саакашвли сравнительно недавно, сразу после «пятидневной войны», подав в отставку с формулировкой: «эта была грубейшая ошибка, поставившая наших верных союзников на Западе в сложное положение».

Тем не менее, Аласания выступал и выступает за продолжение внешнеполитического курса на вступление в НАТО и интеграцию с Западом, категорически отвергая любые стратегические компромиссы с Россией, за исключением отказа от жёсткой риторики Саакашвили. У Аласания риторика иная, более мягкая. По крайней мере, сейчас, когда он находится в оппозиции.

Пригласив в Вашингтон именно этого грузинского политика, администрация США продемонстрировала, каким бы она хотела видеть руководство Грузии в «постсаакашвилевскую эпоху». Аласания и его молодая команда, вышедшая из той же плеяды «золотой вестернизированной молодёжи», ни в коем случае не откажутся от достижений «революции роз» и всех реформ, проведённых нынешним президентом. Также они не намерены менять и внешнеполитический курс государства. Но вот риторика и стиль отношений с «северным соседом» у них будет иным – более мягким и дипломатичным. То есть Аласания должен исправить тот единственный недостаток, который не очень устраивает новую американскую администрацию в курсе нынешнего президента Грузии.

Следует признать, что в данном случае американцы играют тоньше своих российских коллег: не сжигают мостов с правящей командой, но одновременно создают «оперативные позиции» и в среде прозападной оппозиции, способной продолжить внешнеполитический курс и без Михаила Саакашвили, если нынешний президент всё-таки не сможет пересесть в премьерское кресло в 2013 году. А приглашение на завтрак с президентом не только представителей власти, но и оппозиционера подтверждает, что у американцев интерес к Грузии долгосрочный. Не случайно на днях американские сенаторы призвали администрацию Обамы разместить некоторые элементы глобальной противоракетной обороны именно в Грузии, потому что «эта страна – верный союзник Соединённых Штатов Америки».

http://slon.ru/blogs/gzegenidze/post/527311/
kote-1962
Миша и крокодил


Как Саакашвили соревновался с Путиным в телемарафоне


«Первый информационный кавказский» телеканал, о необходимости вещания которого всё время говорили грузинские власти, во вторник вечером вышел в эфир с передачей «Президент отвечает на вопросы народа». Это можно считать личным вкладом Михаила Саакашвили в популяризацию русскоязычного телевидения, вещающего на Северный Кавказ и европейскую часть России. Впрочем, трансляция телемоста шла и по всем другим грузинским каналам.

Недавно Саакашвили мерился с Путиным красотой обнаженного торса, теперь пришла очередь традиционного многочасового «общения с народом» в прямом эфире. Сходство с ток-шоу российского лидера было поразительным: тут и прямые включения из регионов, и вопросы в виде смс, и бегущая строка, и колл-центр, и огромная аудитория в зале, и приоритет социальных тем. Даже сам Михаил Саакашвили в начале эфира заметил: «Такие передачи бывают и в некоторых других странах, но в отличие от них, здесь вопросы предварительно не согласовываются».

Может быть, вопросы действительно были не согласованы, а может просто сказались личностные различия двух лидеров, но «общение с народом» Михаила Саакашвили получилось иным, чем у Владимира Путина. Например, российскому премьеру вряд ли пришло бы в голову так ответить на «вопрос народа» о причинах подорожания продуктов первой необходимости: «Продукты дорожают, потому что дорожают во всём мире. А во всём мире дорожают, потому что полуторамиллиардный Китай, который всю свою историю голодал, в последние годы начал наконец есть. Ну, вы понимаете, что значит, когда полтора миллиарда человек на земле вдруг начинают есть? Причём, они ведь не только едят: китайцы пересели с велосипедов на автомобили, то есть во всём мире подорожало топливо. Дорожает топливо – дорожает всё. И так далее. Вот вам и ответ о причинах инфляции и подорожания продуктов во всём мире, в том числе в Грузии».

Столь же доходчиво грузинский лидер объяснил, почему ему не удалось договориться с Россией: «Я, конечно, не враг России, но что такое носители имперской политики? Эти лидеры похожи на крокодилов. Если ты маленький, то с крокодилом договориться ну никак не удастся! Рот у него разинут и только ждёт момента, чтобы тебя слопать. Договориться с крокодилом можно лишь об одном – добровольно засунуть ему голову в пасть».

По мнению Саакашвили, «Россия – это враг. Враг и противник!» Однако он дал понять, что «вражеская политика» России по отношению к Грузии возвращается «бумерангом»: «Вы знаете, что большая трагедия произошла в Москве, и у терроризма, конечно, нет оправдания. Вместе с тем, существует понятие «бумеранга». Мы много раз предупреждали Россию: когда президент Путин мне сказал, чтобы мы были готовы к прецеденту Косово в связи с Абхазией и Южной Осетией, а я напомнил ему о Северном Кавказе, он лишь отмахнулся. Дескать, там мы все проблемы уже решили, а если кто высунется, раздавим как тараканов. И он сделал в Грузии то, что сделал, после чего на Северном Кавказе вновь из угольков взыграло пламя, которое они считали притушенным».

Еще президент Грузии обвинил российского премьера в неблагодарности: «В 2004 году именно я помог Путину окончательно решить проблему Чечни. И многие могут сказать, что тем самым допустил ошибку. Кстати, Шеварднадзе им в этом никогда не помогал».

Что касается Северного Кавказа, то, по мнению Михаила Саакашвили, этот регион «превращён в гетто, в котором мирное население отдано на растерзание местным феодалам. Они могут делать с ним, что хотят: похищать, убивать, насиловать. Десятки тысяч человек пропали без вести. На самом деле, просто убиты на обочине». Одновременно он озвучил и свой ответ на беспокойство «западных друзей» вмешательством Грузии в северокавказские дела. В том числе началом вещания телеканала ПИК и односторонней отменой визового режима для жителей этого региона: «Я им говорю в ответ: а если Владимир Владимирович пошлёт против нас 50 000 чеченцев – вы что ли приедете против них воевать?! Конечно, мы должны работать и с чеченцами, и с другими, чтобы Владимиру Владимировичу это не удалось».

А вот фамилию Медведев глава грузинского государства за три часа эфира не произнес ни разу. Думается, причина здесь не в том, что у нынешнего президента России другой стиль общения со СМИ (в узком кругу представителей ведущих телекомпаний), а в восприятии Владимира Путина как «истинного и главного» противника. Его Саакашвили сравнил с шахом Ирана Аббасом Вторым, который в XVII веке выселил две трети (около 200 000 человек) населения Восточной Грузии в иранскую провинцию Фереидан: «После шаха Аббаса никто такого против Грузии не делал. Путин же узаконивает выселение 500 000 грузин из Абхазии и Южной Осетии».

Сама же Россия, по словам грузинского президента, «отсталая, феодальная страна, погрязшая в коррупции, которую ждёт та же судьба, что и империю турок–сельджуков». Одновременно президент вновь повторил тезис о невозможности договориться с рептилией: «Бороться с рептилией и окончательно вырваться из болота, в котором она обитает, мы можем только развитием, строительством небоскребов, новых университетов и реформами», – убежден Михаил Саакашвили.

Тема реформ и развития вообще превалировала в выступлении грузинского президента именно в контексте укрепления безопасности страны. Судя по всему, никаких перспектив договорится с Москвой он уже не видит и предлагает стране только один путь: «Бежать из болота, где обитает крокодил, поскольку петь ему «Сулико» и «Тбилисо» абсолютно бессмысленно».

http://slon.ru/blogs/gzegenidze/post/524649/
civil.ge
ეს თარიღი დომინირებდა პრეზიდენტ სააკაშვილის ყოველწლიურ მოხსენებაში, რომელიც მან დეპუტატებს 11 თებერვალს წარუდგინა.

View the full article
kote-1962
პრეზიდენტი პარლამენტში - სჯობს თუ არა ტელევიზიით ნანახი საკუთარი თვალით ნანახს?


20:20 12.02.2011
[რუსიკო მუმლაძე]

როდის წერს ბეჭდური მედიის წარმომადგენელი ხარისხიან რეპორტაჟს? ალბათ, საინტერესო კითხვაა. პრესის ჟურნალისტების საქმიანობის ხარისხის ასამაღლებლად საქართველოს პარლამენტის მედიასთან ურთიერთობის სამსახურმა ახალი „კონცეფცია” შეიმუშავა და გადაწყვიტა, რომ უმჯობესია, ჩვენ დავსხდეთ ტელევიზორების წინ და ტელემედიის მიერ მოწოდებული ინფორმაციით დავწეროთ საკუთარი რეპორტაჟები...



როცა ქვეყნის პირველი პირის საკანონმდებლო ორგანოში სიტყვით გამოსვლის გასაშუქებლად მივედი და ჟურნალისტებისთვის განკუთვნილ ე.წ „გალიორკას“ მივაშურე, დაცვის წევრმა მკითხა: „თქვენ პრესის წარმომადგენელი ხართ?”. მეც ვუპასუხე: „დიახ“. „ ვერ შეგიშვებთ. აქ მარტო ტელეკამერები და მათი ჟურნალისტები შედიან“. ბუნებრივია, ვიკითხე: „რატომ?“. „ასეა გადაწყვეტილი“, - მივიღე პასუხი.



ფაქტია, გააზრებულად თუ გაუაზრებლად შემუშავებული „კონცეფცია“ ისე აამოქმედეს ქართული დემოკრატიის აკვანში (როგორც პრეზიდენტმა გუშინ თავის გამოსვლაში რამდენჯერმე ხაზგასმით აღნიშნა), არავისთან შუთანხმებიათ და ე.წ. მწერალი ჟურნალისტები პირდაპირ ფაქტის წინაშე დაგვაყენეს...



პრობლემის არსში გასარკვევად მედიაცენტრისკენ გავეშურე, სადაც უამრავი ჟურნალისტი იყო თავმოყრილი, შესაბამისად - ყველა კომპიუტერიც უკვე დაკავებული გახლდათ. მედიაცენტრის ხელმძღვანელს რომ ვკითხე, რა ხდება, რატომ არ გვიშვებენ-თქო, პრეს-სამსახურის ხელმძღვანელთან გადამამისამართა და თან ამიხსნა: „ძალიან ბევრი ჟურნალისტია და ადგილი აღარ არის. ტელევიზორში უყურეთ აქ და შეგიძლიათ, ჩახვიდეთ, ვისი კომენტარიც გინდათ, ჩაწერეთ“.



ტელევიზორში უყურეთო, რომ მითხრა, ჯერ მეგონა, მომესმა-მეთქი, მაგრამ მერე მივხვდი, მედიაცენტრის ხელმძღვანელი სულაც არ ხუმრობდა და მეც ვუთხარი, ტელევიზორში ყურება რომ მდომოდა, სახლში ვერ დავჯდებოდი და ვერ ვუყურებდი, რაში მჭირდება მარტო კომენტარები, დარბაზში რაც მოხდება, იმის აღწერა მინდა-თქო. არ ვიციო - მიპასუხა. რა უნდა მექნა? წამოვედი მედიაცენტრიდან და მთლად უფროსის, მაკა გიგაურის კაბინეტისკენ გავეშურე. გიგაური ადგილზე არ დამხვდა. გადავწყვიტე სხდომათა დარბაზის წინ მომეძებნა. ვერ ვნახე. სამაგიეროდ, ვიცე-სპიკერი ლევან ვეფხვაძე დავინახე.



ლევან, რატომ არ გვიშვებენ ბეჭდური მედიის წარმომადგენლებს „გალიორკაზე?

- სად არ გიშვებენ? გალიორკაზე? არ ვიცი, ეს რაღაც ახალია. რას ნიშნავს არ გიშვებენ?



მე რა ვიცი, რას ნიშნავს? ვიცე-სპიკერი ხარ და გეკითხები, რატომ არ გვიშვებენ და რატომ უნდა ვუყურო ტელევიზორით დარბაზში მიმდინარე პროცესებს?

- არა, ეს მართლა რაღაც ახალია. ტელევიზიას უშვებენ და ბეჭდურ მედიას - არა? მოკლედ, ყველა გამოსვლას რაღაც თავისი სიახლე აქვს. როგორც ჩანს, ამ გამოსვლის სიახლეც მოსახლეობის პრობლემებიდან გამოსავალის გზების დასახელება კი არა, არამედ ის, რომ ბეჭდურ მედიას არ დაუშვებენ მის გამოსვლაზე. შეიძლება ვიღაცას თრგუნავს მედიის მახვილი თვალი. ხელისუფლებას აქვს პოლიტიკა, რაც უფრო ნაკლები თვალი ესწრება და უყურებს მის გენიალურ გამოსვლებს, მით უფრო ნაკლებია პრობლემაც. საუბარია, არაპროგნოზირებად თვალზე.



ბუნებრივია, დეპუტატების ცოცხალი ემოცია და რეაქცია ეკრანზე არ ჩანს. რასაც ბეჭდური მედია ხედავს და უნდა დაწეროს, ცოტა მეტი უნდა იყოს, ვიდრე ჩვეულებრივი მაყურებელი ხედავს ტელევიზიით, რადგან შეიძლება, აუდიტორიას აინტერესებს, რამდენჯერ ადგება უმრავლესობა სააკაშვილის გენიალური აზრების გამო ფეხზე და დაუკრავს ტაშს, რაც არ გამოჩნდება ტელეკრანიდან. ბუნებრივია, ეს რეაქციები აუცილებელია პრესისთვის და მე ახლა, მართლა მივალ და ვკითხავ დავით ბაქრაძეს, რაშია საქმე.



ამასობაში, სხდომათა დარბაზიდან მეორე ვიცე-სპიკერი, რუსუდან კერვალიშვილი გამოვიდა.



ბეჭდურ მედიას არ გვიშვებთ „გალიორკაზე. რა ხდება, უკვე საერთოდ იგნორირებას გვიკეთებს „ნაციონალური მოძრაობა?

- ჩემო ძვირფასო, ამასთან დაკავშირებით პარლამენტის პრეს-ცენტრს მიმართეთ. მე არანაირი ინფორმაცია არ მაქვს.



თქვენ, როგორც ვიცე-სპიკერი, დააყენებთ ამ საკითხს?ეს ჩვენი იგნორირებაა, რაში მაინტერესებს ტელევიზიით გადაცემული ინფორმაცია, მინდა, ცოცხალი რეაქცია ვნახო დარბაზში...

- კი, ბატონო, აუცილებლად დავაყენებ“.



ექსპერიმენტი და შედეგი

ისე, წინასწარ და პირდაპირ რომ ეთქვათ, პრესის წარმომადგენლები გზაში დროს და თანხებს ნუღარ დახარჯავთ, ნუ მოხვალთ პარლამენტში, დარბაზში მაინც ვერ შემოგიშვებთო, არ სჯობდა? რატომ? არ მივიდოდი და იმასაც ვერ ვნახავდი, რამდენიმე ბინათმფლობელი პარლამენტის გარშემო სასტვენით როგორ დადიოდა. რომ ვკითხე, რას აპროტესტებთ-მეთქი, მიპასუხეს, ბინებიდან რომ გამოგვყარეს კერვალიშვილმა და „ცენტრ-პოინტმა“, მაგას ვაპროტესტებთო. თუ არ მივიდოდი, ჩემი თვალით ხომ ვეღარ ვნახავდი, როგორ უსტვენდნენ რუსუდან კერვალიშვილს გამწარებული ადამიანები პარლამენტსგარეთ.



ახლა, ისევ, პრობლემას დავუბრუნდეთ. მივიხედ-მოვიხედე, გიგაური ვერსად ვნახე „იმედისა“ და „რუსთავი-2“-ის ხუთ-ხუთი კამერის ფონზე. დანარჩენებზე აღარაფერს ვამბობ. გავეშურე ისევ მედიაცენტრისკენ, დერეფანში ნაცნობ კოლეგას უნდა გავსაუბრებოდი. ამ დროს ჩემთვის უცნობი ჟურნალისტი მოგვიახლოვდა და იკითხა, პრესას რატომ არ გვიშვებენო. გულახდილად ვიტყვი, გამეხარდა, ჩემს გარდა კიდევ ვიღაცას რომ გაუჩნდა პროტესტი.



ჟურნალ „ლიბერალის“ ჟურნალისტი მაია წიკლაური: „როცა პრეზიდენტი საჯაროდ გამოდის პარლამენტში, უნდა უპასუხოს დეპუტატების კითხვებს, ვერ ვხვდები, რატომ არ უნდა იყვნენ შიგნით პრესის ჟურნალისტები? ვერ ვხვდები, რატომ მოხდა ასეთი დივერსიფიკაცია? ასე, სახლშიც ვუყურებდი ტელევიზორს. წესით, ან ღია უნდა იყოს, ან დახურული, ანუ ან ყველა უნდა შეუშვან, ან - არავინ. მგონი, ღიაა სხდომა“.



ჩამოვედით მე და ჩემი კოლეგა სხდომათა დარბაზის წინ. აქ „გაუგებრობაში“ აღმოჩენილი კიდევ ერთი ჟურნალისტი შემოგვიერთდა. მოკლედ, ვიყავი ერთი, გავხდით (მხოლოდ) სამი. ამდენი ჟურნალისტის ფონზე...



გაზეთ „ქართული სიტყვის“ ჟურნალისტი ნათია ლებანიძე: “ძალიან შეურაცხყოფილად ვიგრძენი თავი. სხვა დროს ასეთი შეზღუდვები არ ყოფილა. ვიჯექი ჟურნალისტებისთვის განკუთვნილ ადგილას და ვაკვირდებოდი მოვლენებს. მე მაინტერესებს თითოეული დეტალი, პრეზიდენტის ჩაცმულობიდან დაწყებული, მისი რეაქციებით დამთავრებული. მაინტერესებს, რომ შევა, ვის ჩამოართმევს ხელს და ათასი წვრილმანი. ტელევიზიით ამ ყველაფერს ვერ ვნახავ. მე წარმართვეს იმის უფლება, რომ რეპორტაჟი გავაკეთო პარლამენტიდან.



გიგაური ამბობს, რომ ვერ დაეტეოდითო, თუმცა, ადრე ეს პრობლემა არ იყო...

- გიგაურზე ვერავითარ კომენტარს ვერ გავაკეთებ, როგორი ბრძანებაც აქვთ, ისე იქცევიან დანარჩენებიც. პრესა მეორეხარისხოვანი რომ იყო, ეს ისედაც ვიცოდით, მაგრამ დღეს უკვე ალბათ, მესამეხარისხოვანი გავხდით.



მე უფრო მგონია, რომ ამათ ჩვენი ეშინიათ, იმიტომ, რომ ჩვენ ყველაფერს ვხედავთ...

- არ ვიცი. მე ასეთი სათაურით უნდა დამეწერა სტატია, „ის, რაც ტელევიზიებმა ვერ დაინახეს“, მაგრამ მე მივხვდი, რომ მეც ვეღარ დავინახავ ამ ყველაფერს“.



ისე გახსოვთ, პრეზიდენტმა რომ თქვა, პრესას არ ვკითხულობო და მერე მთელმა „ნაცმოძრაობამ“ რომ აიტაცა მისი დემოკრატიული მიდგომა? ამ გამონათქვამმა საშინელ დღეში ჩააყენა ბეჭდური მედია და კიდევ უფრო გააფეტიშა ხელისუფლების „ხელდასმული“ ტელეჟურნალისტები, რომლებიც მხოლოდ ასეთ კითხვას სვამენ - „თქვენი კომენტარი“, ბეჭდური მედია კი, თითქმის უმრავლეს შემთხვევაში, კითხვებს აღარ სვამს.



როცა მე და ჩემი კოლეგა ვსაუბრობდით, უცებ ნახევარწრეზე განლაგდნენ კამერები, მათმა ჟურნალისტებმა დაიჩოქეს, მიკროფონები მოიმარჯვეს და ყველა ერთად ელოდა. ვის? გილაურს!!! თავად პრემიერი მოდიოდა და „კომენტარი“ ყველას უნდოდა. გილაურმა მხიარულად გადახედა დაჩოქილ ჟურნალისტებს და უთხრა: „რომ გამოვალ, მერე“. დარჩა კრება მხიარული და „ჩოქმბჯენში“. მხოლოდ ერთმა მოახერხა და იმედგაცრუებული ტონით სიტყვა დააწია - „მადლობთ, ნიკა“.



ისე, რომ არ მოვსულიყავი, ამასაც ხომ ვერ ვნახავდი და აღარც დავწერდი? რას მერჩოდნენ, ეთქვათ რა თავიდანვე? ბუნტსაც არ წამოვიწყებდი ჩემს ორ კოლეგასთან ერთად. დიდი-დიდი დამეწერა, რომ საერთოდ არ შემიშვეს. ახლა კი ბრძოლისთვის განმაწყვეს „ნაცებმა“ და ბოლოს, მაინც შევძელით, რომ პრეცენდენტი დავაფიქსირეთ: მმართველები „ვაიძულეთ“ ჩვენს კუთვნილ ადგილას დავებრუნებინეთ. მაგრამ რის ფასად? რისი და - ჩემი, ჩემი კოლეგების, მაკა გიგაურისა და დაცვის ბიჭის ნერვების ფასად.



გილაური სხდომათა დარბაზში შევიდა და ამ დროს გამოჩნდა გიგაურიც, მოგვიკითხა (ნამდვილად არაა ცუდი ადამიანი ). ვუთხარი, მაკა დიქტაფონზე უნად ჩაგწერო, ეს რა ხდება, რა ახალი პრეცენდენტი შექმენით-მეთქი. არ გვინდა დიქტაფონი, ისე ვისაუბროთო. მეც გავჯიუტდი და აჰა, თქვენ ეს ინტერვიუ.



მაკა გიგაური: „განა არ გიშვებთ, აქ არის განთავსების პრობლემა. ძალიან ბევრი კამერაა, ხომ ხედავთ, აქაც რამდენი ხალხია. გარდა ამისა, ჩვენ ოპერატორებმა გვთხოვეს, თავის საკუთარ ჟურნალისტებზე კი, იქნებ ისე მოხერხდეს, რომ მარტო ჩვენ ვიმუშაოთ, ვინც ვიზუალზე ვმუშაობთო, იმიტომ, რომ ხელისშემშლელი ფაქტორებია, ხელი ეშლებათ...



მაკა, ახლა, მომისმინე, რა...

- ერთი წუთი, ერთი წუთი, ჯერ დავამთავრო. მხოლოდ ეს პრობლემაა - განთავსების. ჩვენ გვაქვს გადასარევი მედიაცენტრი, დიდი მონიტორია იქ გამოკიდებული, სადაც პირდაპირ ეთერში გადაიცემა ტრანსლირება. იქ შეგიძლიათ, მოისმინოთ. რაც შეეხება ინტერვიუს, თავისუფალ რეჟიმში, ქვედა სართულზე, ზედა სართულზე, სადაც გინდათ, ვისთანაც დაგჭირდებათ, უპრობლემოდ ჩაწერთ ინტერვიუს. რაც შეეხება სიტყვით გამოსვლაზე შემოსვლას, ფიზიკურად განთავსების პრობლემაა. მეტი არაფერი.



იცით, რომ ჩვეულებრივი სესიის დროს ჟურნალისტებისთვის მუშაობს ორი ე.წ „გალიორკა“. მარცხენა და მარჯვენა. ამ შემთხვევაში, რადგან ბევრი სტუმრები არიან, მუშაობს ერთი „გალიორკა“. ეს რეგლამენტით არის გათვალისწინებული, მარცხენა „გალიორკაზე“ დიპკორპუსი განთავსდება, მოწვეული სტუმრები - უკანა „გალიორკაზე“. შესაბამისად, ჟურნალისტებისთვის რჩება ერთი „გალიორკა“. თქვენ თვითონ იცით, ტევადობა რამდენი აქვს მას. ამიტომ, მხოლოდ ვინც ვიზუალზე მუშაობს, კამერით და ფოტოაპარატით,



გავიგე. შეიძლება, კითხვა დაგისვა?

- დავამთავრებ, კი, ბატონო. მხოლოდ ისინი იქნებიან განთავსებული... მუშაობაში თქვენ ხელი არ შეგეშლებათ.



მაკა, მე როგორ გავაკეთო რეპორტაჟი, უკვე შემეშალა ხელი. არ მაინტერესებს ტელევიზიით გადაცემული ტრანსლაცია, მე მინდა, დავინახო ის, რაც არ დაინახა კამერამ. მე ვარ პრესის ჟურნალისტი და რასაც მე დავინახავ, ის მინდა მივიტანო მკითხველამდე



ნათია ლებანიძე: მე მაგ სათაურით მინდოდა დამეწერა სტატია „ის რაც ვერ დაინახეს ტელეკამერებმა“. რა ვქნა?

მაკა გიგაური: კი, ბატონო, არ გინდა, ახლა, ეს ინტერვიუ და რაღაცა. ვნახოთ, მაქსიმალურად, რა მოხერხდება.

რუსიკო მუმლაძე: მე მირჩევნია დავდგე იქ და ვნახო ჩემი თვალით, რა მოხდება იქ, ვიდრე დავჯდე მედიაცენტრში და ვუყურო ტელევიზორს.

მაკა გიგაური: ამას გეუბნებით, უბრალოდ, თქვენს შორის რომ არ წარმოიქმნას გაუგებრობა.

რუსიკო მუმლაძე: არაფერი არ წარმოიქმნებნა, დავდგები, არაა პრობლემა.

მაკა გიგაური: აქ არსებითი წინააღმდეგობა იმაში კი არ არის, რომ მწერალმა ჟურნალისტებმა ...

რუსიკო მუმლაძე: გავიგე, ჩვენს საქმიანობაში ხელის შეშლაა ეს, ამას გიხსნი ამდენი ხანი...

მაკა გიგაური: ჰო, გავიგე, კარგით მაშინ ასე გავაკეთოთ, შემობრძანდით, დადექით, თუ თქვენივე კოლეგებს ხელისშემშლელი ფაქტორები არ წარმოექმნებათ, კი, ბატონო, იდექით. აქ პრობლემა ის კი არაა, რომ რაღაცა ტელევიზიის ჟურნალისტები შევუშვით...

რუსიკო მუმლაძე: გავიგე, ერთი და იგივეს ვიმეორებთ.

მაკა გიგაური: წამობრძანდით.

ნათია ლებანიძე: საერთოდ, კუთხეში დავდგებით.

მაკა გიგაური: ჩემთვის ეს პრობლემა არ არის, ისევ თქვენი კოლეგებისთვის არის. ადამიანები რომლებიც იღებენ ფოტოს და ვიდეოს...

რუსიკო მუმლაძე: მაკა, ასეთ შემთხვევაში კოორდინაცია უნდა მოხდეს. იმათი გულისთვის, ტელევიზიით ნაყურები გადავცე მკითხველს? დაგვაჯინონ ჩვენ სკამებზე და თავად დადგნენ თავიანთ კამერებთან...

მაკა გიგაური: იქ ჯდებიან თავისი ჟურნალისტები.

რუსიკო მუმლაძე: შენ ხომ თქვი, რომ იმათაც არ უშვებდით?

მაკა გიგაური: ჰოდა, ზუსტად მაგ მოტივით, მერე გამოდის, რომ იმას თავისი ჟურნალისტი უზის, თქვენ ფეხზე დგახართ, ამის გამო გადავწყვიტეთ ასე... ახლა ექსპერიმენტი გავაკეთოთ, წამოიყვანეთ ყველა, თქვენ გადაანაწილეთ, კარგით? წამოდით და თუ რამე მოხდება თქვენ აგეთ პასუხი“...



რას მოვესწარი - ჯერ ხომ საერთოდ არ მიშვებდნენ, ავტეხე თუ არა ერთი ამბავი, ვის უბედავთ-მეთქი, მერე მთელი ჟურნალისტების გაკონტროლება მე დამავალეს. ავედით ე.წ მარჯვენა „გალიორკაზე“ და დაგვხვდა დაცვა. რატომ უშვებთო, ჰკითხეს გიგაურს. ჩვენი თვალით უნდა ვნახოთ ყველაფერიო, - გაიცინა გიგაურმა. ამ დროს, მეც მიმტყუნა ნერვებმა და „ცოტა მკაცრად“ ვკითხე გიგაურს: „მაკა, იცი, საერთოდ როგორ წერენ რეპორტაჟებს ბეჭდური მედიის წარმომადგენლები?“. კარები მაშინვე გააღეს და შეგვიშვეს.



თუმცა, არ გეგონოთ, აქ დამთავრდა ეს ყველაფერი. ბრძოლის მეორე ეტაპი მძიმეწონიან დაცვის წევრთან გადავიტანეთ, რომელიც თვალებიდან ნაპერწკლებს აფრქვევადა. „აქ ვერ დაჯდებით, უნდა დადგეთ, გარეთ გახვალთ - ვერ შემოხვალთ“, - გაწიწმატებული გვაცნობდა დაცვის სამსახურის წესებს, თუმცა, გასაგები იყო - მისი გაცხარების მიზეზი სწორედ ის გახლდათ, რომ გადაწყვეტილების შეცვლა მოუწიათ და ვერაფერს გახდნენ.



მერე, იცით, რა მოხდა? ბეჭდური მედიის ნახევარმა მაინც „მედიაცენტრი“ არჩია, იქიდან აშუქებდნენ მოვლენებს. მე, პირადად, ჯენტლმენმა ტელეჟურნალისტმა ადგილი დამითმო - მე მაინც რამდენიმე კადრი უნდა ავკრიბო და გავალ აქედან, არაფერში მჭირდება აქ ყოფნაო. პრეზიდენტის გამოსვლის შემდეგ ისე დაცარიელდა „გალიორკა“, იმ დაცვის წევრის გვერდით თავისუფალი ადგილიც კი იყო, რადგან არავის სჭირდებოდა დაჯდომა. პეტრე ცისკარიშვილის თანაშემწე უკანა „გალიორკაზე“ მშვიდად იჯდა და საუბრობდა გვერდით მჯდომთან. ეტყობა, ისიც ძალიან მნიშვნელოვანი მოწვეული სტუმარი იყო..



უფრო მეტიც - ჟურნალისტები თავისუფლად გადიოდნენ და გამოდიოდნენ ისე, რომ დაცვა არაფერსაც არ ეუბნებოდა. მეც ორჯერ ავდექი და გავედი, მერე უკან დავბრუნდი და ისევ შემომიშვეს, ვერაფრის თქმაც ვერ გაბედეს. ცოდვა გამხელილი სჯობს და, ეს სპეციალურად გავაკეთე, მაინტერესებდა, მე რას მეტყოდა წესრიგის დამცველი ამდენი მორბენალი ჟურნალისტის ფონზე. საბოლოო ჯამში, არავის არავისთვის მიუყენებია შეურაცხოფა, არც მუშაობაში შეუშლია ხელი და, რბილად რომ ვთქვათ, გიგაურის სიფრთხილეც გადაჭარბებული აღმოჩნდა.



ბევრი მოდიოდა ჩუმად და მეკითხებოდა - ”პრესას არ გიშვებდნენ და მაინც შემოხვედით?” მერე თავადვე ამბობდნენ - ”პრეს-სამსახურს ვინ ეკითხება, მაგათ რასაც ეუბნებიან, იმას აკეთებენ”. ასეა თუ ისე, როგორც ხედავთ, გიგაურის შიშები არ გამართლდა და ექსპერიმენტიც ჟურნალისტების სასარგებლო შედეგით დასრულდა. სამაგიეროდ, მე ჩავატარე დამოუკიდებლად ჩემი ექსპერიმენტი. სხდომას თითქმის ბოლომდე დავესწარი, ოღონდ თარგამაძის, გაბაშვილის, ცისკარიშვილისა და თავად პრეზიდენტის დასკვნითი გამოსვლა შინ, ტელევიზიით მოვისმინე.



იცით, რა შედეგი მივიღე? სტატიის მეორე ნაწილს რომ დავწერ, მერე ფორუმზე თქვენ თავად მომიყევით, რაზე ილაპარაკა თარგამაძემ, რა იდემაგოგა გაბაშვილმა და საერთოდ რა თქვა ცისკარიშვილმა. ისიც მითხარით, რამე თქვა თუ არა პრეზიდენტმა მედიის დამოუკიდებლობაზე. რატომ? იმიტომ, რომ ნახევარი ყურით მოვისმინე ჩამოთვლილი დეპუტატების გამოსვლები და პრეზიდენტის პასუხი. არადა, „გალიორკაზე“ რომ ვიჯექი, თითქმის სიტყვა-სიტყვით ჩავიწერე 15-მდე დეპუტატის გამოსვლა და პრეზიდენტის 45-წუთიანი სიტყვა, რატომ? სამუშაო რეჟიმში ვიყავი და იმიტომ. სახლში ხან ჩაის დალევა მომინდა, ხან რაღაც „ნუგბარს“ დავუწყე ძებნა, ხან გამოსვლებზე კომენტარებს ვაკეთებდი ახლობლებთან და გულდასმით ვერ მოვისმინე, ვინ რა თქვა.



მეც ხომ ადამიანი ვარ? ჰოდა, ნურც იმას მომთხოვთ ახლა, თარგამაძის გამოსვლის დროს დეპუტატი ხათუნა ოჩიაური რას აკეთებდა დარბაზშიო. „გალიორკაზე“ რომ ვიყავი, შევამჩნიე, სულ სიცილ-კისკისით ისმენდა ოპოზიციის გამოსვლებს, ხან წინ და ხან უკან ესაუბრებოდა თავის თანაპარტიელებს იმის ნაცვლად, რომ გულდასმით ესმინა ოპოზიციის გამოსვლებისთვის. საიდან უნდა ვიცოდე, რას აკეთებდა ეს დეპუტატი მე რომ სახლში წამოვედი? ტელევიზიაში მისი რეაქციები არ უჩვენებიათ.



ისე, პრეზიდენტმა გურამ ჩახვაძეს რიტორიკულად რომ ჰკითხა, მითხარი, ვინ არის ამ დარბაზში კორუმპირებულიო, საიდან უნდა ეპასუხა დეპუტატს? არც ისაა ნათელმხილველი და რომც მოინდომოს ვინმეზე კომპრომატების მოგროვება, საჯარო ინფორმაციაზე ხელი არ მიუწვდება. პრეზიდენტის საჯარო გამოსვლაზე არ გვასწრებდნენ ბეჭდურ მედიას და საჯარო, თანაც მაკომპრომიტირებელი ინფორმაციის მოპოვება ადვილი ამბავია? თუმცა, ამაზე მეორე ნაწილში ვისაუბროთ ვრცლად. მაგრამ ისე, მე მგონი, სჯობს, საერთოდაც არაფერი დავწერო, ხომ ისედაც ნახეთ ტელევიზიით ყველაფერი?
kote-1962
”მტრისადმი მტრულად პასუხის გაცემა მამა-პაპათგან გვისწავლია”


20:25 12.02.2011

[გოჩა ჯელია]

ორგანიზაცია ”ეროვნულ-სარწმუნოებრივი მოძრაობა საქართველოს სათემო დარბაზი” საქართველოში ყველაზე მძიმე, კატასტროფულ სცენარს არ გამორიცხავს. პოლიტიკური სპექტრისა და საზოგადოებისადმი სპეციალურ მიმართვაში აღნიშნულია:

”არასტაბილურ ვითარებაში, როდესაც თვალწინ გვაქვს სხვა ქვეყნებში განვითარებული მოვლენები (ეგვიპტე, სირია, იორდანია, ტუნისი და ა.შ.) სავსებით დასაშვებია, შეჭირვებულმა საქართველოს მოქალაქეებმა პროტესტის გამოხატვის რადიკალურ ხერხებს მიმართონ. ვგულისხმობთ დარბევებს, იარაღის ხელში აღებას, კერძო ანგარიშსწორებებს...”

პრესაგე.ტვ ორგანიზაციის დამფუძნებელს, ჯემალ გუნდიშვილს ესაუბრა:

მოდით დავაკონკრეტოთ, რას მოითხოვთ ხელისუფლებისგან? ოპოზიციისაგან? და კიდევ სხვა საზოგადოებრივი ჯგუფებისგან?

-ხელისუფლებისაგან მოვითხოვთ ერთადერთ რამეს - თქვას, რომ ის არ არის ხელისუფლება, რასაც ის არასოდეს არ იზამს. ამიტომ ცოტა უტოპიამდეც მივდივართ თუ ასე გავყვებით. ხელისუფლებას უნდა მოვთხოვოთ ის, რომ ჯერ თავად დაიწყოს სიმართლის თქმა, გაათავისუფლოს მართალი სიტყვა და შემდეგ მოთხოვოს უკვე სხვებს. ახლა რას მოვითხოვთ ოპოზიციისაგან: - ნუ თამაშობენ მათ მხარეს. ჩაწყობილ თამაშს თამაშობენ. როგორ არის იცით? მაგალითად, მთავრობა გაახმაურებს იმას, რომ ხალხის გარკვეულ ნაწილს უნდა მიუსაჯონ 15 როზგი. გამოხტება ოპოზიცია და დაიწყებს, რომ 15 კი არა 12 მიუსაჯეთო და ბოლოს 13 ან 14-ზე თანხმდებიან. მერე ოპოზიცია პლიუსად ითვლის, აი ხომ დავაკლებინეთო და მეორეს მხრის ხელისუფლებაც ამბობს, - ხომ დავთმეთ, 15 ხომ არ მიგვისჯიაო... ზურგი ვისია, კაცი არ კითხულობს...

რას წარმოადგენს ორგანიზაცია ”ეროვნულ-სარწმუნოებრივი მოძრაობა საქართველოს სათემო დარბაზი”?

- როდესაც გადავწყვიტეთ, რომ შექმნილიყო მსგავსი ტიპის ორგანიზაცია და როცა რაღაც იდეა მოგვივიდა თავში, გაჩნდა კითხვა - რითი უნდა დაგვეწყო? პასუხიც მაშინვე გაჩნდა - დავიწყოთ სიმართლით.

ამ ორგანიზაციაში დაახლოებით 150 წევრია გაერთიანებული საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან. ესენი არიან ჩვეულებრივი ადამიანები, გლეხები, მეცნიერები, ვეტერანები, არის რამდენიმე ჟურნალისტი... სხვა და სხვა პროფესიის ადამიანები, რომლებიც თანამოაზრეები არიან. ორგანიზაციის წევრები ფიქრობენ, რომ რადიკალურად არის შესაცვლელი დამოკიდებულება ხალხსა და დღეს ვითომ მოქმედ ხელისუფლებას შორის ურთიერთობებში. იგულისხმება როგორც პარტიული ძალები, ისე ვითომ ოპოზიცია, მთავრობა და პირდაპირ ვიტყვი, რომ ასევე იგულისხმება ეკლესიაც...

ფიქრობთ რომ ხელისუფლებას, ოპოზიციურ ჯგუფებსა და ეკლესიას თანაბარი რიტორიკით უნდა ვესაუბროთ?

- რაც შეეხება ხელისუფლებასა და ოპოზიციას, სინამდვილეში ეს ორი ძალა ხალხისა და ქვეყნისათვის, ალბათ, ერთი მხარეა. თუ დავაკვიდებით დავინახავთ, რომ მოქმედების პრინციპი ყველას ერთნაირი აქვს, უბრალოდ ერთს უფრო დიდი დამფინანსებელი ყავს და მეორეს - პატარა. ორივე ”ატკატზე” მუშაობს. რას აკეთებს მთავრობა? - მსოფლიო ბანკი, საფინანსო ორგანიზაციები და ა.შ. მათგან იღებს კრედიტებს, კრედიტებს აუცილებლად მოყვება შეკვეთები. ამ კრედიტიდან საქმისათვის იხარჯება მაქსიმუმ 5-10%-მდე, დანარჩენი მიდის ვიღაცეების ჯიბეში. ვინც ოფიციალურად აცხადებს დღეს თავს მთავრობად და ხელისუფლებად, სწორედ მათ ჯიბეებში მიდის ეს ფული.

ოპოზიციაც პოულობს სხვა და სხვა დამფინანსებლებს, სულ ერთია საიდან არიან ეს დამფინანსებლები, დასავლეთიდან, ჩრდილოეთიდან, აღმოსავლეთიდან თუ ანტაქტიკიდან, თუ შეძლებენ პინგვინებსაც გამოართმევენ კვერცხებს. მერე მოდიან, მოაქვთ ეს კვერცხები და ამბობენ, რომ ამ კვერცხებს ხარჯავენ სააკაშვილის წინააღმდეგ ბრძოლაში. სინამდვილეში კი 10 კვერცხიდან მაქსიმუმ ერთს ხარჯავენ, მერე გააკეთებენ ”აჩოტს”, აი ჩვენ ამდენი აქცია ჩავატარეთ, ამდენი ხალხი მოვიყვანეთ აქციაზე, შეკრებები ჩავატარეთ რეგიონებშიო... სინამდვილეში ყველაფერი არის ჩვეულებრივი კომუნისტების დროინდელი ”მიწერები”.

რაც თვალში მომხვდა თქვენს მიმართვაში, არის ის, რომ - ეკლესიამ უნდა იზრუნოს თვითგანწმენდაზე, უნდა განიკვეთონ ლოთები, ქურდები, ნარკომანები, მევახშეები, მრუშები. თქვენ ფიქრობთ, რომ ასეთი რთული მდგომარეობაა ჩვენს დედაეკლესიაში?

- პრესასა და სათელევიზიო არხებით, სხვა და სხვა მიმართულებებიდან ხორციელდება დარტყმები. არის კითხვები, პირად საუბრებში, ქადაგებებში გამოდიან საეკლესიო პირები და ეხებიან მსგავს თემებს, ეხებიან კრიტიკული ფორმით. ასეთ დროს, ჩვეულებრივ მოაზროვნე ადამიანს უჩნება კითხვა - რატომ უნდა იქადაგო იმაზე, რაც არ არსებობს? მაგალითად, თეა თუთბერიძე ანგაჟირებული ”ტიპია” ხომ?! ... ის ძალიან ანეგდოტური სიტუაციებიდან გამომდინარე იწყებს ამ თემებზე ლაპარაკს.

მოდით, შიგნითვე გადაწყდეს ეს პრობლემები, ან თქვან თუ ეს პრობლემები არ არსებობს. ჩვენს შემთხვევაში, თუ თეა თუთბერიძის და მისი დამქაშების მხრიდან ადგილი აქვს განკითხვას, ჩვენ ამ შემთხვევაში მხილებაზე გვაქვს საუბარი. თუ ეს პრობლემა არ არსებობს, ესეც ხმამაღლა უნდა ითქვას...

თქვენს წერილს ასრულებს ასეთი ფრაზა: - ”მტრისადმი მტრულად პასუხის გაცემა მამა-პაპათგან გვისწავლია უფლის ნებითა”. ეს მუქარაა? მტერში ვის გულისხმობთ?

- რა თქმა უნდა ხელისუფლებას ვგულისხმობთ.

არა იმ ოკუპანტებს, რომლებიც აშკარად გვმტრობენ და ტერიტორიებს გვართმევენ?

- მოდით ესე ვთქვათ. რუსი რომ ოკუპანტია, ეს ვიცი მაინც და ის ამბობს კიდევაც, რომ მე ჩემოვედი და რაღაცა ჩემს წესებს ვაწესებ. ეს (ხელისუფლება) რა წესებს მიწესებს? მეუბნება, სიტყვის თავისუფლებაო - სიტყვის თქმის უფლებას მიზღუდავს, მუბნება ბიზნესის თავისუფლებაო - ბიზნესს მირეკეტებს, მუბნება რელიგიის თავისუფლებაო და ეკლესიებს მინგრევს.

დღეს თუ ჩავიხედავთ კანონში რელიგიის ჩესახებ, ვნახავთ, რომ ნებისმიერ სატანისტს, სატანისტების ჯგუფის შექმნა შეუძლია. დაფიქსირდება იურიდიულ პირად და მას აქვს თავისუფლება სადაც გაუხარდება, იქ ჩაატაროს თავისი რიტუალები. ღმერთმა შემინდოს მე, თუ რაიმეს ვცოდავ, მაგრამ ბევრი სასულიერო პირი გამოდის და ამათ ხელის შემწყობს, ფეხსაცმლიდან რომ ჩლიქები უჩანს, შარვალში კუდს ვერ მალავს და თავზე ქუდს ვერ იხურავს, იმიტომ რომ რქები აქვთ, მონათვლას უპირებს და დავით აღმაშენებელს უწოდებს. რა ვქნა ახლა მე? ამათ დავუჯერო, თუ იმას ვინც ამბობს, რომ ეს არ შეიძლება?!

-ცუდი ამბები შეიძლება დატრიალდეს. ეს მუქარა კი არა, ეს არის გაფრთხილება. ჩვენ ისტორიას ვახსენებთ ამ ხალხს. საქართველოს ისტორიაში ბევრჯერ ყოფილა ცუდი რამეები, გადაგვიტანია არაბების, მონღოლების, თურქების, სპარსელების და ბევრი სხვა მოვარდნილი უცხოტომელის შემოსევები. ბევრი გაჭირება გადაუტანია ამ ქვეყანას. დღეს ყველაზე მეტად იმიტომ უჭირს ამ ქვეყანას, რომ მატერიალური გაჭირვების დახმარებით, სინამდვილეში ურტყამენ სულიერ გაჭირებას.

ეს ხალხი დადის ეკლესიაში, ერთ კვირას იმრუშებენ, მოინანიებენ და ისევ იმრუშებენ. ყოველ კვირას ერთი და იგივე ცოდვებს ინანიებენ. როცა ჩვენ ვამბობთ, რომ - ”მტრისადმი მტრულად პასუხის გაცემა მამა-პაპათგან გვისწავლია უფლის ნებითა”, ამაში იმაზეა საუბარი, ხვალ რომ ქუჩაში ან ტყეში გავიდეს ვინმე, ვიღაცა სახელად ”მაჭახელა” გვარად ”თოფისროლიაშვილი” და თოფი ესროლოს ხელისუფლებას, რა ვუთხრათ იმ კაცს? ამ დონეზე რატომ გაბრაზდიო? ჩვენ უნდა ვაღიაროთ, რომ მოსულია მტერი და სულებზე ნადირობაა ქვეყანაში გაჩაღებული.
kote-1962
ისევ ინფლაციის შესახებ - ისტორიის გაკვეთილები


14:04 12.02.2011
[სოლომონ პავლიაშვილი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი]

ჩემს მიერ ბოლო პერიოდში ინტერნეტგვერდზე www.presage.tv გამოქვეყნებულმა სტატიებმა მკითხველების მხრიდან გარკვეული ინტერესი გამოიწვია. შეფასებები იყო დადებითიც და კრიტიკულიც. გულახდილად მინდა გითხრათ, რომ ჩემთვის ორივე მისაღებია. თვითონ თემა - მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისი, ძალზე ბევრის მომცველია. რა თქმა უნდა, მე ვერ შევძლებ ერთ, და თუნდაც - რამდენიმე სტატიაში, სრულად მოვიცვა მსოფლიო კრიზისის გამომწვევი ყველა წინაპირობა და თანამდევი ფაქტორები. სწორედ აღნიშნულ საკითხებზე საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მიმდინარე წლის 25 მარტს, გაიმართება საერთაშორისო კონფერენცია თემაზე: ”მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისი და საქართველო”. ამ წერილის ავტორი, თქვენი მონა მორჩილი, გახლავართ ამ ღონისძიების ერთერთი ინიციატორი. ყველას საშუალება ექნება მობრძანდეს და თავიანთი პოზიცია გამოხატოს აღნიშნულ კონფერენციაზე. ამასთან ერთად საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ინტერნეტგვერდზე - www.gtu.ge შეგიძლიათ იხილოთ ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როგორ მოგვაწოდოთ თქვენ სამეცნიერო ნაშრომი. ჩემთვის საინტერესო იქნება თუ ამ ღონისძიებას უშუალოდ www.presage.tv-ს მკითხველებიც გამომეხმაურებიან.



დღეს ჩემს მიზანს არ წარმოადგენს ცალ-ცალკე განვიხილოთ თანამედროვე ეკონომიკური თეორიები. ამის არც დროა და, ალბათ, ამას არც ამ ინტერნეტ-გვერდის ფორმატი ითვალისწინებს. ისიც მაფიქრებს, თუ რამდენად საინტერესო იქნება მსოფლიოს თანამედროვე ეკონომიკური თეორიების დეტალური და ღრმა ანალიზი. მკითხველს, ალბათ, უფრო კონკრეტული და თუნდაც ბოლომდე გაუგებარი, მაგრამ ხმაურიანი თემები აინტერესებს. თუმცა, არ გამოვრიცხავ, რომ საზოგადოებაში უდაოდ არის ინტერესი, რომ გაეცნონ მსოფლიოში მიმდინარე, როგორც გასული საუკუნის, ასევე მიმდინარე პერიოდის, ეკონომიკურ ტენდენციებს. ძალიან კარგი იქნება თუ მკითხველი საზოგადოება მოგვაწვდის თავის აზრს და პოზიციას, თუნდაც კრიტიკულს. ჩემი ეს ბოლო წერილი შეიძლება ფრაგმენტული მოგეჩვენოთ, მაგრამ ვცდილობ, რომ იტყვიან, “კბილი მოვუსინჯო” რამდენად არის მზად საზოგადოება ასეთი თემების წასაკითხად და რამდენად საინტერესო იქნება ეს მათთვის.



+++




ზოგადად, თვითონ მეცნიერებაშიც კი, კრიზისებთან დაკავშირებით არ არსებობს ერთიანი მიდგომა. მაგალითად, ზოგიერთები თვლიან, რომ კრიზისი ეს არის ობიექტური რეალობა, რომელიც გარკვეული პერიოდების შემდგომ მეორდება, ეს შეიძლება იყოს 8-10 წელი, შეიძლება - მეტიც, თუმცა არის სხვა შეხედულება, მაგალითად კეინსელებისა, რომლებმაც კრიზისის პრობლემის ნაცვლად წინ წამოწიეს ეკონომიკური ციკლის პრობლემა.



კეინსელების ლოგიკით, არა მარტო კრიზისი, არამედ საერთოდ ციკლური განვითარებაა დამახასიათებელი კაპიტალისტური მეურნეობისათვის. სწორედ ეკონომიკური ციკლის კეინსური თეორია გახდა გასული საუკუნის 50–60-იან წლებში ანტიციკლური მოთხოვნის ეფექტიანი სახელმწიფო პოლიტიკის საფუძველი. მათვე გამოიკვლიეს ეკონომიკური ციკლის ფაზების - გამოცოცხლების, აღმავლობის, დაქვეითების და დეპრესიის - თავისებურებანი. თუმცა, 70-იან წლებში აშკარა გახდა ამ თეორიის გადახედვის აუცილებლობა. ცნობისათვის - არსებობს ტემპების, კაპიტალდაბანდებების, ინოვაციური, სამრეწველო და ა.შ. ეკონომიკური ციკლები. დროის მიხედვით გამოიყოფა 50-წლიანი, 8-10-წლიანი, 2-3-წლიანი, სეზონური და სხვა. ეს - მოკლედ ეკონომიკური ციკლის შესახებ. ამ თემას არ ჩავუღრმავდები, რადგან ძალიან შორს წაგვიყვანს.



ისმის კითხვა: რა არის მთავარი, რომ სწორად განსაზღვრო ქვეყნის ეკონომიკური განვითარების სტრატეგია, რაც ასე ძლიერ ესაჭიროება ჩვენს ქვეყანას? თუ ვინმე ფიქრობს, რომ ეს ეკონომიკური თეორიები მარტო დიდი სახელმწიფოებისთვის არის შექმნილი და მოგონილი, ძალიან ცდება.



ბუნებაში არც ერთ ისეთ ეკონომიკურ თეორიას არ უარსებია, რომელიც არ ყოფილიყოს გამოყენებული ამა თუ იმ ქვეყანაში, პირდაპირ თუ - ირიბად. როგორ შეიძლება, ადამიანი განაგებდე ქვეყანაში ეკონომიკურ პოლიტიკას, ქმნიდე ქვეყნის განვითარების გრძელვადიან სტრატეგიას და წარმოდგენა არ გქონდეს ისეთ ეკონომიკურ თეორიებზე, ინფორმაციისა და ცოდნის გამდიდრებისთვის მაინც, როგორიც არის, თუნდაც მარჟინალიზმი, კეინსიანიზმი, მონეტარიზმი, ინსტიტუციურ სოციოლოგიური - მიმართულება და სხვა. ნურავინ იფიქრებს, რომ ეს თეორიები მხოლოდ წმინდა მეცნიერებისთვის არსებობს და მოწყვეტილია ქვეყნების რეალური ეკონომიკისაგან.



მაგალითად, მაკროეკონომიკაზე მსჯელობისა და მისი შეფასების დროს, ძალზე მნიშვნელოვანია განვიხილოთ დინამიკური წონასწორობისა და მდგრადობის პრობლემა, როგორც კვლევის მიმართულება - ეკონომიკური ზრდის თეორია, რომელიც თავდაპირველად 30–50 წლებში წარმოიშვა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ავსტრიელი ეკონომისტის ი. შუმპეტერის ეკონომიკური განვითარების თეორია, როგორც დინამიკური განვითარების თეორია.



მარტივად რომ ვთქვათ, გარკვევა იმისა, თუ როგორ განისაზღვრება დღევანდელი ეკონომიკური მდგომარეობა, წარსული ეკონომიკური მდგომარეობით და როგორ განსაზღვრავს დღევანდელი ეკონომიკური მდგომარეობა, ეკონომიკურ განვითარებას მომავალში. აი დილემა, რომელიც გადაუწყვეტელია მთელ მსოფლიოში. ეს ურთულესი პრობლემა დღემდე მეთოდურადაც არ არის ბოლომდე გადაჭრილი. რაც შეეხება დინამიკას, ზოგიერთი ექსპერტის გასაგონად მინდა ვთქვა, რომ თავისი შინაგანი ბუნებით ეს რადიკალურად განსხვავდება სტატიკისაგან. თანამედროვე შეხედულების მიხედვით, სტატიკა არის თეორია, რომელიც იძლევა ეკონომიკური მოვლენების ახსნას, ხოლო ყველა სხვა გარემოება განიხილება, როგორც მოცემული და უცვლელი დინამიკა. პირიქით - არაფერს არ მიიჩნევს მოცემულად და ხსნის ყველაფერს რის ახსნასაც სტატიკა უარყოფს. სტატიკა მეცნიერული აბსტრაქციის უმაღლესი გამოხატულებაა, მაშინ, როდესაც დინამიკა ცდილობს მაქსიმალურად მიუახლოვდეს სინამდვილეს, რეალური მეურნეობის პირობებს.



ახლა, უფრო კონკრეტულ თემაზე გადავინაცვლოთ. ბოლო პერიოდში ფასების ზრდამ შოკში ჩააგდო მოსახლეობა. რაც ყველაზე საგანგაშოა, ფასები გაიზარდა ადგილობრივ პროდუქციაზე, რომელსაც არც ნედლეულის და არც დამხმარე მასალების თვალსაზრისით არავითარი კავშირი არ აქვს იმპორტულ პროდუქციასთან. მაშ, რა ხდება? თუ არც ნედლეულის, მასალების, ნახევარაფაბრიკატების, ელექტროენერგიის, კომუნიკაციების ფასები არ იზრდება და, მითუმეტეს, არ იზრდება ხელფასი, მაშინ რატომ იზრდება პროდუქციის ღირებულება. სად არის ძაღლის თავი დამარხულ?



საქმე გვაქვს წმინდად სამეურნეო სუბიექტების ინფლაციურ მოლოდინთან. რეალურად ჩვენს შემთხვევაში ეკონომიკური თვალსაზრისით შესაძლებელია მათ მიერ ფასების ზრდა არც უნდა ხდებოდეს, მაგრამ ვინაიდან მათ არ იციან, თუ როგორი ანტიინფლაციური პოლიტიკის გატარებას აპირებს სახელმწიფო, ამიტომ ისინი წინასწარ, სპონტანურად, შოკის საფუძველზე ზრდიან ფასებს. აქედან გამომდინარე, ძალზე მნიშვნელოვანია, როგორი იქნება ქვეყანაში ადაპტაციური, ანტიინფლაციური პოლიტიკა. ეს - დასაბუთებულია რაციონალური მოლოდინის თეორიით, (რა ვქნა - ისევ თეორიას უნდა დავუბრუნდე).



სწორედ ამ თეორიისთვისაა დამახასიათებელი ფასებზე მოლოდინის ფორმირების მექანიზმი. ეს იმას ნიშნავს, რომ მოსალოდნელი ინფლაციისათვის გრძელვადიან პერიოდში ეკონომიკური სუბიექტები აღარ ცდებიან და წინასწარ ემზადებიან, რომ ადვილად გადაიტანონ სახელმწიფოს მიერ ინფლაციის დასაძლევად განხორციელებული ფისკალური და მონეტარული ექსპანსიის შედეგები. ამ უკანასკნელის განხორციელება ხდება სახელმწიფოს მხრიდან ზუსტი ინფორმაციის მიღების ხარჯზე.



რაციონალური მოლოდინის თეორიის დასკვნების საფუძველზე ბევრ ქვეყნებში შეიმუშავეს წარმატებული პროგრამები ინფლაციის შესამცირებლად. კერძოდ, განისაზღვრა სხვადასხვა ქვეყნისათვის ინფლაციის შემცირების სოციალური ფასის კოეფიციენტი, რომელიც გვიჩვენებს, თუ რამდენი უნდა იყოს უმუშევრობის იმ ნამატის მაჩვენებელი, რომელიც აუცილებელია ინფლაციის ტემპების შემცირებისათვის განსაზღვრულ დონემდე, ბუნებრივ დონესთან შედარებით. მაგალითად, ხუთი წლის განმავლობაში ეს კოეფიციენტი არის 1,5%. ეს იმას ნიშნავს, რომ ყოველწლიურად 2%-ით ინფლაციის ზრდის ტემპის შემცირებისათვის საჭიროა უმუშავრების ბუნებრივ დონეზე ჭარბი ზრდა ყოველწლიურად 1,5%-ით. აბსოლიტური მონაცემებით ეს ნიშნავს ინფლაციის ტემპის შემცირებას ამ პერიოდში 10%-დან 3%-მდე, ანუ - 7 პუნქტით და უმუშევრობის დონის გადიდებას ბუნებრივი უმუშევრობის დონის მიმართ - 11%-ით. თუმცა, ინფლაციის 7 პროცენტული პუნქტით შემცირება შესაძლებელია უფრო მოკლე პერიოდშიც, მაგალითად - ერთ წელიწადშიც. მაშინ უმუშევრობის ფაქტობრივი დონე უნდა იყოს მაღალი 11%-ით მის ბუნებრივ დონესთან შედარებით. ანუ, ბუნებრივი დონე თუ 6%-ია მაშინ უმუშევრობა უნდა გახდეს 17%. ასეთი პრაქტიკა ცნობილია “შოკური თერაპიის” სახელწოდებით.



ამერიკელმა მეცნიერმა, მაკროეკონომისტმა, ნობელის პრემიის ლაურეატმა, რობერტ ლუკასმა და მოლოდინის თეორიის სხვა ავტორებმა დაასაბუთეს, რომ “შოკური თერაპიის” სოციალური ზიანი შეიძლება მნიშვნელოვნად შემცირდეს, მაგრამ ამისთვის აუცილებელია შესაბამისი პირობების არსებობა. უმტკივნეულო ანტიინფლაციური პოლიტიკის ერთ-ერთი უმთავრესი პირობაა ყველა ეკონომიკური სუბიექტების მიერ დეტალური ინფორმაციის ფლობა, მთავრობისა და ცენტრალური ბანკის პოლიტიკის შესახებ. ეს იმას ნიშნავს, რომ ინფლაციის შემცირების პროგრამა უნდა გამოქვეყნდეს წინასწარ, სანამ ჩამოყალიბდება მათი უმნიშვნელოვანესი სახის მოლოდინი. ასევე აუცილებელი პირობაა ის, რომ ვინც აწესებს ფასებს და ხელფასს (ეკონომიკური სუბიექტები) უნდა ენდობოდნენ მთავრობასა და ცენტრალური ბანკის საქმიანობას. წინააღმდეგ შემთხვევაში (ამის მაგალითია საქართველო), ეკონომიკური სუბიექტები არ შეამცირებენ თავის ინფლაციურ მოლოდინს და ანტიინფლაციური პოლიტიკა ეფექტიანი ვერ იქნება.



და, კიდევ ერთი პირობაც - ინფლაციით გამოწვეული ზარალის კოეფიციენტი მით უფრო მცირე იქნება, რაც უფრო მოქონილი იქნება ფასები და ხელფასი. ინფლაციის შემცირება ყოველგვარი წარმოების მოცულობის შემცირებისა და უმუშევრობის ზრდის გარეშე შეიძლება მიღწეულ იქნას მხოლოდ შრომის ბაზრის აბსოლიტური მოქნილობისას, რაც თითქმის შეუძლებელია.
kote-1962
ვინ სად გადაინაცვლებს ქართული ფიჭის საზღვრებში


11:56 12.02.2011
[ნიკა ასლანიძე]
3-4 დღის შემდეგ ამოქმედდება სისტემა, რომლის შემდეგაც ძნელი გასარჩევი იქნება აბონენტი რომელი მობილური ოპერატორის მომსახურებით სარგებლობს. შეიძლება აბონენტის ნომერი 899-ით იწყებოდეს, მაგრამ იგი “ჯეოსელის” ან სულაც “ბილაინის” ქსელში იყოს ჩართული. რა თქმა უნდა, ეს გარკვეულ უხერხულობას შექმნის, მაგრამ მომხმარებლის და კომპანიების ინტერესი კომუნიკაციის მარგულირებელმა კომისიამ არ გაითვალისწინა.

15 თებერვლიდან ქართული ფიჭური კავშირგაბმულობის ბაზარზე ნომრის პორტაბელურობის სისტემა ინერგება. ახალი სისტემის შედეგად, “მაგთის”, “ბილაინის” და “ჯეოსელის” აბონენტი ნომრის შეცვლის გარეშე გახდება იმ ოპერატორის მომხმარებელი, რომელსაც თავად აირჩევს.

კომუნიკაციების მარეგულირებელ კომისიაში აცხადებენ, რომ ეს თანამედროვე ტექნოლოგიაა, რომელსაც განვითარებული ქვეყნები დიდი ხანია იყენებენ. ეს პროცესი ევროპაში 2003-04 წლებიდან დაიწყო.

16 თებერვლიდან ყველა მომხმარებელი შეძლებს, ნებისმიერ სერვის ცენტრში მივიდეს პირადობის მოწმობით, დაწეროს განცხადება, რომ ერთი ოპერატორიდან მეორეზე გადასვლა სურს საკუთარი ნომრით. კომისიის შეფასებით, ეს სისტემა ხელს შეუწყობს კონკურენციას, ოპერატორები უფრო მოქნილები გახდებიან და მომხმარებელს სხვადასხვა სატარიფო გეგმას შესთავაზებენ.

თავად კომპანიებიც არ მალავენ, რომ ახალი სისტემის ამოქმედების შემდეგ კონკურენცია გამძაფრდება. “ბილაინი” და “ჯეოსელი” 15 თებერვლის შემდეგ ახალ აბონენტებს ელიან.

“ბილაინის” საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის ხელმძღვანელის თეონა ბაღდავაძის განცხადებით, ახალი სისტემის ამოქმედების შემდეგ ოპერატორები ეცდებიან, აბონენტებს მაქსიმალურად კარგი და ხელმისაწვდომი სერვისი შესთავაზონ, რომ არ მოხდეს მასობრივი გადინება ან პირიქით, მოხდეს კლიენტთა შემოდინება კომპანიებში.

“ისინი, ვინც ნომრის შეცვლის გამო არ გადმოდიოდნენ ჩვენთან, ახლა გადმოვლენ. ჩვენი გათვლებით, ამ სიახლის შემდეგ აბონენტები მოგვემატება”, - ამბობს ბაღდავაძე.

აბონენტების მატებას ელის “ჯეოსელიც.” კომპანიის იურისტის სანდრო სადაღაშვილის განცხადებით, ამჟამად პორტაბელურ პრინციპზე გადასვლის სისტემა სატესტო რეჟიმშია.

კომუნიკაციების მარეგულირებელი კომისიის გადაწყვეტილება თავიდანვე გააპროტესტეს ბაზრის უმსხვილესმა კომპანიებმა - “მაგთიკომმა” და “ჯეოსელმა”. “ჯეოსელმა” მარეგულირებელის გადაწყვეტილებას არაგონივრული უწოდა. კომპანიებისწარმომადგენლები აცხადებდნენ, რომ ჯერ ბაზარი ამისთვის მზად არიყო.

“ჯეოსელში” აღნიშნეს, რომ ევროპაში ასეთი გადაწყვეტილებისმიღების შემდეგ კომპანიებს 18-თვიანი ვადა მისცეს, ხოლოსაქართველოში მხოლოდ 6-თვიანი. ასეთი ვადა “ჯეოსელის” წარმომადგენლების განცხადებით, არაგონივრულია. შედარებით მცირე ოპერატორმა “ბილაინმა” კი ახალი სისტემა დადებითად შეაფასა, ამ გადაწყვეტილებით კომპანიაში კონკურენციის გამძაფრების და კლიენტურის გაზრდის პერსპექტივა დაინახეს.

სასამართლოში ჩივილმა და კომისიასთან მოლაპარაკებებმა, რომ არ გაამართლა, კომპანიები იძულებულები გახდნენ განეცხადებინათ, რომ ნომრების პორტაბელურ სისტემაზე გადასასვლელად მზად არიან. “ჯეოსელში” აცხადებენ, რომ ახალი სისტემისადმი მომხმარებელთა ინტერესი შეინიშნება. კომპანიის შიდა ქსელში პორტაბელობით დაახლოებით ათასამდე აბონენტმა უკვე ისარგებლა.

შიდა პორტაბელობაზე მოთხოვნის ზრდაზე საუბრობენ “მაგთიშიც”, თუმცა რა დაუჯდებათ ეს სისტემა, არ აკონკრეტებენ. პორტაბელობის სისტემა მზად აქვს და სატესტო რეჟიმში ამუშავებს კომპანია “ბილაინი”. მენეჯმენტის განმარტებით, მომხმარებელს ყოველთვის ხელსაყრელი ტარიფის მიღება სურს და ინტერესი, შესაბამისად, მაღალია.
kote-1962
პრეტენზიები - მთავრობას, ეჭვები - ენერგოკომპანიებს


11:13 12.02.2011
[თემურ დოლიძე]
ენერგოვაუჩერის დარიგებისთანავე გაჩნდა პრეტენზიები და ეჭვები. პრეტენზიები საფუძვლიანია, ეჭვები - უფრო ვარაუდის დონეზე. საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ნიკა გილაურმა ავლაბარში, ქეთევან წამებულის N70-ში მცხოვრებ სოციალურად დაუცველ ოჯახს ელექტროენერგიის 20-ლარიანი ვაუჩერი გადასცა და იმ ვაუჩერზე უგრძესი ტირადა წარმოთქვა.

“პირველადი მოხმარების პროდუქტებზე ფასები გაიზარდა. საქართველო გამონაკლისი არ არის და მსოფლიოში არსებული ინფლაციური ფონი აქაც იგრძნობა. ეს ურტყამს ნაკლები შემოსავლის მქონე ოჯახებს. ჩვენ რამდენიმე კვირის წინათ გვქონდა შეკრება მთავრობის სხდომაზე და გადავწყვიტეთ, რომ გარკვეული დახმარების აქცია ჩაგვეტარებინა. ეს რა თქმა უნდა არ არის ანტიინფლაციური პროცესი. ჩვენ ვცდილობთ, მაქსიმალური გავაკეთოთ, რომ მოსახლეობას ფასების ზრდისგან წარმოქმნილი პრობლემები შევუმსუბუქოთ”, - სულმოუთქმელად ჩაარაკრაკა ნიკა გილაურმა და მორიგი პიარ-აქციის დასაგეგმად გასწია.

ელექტროენერგიის 20-ლარიანი ვაუჩერის გაცემა უკვე დაიწყო. ვაუჩერს საქართველოს მასშტაბით 941 ათასი აბონენტი მიიღებს. ისინი ე.წ. აქტიურ აბონენტებს დაურიგდებათ. კერძოდ, იმ ოჯახებს, რომლებმაც ბოლო 6 თვის განმავლობაში მინიმუმ 200 კვტ.სთ ელექტროენერგია მოიხმარეს. ვაუჩერების დარიგების პროცესი 15 მარტს დასრულდება.

თბილისის საკრებულოს ოპოზიცია მომხმარებელების კატეგორიებად დაყოფას კატეგორიულად ეწინააღმდეგება. დეპუტატი ზაზა გაბუნია ხელისუფლებისაგან ენერგოვაუჩერების ყველა ოჯახისათვის დარიგებას მოითხოვს. მისი აზრით, მოსახლეობის აქტიურ და პასიურ მომხმარებლებად დაყოფა გაუმართლებელი ქმედებაა, რადგან სახელმწიფოს მხრიდან განსაკუთრებულ მხარდაჭერას სწორედ ის ოჯახები საჭიროებენ, რომელთაც მომსახურების ხარჯის დასაფარად არ აქვთ შესაბამისი ფულადი რესურსი და საშუალება.

“მთავრობის აღნიშნული ინიციატივა შეიძლება აღვიქვათ მხოლოდ როგორც “პიარსვლა”. სამართლიანი იქნებოდა, რომ ამ ინიციატივას მოეცვა ყველა ოჯახი ქვეყნის მასშტაბით, რადგან მოქალაქეთა დაყოფა-სეგრეგაცია აბსოლუტურად გაუმართლებელია, რის გამოც ეს სამთავრობო ღონისძიება ვერ შეფასდება წარმატებულ სოციალურ აქციად და ხელისუფლების ეფექტურ ნაბიჯად”, - განაცხადა გაბუნიამ. ამასთან, იგი მოითხოვს, რომ ვაუჩერები არა ერთჯერადი, არამედ კვარტალური უნდა იყოს, რომ მოსახლეობამ მისი დახმარებით მართლაც შეძლოს არსებულ პრობლემებთან გამკლავება.

ოპოზიციის მოთხოვნის საპასუხოდ თბილისის საკრებულოს საფინანსო-საბიუჯეტო კომისიის თავმჯდომარემ, თამაზ შოშიაშილმა განაცხადა, რომ ხელისუფლების მიერ 20-ლარიანი ენერგოვაუჩერი დაურიგდება ქვეყნის მასშტაბით 1 მილიონ ოჯახს და მოსახლეობის არანაირ დაყოფას არ აქვს ადგილი.

“აქ საუბარია აგარაკის ტიპის და დაკეტილ სახლებზე, რომლებიც ექვსი თვის განმავლობაში არ მოიხმარდნენ აქტიურად ელექტროენერგიას. ასეთ მოქალაქეებს არ გადაეცემათ ენერგო ვაუჩერი”, - დასძინა შოშიაშვილმა.

ხელისუფლებას და ენერგოკომპანიებს ხელს არც არასაპარლამენტო ოპოზიცია აკლებს. როგორც ლეიბორისტთა ერთ-ერთი ლიდერი გიორგი გუგავა აცხადებს, სახელისუფლებო ენერგო-მაფიის მიერ გადმოგდებული ელექტროენერგიის 20 ლარიანი სატყუარა-ვაუჩერი, გამიზნულია მოსახლეობიდან მილიონების უკანონოდ ასაღლეტად...

“სინამდვილეში, რუსული კომპანია “თელასი” ხალხის მიმართ ახალი სადამსჯელო ღონისძიებები განხორციელებას აპირებს და ამისთვის ევრობანკიდან 25-მილიონიანი კრედიტის ასაღებად ემზადება. ჩვენ კატეგორიულად მოვითხოვთ ევროპის ბანკისგან “თელასისთვის” სესხის გაცემაზე უარი თქვას”, - განმარტა ლეიბორისტმა.

გუგავას არ დაუკონკრეტებია, რაში მდგომარეობს “თელასის” მზაკვრული გეგმა. თუმცა, მთავრობის მასშტაბურ სოციალურ აქციებს მუდმივად ნეგატიური პროცესები მოჰყვება (გავიხსენოთ დიზელისა და ფქვილის დარიგება და შემდგომ ფასების სწრაფი ზრდა), ამიტომაც არ არის გამორიცხული, ასეთი რამ მართლაც მზადდებოდეს.
kote-1962
”წარმოგიდგენიათ, რა ძნელია, როდესაც 50 წლის კაცი თავდახრილი დგას და პურს გთხოვს? ”


16:56 11.02.2011

[მანონ ბოკუჩავა, ქვემო ქართლი]

მარიკა მიქაძე 7 წელია მაღაზიაში გამყიდველად მუშაობს. ამბობს, რომ წელს ფასებმა ყველაფერზე მოიმატა, თუმცა ჩვენთან საუბარი სხვა თემაზე სურს.

”ბოლო ორი წელია, სულ უფრო ხშირად მოდიან ადამიანები და მათთვის ერთი პურის ჩუქებას გვთხოვენ. მსგავი თხოვნით ძირითადად შუახნის და ასაკოვანი ხალხი მოდის. ასეთ დროს ხედავ, რომ შენ წინ მშიერი ადამიანია. წარმოგიდგენიათ რა ძნელია, როდესაც 50 წლის კაცი თავდახრილი დგას და პურს გთხოვს?” – ამბობს მიქაძე.

რუსთავში და ალბათ, არა მხოლოდ რუსთავში, დღეს უკვე ხშირად, შეხვდებით, სანაგვე ურნაში საკვების მაძიებელ ადამიანებს. ერთ-ერთი ასეთი მოქალაქე სასტუმრო ,,რუსთავის” გვერდით მდგარ სანაგვე ურნასთან ყოველდღე მიდის. ჩვენ მას შორიდან ვუყურებთ. ურნიდან პლასტმასის ბოთლებს, მარგარინის (”რამას”) ყუთს და კარტოფილის ნათალებს იღებს.

”ყველაზე დიდი მოთხოვნა მაინც მინიმალური სასურსათო დახმარების, ე.წ უფასო სადილის პროგრამის მიმართ არსებობს. აღნიშნული პროგრამა ქალაქის ბიუჯეტით მოქალაქეების უფასო სადილით უზრუნველყოფს. ამ ეტაპზე 1 500 ბენეფიციარი გვყავს. პროგრამაში მოხვედრის კრიტერიუმები სოციალურად დაუცველთა სახელმწიფო პროგრამის სარეიტინგო ქულებს ეყრდნობა. პროგრამა, სამწუხაროდ, ყველა მსურველს ვერ გაწვდება, ამიტომ უფასო სადილოს მიმღებთა სიაში ხვდებიან, ისინი, ვისაც სხვებზე ნაკლები სარეიტინგო ქულა აქვთ“ – საუბრობს რუსთავის მერის მოადგილე, შორენა გარდაფხაძე.

უფასო სასადილოს პროგრამის ბიუჯეტი 800 000 ლარია. მიუხედავდ იმისა, რომ რუსთავის მერიაში ხედავენ, რაოდენ დიდია მოქალაქეთა ინტერესი დიდია ამ პროგრამის მიმართ - დაფინანსება არსებითად არ იზრდება. ამის პარალელურად კი თვითმმართველობა საკუთარი ავტოპარკის განახლებას იწყებს. ასევე - შტატიანი კადრების გარდა აყავს ანაზღაურებადი უშტატო თანამშრომლები. თავად ქალაქის მერის მოადგილეს - გარდაფხაძეს კი, მერიის შესასვლელში განცხადება აქვს გაკრული.

განცხადებით ვიგებთ, რომ აღნიშნული საჯარო მოხელე მოქალაქეებს ყოველ ხუთშაბათს 12-დან 2-საათამდე იღებს. კვირაში 2 საათი, რამდენადაა საკმარისი მოქალაქეებთან ურთიერთობისთვის, რთული სათქმელია.

”ამათ ერთი სული აქვთ ყავის დასალევად წაიხვეტონ. ახლა მეუბნებიან თათბირზე არიანო ყველანი გასული. დილის თერთმეტის ნახევარია. მერე, ერთ საათში მოვლენ და იტყვიან ახლა პირველიდან შესვენება გვაქვსო და გაიქცევიან” - ამბობენ რუსთავის სოციალური სამსახურის დაკეტილ კართან მდგომი მოქალაქეები. ჩვენ თათბირის საკითხი გადავამოწმეთ. აღმოჩნდა, რომ სამსახურის უფროსები მართლაც ხვდებოდნენ მერის მოადგილეს, თუმცა საკითხავი ისაა შეხვედრისთვის, სოციალური სამსახურის ყველა თანამშრომლის ”წახვეტა” რა საჭირო იყო.

უფასო სასადილოს პროგრამის გარდა რუსთავის მერია სხვა სოციალურ პროექტებსაც ახორციელებს. სოციალურად დაუცველი მოქალაქეებისთვის აქვს ტრანსპორტით მგზავრობის და კომუნალური გადასახედების შეღავათები. თუმცა თვითმმართველობის მუშაობის მიმართ მოსახლეობა მაინც კრიტიკულადაა განწყობილი.

”მესმის, რომ ყველა აქ მოსულ გაჭირვებულს ვერ დაეხმარებიან, მაგრამ იმას რა უნდა, რომ უხეშობის გარეშე გასცე ადამიანს პასუხი?! მშიერ და გაყინული სახლიდან გამოსულ მოქალაქეს კიდევ შენი უტაქტო პასუხი უნდა?! არასოდეს მითხოვია რამე ვინმესთვის, მაგრამ ახლა ძალიან მიჭირს. ზაფხულში მზესუმზირას ვყიდდი და პურის ფულს ვაკეთებდი. ამ სიცივეში კი ნამდვილად ვერ დავჯდები“ – ამბობს რუსთაველი მარინა პეტრიაშვილი. როგორც საუბრის ბოლოს გავიგეთ, მასაც უფასო სასადილოს პროგრამაში სურს მოხვედრა: ”მეზობელს აქვს მაგათი ტალონი და ამიხსნა, რომ მერიაში უნდა მოვსულიყავი. ვერ გავიგე, მეკუთვნის თუ არა ეს ტალონი მეც? ”

გივი ბარბაქაძე, რუსთვის მცხოვრები: ”ქალაქის ბიუჯეტი თავისი საკუთრება გონიათ. ჩუმად არიან მიქუჩულები თავისთვის. რას წერენ, რაზე რა თანხას ანაწილებენ - არავინ ვიცით. მაშინ, როდესაც ნახევარი ქალაქი მშიერია, პრემიებს არ იკლებენ. ხალხს საქმეში არ ახედებენ. ალბათ გონიათ, რომ მაგათ გარდა არავინ არაფერი ვიცით. მე არც ერთ საკრებულოს არ დავსწრებივარ. ან რა ვიცი, როდის იმართება საკრებულო?! ვინ გვაგებინებს ჩვენ მაგას?! ”

სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2010 წლის იანვრის მონაცემებით, ქვემო ქართლის რეგიონიდან უმწეო მდგომარეობაში მყოფი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში დარეგისტრირებულ მოქალაქეთა რიცხვი 170 000-ს აღწევს.
kote-1962
12-02-2011 ვინ რას „ჩალიჩობს" K Street-ზე
[]

აშშ-ს მთავრობის მონაცემებით, ვაშინგტონელი ლობისტების დაქირავებაში საქართველო, კავკასიის და ცენტრალური აზიის სხვა ქვეყნებს შორის, ყველაზე მეტ ფულს ხარჯავს.

სტატია პირველად დაიბეჭდა EurasiaNet.org-ზე

2010 წელს საქართველოს ოთხ ლობისტურ ფირმასთან ჰქონდა კონტრაქტი გაფორმებული, მათ შორის, ვაშინგტონის ყველაზე გავლენიან კომპანიებთან. ქვეყანამ, ჯამში, სულ მცირე 1.5 მილიონი დოლარი დახარჯა. აზერბაიჯანი და ყაზახეთი ვაშინგტონში საკუთარი თავის წარმოდგენისთვის მხოლოდ თითო ფირმას ქირაობს და ამაში გაცილებით ნაკლებს ხარჯავს: აზერბაიჯანს კონტრაქტი აქვს Patton Boggs-თან და თვეში 35 000 დოლარს უხდის, ყაზახეთი კი პიარ კომპანია BGR Public Relations LLC-ს თვეში 25 000 დოლარს ურიცხავს. აფხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის სეპარატისტულ რესპუბლიკებს პიარ კომპანია Mark Saylor Company-ის დაქირავებისთვის წელიწადში 120 000 დოლარიანი ბიუჯეტი აქვთ.

2009 წელს უცხოურმა მთავრობებმა ვაშინგტონში საკუთარი პოზიციის წარმოჩენისთვის ლობისტურ ფირმებზე სულ 60 მილიონი დოლარი დახარჯეს. ეს მონაცემები ორგანიზაცია ProPublica-ს და Sunlight Foundation-ის ცნობებს ეყრდნობა. (ეს ორი არასამთავრობო ორგანიზაქცია მსგავს დანახარჯებს იკვლევს). 2010 წლის მონაცემები ჯერჯერობით ცნობილი არ არის.

თუ ვივარაუდებთ, რომ 2010 წლის მონაცემებიც მსგავსი იქნება, საქართველო ვაშინგტონის ლობისტური სერვისების ბოლო წლების ერთ-ერთი მთავარი მომხმარებელი გამოდის. 2009 წელს, Sunlight Foundation-მა შეადგინა 10 ყველაზე მსხვილი მხარჯველის რეიტინგი. 2009 წელს რეიტინგში მეათე პოზიციაზე მყოფმა ტაივანმა დაახლოებით 1.55 მილიონი დოლარი დახარჯა, მერვე თურქეთმა კი - 1.68 მილიონი.

ლობირება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი სერვისია ისეთი ამბიციური, განვითარებადი ქვეყნებისთვის, რომლებსაც შედარებით გამოუცდელი დიპლომატიური კორპუსი ჰყავთ, განმარტავს ბილ ელისონი, Sunlight Foundation-ის უფროსი მკვლევარი. ამ ქვეყნებს კონგრესთან, სახელმწიფო დეპარტამენტთან და თავდაცვის დეპარტამენტთან ურთიერთობების დამყარება სჭირდებათ, ამისთვის კი გავლენიანი ამერიკელებისთვის ფულის გადახდა ნამდვილად ღირს, - ამბობს ელისონი.

„იმის მაგივრად, რომ რამდენიმე საცოდავი ქართველი გამოეგზავნა, რომლებიც კონტაქტების სწრაფად დამყარებას შეეცდებოდნენ, ქვეყნის მთავრობა ქირაობს ადგილობრივ ხალხს, რომლებიც ადრე სამთავრობო დაწესებულებებში მუშაობდნენ, ან ისეთ ხალხს, ვისაც ამ დაწესებულებებთან და პოლიტიკურ მოთამაშეებთან გარკვეული კავშირი აქვთ, და ვაშინგტონზე გავლენის მოხდენას ამ გზით ცდილობს," - ამბობს ელისონი.

ეს ქვეყნები ფულს უხდიან ვაშინგტონში ყველაზე გავლენიან ადამიანებს. მათ, ვინც ლობისტურ ფირმებს ხელმძღვანელობენ, უფრო გავლენა აქვთ, ვიდრე უცხო ქვეყნებიდან გამოგზავნილ ნებისმიერ დიპლომატს, - ამბობს ელისონი. „თუ მე ვინმე ქართველი მესაუბრება, ვფიქრობ, რა შეიძლება მან მე შემომთავაზოს... მაგრამ თუ ისეთ ვინმესთან ვსაუბრობ, ვინც ადრე ჩემი ორგანიზაციის ხელმძღვანელი იყო, ან ვინც შემდეგი ადმინისტრაციის მოსვლისას ჩემი ორგანიზაციის ხელმძღვანელს აირჩევს, მაშინ უფრო მეტად ყურადღებით მოვუსმენ," - აგრძელებს ელისონი.

სომხეთს ამჟამად ვაშინგტონში დაქირავებული ლობისტები არ ჰყავს, მაგრამ არის რამდენიმე ძლიერი სომხურ-ამერიკული ორგანიზაცია, რომლებიც ერევნის ინტერესებს ვაშინგტონში წარმოადგენს. სწორედ ამიტომაა, რომ აზერბაიჯანი K Street-ზე ძალიან აქტიურობს, - ამბობს კორი ველტი, ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების ელიოტის სკოლის ევროპული, რუსული და ევრაზიული კვლევების ასოცირებული დირექტორი. ველტის თქმით, „(აზერბაიჯანს) ჰყავს მოწინააღმდეგე, რომელიც კარგად არის ორგანიზებული და დამკვიდრებული ვაშინგტონში."

საქართველო დიდად არის დამოკიდებული ამერიკასთან ალიანსზე და მის მიერ ლობისტურ მომსახურებაზე გაწეული მაღალი ხარჯების ახსნაც ეს არის, - ამბობს ველტი, - „ცენტრალური აზიისა და კავკასიის ყველა სხვა ქვეყანასთან შედარებით, საქართველო ვაშინგტონში ყველაზე ფესვგადგმულია და აქედან გამომდინარე, ყველაზე კარგად იცის, თუ როგორ კეთდება საქმე." ველტისვე თქმით, „საქართველო ასევე მოტივირებულია იმ რწმენით, რომ მას რუსეთის სახით, ამერიკაში გაცილებით გავლენიანი მოწინააღმდეგე ჰყავს. ამ მოწინააღმდეგეს ვაშინგტონთან უკვე აქვს მზა კავშირები. თან გასათვალისწინებელია ისიც, რომ ობამას ერთ-ერთი გაცხადებული პრიორიტეტი რუსეთთან ურთიერთობების გადატვირთვაა."

2010 წელს საქართველოს გაფორმებული ჰქონდა კონტრაქტი Orion Strategies-თან 420 000 დოლარად, Gephardt Group-თან 426 800 დოლარად, Podesta Group-თან 300 000 დოლარად, Ithaca Group-თან 270, 000 დოლარად. ეს მონაცემები ამერიკის იუსტიციის დეპარტამენტში ინახება. ეს უწყება ლობისტური აქტივობების შესახებ ინფორმაციის საჯაროობას უზრუნველყოფს. ლობისტურ ფირმა Podesta-სთან თავიდან მხოლოდ ექვსთვიანი კონტრაქტი იყო დადებული, მაგრამ ვაშინგტონში საქართველოს საელჩოს პრეს-სპიკერი ნათია ზამბახიძე აცხადებს, რომ ეს ჯგუფი საელჩოსთვის მთელი წლის მანძილზე მუშაობდა.

საქართველოს ლობისტებს ორივე პარტიაში აქვთ გავლენა. Gephardt Group-ის ხელმძღვანელი რიჩარდ გეპარდი, კონგრესის ყოფილი დემოკრატი წევრი, 1989 წლიდან 2003 წლამდე ქვედა პალატის დემოკრატების ლიდერი იყო. Podesta-ს ხელმძღვანელი ტონი პოდესტა დემოკრატიული პარტიის მაღალი რანგის თანამდებობის პირია, რომლის ძმა ჯონიც ბილ კლინტონის ყოფილი ადმინისტრაციის უფროსია. Orion-ს სათავეში უდგას რენდი შუნმანი, 2008 წლის საპრეზიდენტო კამპანიის დროს მაკკეინის ყოფილი საგარეო საქმეთა მრჩეველი.

„ამერიკის შეერთებულ შტატებთან საქართველოს სტრატეგიული პარტნიორობის განმტკიცებაზე საქართველოს მთავრობა და საელჩო ყოველდღე მუშაობს. ამერიკა ჩვენი საკვანძო მოკავშირეა დემოკრატიის და თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკის შენებაში," - ამბობს ნათია ზამბახიძე.

„ამერიკის მედიაზე წვდომით, ჩვენ მიზნად ვისახავთ, რომ ბიზნეს ჯგუფებებს და ამერიკის ფართო საზოგადოებას ჩვენს ქვეყანში განხორციელებული რეფორმები და საინვესტიციო შესაძლებლობები გავაცნოთ," - განმარტავს ზამბახიძე, - „ამერიკაში ჩვენი ურთიერთობების გაღრმავებისთვის, ჩვენ აქტიურად ვეყრდნობით გარეშე პირების ცოდნასა და გამოცდილებას, მათ შორის კონსულტანტებისაც."

ბოლო დროს საქართველოს ლობისტური აქტივობები გაიზარდა, მაშინ როდესაც აზერბაიჯანის და ყაზახეთის -შემცირდა. 2008 -2009 წლებში, აზერბაიჯანმა სხვადასხვა ლობისტურ ფირმებზე 1.3 მილიონი დახარჯა, საქართველომ - 1.4 მილიონი, ყაზახეთმა - 1.7 მილიონი. სხვა ქვეყნებს ვაშინგტონში ლობისტური ფირმები არ დაუქირავებიათ.

აზერბაიჯანის და ყაზახეთის საელჩოებმა კომენტარისგან თავი შეიკავეს. ის ლობისტური ფირმებიც, რომელსაც EurasiaNet.org დაუკავშირდა, საჯაროდ რაიმეს თქმას ერიდებიან.

აზერბაიჯანმა 2010 წლის დეკემბერში ლობისტ Patton Boggs-თან კონტრაქტს მოაწერა ხელი. იუსტიციის დეპარტამენტში დარეგისტრირებულ კონტრაქტში არ წერია, თუ კონკრეტულად რა საკითხებითაა ბაქო დაინტერესებული. კონტრაქტში მხოლოდ ის არის აღნიშნული, რომ ლობისტური კომპანიის საქმიანობები „მოიცავს (აზერბაიჯანის) კონსულტაციასა და დახმარებას ამერიკა-აზერბაიჯანის ორმხრივ ურთიერთობებში."

წინა ლობისტური კონტრაქტების მიხედვით, აზერბაიჯანი განსაკუთრებით დაინტერესებული იყო თავისი იმიჯით ვაშინგტონში. 2007 წელს, Livingston GRoup-ის ლობისტებმა ამერიკის კონგრესის წევრებთან 91-ჯერ დაამყარეს კონტაქტი იმ რეზოლუციის თავიდან ასაცილებლად , რომელიც აზერბაიჯანს ფარჰად ალიევის და რაფიკ ალიევის „დაუყონებლივ განთავისუფლებას" სთხოვდა. ეს ორი ადამიანი ციხეში იმ ბრალდებით მოხვდა, რომ სახელმწიფო გადატრიალებას ამზადებდნენ, მაგრამ მათი საქმე საერთაშორისო ადამიანის უფლებების დამცველი ჯგუფები ყურადღების ცენტრში მოექცა. კონგრესს რეზოლუცია არ მიუღია.

აზერბაიჯანის ლობისტები 2009 წელსაც აქტიურობდნენ, როდესაც ცდილობდნენ კონგრესის წევრები დაერწმუნებინათ, რომ მთიანი ყარაბაღის ომის დროს მომხდარი ე.წ. ხოჯალის ჟლეტა აღენიშნათ. ამ ძალისხმევამ შედეგი გამოიღო: კონგრესის ოფიციალურ ჩანაწერებში კონგრესის წევრმა, ედ ვიტფილდმა (რესპუბლიკელმა კენტუკიდან) ხოჯალის ჟლეტა ოფიციალურად მოიხსენია. ეს მისი და Livingston Group-ის წევრების შეხვედრიდან სამი დღის შემდეგ მოხდა.

ყაზახეთის ამჟამინდელი კონტრაქტი BGR PUBLIC RELATIONS-თან მხოლოდ მედიის ყურადღების მოპოვებაზეა ფოკუსირებული. ლობისტების მიერ ყაზახეთის სახელით დამყარებული კონტაქტების უმრავლესობა ამერიკული მედია გამოცემების ჟურნალისტებსა და რედაქტორებთანაა დამყარებული. წარსულში, ყაზახეთი პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღებასაც ლობირებდა, მაგალითად, Policy Impact Communications-თან კონტრაქტი მოიცავდა საგარეო დახმარებების შესახებ კანონ-პროექტიდან ადამიანის უფლებების საკითხის ხსენების ამოღებას.

საქართველოს ლობისტური ინტერესები, ძირითადად, უსაფრთხოებაზეა ორიენტირებული - მაგალითად, სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში რუსეთის საქმიანობების შესახებ ინფორმაციის გავრცელება. ამავე დროს, მედიის ყურადღების მიპყრობაც საქართველოს ლობისტების ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტია: მაგალითად, Podesta Group-ის ლობისტებმა ბევრჯერ სცადეს 2010 წლის განმავლობაში პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილისთვის საერთაშორისო ტელევიზიებთან (მაგალითად, CNN-დან და „ალ-ჯაზირასთან") ინტერვიუ დაეგეგმათ. Podesta ასევე ცდილობდა, რომ People-ის და marie Claire-ის ჟურნალებისთვის საქართველოს უშიშროების საბჭოს მდივნის ეკა ტყეშელაშვილის პროფილის გაკეთების იდეა მიეწოდებინა.



http://liberali.ge/vin-ras-chalichobs-k-street-ze
kote-1962
11-02-2011


მუბარაქი გადადგა! რა იქნება ჩვენთან?!



[ნათია ბარნოვი www.journalist.ge]






ორ კვირიანი აქტიური საპროტესტო გამოსვლების შემდეგ ეგვიპტელმა ხალხმა ხოსნი მუბარაქი სახლში გაუშვა.

რად დაუჯდა ეგვიპტეს თავისუფლება?

ეგვიპტე–პოლიტიკური ამინდის განმსაზღვრელი თითქმის მთელს ახლო აღმოსავლეთში, მიუხედავად ეგვიპტურ "რევოლუციაში" ექსპერტების მიერ ფერადი რევოლუციების დეტალების ძიებისა ის მკვეთრად განსხვავდება ისეთი ქვეყნებისგან როგორიცაა საქართველო, უკრაინა, ყირგიზეთი... ის თავად წყვეტს სად, ვისთან და როგორ იყოს!

დასავლელი ექსპერტებიც კი არ ერიდებიან იმის აღიარებას, რომ ამერიკის შეერთებული შტატები–რომელსაც საკმაოდ ახლო ურთიერთობები აკავშრებდა ეგვიპტის პრეზიდენტთან, იძულებული გახდა ეგვიპტელი ხალხის და არა საკუთარი ადმინისტრაციის აზრი გაეზიარებინა–მუბარაქი დასავლეთის მხარდაჭერის გარეშე იმ წუთიდან დარჩა–რა წამსაც ეგვიპტეში მიმდინარე მოვლენებმა "საყოველთაოობის" ხასიათი მიიღო.

ეგვიპტეში ჩასული საერთაშორისო ჟურნალისტების უმეტესობა ადგილზე მიმდინარე მოვლენებს აფირკის კონტინენტზე "ფერადი რევოლუციების პრიზმაში" განიხილავს თუმცა ამერიკელი ექსპერტი ლინკოლნ მიტჩელი, რომელიც ხშირად წერს პოსტ–საბჭოთა სივრცეზე და რომელიც ამჟამად ფერადი რევილუციების შესახებ წიგნის წერით არის დაკავებული ფიქრობს რომ აქ ძალიან ბევრი სხვაობაც და ძალიან ბევრი მსგავსებაც არის–"დღეს ეგვიპტესთან და ტუნისთან მიმართებაში ფერად რევოლუციებს ფაქტობრივად არავინ ახსენებს, ეს თავად ამ ფერადი რევოლუციების ბედმა განსაზღვრა. დემოკრატიისგან უკან დახევა საქართველოში, „ტიტების“ რევოლუციის კრახი ყირგიზეთში და ნარინჯისფერი რევოლუციის მარცხი უკრაინის არჩევნებში, იმის ვარაუდის საფუძველს გვაძლევს, რომ ფერადი რევოლუციები, როგორც მოვლენა, არც ისეთი ძლიერია, როგორც ეს ახალი 21-ე საუკუნის გარიჟრაჟზე ჩანდა. დღეს ფერადი რევოლუციების ისტორია – ეს არის არამხოლოდ დემოკრატიული გარღვევების, არამედ ანტიდემოკრატიული რეჟიმებისა და ინსტიტუტების ელასტიურობისა და მათი რეაბილიტაციის უნარის ისტორია. ეიფორია, რომელიც რამდენიმე წლის წინ ყოფილი საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე რევოლუციურ მოვლენებს ახლდა, დღეს უკვე უადგილოა.

თუმცა, ფერადი რევოლუციების მთავარ გაკვეთილს ტუნისთან და ეგვიპტესთან უშუალო კავშირი აქვს. ფერადმა რევოლუციებმა ცხადყო, რომ როდესაც ლიდერი ზედმეტად კორუმპირებული და ზედმეტად ყრუა საკუთარი ხალხის მოთხოვნების მიმართ, როდესაც ის ზედმეტად უწესო და არადემოკრატიულია, და ეს ყველაფერი ძალიან დიდხანს გრძელდება, ასეთი მმართველისგან გათავისუფლება არა მხოლოდ შეიძლება, არამედ ამ პროცესის შეჩერება მაშინ, როდესაც სახალხო უკამყოფილება გარკვეულ წერტილს აღწევს, ფაქტობრივად შეუძლებელია. ეგვიპტეში მუბარაქის მმართველობის დასასრულის შეუქცევადობა, დიდად არ განსხვავდებოდა, მაგალითად იმ ატმოსფეროსგან, რომელიც 2003 წელს თბილისის ქუჩებში სუფევდა.

ფერადი რევოლუციების შემდგომმა პერიოდმა ცხადყო, რომ ავტორიტარული ლიდერის ხელისუფლებიდან ჩამოშორება გაცილებით იოლია, ვიდრე ახალი, სტაბილური, გამჭვირვალე და არაკორუმპირებული პოლიტიკური წესრიგის აშენება. საქართველო, ყირგიზეთი და უკრაინა დემოკრატიზაციის გზაზე უზარმაზარ ძალისხმევას ხარჯავენ და მათი წარმატება ძალიან მოკრძალებულია. ანალოგიური ამოცანა დგას დღეს ტუნისის წინაშე და ცხადია, რომ უახლოეს მომავალში ის აუცილებლად დადგება ეგვიპტის წინაშეც.

მართალია, მთელი მსოფლიოს სამოქალაქო საზოგადოებები, მხოლოდ მიესალმებოდნენ ბენ ალის ადა მუბარაქის ხელისუფლებებიდან მოშორებას, თუმცა იმას, რაც ბოლო დროს ჩრდილოეთ აფრიკაში ხდება, დემოკრატიულ გარღვევას ჯერ ვერ უწოდებ. ამისთვის უზარმაზარი შრომაა საჭირო. ხოლო ფერადი რევოლუციების კეთილი ანგელოზისა და ჩრდილოეთ აფრიკის დიქტატორების მფარველი შეერთებული შტატების წინაშე კი შემდეგი ამოცანა დგას: მან უნდა გამონახოს ამ პროცესში ჩართვის მეთოდი და ეგვიპტისა და ტუნისისთვის ამ ახალ ეპოქაში, მათი პოლიტიკური განვითარების მნიშვნელოვანი მონაწილე უნდა გახდეს“

აქამდე ეგვიპტე თუ რევოლუციების პრიზმაში იყო აქტიური, ახლა მისთვის თვალყურის დევნება გეოპოლიტიკურ პრიზმაში მოგვიწევს, უახლოეს დღეებში ეს ქვეყანა წამყვან მედია საშუალებებში საუბრის მთავარი თემა იქნება:

პოლიტიკოსები...

ექსპერტები...

ანარქისტები...

მონარქისტები...

ზოგადად „ისტები“...

ყველა იტყვის სათქმელს...

ამერიკის შეერთებული შტატები, რუსეთის ფედერაცია და ევროპა–ტანდემი აშკარად გავს ცნობილ სურათს–რუზველტი, ჩერჩილი და სტალინი.. ამ შემთხვევაში ავანსცენას გიტლერი აკლია, რაც იმის საფუძველს იძლევა რომ „ცვლილებები“ ერთი დიდი ომით არ მოვა.. ის ხან ფერადი, ხანაც ფერდაკარგული შემოგვეპარება, ამას ზოგჯერ რევოლუცია, ზოგჯერ კი უბრალოდ „ცვლილება“ ერქმევა...

ცვლილება, ცვლილება, ცვლილებების დროა.. რატომღაც ჟურნალისტს აქ ობამა გაახსენდა..

საზოგადოებას კი ეს ყველაფერი ჩვენი ერისთვის ნაცნობ ფრაზას ახსენებს:

„და რა იქნება ჩვენთან?!“–ამას ალბათ ახლა მხოლოდ ტუნისში არ ფიქრობენ...
kote-1962
11-02-2011

საუბარი სტალინთან


[მიშა გოგინაშვილი]


დილით ადრე გამეღვიძა. უცნაური შეგრძნება მქონდა, თითქოს, ვიღაც მეძახდა. ეს შეგრძნება თავიდან ვერ მოვიშორე. ვიფიქრე, გარეთ გავალ, გავივლი, იქნებ, სხვა რამეზე გადავიტანო ფიქრი-მეთქი. გამოვედი ქუჩაში. მივდივარ ჩემთვის დაფიქრებული და ვგრძნობ, ვიღაც მიყურებს. მოვიხედე და ვხედავ, სტალინი დგას და თვალს არ მაცილებს, მიღიმის. გაუბედავად მივუახლოვდი და მივესალმე:

“გამარჯობათ!”, ღიმილით მითხრა, გაგიმარჯოსო. “აქ როგორ გაჩნდით?” “შედეგებს ვაკვირდებიო”, მიპასუხა. რაღაც შეუცნობელი გრძნობა დამეუფლა, მეც "შედეგად" ვიგრძენი თავი.





გავისეირნოთო, შემომათავაზა. უარს როგორ ვეტყოდი და ამოვუდექი გვერდით. ცოტა ხანს ჩუმად მიდიოდა და უცებ მკითხა:

- რომელი წელია?

- 2011.



გაეცინა. მის სახეზე საკუთარი თავის პატივისცემა აღიბეჭდა.

- რატომ გეცინებათ? - გაკვირვებულმა ვკითხე.

- 57 წელი მებრძვიან, - მითხრა.

- ამაზე გეღიმებათ?

- არა, რაც არიან, იმაზე.



დავიბნეულმა ვკითხე:

- ვინ არიან?

- ადამიანები.



უფრო გამიკვირდა. შემატყო ეს და ღიმილით მოქაჩა ჩიბუხი, მომიტრილადა და მითხრა:

- ეს ყველაფერი ჩემი შექმნილია.

- ეს ყველაფერი ხალხმა შექმნა, - ვუპასუხე.

- ეს ხალხი კი მე შევქმენი.

- რას ხედავთ თქვენს შექმნილს?

- საბჭოთა ადამიანს.



წამით ჩაფიქრდა და გააგრძელა:

- არაფერი შეცვლილა, ჩემმა შექმნილმა აქამდე გასძლო.

- მაგრამ თქვენმა შექმნილმა საზოგადოებამ ყველა ომი წააგო ამხანაგო სტალინ.

- ეს მართალია, - თავი დამიქნია.

- ჩემი შექმნილი, თავისუფლებას ვერ იტანს, - დაამატა დარწმუნებულმა.

- ეს ომები ხომ თქვენი გულისთვის მოხდა? ავტონომიური ოლქები რატომ შექმენით?



გაჩერდა ჩიბუხს მოუკიდა და სერიოზული სახით მითხრა:

- იცი, ამხანაგო, ჩემი სამშობლო საბჭოთა კავშირი იყო, მე კი - ასი წლით მერე რა იქნებოდა - იმაზე ვფიქრობდი... თქვენი სამშობლო რომელია და მისი მომავალი რამდენი წლის მერე გაინტერესებთ?

- გვაინტერესებს ამხანაგო სტალინ, ძველს ვანგრევთ და ახალს ვაშენებთ, - თან თვალი იმელის შენობისკენ გავაპარე.

- სწორია, ასე გასწავლიდით მე, - სიცილით მითხრა.

- რას გვასწავლიდით?

- მეც ვანგრევდი ძველს - სიცილითვე გააგრძელა.



ნუთუ, არაფერი შეიცვალა? ნუთუ, ისევ იქ ვართ? ეს კითხვები არ მასვენებდა.

- ჩვენ დამოუკიდებელი სახელმწიფო ვართ, - ამაყად ვუთხარი.



უცბად გაჩერდა და გაკვირვებულმა მკითხა:

- ვისგან?

- ყველასგან, - ვუპასუხე.



ჩიბუხით რაღაცაზე მიმითითა. გავაყოლე თვალი და აბრა დავინახე. უცბად დავმუნჯდი. ვეძებე ქართული წარწერა და ვერ ვიპოვე. თბილისში, საქართველოს დედაქალაქში, არ იყო ქართული წარწერა. შემატყო და ეშმაკურად გაეღიმა:

- ჩემს დროს სულ რუსული იყო.

- ხელისუფლებას ჩვენ ვირჩევთ, არჩევნებით, - ვუთხარი ნიშნისმოგებით.

- რა თქმა უნდა, ასეა საჭირო. მეც მირჩევდა 90% მოსახლეობისა, ყველა სახელმწიფოც აღიარებდა არჩევნებს. სხვათა შორის, კონსტიტუციაც უფრო ჰუმანური მქონდა.

- კიდევ რას ხედავთ საერთოს?



ჩიბუხი მოქაჩა და თითებზე ჩამოთვლა დაიწყო:

- დამნაშავეები და ციხეები, მეც ასე ვაკეთებდი - ნახევარი დამნაშავე უნდა ყოფილიყო, მეორე ნახევარს კი სძულებოდა ისინი. ორივე მხარეს თავის უბედურობებში ერთმანეთი უნდა დაედანაშაულებინა.

- მტრის ხატი და აგენტები - ეს აუცილებელია; უნდა იყოს მტერი და დამცველი, რომ ხალხი შენ გვერდით დაცულად გრძნობდეს თავს. აგენტები, კარგი საშუალებაა ადამიანები მოიცილო.

- ბავშვები, სასწავლებლები, ბანაკები - ესეც აუცილებელი ატრიბუტია. ბავშების გამოცალკევება, თავშეყრა და მხიარულების ფონზე მათი იდეოლოგიურად აღზრდა მნიშვნელოვანია. ამისთვის პიონერთა ბანაკებს ვქმნიდი, თქვენ პატრიოტულ ბანაკებად გადააკეთეთ, თუმცა, მიზანი ერთია – ქვეყანაში პარტიის მომავალი გაიზარდოს. სკოლაში კონტროლი, პარტიის კადრებით შევსება და ბავშვთა ოთახები. თუმცა, მე განცალკევებით მქონდა ბავშვთა ოთახი, თქვენ წინ წახვედით და სკოლაშივე შექმენით.

- ფული ადამიანს იმდენი უნდა მისცე, შიმშილით არ მოკვდეს. ზედმეტი აუცილებლად უნდა წაართვა, რომ მოთხოვნები არ გაეზარდოს.

- ინფორმაცია - ის უნდა უთხრა მხოლოდ, რაც შენ გაწყობს.

- გრანდიოზულობის შეგრძნება - განცდა, რომ ყველაფერი გრანდიოზულია და რომ ადამიანი რაღაც გრანდიოზულის მონაწილეა.

- ძალა - ომის შემდეგ ადამინებს ციმბირში სატვირთო ვაგონებით ვასახლებდი, თქვენ სატვირთო მანქანებით ასახლებთ.

- ვეტერანებს, ვინც არ მომწონდა, ვიჭერდი და ბანაკებში ვასახლებდი, შიმშილით ვკლავდი. ვინც ჩემს მზეს ფიცულობდა, იმათ ვასაქმებდი... თქვენც, ვინც არ მოგწონთ, სცემთ, იჭერთ, აშიმშილებთ. ვინც მოგწონთ, იმას სახლებს აძლევთ, ასაქმებთ.

- კულტი - მე მიმღეროდნენ, ლექსებს მიძღვნიდნენ, ჩემს სახელს ყვიროდნენ. ახლაც ერთ კაცს უმღერიან, ლექსებს უწერენ, მის სახელს ყვირიან ადამიანებიც და მილიციაც. ყველაფრის ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს.

- მილიცია არ გვყავს, პოლიცია გვყვავს! - ვუთხარი ამაყად.

- სახელის შეცვლა არ შველის, მთავარი პარტიაა, - მითხრა ღიმილით.



მოვასწარი და ჩავურთე:

- ჩვენ დემოკრატიული სამყარო გვიდგას გვერდით!



არც შემოუხედავს, ისე მიპასუხა:

- ჩვენ გვერდიგვერდ ვიბრძოდით.



აღარ მინდოდა ამის მოსმენა და ვკითხე, რა განსხვავებას ხედავთ-მეთქი. იმედი მქონდა, რაღაც განსხვავება მაინც იქნებოდა. ჩაფიქრდა კარგა ხნით, თუთუნი ამოიღო, ჩიბუხი გატენა, მოუკიდა და მითხრა:

- იცი, ამხანაგო, მე ხალხს ვართმევდი, ვიჭერდი, ვხვრეტდი და ამას საბჭოთა კავშირისთვის ვაკეთებდი. რისიც მწამდა, იმას ვაშენებდი. თქვენ ხალხს ართმევთ, იჭერთ და ამას რამდენიმე კაცისთვის აკეთებთ, - მათთვის ვილების შესაძენად, მათი კეთილდღეობისათვის.

მე ომებს ვაწარმოებდი, მილიონობით ადამიანს ვწირავდი სხვისი ტერიტორიების მისათვისებლად. თქვენ - საკუთარს ყიდით.

დასავლეთის ძირგამომპალმა იმპერიამ მოახდინა გავლენა, ამიტომ მქონდა დაკეტილი საზღვრები. თუმცა მესმის თქვენი ბელადის, რესურსები არ ყოფნის, მე ულევი მქონდა.



კარგა ხანი ჩუმად მივდიოდით, ბოლოს ვუთხარი:

- იცით ამხანაგო სტალინ თქვენი მცდელობებმა ვერ მიაღწია სასურველს, ჩვენ მაინც ვიბრძოლებთ ბელადების წინააღმდეგ, თავისუფლებისათვის.

გაჩერდა. ჩაფირებულმა შემომხედა და ჩაიჩურჩულა:

- 57 წელი დაგჭირდათ, ჩანასახი რომ გაჩენილიყო. ამაზე კი აღარ მეღიმება, ნელ-ნელა ისტორიას ვბარდები. მაგრამ ჯერ კიდევ შორია. მომწონს თქვენი ხელისუფლება, ჩემს გაკვალულზე მიდიან.



უცებ შუბლზე მომადო თითი:

- აქედან როდის წამშლით? - დამიტოვა კითხვა და ჩქარი ნაბიჯებით გამცილდა.



დღემდე მაწუხებს კითხვა: "როდის წავშლით მას?"

http://kalmasoba.com/index.php?option=com_...&Itemid=149
kote-1962
15-02-2011

რატომ ვერ დაიწყებს მიხეილ სააკაშვილი დემოკრატიულ გარდაქმნებს

ტუნისისა და ეგვიპტის მოვლენების ექო საქართველოში უკვე ისმის. მუბარაქი ჯერ კიდევ აქლემიანი ზონდერებით უტევდა მომიტინგეებს, როდესაც საქართველოს ხელისუფლებასთან დაახლოებულ ექსპერტთა წრეში უკვე დაიწყო ლაპარაკი იმაზე, რომ მხოლოდ მოდერნიზაცია, თუნდაც ძალიან წარმატებული საკმარისი არ არის.

უფრო მეტიც, წარმატებული მოდერნიზაცია თავის თავში რევოლუციის საფრთხეს შეიცავს: მოდერნიზებულ საზოგადოებას მეტი მოთხოვნები უჩნდება და ავტორიტარული მართვის სტილს აღარ ჰგუობს. ამიტომ საჭიროა, რომ მოდერნიზაციას თან სდევდეს დემოკრატიზაცია და დემოკრატიული გარდაქმნებიც.


ასეთი მოსაზრება გამოთქვა, მაგალითად, ჟურნალ “ლიბერალში” სააკაშვილის ხელისუფლების ექსპერტ-აპოლოგეტმა გია ნოდიამ. ეს მოსაზრება შემდეგ სოციალურ ქსელებში ხელისუფლების მომხრეთა ერთმა ნაწილმა აქტიურად აიტაცა და როგორც ჩვენთან იტყვიან ხოლმე, “გააპიარა.” საყურადღებოა, რომ ეს ხალხი უბრალოდ ხელისუფლების მომხრეები კი არ არიან, არამედ გავლენიან თანამდებობის პირებთან დაახლოებული ადამიანები. ასე, რომ მათი განწყობა საკმაოდ ნიშანდობლივია.



შეიძლება ითქვას, რომ ასეთი დამოკიდებულება მათი მხრიდან სრულიად ახალია. დავანებოთ თავი იმას, თუ რამდენად წარმატებულ მოდერნიზაციას ახორციელებდა სააკაშვილის გუნდი. მე რომ მკითხო, ეს უფრო მოდერნიზაციის სიმულაცია იყო, მაგრამ ამას არა აქვს არსებითი მნიშვნელობა. მთავარია, რომ ბოლო დრომდე სახელისუფლო ექსპერტთა წრიდან არასდროს ყოფილა დემოკრატიული გარდაქმნების საჭიროების აღიარება. დიდი დიდი კომუნიკაციის დეფიციტზე დასცდენოდათ სიტყვა, ანუ, ხელისუფლებას ურჩევდნენ აეხსნა ხალხისთვის, რომ რაც კეთდება, მათივე სასიკეთოდაა.



მართალი გითხრათ, ჩემთვის ყოველთვის გაუგებარი იყო, როგორ უნდა აუხსნა ადამიანს, რომ როცა მას საკუთრებას ართმევ ან მიტინგზე წასვლის გამო სამსახურიდან აგდებ, ეს თურმე მისივე კეთილდღეობისთვისაა საჭირო, მაგრამ შევეშვათ ირონიზირებას. სიტუაცია ქვეყანაში რომ მძიმეა და დიდი პერსპექტივაც არ ჩანს, ამის დანახვისთვის ოპოზიციონერობა სულაც არაა საჭირო. ხელისუფლების გულშემატკივრებიც ხედავენ ამას, მაგრამ თუკი ადრე ისინი დარწმუნებულები იყვნენ, რომ სააკაშვილის პოზიციები ძალიან მტკიცეა და ახლო პერსპექტივაში (შეიძლება შორეულშიც) ხელისუფლების ცვლა შეუძლებლად მიაჩნდათ, დღეს ასეთი რწმენა აღარა აქვთ და არცთუ უსაფუძვლოდ.



მაშრიყიდან მაღრიბამდე



სააკაშვილის ხელისუფლებამ საკმაოდ დიდი ფინანსური და ინტელექტუალური რესურსები მიახარჯა იმ აზრის დამკვიდრებას საზღვარგარეთ, რომ საქართველო ახლო აღმოსავლეთის ტიპის ქვეყანაა, სადაც ცხოვრობს ბნელი ხალხი და მხოლოდ ნაცმოძრაობის ახალგაზრდა ლიდერებს შეუძლიათ ამ რეგიონში ცივილიზებული სამყაროს ინტერესების დაცვა. შედეგი ისაა, რომ დასავლეთში საქართველო აღმოსავლეთ ევროპის ნაწილად კი არ მოიაზრება, არამედ სწორედ ახლო აღმოსავლეთის და მაშრიყ-მაღრიბის ქვეყნების რიგში დგას. და თუ სულ ცოტა ხნის წინ ამგვარი წარმოდგენა საქართველოზე სააკაშვილისთვის დასავლეთის მხარდაჭერის ყველაზე (ხაზს ვუსვამ: ყველაზე!) მტკიცე გარანტია იყო, ტუნისელი და ეგვიპტელი რევოლუციონერების წყალობით სწორედ ეს სტერეოტიპი შეიძლება აღმოჩნდეს ყველაზე (კიდევ ერთხელ ვუსვამ ხაზს!) მტკიცე არგუმენტი სააკაშვილის წინააღმდეგ.



ტუნისის და ეგვიპტის რევოლუციებმა ცხადყო, რომ ამერიკას და ევროპას ჯვარი არავიზე არა აქვს დაწერილი. მუბარაქის გადადგომის შემდეგ ნამდვილად არსებობს იმის მაღალი ალბათობა, რომ ამერიკის ადმინისტრაციამ სააკაშვილისგან რეალურად მოითხოვოს დემოკრატიული რეფორმების გატარება და არ დაკმაყოფილდეს ფასადურ-პიარული ტალღების აგორებით.

ამ შემთხვევაში საქართველოს პრეზიდენტი არცთუ სახარბიელო მდგომარეობაში აღმოჩნდება.ამერიკის იგნორირება მას პრინციპულად არ ძალუძს, თუნდაც იმის გამო, რომ ამით დაუყონებლივ ისარგებლებს რუსეთი და თუკი რაიმე გულით არ უნდა სააკაშვილს, ეს პუტინთან ერთი-ერთზე დარჩენაა. ჩვენმა პრეზიდენტმა მოახერხა და რუსეთთან პოლიტიკური დაპირისპირება პირადი დაპირისპირების სიბრტყეში გადაიტანა, რაც სრულიად გამორიცხავს მორიგების შანსს. მაშ, რა რჩება? ან დაიკიდოს ყველა და ყველაფერი და ძველებურად გააგრძელოს, ან მართლა შეეცადოს რაღაც ნაბიჯების გადადგმას დემოკრატიზაცის მიმართულებით. მით უმეტეს, რომ მოსახლეობაში უკმაყოფილება დღითი დღე მატულობს და უკიდურესად მძიმე სოცილურ ფონზე ეს უკმაყოფილება როდის იფეთქებს, კაციშვილმა არ იცის. ცნობილი მხოლოდ ისაა, რომ ასეთი აფეთქება ყოველთვის მოულოდნელია.


სწორედ დასავლეთის პოლიტიკის შესაძლო ცვლილებებმა განაპირობა ნოდიას ტიპის ექსპერტების ტონის შეცვლაც. როგორი მიბმულიც არ უნდა იყოს ეს ხალხი სააკაშვილის ავტორიტარულ რეჟიმს, იმდენს მაინც ხვდებიან, რომ ასეთი რეჟიმების პერსპექტივა ახლო აღმოსავლეთის რეგიონულ კონტექსტში სერიოზული კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგა და ჩვენთან რომ ნამდვილად ავტორიტარული რეჟიმია და არა რაღაც “არასრულყოფილი დემოკრატია,” მათ ასევე მშვენივრად იციან.


ერთი შეხედვით ეს ფაქტი მისასალმებელი და დამაიმედებელია. მართლაც რა არის იმაში ცუდი, თუ ხელისუფლებასთან დაახლოებული ინტელექტუალები სერიოზულად დაიწყებენ დემოკრატიულ ცვლილებებზე ფიქრს? იქნებდა პრეზიდენტის დარწმუნებაც შეძლონ? ეს ხომ თავიდან აგვაცილებდა ბევრ პრობლემას?


და აქ მივადგებით სწორედ მთავარ პრობლემას: არის კი იმის შესაძლებლობა, რომ სააკაშვილმა დაიწყოს დემოკრატიული ცვლილებების გატარება?


ახალი მეწილეები


უპირველეს ყოვლისა, დავსვათ არსებითი ხასიათის შეკითხვა: რას ნიშნავს ავტორიტარული რეჟიმის დემოკრატიზაცია? დემოკრატიული ცვლილებები ნებისმიერი ავტორიტარული რეჟიმის დროს ნიშნავს მხოლოდ ერთს: ძალაუფლების წილის დათმობას და აქ უპირველეს ყოვლისა, იგულისხმება სხვა არავინ, თუ არა პოლიტიკური ოპოზიცია. დემოკრატიზაცია პრინციპულად გამორიცხულია ოპოზიციისთვის ძალაუფლების რეალური ბერკეტების გადაცემის გარეშე. გადაანაწილო ძალაუფლება საზოგადოების სხვადასხვა ინტერესთა ჯგუფებში, იქნება ეს თავისუფალი მასმედია, ადგილობრივი თვითმმართველობა თუ სასამართლო ხელისუფლება, ისე, რომ მარგინალიზებული დატოვო პოლიტიკური ოპოზიცია, “ფიზიკურად” შეუძლებელია. ნებისმიერი ზემოთ ჩამოთვლილი ინსტიტუციის გაძლიერება ავტომატურად გააძლიერებს პოლიტიკურ ოპოზიციასაც და მას ძალაუფლების ბერკეტებს მიანიჭებს. ეს არის, თუ შეიძლება ასე ითქვას, დემოკრატიზაციის ანი და ჰოე.


აქვე დავაზუსტებ: ოპოზიციის “წილში ჩასმა” არ გულისხმობს რომელიმე ოპოზიციური ლიდერის მოსყიდვას და გადაბირებას. ასეთი რამ შესაძლებელია, მაგრამ ამით არაფერი არ იცვლება. ასეთი ოპოზიცია სააკაშვილს პარლამენტში ისედაც ჰყავს. ლაპარაკია რეალური ოპოზიციური ძალების რეალურ მონაწილეობაზე გადაწყვეტილებათა მიღებს პროცესში


ახლა დავსვათ კიდევ ერთი მარტივი კითხვა: ვის და რანაირად უნდა გადასცეს სააკაშვილმა ძალაუფლების წილი?


აი, ეს მარტივი კითხვა რომ ნაღდად რიტორიკულია, ძნელი მისახვედრი არ არის. ძალაუფლების წილი ხელისუფლებამ თავის თავს უნდა ჩამოაჭრას, რაც იმას ნიშნავს, რომ პოლიტიკური ოპოზიციის ქმედით აქტორებად გადაქცევის შემთვევაში სააკაშვილი უბრალოდ იძულებული იქნება, მსხვერპლი გაიღოს და თავისი გარემოცვის ზოგიერთი ოდიოზური და გავლენიანი წევრი მოიცილოს. ასეთი მსხვერპლის გარეშე ძალაუფლების წილის დათმობა ვერ მოხდება, არადა ამან შეიძლება დომინოს ეფექტი გამოიწვიოს. ავტორიტარული რეჟიმის ძალაუფლების ვერტიკალი ყოველთვის აგებულია კრიმინალური ბანდის პრინციპზე - ხელისუფლებისდმი ერთგულება ნიშნავს ხელისუფლების სასარგებლოდ დანაშაულის ჩადენის თავისუფლებას და ამით მატერიალური სარგებლის მიღებას. როგორც კი ამ ვერტიკალში “ეჩხირება” ოპოზიცია (სულერთია როგორი), ვერტიკალი ვეღარ ფუნქციონირებს და მთელი ხელისუფლება დგება ჩამოშლის საფრთხის წინაშე.


ამიტომ დემოკრატიზაციის შემთხვევაში სააკაშვილს მოუწევს კეთილი მეფის და ბოროტი ვეზირების არქეტიპული სქემის გათამაშება, ანუ საკუთარი გარემოცვის გაწმენდა და ყველა უბედურების მათზე გადაბრალება. რაიმე მორალური დაბრკოლება ამ მხრივ საქართველოს პრეზიდენტს არა აქვს, მაგრამ აქ არის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მომენტი.


სანამ ტუნისიდან სახალხო-რევოლუციური ტალღა აგორდებოდა, ამერიკის ადმინისტრაცია 2013 წლის შემდეგ პირადად მის დარჩენას ხელისუფლების სათავეში მაინც მიზანშუწონლად მიიჩნევდა. არა იმიტომ რომ სააკაშვილი ავტორიტარი მმართველია, არამედ რუსეთთან შექმნილი ჩიხური სიტუაციის გამო. ერთადერთი, რაზედაც ამერიკის ადმინისტრაცია არ ფიქრობდა, ესაა საქართველოში პოლიტიკური სისტემის და მმართველი გუნდის შეცვლა. მათთვის სრულიად მისაღები იყო სააკაშვილის ავტორიტარული რეჟიმი სააკაშვილის გარეშე.



მიშა-1 მიშა-2-ის გარეშე?


რამდენადაა შესაძლებელი არსებული რეჟიმის შენარჩუნება სააკაშვილის გარეშე, საკმაოდ საკამათო საკითხია, ჩემის აზრით ეს პრინციპულად შეუძლებელია, მაგრამ ამჯერად ამაზე არა ლაპარაკი. მთავარი ისაა, რომ ეგვიპტის ამბების შემდეგ დასავლეთის მხრიდან არა მარტო პირადად სააკაშვილის დარჩენის მხარდაჭერის შანსი შემცირდა და თითქმის ნულის ტოლი გახდა, არამედ მისი რეჟიმის შენარჩუნების პერსპექტივაც ეჭვის ქვეშ დადგა. თუკი აქამდე დასავლეთი საქართველოსთვის ეძებდა მიშა-2-ს, ანუ უფრო დალაგებულ და პროგნოზირებად ტიპაჟს, რომელიც უბრალოდ გადაიბარებდა სისტემას, ახლა სიტუაცია რადიკალურად შეცვლილია. მიშა-1 უნდა წავიდეს, მაგრამ მიშა-2 აღარ იქნება.



ასეთ სიტუაციაში თუკი რამე არ მოუნდება სააკაშვილს, ეს უკონტროლო ოპოზიციური ძალების გაძლიერება და ახალი აქტორების შემოყვანა ძალაუფლების სივრცეში. ობიექტურად სააკაშვილისთვის მომგებიანიც კია ბოროტი ვეზირებისგან მოტყუებული კეთილი მეფის როლი ითამაშოს. ხელისუფლებიდან წასვლა მას ნებისმიერ შემთხვევაში მოუწევს და რაც უფრო მეტ პოლიტიკურ აქტორებს ჩართავს ქვეყნის მართვის პროცესში, რაც უფრო მეტ ძალებთან მიაღწევს რაღაც შეთანხმების მაგვარს, მით მეტი იქნებაა მისი უსაფრთხოების ალბათობა ექსპრეზიდენტობის დროს, მაგრამ აბა როგორ წარმოუდგენია ვინმეს, რომ სააკაშვილმა უარი თქვას არაბი შეიხის ცხოვრების სტილზე - საზღვარგარეთ დროსტარებასა და ჭრელა-ჭრულა არქიტექტურულ პროექტებში მილიონების ხარჯვაზე, უსიტყვოდ მორჩილ ახალაიებზე,. ზონდერ-ბრიგადირებზე და გოგოშკა-მინისტრებზე? რაღაა მაშინ მისი ცხოვრება?


გარდა ამისა, ოპოზიციის აქტივიზირებას ძალაუფლების ველში გააფთრებით შეეწინააღმდეგება სააკაშვილის მთელი გარემოცვა. ეს ბუნებრივიცაა. მათ თავად ვერ გაუყვიათ ძალაუფლება და ახლა დამატებითი მეწილეები ნამდვილად არ ჭირდებათ. ნოდია და კამპანია დღეს კი ლაპარაკობს დემოკრატიზაციაზე, მაგრამ ვეჭვობ მათ მკაფიოდ ჰქონდეთ გაცნობიერებული, თუ რეალურად რას ნიშნავს ეს. ყოველ შემთხვევაში ოპოზიციის როლის გაზრდას ნამდვილად არ გულისხმობენ. უფრო სავარაუდოა, რომ მათი მოწოდება “დემოკრატიზაციისკენ” თავად ნაცმოძრაობის წიაღიდან ორპარტიული სისტემის გამოკვეთას გულისხმობდეს - რაღაც “ედინაია რასია” და “სპრავედლივაია რასიას” მსგავსს. მაგრამ ორპარტიული ხელისუფლება რუსეთშიც არ გამოვიდა და საქართველოში მით უმეტეს არ გამოვა. თუკი ასეთი მცდელობა მაინც შედგა, ერთი პარტია აუცილებლად “შეჭამს” მეორეს. ავტორიტარიზმი ვვრ ჰგუობს ვერანაირ პლურალიზმს, თუნდაც ორპარტიულს. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ უბრალოდ სასაცილოა იმის წარმოდგენაც კი, რომ გიგა ბოკერია, კახა ბენდუქიძე, თეა თუთბერიძე და ქართულ საზოგადოებისთვის ცნობილი სხვა უაღრესად არაპოპულარული ფიგურები, რაიმე მემარჯვენე-ლიბერტარიანულ პოლიტიკურ ჯგუფს ჩამოაყალიბებენ, რომელსაც ელექტორატის მხარდაჭერა ექნება. დიდი დიდი ნაცმოძრაობის ამომრჩეველს წაართვან რაღაც პროცენტები, ისიც არც ძალიან ბევრი.


ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ცალსახად შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ არანაირ დემოკრატიულ გარდაქმნებს სააკაშვილი არ დაიწყებს. ის ვერ დაუშვებს ვერც მედიისა და სასამართლოს გათავისუფლებას უმკაცრესი კონტროლისგან და ვერც საარჩევნო გარემოს რეალურ გაჯანსაღებას, რადგან ეს თორთლაძის და ჩახვაძის ტიპის ფსევდო, ან თარგამაძის ტიპის სისტემურ ოპოზიციას კი არ გააძლიერებს, არამედ სწორედ მათ, ვისაც სახელისუფლო პროპაგანდა დღემდე ქვეყნის დამაქცევრად და ბნელეთის მოციქულებად სახავდა. არადა სხვანაირი დემოკრატიზაცია არ არსებობს. დემოკრატიზაციის დევიზი “აბა, გრეჩიხა ჯობია?” ვერ იქნება. ეგვიპტეში “ძმები მუსლიმანების” პარტიაც კი გამოვიდა ასპარეზზე, რომელიც აქამდე ოფიციალურად აკრძალული იყო და ჩვენში დარჩეს და ერთი-ორი ტერორისტული აქტიც კი აქვთ ჩატარებული. კიდევ ერთხელ გავიმეორებ: მოსწონს თუ არა ეს ვინმეს, დემოკრატიზაცია გულისხმობს სწორედ ოპოზიციის შესვლას ძალაუფლების სივრცეში. თუ ეს ასეა (და ნამდვილად ასეა), შეგიძლიათ თავად განსაჯოთ რამდენადაა სააკაშვილი და მისი გუნდი ამის გამკეთებელი...


აქ შეგნებულად ვარიდებ თავს იმაზე მსჯელობას, თუ რა უნდა მოიმოქმედონ ამ ვითარებაში ოპოზიციონერებმა თუ საზოგადოებრივმა აქტივისტებმა. ვიტყვი მხოლოდ იმას, რომ ახლა არის მომენტი, როდესაც ინიციატივა სწორედ მათი მხრიდან უნდა წამოვიდეს და ხელისუფლება რეაგირების რეჟიმში გადაიყვანონ. ხელისუფლებიდან არანაირი ინიციატივა რომ არ წამოვა, ეს პრეზიდენტის საპარლამენტო ანგარიშიდანაც კარგად ჩანდა. შემთხვევით არ მიმართავდა სააკაშვილი უცხოელ სტუმრებს - ნახეთ აქ რა დემოკრატია მაქვსო


რა დემოკრატიაც გვაქვს, ნამდვილად ვიცით, მაგრამ ახლა დგება იმის დრო, რეალურად ვიფიქროთ დემოკრატიულ ცვლილებებზე. ტუნისისა და ეგვიპტის რევოლუციები შესაძლოა ის შანსი აღმოჩნდეს, რომელიც საქართველოს კიდევ ერთხელ მიეცეს, რათა თავი დააღწიოს ჩიხიდან ჩიხში დაუსრულებელ ბოდიალს.



P. S.


ერთგვარი ბედის ირონია ნამდვილად არის იმაში, რომ ყველა ის წარმატებული ქმედება, რასაც სააკაშვილი და მისი გუნდი ძალაუფლების განმტკიცებისთვის ახორციელებდა, საბოლოო ჯამში მათივე საწინააღმდეგოდ შებრუნდა.


საკუთარი უალტერნატივობის უზრუნველყოფისთვის მათ მთელი სახელმწიფოებრივი რესურსები მიმართეს იმისკენ, რომ ა) მოეხდინათ ძალაუფლების ბერკეტების სრული კონცენტრაცია; ბ) წარმოეჩინათ საქართველო ახლო აღმოსავლეთის ტიპის ქვეყანად, სადაც არის ბნელი მასა.რომელიც არაა მზად დემოკრატიისთვის; გ) მოეხდინათ ოპოზიციის, განაკუთრებით პროდასავლური ოპოზიციის მარგინალიზება და განდევნა ძალაუფლების სივრციდან.

დღემდე არსებული საერთაშორისო კონიუნქტურის პირობებში ყოველივე ეს ნამდვილად უზრუნველყოფდა იმას, რომ რეჟიმის შეცვლის საკითხი კიდევ დიდხანს არ დამდგარიყო დღის წესრიგში. აბა, ვინ იფიქრებდა კონიუნქტურის ისეთ ძირეულ ცვლილებას, რომ ამდენი ხნის ნაშრომ-ნაღვაწი მათვე რისხვით გადუბრუნდებოდათ? პროდასავლური ავტორიტარიზის კართაგენი ინგრევა და ალბათ ისიც სიმბოლურია, რომ ეს ყველაფერი იმ ადგილიდან დაიწყო, სადაც ძველი კართაგენის ნანგრევებია.

დავით ზურაბიშვილი



http://kalmasoba.com/index.php?
kote-1962
15-02-2011 ყვავს ორი კაკალი გააგდებინეს

სოციალურ პროექტს ეკონომიკური ეფექტი არ ექნება


ენერგოვაუჩერების შემდეგ ხელისუფლება ახლა უკვე სასურსათო ვაუჩერების დარიგების ინიციატივით გამოდის. 20-ლარიან ვაუჩერს მოსახლეობა ზამთრის სეზონთან დაკავშირებით მიიღებს და ამ თანხით დახარჯული ელექტროენერგიის საფასურის ნაწილის გადახდას შეძლებს. სასურსათო ვაუჩერი კი, 30-ლარიანი იქნება და ამ აქციის მთავარ მიზეზად, ბოლო დროს სურსათზე მკვეთრად გაზრდილი ფასები სახელდება.

უკვე ცნობილია, რომ მოსახლეობისთვის სასურსათო ვაუჩერების დარიგება მარტიდან დაიწყება და სოციალური მდგომარეობის მიუხედავად, თითო ვაუჩერს ყველა ოჯახი მიიღებს. ვაუჩერების გადაცვლა-განაღდება ბანკებში მოხდება. ენერგოვაუჩერის მსგავსად, შესაძლებელი იქნება ამ ვაუჩერის სხვა პირისთვის გადაცემა. უკვე ცნობილია, რომ ამ ღონისძიებისთვის ბიუჯეტიდან 30 მილიონი ლარი გამოიყოფა.

ხელისუფლების ამ ინიციატივის მიმართ საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი დამოკიდებულებაა. მოსახლეობის ნაწილი ფიქრობს, რომ 30-ლარიანი ვაუჩერის დარიგება ასეთ პირობებში ვერაფერი შეღავათია, ნაწილს კი მიაჩნია, რომ ეს თანხა ყოველთვიური პენსიის ნახევარია და მცირე შვება იქნება.

ექსპერტების აზრით, მოსახლეობისთვის ვაუჩერების დარიგება სოციალური პროექტია და მცირე ეკონომიკურ ეფექტსაც კი არ მოიტანს.

ნანა ფაიქიძე (დიასახლისი): "ვფიქრობ, ეს ხელისუფლება დაგვცინის. საინტერესოა, თავად რისთვის ჰყოფნით 30 ლარი და რამდენ ხანს გაიტანენ თავს ამ თანხით. ეს უბრალოდ სატყუარაა, რომ უკმაყოფილო ხალხი ქუჩაში არ გამოვიდეს. გაზრდილი ფასების გამო ფულმა მსყიდველობითი უნარი დაკარგა, ადრე 30 ლარად კიდევ რაღაცის ყიდვა იყო შესაძლებელი, ახლა კი ერთი დღის სადილს თუ გასწვდება".

ოთარ შიუკაშვილი (პენსიონერი): "ყვავს კაკალი გააგდებინეო - ისე მოსდის ჩვენს ხელისუფლებას. 20- და 30-ლარიანი ვაუჩერები დიდი თანხა ნამდვილად არ არის, მაგრამ სულ არაფერს ხომ სჯობია. დენის ვაუჩერით, მაგალითად, ამ თვის ელექტროენერგიის დანახარჯს სრულად გადავიხდი, მარტში თუ მოგვისწრო სასურსათო ვაუჩერმა, პურის ფულად მაინც გამოვიზოგავ. თანაც ამბობენ, რომ გაზაფხულზე სურსათზე ფასები კიდევ გაიზრდება და პურის გაძვირებასაც ელოდებიან. რა თქმა უნდა, უკეთესი იქნებოდა, სულ მცირე, 30 ლარით ხალხისთვის პენსია გაეზარდათ. ფულის გაუფასურების გამო პენსიით იმდენივე პროდუქციის შეძენას შევძლებდით, რამდენსაც ადრე ვყიდულობდით".

ემზარ ჯგერენაია (ეკონომიკის ექსპერტი): "საკმაოდ მნიშვნელოვანი დარტყმა მიადგა მოსახლეობას იმ თვალსაზრისით, რომ სამომხმარებლო კალათა გაძვირდა, სოციალურად დაუცველ ფენებს საკმაოდ სერიოზული პრობლემები შეექმნათ თავის რჩენის თვალსაზრისით. ამიტომ ეს არის ერთჯერადი დახმარება, რომელმაც უნდა შეამსუბუქოს ის გაძვირების ტვირთი, რაც ინფლაციამ გამოიწვია. რაც შეეხება ბაზარზე დამატებითი ფულის გამოშვებას, ეს ყოველთვის ქმნის ინფლაციის რისკს და ეს აქციაც მნიშვნელოვნად იმოქმედებს ინფლაციაზე, ამიტომაც მნიშვნელოვანი ღონისძიებების გატარება მოუწევს ეროვნულ ბანკს, რათა ამ დამატებითი ფულის მასის სტერილიზაცია მოახდინოს. ის, რაც მოსახლეობას თავისი ჯიბიდან უნდა გადაეხადა, მთავრობამ გადაიხადა. ის ფული, რომელიც ხელში ეჭირა მოსახლეობას, მოხმარდება სხვა საქონლის შეძენას.

30 ლარი ბევრი არ არის, მაგრამ არ იქნება ურიგო დახმარება, რადგან საუბარია პურისა და კიდევ რამდენიმე პროდუქტის გაძვირებაზე, ამიტომ განსაზღვრული პერიოდის განმავლობაში ამ ვაუჩერით გათვალისწინებული თანხა გაზრდილ ფასებს გადაფარავს.

ეს არ არის გრძელვადიან პერსპექტივაზე გათვლილი აქცია, ერთჯერადი დახმარებაა. რაც შეეხება რეალური, ქმედითუნარიანი ნაბიჯების გადადგმას ეკონომიკაში, იმ თვალსაზრისით, რომ გავზარდოთ წარმოება სოფლის მეურნეობაში, დასაქმების ხელშეწყობას მივცეთ სტიმული - ამას აბსოლუტურად არ ცვლის მოსახლეობისთვის ერთჯერადი დახმარება. ეს არის სუფთა სოციალური და ჰუმანიტარული აქცია, იმ დიდ საქმეს კი ალტერნატივა არ აქვს. შესაძლოა გაჩნდეს კითხვა, რატომ 30 ლარი და არა მეტი ან ნაკლები. გათვლა გაკეთებულია მხოლოდ და მხოლოდ ბიუჯეტის არსებულ საშუალებებზე".

დემურ გიორხელიძე (ეკონომიკის ექსპერტი): "30-ლარიანი ვაუჩერის დანიშნულება ჩემთვის აბსოლუტურად გაუგებარია, რადგან შეძლებულ ადამიანსაც და გაჭირვებულსაც ერთნაირად ეხმარებიან. ასეთ პირობებში 30 ლარი არაფერს არ წარმოადგენს. გაეკეთებინათ აქცენტი განსაკუთრებულად გაჭირვებულ ადამიანებზე.

საერთოდ, მსგავსი რეკლამის გაკეთება ისეთი რამისთვის, რაც თავისი შინაარსით მცირედითაც არ წარმოადგენს შეღავათს ამ მძიმე მდგომარეობაში მყოფი ადამიანებისათვის, ჩემთვის გაუგებარია. 30 ლარი, შესაძლოა, რამდენიმე დღით ადამიანს პურის ფულად გეყოს. ამდენი ხმაური რა საჭიროა ამ თემაზე, არ მესმის!

20 ლარის ელექტროენერგიაც ამ ზამთარში გაჭირვებულ ადამიანს ოდნავ სულს მოათქმევინებს, მაგრამ არც ეს არის ისეთი დახმარება, რომელზეც ლაპარაკი ღირს. უფრო გონივრული იქნებოდა, გამოეყოთ რაღაც კატეგორია ადამიანებისა, ვისაც შედარებით მნიშვნელოვან დახმარებას გაუწევდენ და ამას მართლა ექნებოდა აზრი.

აბსოლუტურად გაუგებარია ასეთი ხმაური არაფრის გამო. არავითარ ინფლაციურ პროცესებს ეს არ გაამწვავებს, გამორიცხულია. ეს ხომ ფული არ არის. ყოფილიყო 100, 200 ან თუნდაც 500 ათასი კაცი და მათზე გაეკეთებინათ აქცენტი. მილიონერსაც 30-ლარიანი ვაუჩერი მისცე და უკიდურესად გაჭირვებულსაც - სასაცილოა".

ემა ტუხიაშვილი



http://www.kvirispalitra.ge/economic/6711-...aagdebines.html
kote-1962
12-02-2011 კორუფციული პირამიდა

კონტროლის პალატის მიერ გამოქვეყნებულმა დასკვნამ, რომელიც სადაზღვევო კომპანიების საქმიანობას ეხება, მთელი ჩვენი საზოგადოების ყურადღება მიიპყრო. ამ დასკვნას გამოეხმაურნენ "თავისუფალი დემოკრატებიც", კერძოდ, მათი წარმომადგენელი საკრებულოში ვიქტორ დოლიძე. ბატონმა ვიქტორმა ჩვენთან საუბრისას განაცხადა:

- მე უკვე მრავალჯერ ვთქვი, რომ კონტროლის პალატის მიერ გამოქვეყნებულ დასკვნას ყურადღებით გავეცანი და ვეთანხმები. ჩვენ საქმე გვაქვს კორუფციულ გარიგებებთან და მონოპოლიურ ვითარებასთან სადაზღვევო სფეროში. სადაზღვევო კომპანიებს მოგების უზარმაზრი მარჟები აქვთ დაწესებული, ეს თანხა მათ ჯიბეებში მიდის და ხალხს არ ხმარდება, სწორედ ეს არის ჩვენი საზოგადოების შეშფოთების საფუძველი. ქვეყანაში დღეს არ არსებობს მოწესრიგებული ჯანდაცვა და სადაზღვევო სიტემა დაEეს ყველაზე მეტად აზარალებს გაჭირვებულ, სოციალურად დაუცველ ფენას, რომელსაც არა აქვს საშუალება ექიმთან მივიდეს, ანალიზები გაიკეთოს ან გამოკვლევები ჩაიტაროს. ასეთი ხალხი კი ძალიან ბევრია. მარტო ჩვენთან, საკრებულოში, დღეში 30 კაცი მაინც გვაკითხავს, რომელსაც ამგვარი პრობლემები აქვს.

- ბატონო ვიქტორ, მაინც რა არის ყველაზე უფრო შემაშფოთებელი ამ დასკვნაში?
- სადაზღვევო კომპანიების მიერ მიღებული მოგება 57, 65, 77 პროცენტს აღწევს - ასეთია საზოგადოებისათვის კონტროლის პალატის მიერ წარდგენილი მონაცემები. სხვათა შორის, ეს ჩვენთვის სიახლე ნამდვილად არ ყოფილა. კარგად ვიცოდით, რომ ქვეყანაში ეს პრობლემა არსებობდა, არაერთხელ გვითქვამს და სადაზღვევო სისტემის რეფორმის აუცილებლობაზე ჩვენს საარჩევნო პროგრამაშიც გავამახვილეთ ყურადღება, მაგრამ დღეს ეს პრობლემა უფრო გამძაფრდა. თუ მათ მიერ გამოქვეყნებული მონაცემები დადასტურდა, ყველას პასუხისმგებლობის საკითხი უნდა დადგეს, ვინც ამ პროცესშია ჩართული. იქნება ეს ჯანდაცვის სამინისტრო თუ სხვა უწყებები.

- სადაზღვევო კომპანიებს უამრავი უკმაყოფილო კლიენტი ჰყავს, თუმცა არის ხალხი, ვინც მათი მომსახურებით სარგებლობს.
- არ იფიქროთ, რომ კერძო სადაზღვევო კომპანიების არსებობის წინააღმდეგნი ვართ, პირიქით, მათ განვითარების საშუალება უნდა მიეცეს, მაგრამ ამხელა მოგების მიღება წარმოუდგენელია. ციფრებიც შემიძლია გითხრათ: "ალდაგი ბისიაის" მოგება 65 პროცენტია, "იმედი ელისა" - 55, "ჯი პი აი ჰოლდინგისა" - 57, "ირაოსი" - 51, "აისი ჯგუფისა" კი - 77 პროცენტი. ეს ციფრები რომ ვნახე, განცვიფრებული დავრჩი. 2008-2010 წლებში სახელმწიფომ შეიძინა 340 მილიონი ლარის ჯანდაცვის პოლისი. აქ იგულისხმება კორპორატიული თუ ინდივიდუალური პოლისები. ამ 340 მილიონიდან სულ მცირე 55-57 პროცენტი, რაც 250 მილიონ ლარს შეადგენს, მოგების სახით მიიღეს სადაზღვევო კომპანიებმა. წარმოიდგინეთ, რამხელა თანხაზეა ლაპარაკი. როდესაც სახელმწიფო სადაზღვევო კომპანიებისთვის გადახდილი ყოველი 100 ლარიდან ავადმყოფამდე აღწევს 35-40 ლარი, დანარჩენი კი მიდის მოგებაში, რა ჰქვია ამას თუ არა კორუფციული პირამიდა, ან დანაშაული?

- მით უმეტეს, რომ მძიმე დაავადებათა მკურნალობის ხარჯები შემცირდა.
- გეთანხმებით. როდესაც ვამტკიცებდით 2011 წლის ბიუჯეტს, ამ საკითხის გამო სერიოზული დებატები გაიმართა. პირველადი ჯანდაცვა ამ ქვეყანაში ხომ საერთოდ არ არსებობს. აღარაფერს ვამბობ ონკოლოგიურ ავადმოყოფებზე. ამ ავადმყოფებისათვის სახელმწიფოს პრაქტიკულად არავითარი ხარჯის გაწევა არ შეუძლია იმიტომ, რომ ასეთი პროგრამა არ არსებობს. ვეტერანების ჰოსპიტალი გვინდოდა შეგვენარჩუნებინა, რისთვისაც 800 ათასი ლარი იყო საჭირო, მაგრამ ჩვენი მცდელობა ამაო გამოდგა. წარმოიდგინეთ, როდესაც 800 ათას ლარს არ გამოუყოფ ჰოსპიტალს და ამ დროს 340 მილიონი ლარის პოლისს ყიდულობ. პოლისების საწინააღმდეგო ბუნებრივია არაფერი მაქვს, მაგრამ ეს ფული ვის ჯიბეში და სად მიდის? რაც უფრო მეტი მოგება ექნებათ, ღმერთმა შეარგოთ, მაგრამ არა ხალხის ხარჯზე?! ჩვენი შეფასებით სწორედ ეს არის ელიტური კორუფცია და კორუფციული პირამიდა. კიდევ ერთი უცნაური ფაქტის შესახებ უნდა მოგიყვეთ - გამოდის პრეზიდენტი და ამბობს, მე ავაშენებ 146 საავადმყოფოსო, ჯანდაცვის მინისტრი კი გვაიმედებს - მე ავაშენებ 46 საავადმყოფოსო. ნუთუ ამხელა სხვაობაა მათ გეგმებში? ნუთუ ელემენტარული კოორდინაცია არ არსებობს მათ შორის? თუ რას აკეთებენ, თვითონ არ იციან? რა ჰქვია ამას, თუ არა არაკომპეტენტურობა?


- ცნობილია, რომ სადაზღვევო კომპანიების საქმიანობა უცხოეთში ძალზე წარმატებულია. ჩვენთან რა ხდება, რატომ შემუშავდა ასეთი მექანიზმი?
- ვინ შეიმუშავა? - შეიმუშავა სააკაშვილმა და მისმა ხელისუფლებამ. არჩევნების დროს ფული სად მიდის, ან ეს კომპანიები რას აკეთებენ, მე მგონი სიახლეს არ წარმოადგენს. სწორედ ამგვარი მიდგომის ნაყოფია ჩვენი სადაზღვევო სისტემაც და ის მექანიზმიც, რომელიც ქვეყანაში შემუშავდა.

P.S. ალბათ საინტერესოა, რას ფიქრობენ კონტროლის პალატის დასკვნის შესახებ სადაზღვევო კომპანიების წარმომადგენლები. აი, რას ამბობენ ისინი:

ირინა შენგელია - "აისი ჯგუფის" საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის მენეჯერი: საქმე ის გახლავთ, რომ ვრცელი კომენტარის გაკეთება ჯერ არ შეგვიძლია იმიტომ, რომ პროცესი დასრულებული არ არის. შესაბამისი სამსახურები ჯერ კიდევ მუშაობენ, ეცნობიან დოკუმენტაციას...… ველოდებით საბოლოო დასკვნას, ჯერჯერობით კი მეტს ვერაფერს გეტყვით.

არჩილ მორჩილაძე - სადაზღვევო კომპანია "ირაოს" სამედიცინო დაზღვევის დირექტორი: სადაზღვევო ინდუსტრია ყველაზე გამჭვირვალე სფეროა, სადაზღვევო კომპანიები ყოველკვარტალურ ანგარიშს აბარებენ ეროვნულ ბანკს და მხოლოდ იქ მოყვანილ ციფრებს შეიძლება დავეყრდნოთ, ხოლო ის ციფრები, რომელიც კონტროლის პალატამ წარმოადგინა, კონტექსტიდან არის ამოვარდნილი.

ნატალია ვარძელაშვილი - სადაზღვევო კომპანია "იმედი ელის" საზოგადოებასთან ურთიერთობის მენეჯერი:
კონტროლის პალატის მიერ გამოქვეყნებული ინფორმაცია არ იძლევა კონკრეტული დასკვნების გაკეთების საფუძველს, ვინაიდან ეს არის პირველადი მონაცემები. ჩვენი კომპანია დაელოდება აუდიტის საბოლოო დასკვნას. დარწმუნებულნი ვართ, როდესაც ფინანსური დოკუმენტაციის შესწავლა დასრულდება, დასკვნა განსხვავებული იქნება. ასე რომ, საბოლოო დასკვნას უნდა დაველოდოთ!

ხათუნა ჩიგოგიძე



http://www.kvirispalitra.ge/public/6636-ko...i-piramida.html
kote-1962
16-02-2011


2015 !!!


[გიორგი კვიტაშვილი]

მაიას ტომის წინასწარმეტყველების მიხედვით, რომელიც ცნობილ ამერიკულ ფილმშიც აისახა, 2012 წელს სამყაროს დასასრული უნდა დადგეს. საქართველოს პრეზიდენტის პროგნოზის მიხედვით კი, ქვეყნის განვითარების გრძელვადიანი გეგმა 2015 წელს დასრულდება. კერძოდ, პარლამენტში გამოსვლისას სააკაშვილმა განაცხადა, რომ 2015 წელს საქართველოში 5 მილიონი ტურისტი შემოვა, 2015 წელს საქართველოს მოსახლეობა 5 მილიონი ადამიანი იქნება, 2015 წელს ათეულ ათასობით ადამიანი დასაქმდება, 2015 წლისთვის 13 ახალი ჰესი აშენდება, 2015 წელს საქართველოს ყველა დიდ ქალაქში თანამედროვე კანალიზაცია იქნება, 2015 წელს საქართველოს ყველა სკოლა ჰოლანდიისა და შვედეთის სტანდარტებს გაუტოლდება, 2015 წელს საქართველოს სოფლის მეურნეობა აყვავდება და ა.შ.


ისე, სააკაშვილმა ევროპის კონტინენტის ძვრაც იწინასწარმეტყველა, ოღონდ წინადადება მომავალ დროში არ გადაუყვანია. კერძოდ, საკანონმდებლო ორგანოში განაცხადა - ჩვენ შვედეთსა და ნორვეგიას შორის არ ვმდებარეობთ, ბალტიისპირეთის ქვეყნებივითო. ჩვენ არ ვიცით რა დაემართება ევროპის კონტინენტს 4 წლის შემდეგ, მაგრამ დღეს 2015-ჯერ რომ დახედო რუკას, ნახავ, რომ შვედეთსა და ნორვეგიას შორის, მხოლოდ შვედეთისა და ნორვეგიის საზღვარი მდებარობს.

ეს მაინც არ არის მთავარი. მთავარი ისაა, რომ ოპოზიცია და ექსპერტები ჩააცივდნენ სააკაშვილის მიერ დასახელებულ საკრალულ თარიღს, თითებზე დაითვალეს, ვიქნებით თუ არა 2015 წელს 5 მილიონი და ნიშნის მოგებით დაასკვნეს - სააკაშვილი კვლავ დემაგოგობსო.

არადა, ნებისმიერ პრეზიდენტთან თარიღებზე დავა ისეთივე უმადური საქმეა, მსაჯს მატჩის შემდეგ პენალტის დანიშვნა რომ მოსთხოვო. იგივე სააკაშვილის 2006 წლის სიტყვას თუ გავიხსენებთ, - დღეს საქართველოში რძისა და კისელის შადრევნები უნდა ჩქეფდეს და გზებზე ნატოს ემბლემიანი ფუმფულა კურდღლები უნდა დახტოდნენ, ყვითელი ავტობუსები კი თბილისი-სოხუმის რეისებს ასრულებდნენ.

თუმცა, სავარაუდოდ, 2015 წელზე სააკაშვილს ყურადღება ტყუილად არ გაუმახვილებია. მანამდე მოვა 2013 წელი, როდესაც პრეზიდენტმა ან "მუბარაქიზაცია" უნდა აირჩიოს და დარჩეს ქვეყნის პირველ პირად იმ პირობით, რომ დასავლეთისთვის მისაღები იქნება, ან "პუტინიზაცია", როდესაც პრეზიდენტის სავარძელში დროებით "მინი მიშა" უნდა ჩასვა.

ჯერჯერობით ყველაფერი "პუტინიზაციისკენ" მიდის. ალბათ, 2013 წლისთვის განხორციელდება ხელისუფლებაში დიდი როქი. Hჰოდა, თუ ქვეყანაში მძიმე პროცესები გაგრძელდა, პრემიერ სააკაშვილს შეუძლია თავისუფლად დაადანაშაულოს პრეზიდენტი "მინი მიშა", რომ სწორედ მან ჩაუშალა ქვეყნის მოდერნიზაციის გეგმა, რომელიც 2015 წლისთვის უნდა დასრულებულიყო, გადაუხვია "დიდი მიშას" გეგმას და ა.შ. ამის შემდეგ, ერთი ნაბიჯია რიგგარეშე არჩევნებამდე, ანუ სააკაშვილის მომდევნო 10-წლიან ვადამდე.

ხოლო თუ მოხდა სასწაული (რაც ძალიან გვინდა) და 10 პროცენტით მაინც ახდა ის, რაც სააკაშვილმა პარლამენტში "იწინასწარმეტყველა", რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი მიეწერება ბრძენ და დიად ბელადს, რომელიც პრეზიდენტი აღარ არის, მაგრამ მისი გეგმა კვლავ მუშაობს.

ისე, ნუ ვიჩქარებთ - სააკაშვილი 2013 წლამდე კიდევ ორჯერ უნდა გამოვიდეს პარლამენტში და, შესაძლოა, ისეთი პროგნოზები გააკეთოს, რომ მრავალტანჯული ქართული პოლიტიკა კიდევ ერთხელ დადგეს თავდაყირა.



http://www.kvirispalitra.ge/politic/6714-2015-.html
kote-1962
Египет может изменить мировые моральные принципы
("Edmonton Journal", Канада)

17/02/201100:22

Миллионы тех, кто увлеченно следил за захватывающей драмой в Египте, которая разыгрывалась на мировых экранах, сейчас терзаемы большими вопросами.


Что это означает? Что будет дальше?


Однако даже самые циничные и самые оптимистичные сходятся в одном: у египетской революции есть потенциал, чтобы все изменить.


Мы видели народную мощь и ранее: мирное свержение британского правления Ганди, кровавая казнь Чаушеску в Румынии, внезапное падение Берлинской стены.


Однако это было тогда - тогда новости появлялись с задержкой, опосредованно, фильтрованные редакционной политикой газет, телерадиовещательных компаний и, зачастую, правительств.


Новости с площади Тахрир совершенно, разительно другие; они моментальные, нефильтрованные и неконтролируемые, даже там, где правительства предпринимают отчаянные попытки их подавлять.


Все тоталитарные режимы, исторически поддерживающие власть путем контроля над распространением информации, получили предупреждение.


Мировая деревня – в которой нет секретов, где каждый может узнать все о каждом, – уже здесь.


Египет продемонстрировал, что сила народа, когда отчаяние и смирение сменяются бесстрашной решимостью, имеет первостепенное значение.


Это не было толпой, доведенной до крайности страстью или ненавистью. Революционеры решительно действовали, пресекая относительно малое количество проявлений мародерства и беззакония.

Очевидно лишенные лидера, по большей части молодые, египтяне были движимы моральными принципами, которые казались глубоко укоренившимися в духе их бунта и в их сердцах.

Есть ли у событий в Египте потенциал, чтобы изменить моральные принципы мира?

Влияние на тоталитарные режимы на Ближнем Востоке уже начинает проявляться.

Короли и диктаторы карабкаются в попытке провести реформы с целью спасти режим. Однако более неуловимым, и более глубоким, является влияние на лидеров западных демократий, которые исторически поддерживали диктаторов во имя сохранения стабильности.

Во все более прозрачном цифровом мире мы видим влияние на американского президента Барака Обаму; он ходит по краю в попытке найти равновесие между поддержкой демократии и отказом от долговременных отношений с мировым ассортиментом диктаторов.

Граница между корыстным прагматизмом и высокими идеалами, которые должны вдохновлять западную демократию, неуловима.

Это критический момент в истории, однако не только для египтян, которые, как большинство из нас в глубине души надеется, все утрясут. Это фактор, изменяющий расклад игры для всего так называемого свободного мира, который теперь должен заново изобрести свою внешнюю политику, причем быстро.

Невозможно называть себя демократией и при этом финансировать диктаторов.

Если принципиальная, четкая, практически ненасильственная революция может опрокинуть поколения жестоких репрессий, может ли что-то меньшее, чем идеалы египетских улиц, быть приемлемым для бедного и лишенного права голоса мирового большинства?

Из всех людей мы, северные американцы, лучше всех знаем, насколько несовершенной и неприятной может быть демократия.

Однако менее чем за три недели юные египетские патриоты подняли планку демократических ожиданий.
http://inosmi.ru/asia/20110217/166585031.html

© ИноСМИ.ru 2000-2009
kote-1962
17 февраля 2011 г.
Обзор прессы | InoPressa: тема дня
Вашингтон расшатывает иранский режим - Москва боится перемен

Политическая турбулентность, охватившая Ближний Восток и Северную Африку, ставит серьезные проблемы перед мировыми державами: США стремятся сбалансировать американские стратегические интересы с демократическими требованиями протестующих, Россия предостерегает от радикальных призывов. Так, смена режима в Тегеране имела бы для России фатальные последствия, полагают обозреватели.

В то время как во всем арабском мире бурлил народный гнев, в Иране на протяжении нескольких недель царила тишина. Однако в понедельник десятки, а по некоторым оценкам, сотни тысяч иранцев вышли на улицы, пишет Berliner Zeitung. "Под ударами дубинок и в клубах слезоточивого газа они требовали той же свободы, которой добились тунисцы и египтяне. Эти протесты стали самыми масштабными со времен подавления демонстраций в 2009 году", - сообщает корреспондент.

И государственные, и религиозные лидеры Ирана заявили, что восстание в Египте - порождение иранской исламской революции 1979 года. "Иранская оппозиция, в свою очередь, увидела шанс для себя: оба экс-кандидата в президенты - Мир-Хосейн Мусави и Мехди Каруби - объявили о проведении демонстрации в центре Тегерана в знак солидарности с мужественными жителями Туниса и Египта. Иранское руководство демонстрацию тут же запретило, а экс-кандидатов поместило под домашний арест".

Несмотря на то что Ахмадинежад опирается на КСИР, военизированные отряды "Басидж" и поддержку бедных слоев населения, экономическая ситуация в республике оставляет желать лучшего, говорится в статье. Уровень безработицы и инфляции растет, а каждый четвертый иранец живет за чертой бедности. Немаловажным фактором обозреватель называет притязания Тегерана на роль ведущей силы в арабском мире - но те же претензии есть у Египта, а после смещения египетского президента ситуация может измениться, полагает издание.

Министр иностранных дел России Сергей Лавров во время визита в Лондон настоятельно предостерег иностранные государства от поддержки противников президента Махмуда Ахмадинежада советами, которые носят радикальный характер, говорится в статье Эльке Виндиш в Der Tagesspiegel. Повод для этого демарша дала Хиллари Клинтон, призвавшая иранский народ последовать примеру Египта и Туниса.

"Главным образом из боязни смены режима в Тегеране Москва противится тому, чтобы наказать Исламскую республику введением новых санкций", - продолжает автор статьи: Лавров говорит, что они "задушат" иранскую экономику и расплачиваться придется населению. "При этом российско-иранские отношения трудно назвать безоблачными. Москва боится, что в лице Тегерана еще одно государство нелегально присоединится к клубу ядерных держав, а полюбовное деление богатого нефтью и газом Каспийского моря годами топчется на месте - прежде всего из-за сопротивления Ирана". Россия с опаской следит за попыткой Тегерана вновь играть в Каспийском регионе роль великой державы - статус, на который претендует сама Москва.

Смена режима в Тегеране имела бы для России фатальные последствия, утверждает автор статьи. Если к власти придут проамериканские силы, то с российской точки зрения рано или поздно их вашингтонские крестные начнут настаивать на экспорте революции в центральноазиатские республики бывшего Советского Союза и влияние Москвы в регионе может свестись к нулю, заключает Эльке Виндиш.

В других сегодняшних публикациях мировых СМИ обсуждается вопрос, насколько можно было предвидеть волнения в арабском мире.

Президент Обама в августе прошлого года поручил советникам написать секретный доклад о нестабильности в арабском мире, и те пришли к заключению, что в отсутствие всеобъемлющих политических изменений страны от Бахрейна до Йемена готовы к народному бунту, пишет The New York Times. По словам чиновников администрации, доклад, известный как Presidential Study Directive, выявлял возможные горячие точки, особенно в Египте, и требовал предложений о том, как администрация могла бы добиться потенциальных изменений в странах с авторитарными правителями, которые являются ценными союзниками США.

Чиновники утверждают, что уже в этом документе ставился вопрос, как сбалансировать американские стратегические интересы и стремление избежать роста нестабильности с демократическими требованиями протестующих, говорится в статье.

В статье для The Financial Times президент консалтинговой компании Eurasia Group Иэн Бреммер рассказывает о предложенной им в 2006 году концепции J-образной кривой применительно к политической турбулентности, охватившей в последнее время Ближний Восток и Северную Африку.

"Никто не мог предвидеть, что смерть торговца овощами из Туниса вызовет бунты по всему Ближнему Востоку и поставит под угрозу режимы от Ливии до Ирана. Но сколь бы хаотичной ни казалась эта ударная волна, она на самом деле является лишь очередным примером мощного политического феномена: J-образной кривой, или падения стабильности при переходе государств от закрытого общества к открытому. Некоторые правительства, как, например, в ЮАР после падения режима апартеида, выдерживают этот переходный период. Другие - Советский Союз, Иран при шахе и бывшая Югославия - не выдерживают", - пишет автор.

Подробно изложив свою теорию, Бреммер делает вывод: "Если правительства таких стран, как Египет, ослабят хватку, дабы подстегнуть экономический рост, они рискуют получить резкие социально-политические потрясения. Но если они будут сохранять замкнутость, это резко ограничит их экономический потенциал в обеспечении благосостояния, от которого будет зависеть их политическая легитимность в долгосрочной перспективе. А это тоже создает нестабильность".

http://www.inopressa.ru/article/17Feb2011/...iran_egypt.html
kote-1962
17-02-2011 ტაჰრირი ახლოაღმოსავლურად

სიტყვა „ტაჰრირი“ არაბულიდან ითარგმნება, როგორც „გათავისუფლება“. ეს სიმბოლური სახელწოდების მოედანი ქაიროში, საბედისწერო გახდა ეგვიპტის პრეზიდენტ ჰოსნი მუბარაქისთვის. მისი გადადგომიდან ცოტა ხანში ტაჰრირის მოედანი ისევ საპროტესტო მიტინგების ტალღამ მოიცვა.



დემონსტრანტები, არც მეტი, არც ნაკლები, ისევ პრეზიდენტის, ამჯერად აბდალ სალეხის გადადგომას ითხოვენ. სანამ იმის გარკვევას დაიწყებთ, როდის აირჩიეს ან დანიშნეს ეგვიპტეში ახალი პრეზიდენტი, გეტყვით, რომ აბდალ სალეხი იემენის პრეზიდენტია, ხოლო მისი გადაყენების მოთხოვნით აქციები სწორედ ამ ქვეყნის დედაქალაქის – სანას მთავარ მოედანზე მიმდინარეობს, რომელსაც ასევე ტაჰრირის მოედანი ჰქვია...



წინა კვირის ბოლოს, სანას ტაჰრირზე ,იემენის პოლიცია მომიტინგეებს დაერია. ეს მაშინ მოხდა, როცა დემონსტრანტებმა იემენში ეგვიპტის საელჩოსკენ დაძვრა დააპირეს. სამართალდამცველებმა მათ საელჩოსთან მიახლოების საშუალება არ მისცეს. ერთერთი ცნობით, ტაჰრირის მოედანზე ხელისუფლების მომხრეები ავტობუსებით მიიყვანეს. მათ დაარბიეს ე.წ. კარვების ქალაქი, სადაც დაახლოებით 5 ათასი კაცი იყო შეკრებილი.



იემენის პრეზიდენტი, აბდალ სალეხი, ხელისუფლების სათავეში 1978 წლიდან იმყოფება. ეგვიპტეში სახალხო მღელვარების დღეებში სალეხმა განაცხადა, რომ არჩევნებში კიდევ ერთხელ მონაწილეობას აღარ აპირებს და 2013 წელს ხელისუფლებიდან საბოლოოდ წასვლას გეგმავს.



სახალხო მღელვარებამ მოიცვა ალჟირიც. დედაქალაქში, რომლის სახელწოდება ქვეყნის დასახელების იდენტურია, დაახლოებით 10 ათასი ადამიანი ქუჩაში გამოვიდა, თუმცა, პოლიციასთან მასობრივი შეტაკებები არ მომხდარა. ოპოზიციის აქტივისტების მიერ მოწყობილ აქციებზე მთავარი მოთხოვნა დემოკრატიული რეფორმების გატარება იყო. ალჟირის ქუჩებში გაისმოდა შეძახილები „არა – პოლიციურ სახელმწიფოს!“ სხვადასხვა წყაროს ცნობით, საპროტესტო აქციების ჩატარების ადგილებში დილიდან 26 ათასზე მეტი პოლიციელი გადაანაწილეს.



ალჟირის პრეზიდენტი, აბდელაზიზ ბუტეფლიკა მოსახლეობას პოლიტიკური რეფორმების ჩატარებას 2 თებერვალს დაპირდა, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ეგვიპტეში საპროტესტო აქციები მიმდინარეობდა. ბუტეფლიკა ქვეყანას 1999 წლიდან მართავს. 2008 წელს ალჟირის კონსტიტუციაში შესწორება შევიდა, რომლის თანახმადაც პრეზიდენტს შეუძლია, ზედიზედ იმდენჯერ იყაროს კენჭი ამ თანამდებობაზე, რამდენჯერაც თვითონ მოისურვებს.



ბევრად უფრო სერიოზული სიტუაციაა ბაჰრეინში. როგორც „ფრანს პრესი“ იუწყება, ქვეყნის დედაქალაქ – მანამაში პოლიციასა და დემონსტრანტებს შორის შეტაკების შედეგად დაღუპული მოქალაქეების რიცხვი, უკვე ოთხამდე გაიზარდა.



მანამის ცენტრში, დემონსტრანტების მიერ გამართულ „კარვების ქალაქზე“ თავდასხმა გვიან ღამით მოხდა. შეტაკების დროს, პოლიციამ რეზინის ტყვიები გამოიყენა. მომიტინგეები ბაჰრეინში ამ შეტაკებამდეც დაიღუპნენ. საერთო ჯამში, ამ ქვეყანაში, დემონსტრანტებისა და პოლიციელების შეტაკებამ ექვსი ადამიანი იმსხვერპლა.



პირველივე დღეებში, ორი დემონსტრანტის დაღუპვის შემდეგ ქვეყნის მეფემ, ჰამად ბენ ალ–ხალიფამ გარდაცვლილთა ოჯახებს მიუსამძიმრა, ბაჰრეინის შინაგან საქმეთა მინისტრმა კი გამოძიების დაწყება ბრძანა. რამდენიმე დღეში,დემონსტრანტების მკვლელობაში ეჭმიტანილი ორი პოლიციელი დააკავეს. ბაჰრეინში მღელვარება 14 თებერვალს დაიწყო. მომიტინგეები მუსლიმთა შიიტურ უმრავლესობას მიეკუთვნებიან, მაშინ როცა ქვეყნის ხელისუფლების ელიტა სუნიტური უმცირესობისგან შედგება.



ბაჰრეინის ქუჩებში გამოსული ხალხი, ახალი კონსტიტუციის მიღებას, პრემიერ–მინისტრის პოსტის შემოღებას და ამ თანამდებობაზე პირის არჩევის შესაძლებლობას, პოლიტპატიმრების გათავისუფლებას და ციხეებში ადამიანთა წამების შეწყვეტას ითხოვს. დემონსტრანტების უკმაყოფილებას ისიც იწვევს, რომ პარლამენტის ზედა პალატის წევრები მეფის მიერ ინიშნებიან.



გუშინ, მასობრივი გამოსვლები ლიბანშიც დაიწყო. მომიტინგეებსა და პოლიციელებს შორის, სასტიკი შეტაკება ლიბანის აღმოსავლეთით მდებარე ქალაქ ბენღაზაში მოხდა. მოქალაქეები იურისტისა და ადამიანის უფლებათა დამცველის, ფახთი ტერბილას დაკავებამ გააღიზიანა და ისინი ბენღაზას ადმინისტრაციის შენობასთან შეიკრიბნენ. როგორც ლიბანის ერთერთი გაზეთი იუწყება, მომიტინგეებსა და პოლიციელებს შორის შეტაკება სწორედ იქ მოხდა.



ამავე გაზეთის ცნობით, ისმოდა მოწოდებები ხელისუფლების დამხობისკენ. მომიტინგეებმა, რომელთა რიცხვი 600 აჭარბებდა, პოლიციელებს ქვები და ალმოდებული ბოთლები დაუშინეს. არეულობის შედეგად 14 ადამიანი დაშავდა, მათ შორის 10 პოლიციელია. როგორც არაბულ ტელეკომპანია „ალ ჯაზირას“ ლიბანელმა მწერალმა და პუბლიცისტმა, იდრის ალ–მესმარიმ სატელეფონო საუბარში უთხრა, პოლიციელებმა და სპეცრაზმელებმა მომიტინგეები ცრემლსადენი გაზისა და ცხელი წყლის ჭავლის გამოყენებით დაარბიეს.



ერთერთი ინფორმაციით, ამ საუბრიდან ცოტა ხანში ლიბანელი მწერალი დააპატიმრეს. ლიბანის ხელისუფლებას სათავეში, ჯერ კიდევ 1969 წელს, რევოლუციის შედეგად მოსული მუამორ კადაფი უდგას. მის წინააღმდეგ საპროტესტო გამოსვლები, ქალაქ ბენღაზაში მანამდეც არაერთხელ ჩატარებულა, თუმცა, მათ პოლიცია ძალისმიერი მეთოდების გამოყენებით ახშობდა. ეგვიპტესა და ახლო აღმოსავლეთის სხვა ქვეყნებში მიმდინარე მოვლენებმა, როგორც ჩანს, კადაფიც ჩააფიქრა: უახლოეს დღეებში ციხეებიდან 110 პატიმრის გათავისუფლება იგეგმება. ერთერთი ვერსიით, მათ შორის იქნება ფახთი ტერბილაც, რომლის გათავისუფლებასაც ასე დაჟინებით ითხოვდნენ მომიტინგეები.



ამ ღონისძიებების მიუხედავად, ოპოზიციის წარმომადგენლები უკანდახევას არ აპირებენ და კადაფისთვის „მრისხანების დღის“ მოწყობას ხუთშაბათს გეგმავენ.

რამდენიმე დღეა, მასობრივი გამოსვლებია ირანშიც, სადაც ასევე მოხდა რამდენიმე შეტაკება პოლიციელებსა და მომიტინგეებს შორის. მასობრივი გამოსვლების დაგეგმვისთვის ხელის შეშლის მიზნით, თეირანში, ამ დროისთვის გამორთულია მობილური კავშირგაბმულობა და ინტერნეტი.

ლაშა ბერულავა



http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=3213
kote-1962
Facebook-ი აჯანყებებში საკუთარ როლზე დუმს

18-02-2011

რადგან Facebook-მა წამყვანი როლი ითამაშა აჯანყებებში, რომლებსაც ტუნისსა და ეგვიპტეში ხელისუფლების დამხობა მოჰყვა, შეიძლებოდა იმის წარმოდგენა, რომ კომპანიის ხელმძღვანელობა ამ ისტორიული მომენტით ისარგებლებდა, რათა საკუთარი ქსელი დემოკრატიული ცვლილებების ლოკომოტივად წარმოეჩინა. თუმცა, მას ამაზე საუბარიც კი არ სურს.

ახალო აღმოსავლეთში აჯანყებების შემდეგ ეს მედია გიგანტი სხვადასხვა მხრიდან ზეწოლას განიცდის. მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული სოციალური ქსელი საპროტესტო გამოსვლების ორგანიზატორი აქტივისტების ხელში ინფორმაციის გაცვლის ერთ-ერთ ძირითად ინტრუმენტად იქცა, მას არ სურს, რომ მიკერძოებულად და ცალმხრივად მიიჩნიონ.

Facebook-ი შიშობს, რომ ზოგიერთი ქვეყანა, მაგალითად ისეთი როგორიცაა სირია, სადაც კომპანიამ სულ ახლახანს განამტკიცა საკუთარი პოზიციები, მის გამოყენებაზე შეზღუდვებს დააწესებს, ან ქსელის მომხმარებლების თვლათვალს დაიწყებს. ამის თაობაზე კომპანიის ზოგიერთი ხელმძღვანელი მხოლოდ ანონიმურად საუბრობს, რადგან ეს Facebook -ის შიდა საქმეა.

გარდა ამისა, Facebook -ს არ სურს მისი მტკიცე და ურყევი პოლიტიკის შეცვლა, რომლის თანახმად მომხმარებელები ქსელში თავიანთი ნამდვილი სახელებით უნდა დარეგისტრირდნენ. კომპანია აცხადებს, რომ ასეთი მოთხოვნა მომხმარებლებს თაღლითობისა და მოტყუებისგან იცავს. თუმცა, ზოგიერთი უფლებადამცველი აცხადებს, რომ ეს მოთხოვნა ბევრ ადამიანს საფრთხეს უქმნის ხელისუფლებების მხრიდან, რომლებიც განსხვავებული აზრის ჩახშობას ცდილობენ. მათ შორის არის სიუზანა ვილა, არაკომეციული ორგანიზაცია Movements.org-ის შინაარსისა და მომხმარებლებთან ურთიერთობის დირექტორი. ორგანიზაცია ქსელურ აქტივისტებს რესურსებს აწვდის.

„ადამიანებს სურთ ამ პლატფორმის პოლიტიკური მობილიზაციისთვის გამოყენება, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს მათი უსაფრთხოების უზრუნველყოფის მნიშვნელობას“, – ამბობს იგი.

ამ წესების გათვალისწინებით, Facebook-მა ნოემბერში დახურა ერთ-ერთი ყველაზე საპროტესტო გვერდი ეგვიპტეში, რადგან Google-ის ერთ-ერთმა მენეჯერმა ვაილ გონიმმა, რომელიც აჯანყების სიმბოლოდ იქცა, პროფილის შექმნის მიზნით გვერდის ერთ-ერთ ადმინისტრატორად ფსევდონიმი გამოიყენა, რაც Facebook-ის მომსახურების წესებს აღრვევს.

ხოლო იმის გამო, რომ ეგვიპტეში საგანგებო მდგომარეობა მოქმედებს, რომელიც სიტყვის თავისუფლებას ზღუდავს, გონიმს შეიძლება საფრთხე შეექმნა არამხოლოდ საკუთარი თავისთვის, არამედ სხვა ორგანიზატორებისთვისაც, თუკი მას იმ პერიოდში მიაგნებდნენ. გვერდის ხელახლა ამუშავებისთვის აქტივისტები სხვა ადმინისტრატორის პოვნას შეეცადნენ. ხოლო როდესაც ეგვიპტის ხელისუფლებამ საბოლოოდ გაარკვია ის თუ რა როლს თამაშობდა გონიმი Facebook-ის მუშაობაში, რომელმაც ხელი შეიწყო საპროტესტო აქციების დაწყებას ტაჰრირის მოედანზე, ის 12 დღით ციხეში ჩასვეს.

გასულ კვირაში დემოკრატმა სენატორმა რიჩარდ დურბინმა (ილინოისის შტატი) Facebook-ს მოუწოდა მიიღოს „სწრაფი და ხელშესაღები ზომები“ იმ დემოკრატიული აქტივისტებისა და უფლებადამცველების დასაცავად, რომლებიც ამ სოციალური ქსელის მომსახურებით სარგებლობენ, ასევე გადაწყვიტოს პრობლემა, რომელიც დაკავშირებულია იმასთან, რომ მომხმარებლებს ფსევდონიმის გამოყენება არ შეუძლიათ.

Facebook-ის ხელმძღვანელის მარკ ცუკერბერგის სახელზე დაწერილ წერილში დურბინმა განაცხადა, რომ ბოლოდროინდელმა მოვლენებმა ეგვიპტესა და ტუნისში ცხადყო სოციალური ქსელების ხარვეზები და უპირატესობები დემოკრატიისთვის მებრძოლთა და უფლებადამცველებისთვის. „მე ის მაწუხებს, რომ კომპანიას ადამიანის უფლებების დაცვის საკმარისი გარანტიები არ აქვს, და რეპრესიულ რეჟიმებს მისი გამოყენება შეუძლიათ“, – აცხადებს იგი.

Facebook-ის ვიცე-პრეზიდენტმა გლობალური კომუნიკაციების, საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და მარკეტინგის საკითხებში ელიოტ შრეიჯმა უარი თქვა ესაუბრა მისი კომპანიის როლზე ცოტახნისწინანდელ არეულობებში და იმაზე, თუ როგორ გავლენას მოახდენს ეს კომპანიის საქმიანობაზე.

თავის მოკლე კომენტარში მან განაცხადა: „ჩვენ იმის მოწმენი გავხდით, რომ ყველა ასაკის მამაცი ადამიანი გაერთიანდა საკუთარ ქვეყანაში სერიოზული ცვლილებებისთვის ბრძოლაში. რა თქმა უნდა, ტექნოლოგიები მათ ძალისხმევაში სერიოზული ინსტრუმენტი გახდა, მაგრამ მიგვაჩნია, რომ აქ მთავარი – მათი სიმამაცე და სიმტკიცეა“.

ტუნისსა და ეგვიპტეში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს ასევე YouTube-მა და Twitter-მა, განსაკუთრებით პროტესტის პირველ დღეებში. მაგრამ ეგვიპტეში ყველაზე მეტად Facebook -ს იყენებდნენ – თავიდან პოლიციის სისასტიკეებზე ინფორმაციის გაცვლის, ხოლო შემდეგ „ონლაინ“ თანამეგობრობის შესაქმნელად, რომელსაც შემდგომ მობილიზაცია გაუკეთდა და 25 იანვარს ეს ადამიანები საპროტესტო აქციებს შეუერთდნენ.

ბოლო კვირებში Facebook -ში გაჩნდა გვერდები და ჯგუფები, რომლებიც საპროტესტო მასების მობილიზებას ცდილობენ ალჟირში, ბაჰრეინში, მაროკოსა და სირიაში. პროტესტის გავრცელების საშუალებად გამოიყენება ასევე Twitter-ის ბლოგები Hashtag. რამდენიმე დღის წინ ის აქტიურად ამუშავდა ალჟირსა და ბაჰრეინში, ხოლო ორშაბათს ირანსა და იემენში.

„ეს წარმოუდგენელი გამოწვევაა და ამავდროულად უზარმაზარი შანსი Facebook-ის, Twitter -ის და Google-სთვის“, – ამბობს ჰარვარდის უნივერსიტეტთან არსებული ბერკმანის ცენტრის „ინტერნეტი და საზოგადოება“ უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი ეტან ცუკერმანი, რომელიც განვითარებად ქვეყნებში ახალი ტექნოლოგიებისა და მედიის გამოყენების პროექტებზე მუშაობს. „Facebook-ისთვის ეს ყველაზე რთული გამოწვევაა. ამ კომპანიას აქტივისტების მხრიდან მისი პლატფორმის გამოყენებასთან დაკავშირებით საკმაოდ არაერთგვაროვანი დამოკიდებულება აქვს“.

Vodafone-ისა და სხვა ტელესაკომუნიკაციო კომპანიებისთვის, რომლებსაც ამა თუ იმ ქვეყანაში მუშაობისთვის კონტრაქტები და ლიცენზიები სჭირდებათ, Facebook და სხვა სოციალური ქსელები მთელს მსოფლიოში ფართოდაა გავრცელებული და ყველასთვის ხელმისაწვდომია (თუ არ ჩავთვლით, ჩინეთს, საუდის არაბეთს და ირანს, რომლებიც ზღუდავენ მათზე ხელმისაწვდომობას). ისინი უზრუნველყოფენ ინფორმაციის თავისუფალ ნაკადს ყველასთვის, ვისაც ინტერნეტზე ხელი მიუწვდება.

სამშაბათს, აშშ-ს სახელმწიფო მდივანი ჰილარი კლინტონი სიტყვით გამოსვლას გეგმავს, სადაც ის კიდევ ერთხელ გაუსვამს ხაზს იმას, რომ ინტერნეტის თავისუფლება განუყოფელი უფლებაა. ბოლო კვირებში სახელმწიფო დეპარტამენტი Twitter -ის საშუალებით ახალ ამბებს არაბულ ენაზე ავრცელებს, შაბათ-კვირას მათ ინფორმაციის გავრცელება ფარსიზეც დაიწყეს.

ცუკერმანის თქმით, Google-ის კუთვნილი Twitter და YouTube დიდი მონდომებით უჭერს მხარს აქტივისტებს და მათ გამოსვლებს.

როდესაც ეგვიპტეში ინტერნეტი გათიშეს, Google და Twitter პროტესტანტებს აქტიურად ეხმარებოდა, შექმნა რა ახალი სერვისი speak2tweet , რომელიც ადამიანებს ხმოვანი შეტყობინებების დატოვებაში ეხმარებოდა, რომლებიც შემდეგ Twitter-ის ინფორმაციის განახლების სახით ფაილებში იწერება. Twitter-ის ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა ბიზ სთოუნმა ეს შესაძლებლობა იმ პოზიტიური გლობალური ეფექტის ხაზგასასმელად გამოიყენა, რომელიც ინფორმაციის ღიად გაცვლის საშუალებაა.

როდესაც ეგვიპტეში ინტერნეტი დაბრუნდა, YouTube-მა ახალი ამბების შეგროვებისა და შენახვის სერვისთან Storyful-თან ერთად ის ათასობით ვიდეორგოლი გამოიყენა, რომელსაც ტაჰრირის მოედანზე დემონსტრანტები იღებდნენ, რათა ადამიანებისთვის ინფორმაციის სწრაფი მიღებისა და გაცვლის საშუალება მიეცათ თავიანთი პოლიტიკური ახალი ამბების არხზე CitizenTube.

წელს Facebook-მა გარკვეული ნაბიჯები გადადგა საპროტესტო მოძრაობის მონაწილეთა დასახმარებლად ტუნისში, სადაც ხელისუფლებამ ამ სოციალურ ქსელში ადგილობრივი პაროლების გასარკვევად ვირუსი გამოიყენა. კომპანიამ Facebook -ის ნაკადი ტუნისიდან გადაამისამართა და იანვარში მისი 550 მილიონი მომხმარებლის ინტერესებიდან გამომდინარე უსაფრთხოების ზომების სრულყოფისთვის ახალი მარშრუტი აამოქმედა. ამავდროულად ის შეეცადა ეს ნაბიჯი წარმოეჩინა, როგორც უსაფრთხოების პრობლემის ტექნიკური გადაწყვეტა. ტუნისში Facebook-ს დაახლოებით ორი მილიონი მომხმარებელი ჰყავს, ეგვიპტეში – ხუთი მილიონი.

Facebook-ის პრესმდივნმა დები ფროსტმა განაცხადა, რომ კომპანია არ აპირებს კლიენტებისთვის მოთხოვნის შეცვლას გამოიყენონ ნამდვილი სახელები. მისი თქმით, ეს ზრდის პასუხისმგებლობას და უკეთ უზრუნველყოფს უსაფრთხოებას.

„ნდობა, რომელსაც ადამიანები გვიცხადებენ, Facebook-ის მუშაობის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია“, – ამბობს ის და ხაზს უსვამს იმას, რომ კომპანია მიესალმება დურბინთან და სხვა ისეთ ადამიანებთან დისკუსიას, რომლებიც ამ საქმისადმი ინტერესს ამჟღავნებენ. „როგორც ეს ტუნისში საფრთხეებზე ჩვენმა პასუხმა აჩვენა, ჩვენ ძალიან სერიოზულად ვეკიდებით ამ ნდობას, და ყოველდღე აქტიურად ვმუშაობთ იმაზე, რომ დავიცვათ ადამიანები“.

დურბინმა მოუწოდა Facebook-ს შეუერთდეს 2008 წელს შექმნილ „გლობალურ ქსელურ ინიციატივას“, რომელიც ტექნოლოგიური კომპანიების მოქმედების ნებაყოფლობით კოდექსს წარმოადგენს. კოდექსიის მოთხოვნები კომპანიების მხრიდან ადამიანის უფლებების დაცვისთვის გარკვეული ზომების მიღებას ითვალისწინებს.

ორგანიზაცია Personal Democracy Forum-ის დამფუძნებელი ენდრიუ რასიეჟი ამბობს, რომ ადამიანებმა და კომპანიებმა, რომლებიც ახალ ტექნოლოგიებს ქმნიან, უფრო ღიად უნდა ისაუბრონ იმის შესახებ, თუ რა ინფორმაციას აგროვებენ, და რომ აუცილებელია მათი მხრიდან თანმიმდევრული პოლიტიკის შემუშავება, რომელიც მომხმარებლებს შესაძლებლობას აძლევს თავისუფლად შევიდნენ და გამოვიდნენ მათი მონამცემთა შეგროვების სისტემებიდან. „ჩვენ უნდა გვქონდეს უფლება დავიცვათ შენახული ინფორმაციის საიდუმლო ისევე მტკიცედ და აქტიურად, თითქოს ეს ჩვენი საკუთარი სახლი იყოს“, – აცხადებს იგი.

ჯენიფერ პრესტონი



the new york times



http://foreignpress.ge/?p=16490#more-16490the
kote-1962
ვინ აკონტროლებს რეკლამას მეტროში


ნინო კახიშვილი, მაია მეცხვარიშვილი



„ნეტგაზეთმა“ გამოიკვლია სქემა, თუ რა კავშირი აქვთ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის თავმჯდომარეს, სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“–ის გენერალურ დირექტორს, თავდაცვის ყოფილი მინისტრისა და საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის ახლო ნათესავებს კომპანიასთან, რომელიც თბილისის მუნიციპალურ ტრანსპორტში რეკლამის განთავსების ექსკლუზიური უფლებით სარგებლობს.

„ყოველდღე, 19:00 საათზე, ქართული სერიალი „ჟამი ყვავილობისა“ „რუსთავი 2“–ზე“, – სარეკლამო ბანერები ასეთი წარწერით თბილისის მეტროსადგურების დახრილი გვირაბების კედლებზე 2009 წლიდანაა გაკრული იმის მიუხედავად, რომ ტელეკომპანიამ ამ სერიალის ჩვენება 2009 წელსვე დაასრულა. დაზიანებული, ნახევრად დახეული ბანერების ქვეშ „რუსთავი 2“–ის სხვა, კოლუმბიური ტელესერიალის – „გზა დიდებისკენ“ სარეკლამო ბანერები ჩანს, რომლებიც, ასევე, მოუწოდებენ საზოგადოებას, რომ არ გამოტოვონ სერიალი „რუსთავი 2“–ზე.

თბილისის მეტროსადგურების დახრილ გვირაბში ერთი ბანერის ერთი თვით განთავსების ღირებულება 47.20 აშშ დოლარს შეადგენს. მეტროსადგურ „ვაგზლის მოედნის“ დახრილ გვირაბში უკვე ორ წელიწადზე მეტია, რაც „რუსთავი 2“–ის ტელესერიალის („ჟამი ყვავილობისა“) 24 სარეკლამო ბანერია განთავსებული. დადგენილი ტარიფის შესაბამისად, „რუსთავი 2“–ს ამ ბანერების განთავსებისთვის წელიწადში 13 593.6 აშშ დოლარი უნდა გადაეხადა, ორ წელიწადში კი – 27 187.2 აშშ დოლარი.

შპს „თბილისის მეტროს“ ადმინისტრაციაში აცხადებენ, რომ მეტროში რეკლამასთან დაკავშირებულ ნებისმიერ საკითხზე, მათ შორის, რეკლამიდან მიღებულ შემოსავლებზე, კომპანია „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგია“ პასუხისმგებელი.

შპს „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგის“ ოფისი თბილისში, ვაჟა–ფშაველას გამზ. #45–ში მდებარე შენობის მე–6 სართულზეა განთავსებული, ამავე შენობაშია სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“ (ტელევიზიის ნაწილი ერთი წლის წინ იქნა სხვა მისამართზე გადატანილი).

„ნეტგაზეთის“ შეკითხვაზე, იხდის თუ არა „რუსთავი 2“ მეტროს დახრილ გვირაბებში განთავსებული სარეკლამო ბანერების ფულს, შპს „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგის“ დირექტორმა, ალექსი იუკურიძემ გვიპასუხა:

„ეს ბანერები უკვე დაზიანებულია, ამიტომ რეკლამა აღარ გამოდის. თან, რეკლამა დახრილ გვირაბში არ შეუკვეთავს სხვას და ამიტომ ესენი აღარ ჩამოგვიხსნია. ისე, უახლოეს პერიოდში აუცილებლად ჩამოვხსნით“.




რეკლამა მეტროს დახრილ გვირაბში


თბილისის მერიის ოფიციალურ ვებ–გვერდზე, თბილისის მეტროს შესახებ არსებულ ინფორმაციაში, წერია, რომ „ტრანსპორტი, რომლის მეშვეობითაც ყოველდღიურად უამრავი ადამიანი გადაადგილდება, სარეკლამო ინფრასტრუქტურის განვითარების მტკიცე ბაზას წარმოადგენს. რეკლამის მეტროში განთავსებამ კი დამატებითი შემოსავლის წყარო განსაზღვრა, რაც ისევ მეტროპოლიტენის კეთილმოწყობას მოხმარდება.“

თბილისის მეტროში რეკლამის განთავსების გზით მიღებული შემოსავლების შესახებ ინფორმაციის მოპოვება პრაქტიკულად შეუძლებელია თბილისის მერიიდან, მიუხედავად იმისა, რომ სწორედ მერიის 100%–ანი წილით დაფუძნებული „თბილისის სატრანსპორტო კომპანიაა“ შპს „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგის“ 50%–ანი წილის მფლობელი. მერიაში აცხადებენ, რომ ამ ინფორმაციის მისაღებად შპს „თბილისის სატრანსპორტო კომპანიას“ უნდა მივმართოთ. „თბილისის სატრანსპორტო კომპანიიდან“ შპს „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგთან“ გადაგვამისამართეს. ინფორმაციას სარეკლამო შემოსავლების შესახებ არც ამ კომპანიაში იძლევიან.

„ნეტგაზეთმა“ მოიპოვა თბილისის მეტროში რეკლამის განთავსების ტარიფები. მეტროში სხვადასხვა ტიპის რეკლამის განთავსებაა შესაძლებელი, მათ შორის, მეტროსადგურის დახრილ გვირაბებში, ზედა და ქვედა ვესტიბიულებში, ბაქანზე, მეტროს ვაგონებში. ერთთვიანი რეკლამის შემთხვევაში ფასები 290–1400 აშშ დოლარის ფარგლებში მერყეობს. მსხვილი და გრძელვადიანი შემკვეთებისთვის გათვალისწინებულია ფასდაკლებები.

მაღაზიათა ქსელმა „TELEFON“–ი მეტროში სამთვიანი რეკლამისთვის 1700 აშშ დოლარი გადაიხადა. ამ კომპანიის სარეკლამო ბანერები მეტროს მატარებლების ვაგონების ფანჯრებზეა გაკრული.

თბილისის მეტროში, ძირითადად, რამდენიმე მსხვილი კომპანიის რეკლამას შეხვდებით, მათ შორისაა, კომპანია „ჯეოსელი“ (რომლის ბანერებიც, ასევე, მეტწილად დაზიანებულია სიძველისგან), მარნეულის სასურსათო ქარხანა, სააფთიაქო კომპანიები „პსპ“და „ავერსი“, სურსათის ახლადგახსნილი ჯიხურების ქსელი „ნუგეში“ და სხვა. თუმცა აღნიშნული კომპანიები სარეკლამო ხელშეკრულებების პირობებზე საუბარს გაურბიან. მეტროში, ასევე, შესაძლებელია სამთავრობო პროგრამების (მაგალითად, „კომპიუტერი ყველასთვის“) და იმ პროექტების რეკლამების ნახვა, რომლებიც საქართველოს პირველი ლედის პატრონაჟით ხორციელდებიან.

თბილისის მუნიციპალურ ტრანსპორტში, მათ შორის მეტროში, რეკლამის განთავსების ექსკლუზიური უფლება შპს „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგმა“ 2009 წლიდან მოიპოვა. მანამდე ამ უფლებით შპს „მაგი სტილი“ სარგებლობდა, შპს „თბილისის მეტროსთან“ 2006 წელს გაფორმებული შესაბამისი ხელშეკრულების საფუძველზე. თუმცა, როგორც ირკვევა, რეალურად ორივე კომპანია ერთი და იგივე ჯგუფის ხელშია, რომელიც საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის თავმჯდომარის ირაკლი ჩიქოვანისა და სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“–ის გენერალური დირექტორის გიორგი გეგეშიძის მიერ კონტროლდება.

შპს „მაგი სტილს“ „ნეტგაზეთის“ წარმომადგენელი კლიენტის სახელით დაუკავშირდა, რომელსაც მეტროში რეკლამის განთავსება სურდა. „მაგი სტილის“ წარმომადგენელმა გვითხრა, რომ მათი კომპანია უპრობლემოდ გაგვათავსებინებდა რეკლამას მეტროში. ამის შემდეგ ჩვენ მას „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგის“ თაობაზე ვკითხეთ, რაზეც ასეთი პასუხი მივიღეთ: „ეგ კომპანიაც ჩვენია“.

შპს „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგში“, რომელიც 2009 წლის 2 ოქტომბერს დაფუძნდა, 50%–ან წილს შპს „თბილისის სატრანსპორტო კომპანია“ ფლობს, 50%–ს კი – შპს „აუთდორ ტრანსპორტი“. „თბილისის სატრანსპორტო კომპანიის“ 100%–ანი წილის მფლობელი ქალაქ თბილისის მერიაა. შპს „აუთდორ ტრანსპორტი“ კი 100%–ანი წილით შპს „აუთდორ.ჯი“–მ დააფუძნა 2009 წლის 4 აგვისტოს.

თავის მხრივ, „აუთდორ.ჯი“ სამმა კომპანიამ დააფუძნა 2008 წლის 5 ივნისს: 70%–ან წილს ფლობს სს „ბლეკსტაილ მენეჯმენტ ინკ“, 10%–ანს – შპს „ჯეო ტეკი“ და 20%–ს – შპს „სამკუთხედი“. პირველი ორი კომპანიის დამფუძნებლების შესახებ ინფორმაცია არ იძებნება საქართველოს სამეწარმეო რეესტრში, რაც შეეხება შპს „სამკუთხედს“, ის 2006 წლის 21 მარტს 100%–ანი წილით გიორგი გეგეშიძემ დააფუძნა, რომელიც ამჟამად „რუსთავი 2“–ის გენერალური დირექტორი და მისი წინამორბედის – ირაკლი ჩიქოვანის (ჩიქოვანი ამჟამად საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის თავმჯდომარე) ბიზნეს–პარტნიორია.

„იურიდიულად ესენი არიან აბსოლუტურად სხვადასხვა სუბიექტები, მაგრამ მათი მფლობელობა მეტყველებს იმაზე, რომ შეიძლება აქ კორუფციულ გარიგებასთან გვქონდეს ადგილი,“ – ამბობს ‘საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის“ იურისტი თამარ კორძაია.

ირაკლი ჩიქოვანმა „რუსთავი 2“–ის გენერალური დირექტორის პოსტი 2009 წლის 16 ივნისს დატოვა, როდესაც ის საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის თავმჯდომარედ დაინიშნა. ამ თანამდებობაზე დანიშვნამდე რამდენიმე კვირით ადრე კი, „საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველოს“ 2008 წლის ანგარიშის თანახმად, მან „რუსთავი 2“–ის აქციების ის წილიც დათმო, რაც მან საკუთრებაში 2008 წლის ნოემბერში მიიღო.

ჩიქოვანმა თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია ბოლოს 2010 წლის 16 ივლისს შეავსო. აღნიშნულ დეკლარაციაში მას მითითებული აქვს, რომ არის რამდენიმე კერძო კომპანიის პარტნიორი, საიდანაც იღებს შემოსავლებს. მათ შორისაა, შპს „მაგი სტილი“.

შპს „მაგი სტილი“ 1996 წლის 19 თებერვალს დაფუძნდა ირაკლი ჩიქოვანის (ფლობს წილის 33.33%–ს), გიორგი გეგეშიძისა (ფლობს წილის 33.33%–ს) და გიორგი კურცხალიას (ფლობს წილის 33.34%–ს) მიერ.

ჩიქოვანი დეკლარაციაში მიუთითებს, რომ შპს „მაგი სტილიდან“ მან 2009 წლის 1 იანვრიდან 31 დეკემბრის ჩათვლით პერიოდში მიიღო 128 345.96 ლარის ოდენობის შემოსავალი, თუმცა უცნობია, აქედან რამდენი შეადგინა თბილისის მუნიციპალურ ტრანსპორტში, კერძოდ, მეტროში რეკლამის განთავსების გზით მიღებული მოგებიდან შემოსავალმა, რადგან შპს „მაგი სტილმა“ (სარეკლამო ბაზარზე საქმიანობის გარდა) ბოლო წლებში არაერთი უმსხვილესი სახელმიწფო დაკვეთა მიიღო (მათ შორის, ქუთაისში პარლამენტის მშენებლობა და სხვა).

„მეტროში რეკლამების შეკვეთებს ჩვენც ვიღებთ, მაგრამ მერე „მაგი სტილს“ ვუგზავნით, მაგათ აქვთ რეკლამაზე ექსკლუზივი. კი, ამბობენ, „აუთდორ ტრანსპორტ ედვერთაისინგი“ და „მაგი სტილი“ სხვადასხვა კომპანია არისო, მაგრამ ასე არ არის, ერთია ეგ. სახელმწიფომ მათ გადასცა ექსკლუზივი. ერთი მონოპოლისტია ბაზარზე, რომელიც ფასებს ადგენს. რეკლამის შოვნისთვის ჩვენ საკომისიოს გვაძლევენ“, –გვითხრა სარეკლამო კომპანია „პრომოუტერის“ წარმომადგენელმა. „პრომოუტერის“ მსგავსად, მეტროში რეკლამის მოზიდვის კუთხით „მაგი სტილთან“ და „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგთან“, ზემოთ აღწერილი სქემის შესაბამისად, თანამშრომლობენ სხვა წვრილი სარეკლამო კომპანიებიც.

„მაგი სტილის“ მფლობელებსა და „აუთდორ ტრანსპორტ–ედვერთაისინგს“ შორის კავშირები სხვა არხებითაც დასტურდება. მაგალითად, „აუთდორ ტრანსპორტ ედვერთაისინგის“ დირექტორი ალექსი იუკურიძე ირაკლი ჩიქოვანის მეზობელია. სამეზობლო ხაზი კი საქართველოს მთავრობის ყოფილი და მოქმედი მაღალჩინოსნების კვალზე გადის: მაგალითად, შპს „აუთდორ.ჯი“–სა და „სამკუთხედის“ (რომლებშიც მესაკუთრედ ირაკლი ჩიქოვანის პარტნიორი გიორგი გეგეშიძე გვევლინება) დირექტორი დიმიტრი ჩიქოვანია, რომელიც, თავის მხრივ, საქართველოს თავდაცვის ყოფილი მინისტრის დავით კეზერაშვილის ცოლის – სოფო ჩიქოვანის ძმაა და იმავდროულად, საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის გიგა ბოკერიას ცოლის დის – რუსუდან ჩერგოლეიშვილის მეზობელია; ჩერგოლეიშვილის ბიზნესპარტნიორი კი – სოფო ჩიქოვანი – ირაკლი ჩიქოვანისა და ალექსი იუკურიძის მეზობლად ცხოვრობს.

„თავისთავად, აქ აშკარად ჩანს, რომ ადგილი აქვს კერძო ინტერესების ლობირებას ამ თანამდებობის პირების მხრიდან, შეუძლებელია ასე, მეზობელს ენდო და ყველა ფირმაში თანამდებობის პირების ასეთი ახლობლები იყვნენ ჩართულები,“ – ამბობს „საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის“ იურისტი თამარ კორძაია.

მისივე თქმით, მიუხედავად იმისა, რომ „ასეთ ურთიერთობებში ძალიან მაღალი საეჭვოობის ხარისხია“, საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობით ეს დასაშვებია. არსებული კანონმდებლობით, თანამდებობის პირს ეკრძალება წილის ფლობა კომპანიაში, რომელზედაც მას, როგორც თანამდებობის პირს, აქვს ზედამხედველობის უფლება. სხვა შემთხვევაში, თანამდებობის პირზე ეს შეზღუდვა არ ვრცელდება.

http://netgazeti.ge/GE/47/News/4611/
kote-1962
არარსებული კულტურული პოლიტიკის პრობლემები საქართველოში [LIVE ჩანაწერი]

http://netgazeti.ge/GE/47/News/4602/
kote-1962
არც მწვადი დაწვა და არც შამფური [Live ჩანაწერი]

http://netgazeti.ge/GE/47/News/4580/
kote-1962
ვახტანგ კომახიძის ფილმი "ესაც ჩვენი მოგებული ომი" [Video]

http://netgazeti.ge/GE/47/News/4583/
kote-1962
საქართველოს მთავრობის მაღალჩინოსანთა სახლების ფოტოგამოფენა

ეკატერინე მამამთავრიშვილი



მოძრაობა ”არა”–მ საქართველოს მთავრობის წევრების სახლების ფოტოების გამოფენა მოაწყო. ფოტოგადაღება ერთი კვირის განმავლობაში მიმდინარეობდა. მოძრაობას ფოტოგრაფი არ დაუქირავებია და გადაღების პროცესს პირადად ”არა”–ს წევრები აწარმოებდნენ.

”ფოტოების უმეტესი ნაწილი ჩემი გადაღებულია. სახლების დაცვასთან ხშირად პრობლემა გვქონდა, რადგან არ ესმოდათ, რომ გადაღება ნებადართულია და რისი აღბეჭდვაც გვსურდა, საჯარო ინფორმაციაა”, - განაცხადა ”არა”–ს ლიდერმა ლევან ჩიტიძემ.

დღევანდელ გამოფენაზე ორგანიზაციამ წარმოადგინა ფოტოები, რომლებზეც, მათი თქმით, გამოსახულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარის კოტე კუბლაშვილის, საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის დავით ბაქრაძის, საქართველოს ყოფილი თავდაცვის მინისტრის დავით კეზერაშვილის, საქართველოს პარლამენტის უმრავლესობის ლიდერის პეტრე ცისკარიშვილის, საქართველოს საგარეო დაზვერვის სპეციალური სამსახურის უფროსის გელა ბეჟუაშვილისა და მისი ძმის – დავით ბეჟუაშვილის და სხვა მაღალჩინოსნების სახლები.

მოძრაობა მომავალშიც გააგრძელებს საქართველოს მაღალჩინოსანთა ბინების გადაღებას, ხოლო ფოტოგამოფენები ყოველ ორ კვირაში ერთხელ გაიმართება.

დავით ბაქრაძის სახლი





კოტე კუბლაშვილის სახლი




პეტრე ცისკარიშვილის სახლი





დავით კეზერაშვილის სახლი




http://netgazeti.ge/GE/47/News/4616/
kote-1962
სააკაშვილის თებერვალობები


ავტორი: მადლენა მაჭარაშვილი

18/02/2011 12:11



11 თებერვალს პარლამენტში სააკაშვილის მისვლის დრო კიდევ ერთხელ დადგა. პრეზიდენტის ამპლუაში მან პარლამენტს ანგარიში მეშვიდედ ჩააბარა.
საკანონმდებლო ორგანოში სააკაშვილის მეშვიდედ მისვლა მედიას პარლამენტართა რეკორდული ტაშითაც დაამახსოვრდება. თუ წინა გამოსვლების დროს პრეზიდენტს პარლამენტარები, საშუალოდ 15-18-ჯერ უკრავდნენ ტაშს, ამჯერად, ხმამაღალი ტაშით სიტყვა 30-ზე მეტჯერ შეაწყვეტინეს.

მიხეილ სააკაშვილმა ბოლო ანგარიში, წინა ანგარიშებისგან განსხვავებით, სოციალურ-ეკონომიკურ პრობლემებზე საუბრით დაიწყო და ისეთი სურათი დახატა, მსმენელთაგან ბევრმა გაიფიქრა, რომ პრეზიდენტს საკუთარი ანგარიშის ნაცვლად ტრიბუნასთან ოპოზიციის ლიდერის სიტყვა დაუდეს და ის მექანიკურად კითხულობდა. შემდეგ შეცდომა „გამოასწორა“ და მისთვის ჩვეული ოპტიმიზმით, 2015 წლის ბედნიერი და რევოლუციური ტემპით განვითარებული საქართველო დახატა. თუ პრეზიდენტს ვენდობით, სულ რაღაც ოთხი წელიწადი მოგვიწევს მოცდა, 2015 წელს კი შვეციისა და ჰოლანდიის მსგავს ქვეყანაში ვიცხოვრებთ.

პრეზიდენტის საპარლამენტო ანგარიში დებატების ნაწილში მაინც საინტერესო გამოვიდა. ოპოზიციური პარტიების წარმომადგენლებმა პრეზიდენტს შეძლებისდაგვარად „უმასპინძლეს“ - თორთლაძემ კეკლუცად მოიწონა თავი, ჩახვაძემ მსუბუქი უკმაყოფილება გამოთქვა, ქრისტიან-დემოკრატებმა კი სიტყვა ვეღარ მოზომეს და პრეზიდენტი გააბრაზეს...

ოპონენტების მოგერიება სააკაშვილს რომც არ ეცადა, საპარლამენტო უმრავლესობა იმდენად იყო მობილიზებული, რომ ყველა შეტევას თავადვე მოიგერიებდა. ამის დასტურად ნუგზარ წიკლაურის მსოფლიო ლიტერატურული შედევრებიდან ციტატებით გაჯერებული გამოსვლის მოხმობაც კმარა.

საპარლამენტო უმრავლესობის წევრის, გიორგი გაბაშვილის თქმით, ოპოზიციის ნახევარი არის არაკომპეტენტური, ხოლო მეორე – შეურაცხადი, რომელსაც არანაირი შანსი არ აქვს, რომ ქვეყანაში გაიმარჯვოს.

საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერის, პეტრე ცისკარიშვილის შეფასებით კი პრეზიდენტის მოხსენებამ ცხადყო, რომ ხელისუფლებამ ძალიან კარგად იცის ის გამოწვევები, პრობლემები და საკითხები, რომლებზეც ხალხი ფიქრობს და რაც ხალხს სტკივა. მისივე თქმით, როდესაც იცი პრობლემა და მისი მოგვარების გზები, წარმატებას აუცილებლად მიაღწევ.

დეპუტატების გამოსვლების შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი შემაჯამებელი სიტყვით გამოვიდა და პარლამენტარების შეკითხვებს უპასუხა.
პრეზიდენტის მომავალ ანგარიშს საკანონმდებლო ორგანო ერთი წლის შემდეგ მოისმენს. მანამდე, ალბათ, საინტერესო იქნება პრეზიდენტის წინა ანგარიშების გახსენება. ანგარიშების ქრონიკა კი 2005 წლის თებერვლიდან იწყება.

2005 წელი, 10 თებერვალი

პირველი საანგარიშო მოხსენების დროს სააკაშვილის წინაშე ერთი მთავარი ამოცანა იდგა: მისი გამოსვლა რადიკალურად განსხვავებული უნდა ყოფილიყო წინამორბედის, შევარდნაძის საპარლამენტო გამოსვლებისგან. მაშინ ეს მიზანი მიღწეულად ჩაითვალა. სააკაშვილის ანგარიში ნამდვილად განსხვავებული იყო შევარდნაძის ანგარიშებისგან, მაგრამ არ განსხვავდებოდა თავად პრეზიდენტის სხვა საჯარო გამოსვლებისგან, – ემოციური ხასიათით, შთაბეჭდილებების მოხდენაზე მოთამაშე აქცენტებით, მასების დამორჩილების ტექნოლოგიით...

მიხეილ სააკაშვილმა პირველი ანგარიშის ჩაბარების დროს პარლამენტში ნოვაცია დანერგა. ეს სიახლე წლის გმირების შერჩევა და პრეზენტაცია გახლდათ. მაშინ, პრეზიდენტმა ჩვენი დროის ახალ გმირებად რეზერვისტები, საპატრულო პოლიციის თანამშრომლები და საქართველოს ჰიმნის მცოდნე ბავშვები გამოაცხადა. გმირად გამოცხადდა მაშინდელი პარლამენტის წევრი დავით კირკიტაძეც, რომლის „საგმირო საქმე“ ასეთი იყო: პარლამენტის დაცვის თანამშრომელს ჯერ სცემა და შემდეგ ბოდიში მოუხადა.

პრეზიდენტმა მაშინ ზედმეტადაც კი შეაქო ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალების შემდეგ პრემიერმინისტრად გამწესებული ზურაბ ნოღაიდელი. ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ის მანამდე საუკეთესო ფინანსთა მინისტრი იყო, ისევე, როგორც ირაკლი ოქრუაშვილი – ყველაზე კარგი თავდაცვის მინისტრი, ხოლო ვანო მერაბიშვილი ყველაზე წარმატებული შინაგან საქმეთა მინისტრი.
იმ დროს ეს პერსონები ერთ გუნდს წარმოადგენდნენ და თანამდებობებსა და გავლენებზე ერთმანეთთან თანხმდებოდნენ. დღეს მათგან სააკაშვილს მხოლოდ ვანო მერაბიშვილი შემორჩა, იმავე თანამდებობით და იმავე ერთგულებით.

პრეზიდენტის 2005 წლის ანგარიში დებატების რეჟიმში გაგრძელდა. მაშინ, სააკაშვილის წინააღმდეგ ყველაზე მკაცრად „მემარჯვენეების“ ლიდერმა დავით გამყრელიძე გაილაშქრა, როდესაც პრეზიდენტის გამოსვლას „შოუ“ უწოდა. ოპონენტის გამოსვლა უპასუხოდ არც სააკაშვილს დაუტოვებია და გამყრელიძის სიტყვა „გაჩმახებად“ შეაფასა.

2006 წელი, 14 თებერვალი

მერე... ერთმა პოლიტიკურმა წელმა გაირა. ისევ დადგა პარლამენტში თებერვალი და პრეზიდენტის სტუმრობის დრო. წინა წლის გამოცდილებამ აჩვენა, რომ ოპოზიციასთან დებატები „ზედმეტი თავისტკივილი“ იყო. პრეზიდენტი და მისი უმრავლესობა ამას მოერიდა.

ოპოზიცია განაწყენდა. მისმა ნაწილმა უარი თქვა პრეზიდენტის მონოლოგზე დასწრებაზე, არგუმენტით – ამის ნახვა ხომ ტელევიზიითაც შეგვიძლიაო.

პრეზიდენტმა „ერთგული“ მსმენელებისთვის ანგარიში ასე დაიწყო: „იმისთვის, რომ მიხვიდე დასახულ მიზნამდე, სამ მარტივ კითხვაზე უნდა გქონდეს პასუხი: საიდან და რით დავიწყეთ, სადამდე და რით მივდივართ და სად ვართ უკვე მისული.“
კითხვები დასვა და პასუხებიც იქვე გასცა. პირველი კითხვის პასუხში საკმაოდ ბევრი უქონლობის პრეფიქსიანი სიტყვა გამოიყენა: „დავიწყეთ უიმედობიდან, უპერსპექტივობიდან, უუფლებობიდან, უძლურებიდან, უსამართლობიდან, უდენობიდან, უპენსიობიდან, უხელფასობიდან, უწესრიგობიდან... დავიწყეთ იქიდან, სადაც სახელმწიფოები და ერები, როგორც წესი, არსებობას ამთავრებენ.“
მეორე კითხვის პასუხში საკვანძო სიტყვებად „ოცნება,“ „რწმენა“, და „თავისუფლების სიყვარული“ გამოიყენა. კითხვაზე, თუ „სადამდე მოვედით?“ – ასე უპასუხა: „დღეს საქართველო სრულფასოვანი და სწრაფად განვითარებადი სახელმწიფოა ყველა სფეროში მიმდინარე რეფორმით, აღმშენებლობისა და ზრდის აქამდე არნახული მაჩვენებლით.“

იმ დროს პრეზიდენტმა მკაცრად გაილაშქრა „კანონიერი ქურდების“ ინსტიტუტის წინააღმდეგ: „სანამ მე პრეზიდენტი ვარ, ქურდები საქართველოში ვეღარ გაიჯეჯილებენ, ამოვძირკვავ ბოლომდე!“ შემდეგ ზოგადად დამნაშავეებზე ისაუბრა და პირობითი სასჯელის გაუქმების იდეა წამოაყენა: „არანაირი პირობითი სასჯელი, ყველანი ციხეებში!“

„ქურდებზე გაბრაზებულმა“ პრეზიდენტმა სიმშვიდე წლის გმირის, ბიზნესმენ კაკალაშვილის ლექსების კითხვაში ჰპოვა. კაკალაშვილის ლექსებიდან „ვეფხისტყაოსნის“ ციტატებზე გადავიდა და რუსთაველს გრიგოლ ორბელიანის სტრიქონები მიაწერა, – „მიეცით ნიჭსა გზა ფართო, თაყვანისცემა ღირსებას!“

14 თებერვლის გამოსვლა ოპოზიციამ ისევ უარყოფითად შეაფასა. ამჯერად ასეთი სიტყვებით: „ეს იყო უინტერესო და მოუმზადებელი გამოსვლა, „კომუნისტური მოხსენება“.

საპარლამენტო უმრავლესობის მაშინდელმა ლიდერმა მაია ნადირაძემ პრეზიდენტის სტრატეგია ასე გაამართლა: „ქვეყანა, სადაც პრეზიდენტი გამოდის და წარუმატებლობებზე საუბრობს, არც შემდგარი ქვეყანაა და არც მისი პრეზიდენტი ღირს მოსასმენად.“

2007 წელი, 15 მარტი

გავიდა ერთი წელიც და კიდევ... ერთი თვეც. პარლამენტმა კიდევ ერთხელ მოუსმინა პრეზიდენტის ანგარიშს. 2007 წელს პრეზიდენტმა 26-გვერდიანი მოხსენება ასე დაიწყო: „ჩემი მოხსენება არ არის მხოლოდ პრეზიდენტის ანგარიში პარლამენტის წინაშე. ეს არის ჩვენი საერთო ანგარიში ქართველი ერის წინაშე.“

საყურადღებოა, რომ ამ ფრაზის შემდეგ პრეზიდენტის საპარლამენტო გამოსვლაში მცირედი, მაგრამ მაინც ადგილი ეთმობა საზოგადოებას, ხალხს, რომლებსაც პრეზიდენტის ანგარიშიც სჭირდებათ და ხელისუფლების ანგარიშის გაწევაც.
იმ დროს სააკაშვილმა სამომავლო გეგმები ასე დასახა: საქართველოში იქნება განვითარებული ეკონომიკა, აღარ იარსებებს უმუშევრობა, მოქალაქეებიცა და ქვეყანაც იქნებიან დაცულნი და აყვავებულნი.“

პრეზიდენტის ეს გამოსვლა ქმნიდა საფუძველს, მსმენელი დადებითი შეფასებისთვის განეწყო, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მსმენელი პირველად იყო საქართველოში და სააკაშვილის გამოსვლას პირველად ისმენდა, სხვებისთვის კი, არსებული სოციალურ-ეკონომიკური გარემო, ადამიანის უფლებებისა და კერძო საკუთრების დაცვის რეალობა პრეზიდენტის საანგარიშო გამოსვლასთან მკვეთრ წინააღმდეგობაში იყო.

ოპოზიციის ნაწილს ამ გამოსვლამ „ცეკას და რაიკომის მდივნების საანგარიშო მოხსენებები“ გაახსენა, მეორე ნაწილმა კი, სააკაშვილში ამ გამოსვლის დროს რევოლუციური ბელადის ნაცვლად „ბრძოლებისგან დაღლილი ჩინოვნიკი“ დაინახა.
საპარლამენტო უმრავლესობამ კი აღნიშნა, რომ „პრეზიდენტმა შეძლო და შექმნა ძლიერი და თავისუფალი საქართველო და შესაბამისი ანგარიშიც ბრწყინვალედ წარმოადგინა.“

2009 წელი, 12 თებერვალი

შემდეგ ქვეყანაში ბევრი რამ მოხდა. კარგზე მეტი – ცუდი. იყო 2007 წლის 7 ნოემბერი, – სააკაშვილის ხელისუფლების საწინააღმდეგო გამოსვლები: მომიტინგეების წინააღმდეგ ხელკეტების, წყლის ჭავლის, რეზინის ტყვიებისა და გაზის გამოყენება... მერე იყო პრეზიდენტ სააკაშვილის გადადგომა. 2008 წლის 5 იანვრის რიგგარეშე საპრეზიდენტო და 21 მაისის საპარლამენტო არჩევნები... აგვისტოს ომი და კრიზისი... ამ მოვლენების გამო 2008 წლის ანგარიში თებერვალში ვერ შედგა, პარლამენტმა პრეზიდენტს შემოდგომაზე მოუსმინა.

2009 წლის 12 თებერვლის ანგარიშის დროს კი პრეზიდენტი უკვე ოპოზიციასთან დებატებსაც დასთანხმდა. დებატებამდე კი შედარებით მოკლე, მოკრძალებული და კონკრეტულ სოციალურ ჯგუფებზე გათვლილი მოხსენება წარმოადგინა. ეს არ იყო შოუ, – თამამი, ემოციური, იმპულსური, სააკაშვილისეული გამოსვლა. პრეზიდენტის მოხსენებაში შეიმჩნეოდა თუნდაც ხელოვნური, მაგრამ, მაინც სინანული. ის „წუხდა“ გაჭირვებული ოჯახების, დევნილი მოსახლეობის, უმუშევრების, სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მყოფი ოჯახების, პენსიონერების, სოფლის მეურნეების, პედაგოგების... გამო.

როგორც გაირკვა, პრეზიდენტს იმ წელს ყველაზე ნაკლები ჰქონდა სათქმელი. ამიტომაც შეცვალა ტაქტიკა. ახსენა სიტყვები: „გაჭირვება,“ „პრობლემა,“ „უმუშევრობა“, „კრიზისი“, მაგრამ ამის გამო პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე არ აუღია, პრობლემების მიზეზად მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისი დაასახელა, რომელიც გავლენას საქართველოზეც ახდენს.

2010 წლის 27 თებერვალი

2010 წელს სააკაშვილი ისევ „თამამ“ პრეზიდენტად იქცა. საპარლამენტო ანგარიშის დროს, ერთსაათიანი საუბრის შემდეგ შესრულებულ დაპირებებზე გადავიდა: „სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისია შექმნილია; პრეზიდენტი აღარ ნიშნავს მოსამართლეებს, აღარ არის იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე; ოპოზიციას ჰყავს თავისი წარმომადგენელი იუსტიციის უმაღლეს საბჭოში. სისხლის სამართლის ახალი საპროცესო კოდექსი მიღებულია; ნაფიც მსაჯულთა ინსტიტუტს დაგპირდით – შესრულებულია! შეჯიბრებითობის პრინციპზე დაფუძნებული სასამართლო სისტემის შექმნა – შესრულებულია! ამიტომაც გაიზარდა ორჯერ სასამართლოს მიმართ ნდობა. დაგპირდით, რომ თბილისის მერი და არჩევნები იქნებოდა პირდაპირი, ესეც შესრულებულია! მეორე არხი სრულად გააშუქებს ყველა პოლიტიკური პარტიის ყველა ბრიფინგს – ჰოი, საშინელებავ, მაგრამ დემოკრატიის სიამოვნება ის არის, რომ შეგიძლია უყურო, შეგიძლია გადართო. ყველა სატელევიზიო არხისთვის სატელიტური მაუწყებლობის უფლების მიცემაც შესრულებულია.“
საპარლამენტო უმრავლესობამ ისევ მოიწონა პრეზიდენტის ანგარიში, ოპოზიციამ კვლავ დაიწუნა და თქვა: „წარმატებებს, რომელზეც პრეზიდენტი საუბრობდა, მხოლოდ თავად და მისი გუნდი ხედავენ. ქვეყანაში კი რეალურად სულ სხვა ვითარებაა.“

P.S. ექსპერტთა ვარაუდით, 2011 წელი ბევრი ქვეყნის მსგავსად, საქართველოში მძიმე იქნება. მაღალი ფასები, ინფლაცია, მძიმე სოციალური ფონი... ეს ის ფაქტორებია, რომლებიც პოლიტიკურ პროცესებზე უშუალო გავლენას ახდენს. ძნელი სათქმელია, როგორ და რის ხარჯზე შეძლებს ამ პირობებში პრეზიდენტი სააკაშვილი და მისი გუნდი პოლიტიკური სტაბილიზაციის შენარჩუნებას. ამის გარკვევას დრო დასჭირდება. დრო გვიჩვენებს იმასაც, რამდენად სიტყვამრავალი იქნება პრეზიდენტის მომავალი საპარლამენტო ანგარიში და რამდენად მობილიზებული იქნება პარლამენტართა კორპუსი ქვეყნის პირველი პირისთვის ტაშის დასაკვრელად და 2011 წლის რეკორდის გასაუმჯობესებლად.

http://tribuna.ge/index.php?option=com_con...temid=999999999
kote-1962
США и Иран могли бы стать стратегическими союзниками при помощи Индии

21.02.11 16:49


Противостояние с Ираном по поводу его предполагаемой программы создания ядерных вооружений продолжается. Пока Вашингтон вооружает своих союзников среди стран Залива в процессе "стратегического сдерживания", сторонники жестких мер требуют ужесточения санкций и даже, возможно, военного варианта решения вопроса, с тем, чтобы принудить Иран к соблюдению оговоренных ООН ограничений.

Санкции вызывают сопротивление Ирана и подпитывают вражду, в то время как Россия, Туркмения, Китай заполняют пустоту в энергетическом секторе Ирана.

Военные удары и саботаж могут отбросить назад иранскую ядерную программу, но не станут причиной ее полного свертывания. Они лишь спровоцируют Иран на ответные меры, такие как, например, минирование Ормузского пролива - не говоря уж о реакции в политическом плане. Желание смены режима путем поддержки военных групп антитегеранской направленности лишь усугубляет вопрос, в то время как демократические движения в самом Иране призывают к соблюдению прав человека, а не к свержению правительства. Учитывая, что Америка завязла в Ираке и Афганистане, Тегеран может легко на этом сыграть.

Есть лучший вариант - подлинное сближение.

По мере того как США уходят из Ирака, стабильность там и в странах Леванта зависит от сотрудничества с Ираном. В Афганистане более 70% натовских поставок и более 40% натовского топлива проходят через северный Пакистан. Это единственный транспортный маршрут, связывающий Аравийское море и Международные силы содействия безопасности ISAF в Афганистане, за счет этого Запад впадает в зависимость от любой прихоти Исламабада, а его грузы частенько подвергаются нападениям в самом Пакистане.

Многочисленные преимущества

Транспортная связь через Иран уменьшила бы эту уязвимость, а также облегчила бы бремя безопасности самого Пакистана. Координация усилий с Ираном помогла бы ввести афганских полевых командиров в орбиту влияния Тегерана, в политический процесс, и открыть стабильный торговый маршрут в Среднюю Азию.

Понимание между США и Ираном также дистанцировало бы Иран от Китая, противодействуя китайской стратегии "нитки жемчуга" в Южной и Средней Азии - что весьма важно в свете недавнего торжественно открытого трубопровода Туркмения-Китай и разговоров об энергетической связке Иран-Пакистан-Китай.

От разрядки с США выиграл бы даже Иран, который является самой большой жертвой афганской торговли опиумом. Да и сам Талибан, угрожающий Западу, является не меньшей угрозой для самого Ирана. В партнерстве с американскими силами Иран мог бы направить свое влияние на единые стратегические цели - борьба с наркотрафиком, сотрудничество в разведке, стабилизация в Афганистане. Иранцы также получили бы заверения, что Америка не будет использовать Ирак или страны Залива, чтобы напасть на них.

Географическое положение Ирана, его возможности в нефтяном плане, и его исламистский послужной список неминуемо расширяет возможности Тегерана. Америка получит только выгоду, если это влияние будет объединено с ее собственными интересами. Налаживание взаимоотношений с Ираном открывает его рынок с его 77-миллионным населением для зарубежной торговли и контактов после десятилетий санкций, что способствовало бы усилению гражданского общества страны. Недостаток вовлеченности в эти процессы, в то же время, оставляет это поле деятельности открытым для конкурентов, таких например как Китай, который стремится заполнить свободное место. Но самым серьезным препятствием к разрядке является сегодня противоречивая и спорная ядерная программа Ирана.

США окружили Иран с востока в Афганистане, с запада в Ираке, с севера посредством американских войск в Азербайджане и Средней Азии, и с юга через государства Залива. Для иранцев лучшим средством сопротивления враждебным Соединенным Штатам является ядерная программа - которая, вероятно, прояснится только тогда, когда американский антагонизм уйдет.

Но американские "инициативы" в этом направлении были в лучшем случае половинчатыми. Американская поддержка антитегеранских группировок, таких как "Джундалла" или "Муджахеддин Хальк", сохраняется, в то время как военные планы и санкции всегда рассматривались в качестве возможностей, к которым можно прибегнуть, что ограничивало и ограничивает политическое пространство для разрядки. Добавьте сюда тестовые запуски Ираном ракет, отказ следовать требованиям Международного агентства по атомной энергии (МАГАТЭ) или положить конец состоянию войны с Ираком, и станет ясно видно, почему состояние изнурительной мертвой точки сохраняется.

Как может помочь Индия?

Знакомьтесь - Индия, новый стратегический партнер Вашингтона.

В 1990-х годах многие видели зарождающуюся "Ось Дели-Тегеран" в растущих и крепнувших экономических и стратегических связях Ирана и Индии, включая совместное сопротивление талибам. Но под давлением Америки после 2005 года Индия неоднократно голосовала за осуждение Ирана в МАГАТЭ.

Эти голосования не привели к сдерживанию Ирана, зато навредили индийско-иранским отношениям: индийские планы по расширению иранского порта Чабахар (Чахбехар), соединению его с построенной Индией трассой Заранж-Делорам в Афганистане, и разработка первого в Иране завода по производству сжиженного природного газа (СПГ) - все они потерпели неудачу. Вашингтон даже выступил против газопровода Иран-Пакистан-Индия, который рассматривался как "мирный газопровод", который объединит Индию и Пакистан, в Вашингтоне посчитали, что он принесет выгоду Тегерану, и не хотели этого допустить. Если брать события последнего времени, то сильное давление Запада прослеживается в связи с решением Резервного банка Индии (по большей части символическим) запретить компаниям использовать Азиатский валютный союз для оплаты иранской нефти - шаг, против которого выступал индийский бизнес и ряд министров правительства.

Несмотря на эти неудачи, Индия и Иран имеют культурные связи, которые насчитывают тысячелетия, и стратегические интересы и экономика остаются сильными точками слияния. Обе страны заинтересованы в альтернативе поддерживаемым Пакистаном талибам в Афганистане, как и новом транспортном маршруте в Среднюю Азию. В 2008 объем индийско-иранской торговли достиг 30 миллиардов долларов, с учетом посредников в лице третьих стран. В 2009 Иран стал вторым по величине поставщиком сырой нефти в Индию, а индийские компании стремятся разрабатывать газовые месторождения Ирана, инвестиции в ближайшие годы должны составить более 11 миллиардов долларов.

И несмотря на то, что он является одним из крупнейших в мире производителей нефти, Ирану не хватает серьезной инфраструктуры переработки оной, и поэтому в том, что касается нефтепродуктов, он примерно на 30% от объема своего потребления зависит от импорта. По некоторым подсчетам, 40% из импортируемого Ираном бензина идет с индийских нефтеперерабатывающих предприятий - не то чтобы незначительное количество. Этой торговле и рычагам, которые она дает, угрожают американские санкции, которые вредят Индии и мало что дают в плане давления на Иран.

Индийские инвестиции в иранские углеводороды и транспортную инфраструктуру, вкупе со стратегическим выравниванием в отношениях как с США, так и с Индией в Средней Азии и в других регионах, будет мощным стимулом для Ирана в том, чтобы сделать свою ядерную программу прозрачной. Вашингтон должен использовать любезность Дели, чтобы способствовать сближению с Ираном, которое позволит сфокусироваться на взаимовыгодных моментах, а не на политике кнута и пряника.


Нейл Падукон (Neil Padukone) - аналитик по стратегическим вопросам и автор книги "Безопасность в сложную эпоху" (Security in a Complex Era). Пишет книгу о будущем конфликта в Индии.

("Christian Science Monitor", США)
ИНОСМИ


© Все права защищены
Iran News - 2002, E-mail: info@iran.ru
Лицензия Минпечати РФ №77-6912
kote-1962
21-02-2011 შსს-ს თვალი აფთიაქებში

წამლების ყიდვა-გაყიდვის პროცესს ვიდეოთვალი დააფიქსირებს. აფთიაქების ასოციაციაში ოცდაათამდე მცირე და საშუალო აფთიაქია გაერთიანებული. მათი უმრავლესობის მოგება წელიწადში 5000-6000 ლარს არ აღემატება. ამ აფთიაქებს მალე ან წამლების ფასის მნიშვნელოვნად გაზრდა, ან საკუთარი ბიზნესის შეჩერება მოუწევთ. საქმე ის არის, რომ ჯანდაცვის მინისტრის №397 ბრძანებით 1 თებერვლიდან აფთიაქების მეპატრონეებმა ვიდეომეთვალყურეობისთვის საჭირო ტექნიკა უნდა შეიძინონ და დაამონტაჟონ. მინისტრის ბრძანებაში მითითებული ტექნიკა კი თითო აფთიაქს დააახლოებით 7000-დან 8500 ლარამდე დაუჯდება. ამ თანხას ემატება საფასური კომპიუტერის შესაძენად, რომელიც აუცილებელია ვიდეომეთვალყურეობის განხორციელებისთვის და შსს-ს მოთხოვნისამებრ, მონაცემების გლობალურ ქსელში განთავსებისთვის. »კამერის გარჩევადობა: 3 მეგაპიქსელი (2048X1536 QXGA)" »ჩანაწერის გარჩევადობა: არანაკლებ 3 მეგაპიქსელი (2048X1536 QXGA). არანაკლებ 5 კადრი წამში. დღე-ღამის რეჟიმში განხორციელებული ჩანაწერი უნდა იძლეოდეს ადამიანის (ობიექტის) ზუსტი იდენტიფიცირების საშუალებას"; »დაფარვის ზონა: შესაძლებელი უნდა იყოს აზარტული და სხვა მომგებიანი თამაშების შენობის ძირითადი და სათადარიგო შესასვლელების 20 მეტრიანი რადიუსის ფართობის თვალთვალი~. სათვალთვალო კამერების მახასიათებლები დეტალურადაა გაწერილი საქართველოს შს მინისტრის 2007 წლის 29 აგვისტოს №1143 ბრძანებაში. ივანე მერაბიშვილის ეს ბრძანება აზარტული და სხვა მომგებიანი თამაშების ადგილებზე და მათ პერიმეტრზე კამერების დამონტაჟებას ეხება. ჯანდაცვის მინისტრმა აფთიაქებში ვიდეომეთვალყურეობის უზრუნველყოფა სწორედ შსს მინისტრის ამ ბრძანების შესაბამისად დააკანონა. «თუ ჩემს აფთიაქს მთელი წლის მოგების გადახდა სათვალთვალო კამერებში მოუწევს, მე იძულებული ვიქნები, მედიკამენტებზე ფასი გავზარდო. აბა, ისე, გამოდის, რომ მთელი წელი ტყუილად უნდა ვამუშაო აფთიაქი," - განმარტავს ვაჟა-ფშაველას პროსპექტზე მდებარე მცირე აფთიაქის მფლობელი. ჯანდაცვის ექსპერტთა კლუბის თავმჯდომარე თინა ტურძილაძე მინისტრის ბრძანებაში სხვა პრობლემებსაც ხედავს. ის «სათანადო სააფთიაქო პრაქტიკის შესახებ" ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის და ფარმაცევტთა საერთაშორისო ფედერაციის მიერ მომზადებულ გაიდლაინს იხსენებს. ამ საერთაშორისო სტანდარტის მიხედვით, ფარმაცევტული სერვისი ფარმაცევტის და პაციენტის კონფიდენციალური საუბრის შესაძლებლობას უნდა იძლეოდეს. ტურძილაძე ამბობს, რომ საქართველოში კონფიდენციალობა განსაკუთრებულად აქტუალურია, რადგან მოსახლეობის დიდ ნაწილს არ აქვს ექიმთან მისვლის საშუალება და თვითმკურნალობას მიმართავს. «ასეთ დროს პაციენტი რჩევას აფთიაქის ფარმაცევტს ეკითხება, თუ აქ მათი თვალთვალი დაიწყება, ისინი მოერიდებიან სააფთიაქო კონსულტაციასაც და დარჩებიან პროფესიული პატრონაჟის გარეშე. ვიდეოთვალთვალი პაციენტისა ჯანდაცვის სპეციალისტთან ურთიერთობის დროს დაუშვებელია~. ჯანდაცვის ექსპერტთა კლუბმა, 18 არასამთავრობო ორგანიზაციასთან ერთად, მინისტრის ბრძანება გააპროტესტა. ჯანდაცვის სამინისტროს ახლად დადგენილი წესის შეცვლის მოთხოვნით მიმართეს წვრილი და საშუალო აფთიაქების მფლობელებმაც. კითხვაზე, დამონტაჟდა თუ არა პირველ თებერვალს აფთიაქში ვიდეოთვალი, როგორც ეს ახლა კანონითაა გათვალისწინებული, საბურთალოზე მდებარე ერთ-ერთი აფთიაქის ფარმაცევტი და კონსულტანტები იბნევიან: «აღარ არის სავალდებულო, მეპატრონემ გვითხრა, თუ ვინმე მოვა, მე დამირეკეთო"; «კანონი შეიცვალა და აღარ ვაყენებთ კამერებს". თუმცა, სინამდვილეში ჯანდაცვის მინისტრის №397 ბრძანება ისევ ძალაშია - მეპატრონეები ისევ ვალდებულნი არიან, საკუთარი აფთიაქები სპეციალური ტექნიკით აღჭურვონ. «მინისტრის მოადგილემ ირაკლი გიორგობიანმა განგვიმარტა, რომ მომავალი 6 თვის განმავლობაში ვერავინ მოგვთხოვს კამერების დამონტაჟებას. ამ დროში კი იქნებ გამოჩნდნენ კომპანიები, რომლებიც უფრო იაფად შემოიტანენ საჭირო ტექნიკას. იქნებ განვადებების ორგანიზებაც მოხერხდეს", - ამბობს დამოუკიდებელი აფთიაქების ასოციაციის პრეზიდენტი, ზვიად პაბეური. მისი განმარტებით, ირაკლი გიორგობიანის ეს წინადადება «ჯენტლმენური შეთანხმებაა~ და დოკუმენტის სახე არ აქვს. «შევთანხმდით, რომ ხუთ თვეში ისევ შევხვდებით. მანამდე კი მინისტრის მოადგილის პირობა გვაქვს, რომ კამერების დაუმონტაჟებლობის გამო არავინ შეგვაწუხებს", - ამბობს ზვიად პაბეური. გამოდის, ივლისამდე მცირე აფთიაქების უმრავლესობამ არჩევანი უნდა გააკეთოს - ან სათვალთვალო ტექნიკის შესაძენი თანხა დააგროვოს, ან ფარმაცევტული ბიზნესი საერთოდ დატოვოს.

ნინო რობაქიძე



http://liberali.ge/shss-s-tvali-aptiakebshi
kote-1962
21-02-2011 საქართველო კავკასიის სინგაპური?

“ვარდების რევოლუციის” შემდეგ, საქართველოს მთავრობა „ქართული სინგაპურის“ შექმნას ცდილობს, ანუ მისი არშემდგარი სახელმწიფოს გარდაქმნას კარგად ფუნქციონირებად, გლობალურ, წარმატებულ პოლიტიკურ ერთეულად. მართალია ქვეყანაში სიტუაცია ბევრ სფეროში გაუმჯობესდა, მაგრამ „კავკასიის სინგაპურად“ გადაქცევის გზაზე ბევრი დაბრკოლებაა

საქართველოს რესპუბლიკამ სინგაპურში საელჩოს გახსნასთან დაკავშირებულ გეგმებზე 2011 წელს განაცხადა. მართალია საქართველოს სინგაპურისგან 7 000 კილომეტრი აშორებს და მასთან არანაირი ცხადი კავშირები არა აქვს, თუმცა ქართველი ჩინოვნიკები დარწმუნებულები არიან, რომ ახალი დიპლომატიური სამსახური აუცილებელია, განსაკუთრებით ინვესტიციების მოზიდვის თვალსაზრისით, მაგრამ საქართველოს პოლიტიკურ დისკურსში სინგაპურს პოტენციურ ინვესტორზე გაცილებით მეტი დატვირთვა აქვს – ის საქართველოსთვის მისაბაძ ეკონომიკურ მოდელს წარმოადგენს.

რატომ სინგაპურის მოდელი

ზედაპირულად ეს ასე გამოიყურება: ორივე ქვეყანას მსგავსი გეოპოლიტიკური გამოწვევები და შესაძლებლობები აქვს. საქართველო შედარებით პატარაა და მსხვილი რეგიონალური და მსოფლიო მოთამაშეების (რუსეთის, თურქეთის და ირანის) გზაჯვარედინზე მდებარეობს. სინგაპურის მსგავსად, საქართველოს არ გააჩნია არანაირი მნიშვნელოვანი ბუნებრივი რესურსები და ნავთობისა და გაზის სატრანზიტო მარშრუტის შუაგულში იმყოფება.

ამ გეოპოლიტიკურ სიტუაციას აქვს როგორც უპირატესობები ასევე ხარვეზები. ერთის მხრივ ის დაუცველობის განცდას აჩენს, მეორეს მხრივ იძლევა რეგიონალური კვანძად და სავაჭრო ცენტრად ჩამოყალიბების შესაძლებლობას. საქართველოს პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის თანახმად, სინგაპურმა განვითარების სწორი მოდელის შემუშავებით საკუთარი შესაძლებლობები გონივრულად გამოიყენა. ეს მოდელი ხაზს უსვამს ეკონომიკურ ლიბერალიზაციას, გლობალურ ეკონომიკას, კანონის უზენაესობას და უსაფრთხოებას, რაც შერწყმულია მაღალკვალიფიციურ, განათლებულ, დისციპლინირებულ და ჰარმონიულ საზოგადოებასთან. აქედან გამომდინარე, „ვარდების რევოლუციით“ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, საქართველოს მთავრობა „ქართული სინგაპურის“ შექმნისკენ მიისწრაფვის. მისი მიზანი სინგაპურის მოდელის მიხედვით საქართველოს რეფორმირებაა.

მოკლე დროში (შესაძლოა „ზედმეტად მოკლე“ დროშიც მთავრობის ოპონენტების თანახმად) საქართველო, თითქმის სრულად გაუმკლავდა კორუფციას და კრიმინალს (ყოველ შემთხვევაში დაბალ დონეზე), მან შექმნა ბიზნესისთვის ერთ-ერთი ყველაზე ხელსაყრელი გარემო მსოფლიოში. გარდა ამისა, მთავრობამ მიზნად დაისახა ყველა მისი ინსტიტუტის გარდაქმნა. საიმიგრაციო პროცედურების გამარტივებით, ტურიზმისა და დასვენების ინფრასტრუქტურის განვითარებით ის ცდილობს უცხოელი ტურისტების, პროფესიონალების და ინვესტორების მოზიდვას და ქართულ სკოლებში სამუშაოდ ასობით უცხოელ მასწავლებელსაც კი იწვევს.

შეზღუდვები ქართული სინგაპურის შექმნის გზაზე

თუმცა საქართველოს ახალ სინგაპურად გადაქცევის გზაზე არსებობს ბუნებრივი შეზღუდვები.

პირველ რიგში ეს გეოგრაფიაა. ის რომ საქართველოს ენერგეტიკული რესურსებისა და სხვა საქონლის სანტრანზიტო ქვეყნად გადაქცევის პოტენციალი აქვს, სინამდვილეა მაგრამ სინგაპურისგან განსხვავებით, ეს მხოლოდ ძალიან მცირე მასშტაბებში შეიძლება განხორციელდეს. აზერბაიჯანი არ არის სპარსეთის ყურე, ხოლო თურქეთი – ჩინეთი.

ევროპა ენერგომიწოდებების დივერსიფიკაციას მიესალმებოდა, მაგრამ ყველა შემთხვევაში რესურსების დიდი ნაწილის ტრანსპორტირება რუსეთიდან ცენტრალური ევროპის მილსადენებით გაგრძელდება. მართალია ის რომ საქართველოს შეუძლია გახდეს სამხრეთ-კავკასიის სავაჭრო ცენტრი (მაგრამ მხოლოდ იმიტომ, რომ რეგიონის ორი ქვეყანა ერთმანეთს ეომება), თუმცა კავკასიის ეკონომიკური პოტენციალი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის პოტენციალზე შეუდარებლად მცირეა. გარდა ამისა საქართველო შეიძლება პატარა ქვეყანაა, მაგრამ უდავოა ის რომ ის ქალაქი-სახელმწიფოა და აქედან გამომდინარე მის წინაშე სინგაპურისგან აბსოლუტურად განსხვავებული ინფრასტრუქტურული, დემოგრაფიული და სოციალური გამოწვევებია.

მეორე უსაფრთხოებაა. მართალია საქართველოს მთავრობის იურისდიქცია ქვეყნის დიდ ნაწილზე ვრცელდება, თუმცა ქვეყნის დაახლოებით 20%-ს აფხაზი და სამხრეთ-ოსეთის სეპარატისტები აკონტროლებენ (ან რუსეთი, როგორც ამას ბევრი დამკვირვებელი ამტკიცებს, განსაკუთრებით სამხრეთ-ოსეთთან მიმართებაში). 2009 წლის კონფლიქტმა ცხადყო, რომ ეს სიტუაცია საქართველოს სტაბილურობისა და უსაფრთხოების მთავარ პრობლემად რჩება. სინგაპური უცხოელი ინვესტორებისა და ტურისტებისთვის მიმზიდველი პოლიტიკურმა სტაბილურობამ და უსაფრთხოებამ გახადა. ის რომ თბილისის ქუჩები უსაფრთხოა ამას მნიშვნელობა არა აქვს. მანამ სანამ მთავრობა ქვეყნის მნიშვნელოვან ნაწილს ვერ აკონტროლებს, საქართველოს ძალიან გაუჭირდება გარე სამყაროს იმაში დარწმუნება, რომ გრძელვადიანი ინვესტიციების განსახორციელებლად ეს სტაბილური და უსაფრთხო ადგილია.

საზოგადოება და ისტორია

და ბოლოს: საზოგადოება და ისტორია. სინგაპურის შემთხვევისგან განსხვავებით, საქართველოს ნაციონალური იდენტობა ასეულობით წლის კულტურული და პოლიტიკური განვითარების შედეგად ჩამოყალიბდა და შესაბამისად ის ძალიან ძლიერია. ის საკუთარ თავს ტრადიციებთან და ღირსების ძლიერ გრძნობებთან აიგივებს და მიაჩნია, რომ ერების ევროპული ოჯახის ნაწილია, ბევრად უფრო კონსერვატიულია და სწრაფ ცვლილებების ეჭვის თვალით უყურებს. მეტიც, ქართველებს ძალიან ცუდი მოგონებები აქვთ სამოცდაათწლიან საბჭოთა მმართველობაზე და ბუნებრივად სკეპტიკურად არიან განწყობილები (თუ უნდობლად არა) როგორც მთავრობის ასევე უტოპიური რიტორიკის მიმართ.

თანაც საქართველოს ხელისუფლება მიხეილ სააკაშვილის ხელმძღვანელობით თავის ლეგიტიმურობას ქვეყნის შიგნით აფუძნებს არა გამჭვირვალობაზე, დემოკრატიაზე, კანონიერი პროცედურების ან რაციონალური გრძელვადიანი დაგეგმვებისადმი ერთგულებაზე, არამედ უწყვეტ პროპაგანდისტულ თვალშისაცემ ჰეროიკულ პროექტებზე და რიგითი ქართველებისთვის მატერიალური ხასიათის (და ხანმოკლე) შეღავათებზე. ამავდროულად, ფინანსურად ის დიდწილად მასშტაბურ დახმარებებზეა დამოკიდებული (რომლის ნაკადიც მალე შეწყდება), რომელსაც ის იმის ხარჯზე იღებს, რომ საკუთარ თავს დემოკრატიულ, ლეგალურ და პრო-დასავლურ ქვეყნად წარმოაჩენს. როგორც სჩანს ორივე შემთხვევაში, სტრატეგია სიცოცხლისუნარიანი არ არის.

თანდათანობითი პროგრესი, უკეთესია?

სააკაშვილის ადმინისტრაციამ სწრაფად გადაწყვიტა პოსტ-საბჭოთა საქართველოს ზოგიერთი გადაუდებელი პრობლემა. დღეს ცოტას თუ აქვს ეჭვი, რომ საქართველოში ცხოვრების ხარისხი 2003 წელთან შედარებით მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა, თუმცა ამავდროულად მუდმივი რევოლუციის გზით ბევრის მიღწევა შეუძლებელია. გრძელვადიან პერსპექტივაში საქართველოს განვითარება მოითხოვს სტაბილურობას, გამჭვირვალობას, კანონის უზენაესობას, ფრთხილ დაგეგმვასა და ქართველების უმრავლესობის აქტიურ მხარდაჭერს.

სწრაფად მეორე სინგაპურის შექმნის მცდელობის ნაცვლად, საქართველოს ხელისუფლებამ უნდა აღიაროს მისი უნიკალური ძლიერი და სუსტი მხარეები და აწარმოოს თანდათანობით პროგრესზე დაფუძნებული პოლიტიკა, რომელიც ჰარმონიაში მოვა მისი ხალხის საჭიროებებთან და სურვილებთან.

ზბიგნევ დამიენსკი



http://foreignpress.ge/?p=16520
kote-1962
22-02-2011 სააკაშვილს ტყუილში სახალხო დამცველიც ამხელს

სააკაშვილი-კალმახელიძის მორიგი ტყუილი სახალხო დამცველის აპარატმა წერილობით დაადასტურა - გასული წლის ნოემბერში, ”ევროსტანდარტების შესაბამის”, დიდი ზარ-ზეიმით გახსნილ ქალთა №5 საპატიმრო დაწესებულების ყველა საკანში ბეტონის იატაკია, გათბობის და წყალგაყვანილობის სისტემა მოშლილია, საკნები დანესტიანებული. ასეთია იმ წერილის მოკლე შინაარსი, რომლის ადრესატი საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე, ზაზა ხატიაშვილია. ამ წერილის ასლი სწორედ მან გადმოგვცა. ოდნავ ქვემოთ შემოგთავაზებთ ინტერვიუს ზაზა ხატიაშვილთან. შეგახსენებთ, რომ მიმდინარე წლის 18 იანვარს საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარემ, ზაზა ხატიაშვილმა სპეციალური ბრიფინგი გამართა, რომელზეც ქალთა №5 საპატიმრო დაწესებულებაში შექმნილ მძიმე ვითარებაზე ისაუბრა. მან თქვა, რომ საპატიმრო დაწესებულების საკნებში პატიმრებს პირდაპირ ბეტონის იატაკზე უხდებოდათ ყოფნა... ხატიაშვილმა წერილობით მიმართა სახალხო დამცველს და სასჯელაღსრულების სამინისტროს. ამ უკანასკნელმა უპასუხა რომ პატიმრები ევროსტადნარტების შესაბამის პირობებში იხდიან სასჯელს. სახალხო დამცველის აპარატიდან კი ხატიაშვილს გვერდნახევრიანი წერილი გამოუგზავნეს, რომელშიც დეტალურადაა აღწერილი ის პრობლემები, რასაც აწყდებიან სამი თვის წინ გახსნილ საპატიმრო დაწესებულებაში. რუსთავის №5 ქალთა საპატიმროს ტელეგახსნა გასული წლის 6 ნოემბერს მოხდა. მიხეილ სააკაშვილი საპატიმროს სამზარეულოში ჟურნალისტებს, მოხარშული კარტოფილით და სოსისით სავსე მწვანე ფერის პლასტმასის ჯამით ხელში უხსნიდა ”ევროსტანდარტების შესაბამისი” საპატიმროს სიკეთეებს. მათ შორის იქვე მოხარშული ბორშის ამბავს - ასეთ ბორშს და ესეთ დონეზე, საქართველოში ოჯახების დიდი პროცენტი ყოველდღიურად შეიძლება ვერ ხარშავსო. ტელევიზიებისთვის მიცემულ ორაბზაციან კომენტარში ხათუნა კალმახელიძემ სამჯერ გაიმეორა ის, რომ ამ საპატიმრო დაწესებულებაში ყველაფერი ევროსტანდარტების შესაბამისია. არადა, სახალხო დამცველის აპარატის პრევენციისა და მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული მონიტორინგის შედეგში საპირისპირო რამ წერია. სხვა ფაქტებზე, რომ აღარაფერი ვთქვათ, ზაზა ხატიაშვილთვის გაგზავნილ წერილში აღნიშნულია, რომ ”ყველა საკანში იატაკის საფარი არის ბეტონის.” რა ტიპის პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროთ იმათ, ვინც საზოგადოება შეცდომაში შეიყვანა? ზაზა ხატიაშვილი: მსგავს შემთხვევაში, ნებისმიერ დემოკრატიულ ქვეყანაში მინისტრს პასუხისგებაში მისცემდნენ იმისთვის, რომ საზოგადოება მოატყუა და პატიმარი ქალები დაუმთავრებელ ციხეში გადაიყვანა (პნევმონიის საშიშროების ქვეშაა ყველა პატიმარი ქალი), ხოლო ქვეყნის პირველ პირს, იმპიჩმენტი არ ასცდებოდა. სახალხო დამცველმა მომწერა, რომ №5 საპატიმრო დაწესებულებაში არსებული მდგომარეობა დეტალურად აისახება მის ანგარიშში, რასაც მივესალმები. როცა ადამიანი გასაკრიტიკებელია, მკაცრად ვაკრიტიკებ, მაგრამ როცა შექების ღირსია - ვაქებ. სახალხო დამცველმა ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ძალიან წესიერად იმუშავა. №5 საპატიმრო დაწესებულებაში ექვსი ადვოკატი იხდის სასჯელს. გასულ თვეში სწორედ მათგან მივიღე შემაშფოთებელი წერილი, რომელშიც მოთხრობილი იყო იმის შესახებ, თუ როგორ გადაიყვანეს დაუმთავრებელ ციხეში და პირდაპირ როგორ დაყარეს (ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით) ბეტონის იატაკზე ჩვენი დები, დედები, მეგობრები და როგორ აიძულებდნენ მათ არაადამიანურ პირობებში ეცხოვრათ. არადა, ”დემოკრატიის შუქურად” გამოცხადებული სააკაშვილი კალმახელიძესთან ერთად გამობრძანდა და საზოგადოებას ამცნო, რომ გაიხსნა დასავლური ტიპის საპატიმრო დაწესებულება, სადაც თურმე ისეთი ბორში ექნებათ, როგორიც საქართველოს ბევრ ოჯახში ენატრებათ. ამგვარი განცხადება არის საკუთარი ხალხის დაცინვა. იქვე ისიც თქვა, მართალია არ იმსახურებენ ევროსტანდარტებს და ასეთ სმა-ჭამას, მაგრამ მათი ოჯახების მძიმე მდგომარეობას ვითვალისწინებთო. - დიახ, დაახლოებით მაგდაგვარი განცხადება გააკეთა და რომ ვუსმენდი, ვიფიქრე ამ ადამიანმა როგორც იქნა დაიწყო სამართლებრივი აზროვნება, ნორმალურად საუბარი და ქალებს მაინც შეუქმნის ნორმალურ პირობებს-მეთქი, მაგრამ მალევე გაირკვა, რომ მთელი ქვეყანა მოატყუა. მისი და კალმახელიძის ტყუილით სავსე განცხადებები ტელეეთერით გავიდა და მთელი დღის განმავლობაში, ყველა საინფორმაციო გამოშვება ამას იმეორებდა. 18 იანვარს, როდესაც ბრიფინგი ჩავატარე და ვთქვი, ”დემოკრატიის შუქურამ” მოგვატყუა, საზოგადოება შეცდომაში შეიყვანა და კიდევ ერთხელ დაგვცინა-მეთქი. ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარის ეს განცხადება გავიდა ოცჯერ ნაკლები დროის მონაკვეთით, ვიდრე-სააკაშვილი-კალმახელიძის სიცრუით გაჯერებული განცხადებები. საპატიმრო დაწესებულებაში ქალების ასეთ პირობებში ყოფნა არის ევროკონვენციის მესამე მუხლის დარღვევა - არაადამიანური, არაჰუმანური მოპყრობა. სპეციალურად ამ საკითხზე გამართული ბრიფინგის შემდეგ მივმართე კალმახელიძის უწყებას და სახალხო დამცველს. კალმახელიძის უწყებიდან მომწერეს, კარგ პირობებში გვყავს პატიმრებიო, მაგრამ ბეტონზე რომ დაყარეს, ამაზე პასუხი არ გამცეს. სახალხო დამცველის ოფისმა ჩემი განცხადების საფუძველზე საპატიმრო დაწესებულება შეამოწმა და რაც მე ვთქვი, ის დაადასტურა. ვსვამ კითხვას - სახალხო დამცველისგან გამოგზავნილი აი, ამ წერილის შემდეგ პრესკონფერენცია რომ ჩავატარო, იგივე დროს დამითმობენ, რასაც, ვთქვათ, კალმახელიძეს უთმობენ ტყუილების სალაპარაკოდ? წელიწადი და სამი თვეა ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე ვარ და ამ პერიოდის განმავლობაში საზოგადოებრივ არხზე არც ერთხელ მივუწვევივარ. ეს ნიშნავს იმას, რომ პირველმა არხმა პერსონა ნონგრატად გამომაცხადა. რატომ, რას გერჩიან? - მოგახსენებთ. როგორ შეიძლება გადაცემაში იმსჯელო ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოზე და საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე არ მიიწვიო, რადგან ის ამბობს, რომ ეს არის მარაზმი და სააკაშვილის რეჟიმის მორიგი ფარსი?! მეტსაც გეტყვით - ეკა ხოფერიას გადაცემაში ჩამწერეს, რეკლამები ტელეეთერით ტრიალებდა, მაგრამ გადაცემაში არ ვჩანდი, რადგან ჩანაწერი დაჩეხეს და ის მონაკვეთი, რომელშიც ვსაუბრობდი - ამოჭრეს. მაინც რა თქვით იმ გადაცემაში? - მე ვასაბუთებდი, რომ ახალი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით იუსტიციის მინისტრი, ზურაბ ადეიშვილი ადვოკატთა კორპუსს ანადგურებს, უუფლებოდ ტოვებს-მეთქი. ვთქვი ისიც, რომ ის საერთაშორისო ორგანიზაცაციები, ვინც ამ კოდექსს მხარდაჭერა გამოუცხადა, არიან სამოქალაქო საზოგადოების მტრები-მეთქი. საერთოდ, ამ თემაზე არც ერთი სიუჟეტი არ მომზადებულა. ისე, არა მარტო პირველ არხს, არამედ, ”მაესტროსაც” არ მივუწვევიარ ეთერში, რაც ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე გავხდი. ამ არხის ხელმძღვანელმა, კობა ბექაურმა საჯაროდ რომ განაცხადა, ეროსი კიწმარიშვილი ჩემს საქმიანობაში ერევაო, ბატონ ბექაურს მივწერე - კიწმარიშვილმა დაგირეკათ და გაგაფრთხილათ ადვოკატთა საერთაშორისო ობსერვატორიის დასკვნა არ გააშუქოო?! ძალიან გთხოვთ, თქვენ მაინც ნუ ამოჭრით თქვენს კოლეგებზე გაკეთებულ ჩემს განცხადებებს. აი, მაგალითად, ალეკო ელისაშვილი მიჩნეულია ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ და ნიჭიერ ჟურნალისტად. ელისაშვილმა საყვარელი რესპონდენტი, თეა თუთბერიძე დაისვა ეთერში პოლიციის ჰიმნთან დაკავშირებით სასაუბროდ და ადვოკატთა საერთაშორისო ობსერვატორიის დასკვნაზე სიტყვა არ დაუძრავს. ადვოკატთა საერთაშორისო ობსერვატორიამ აღიარა, რომ საქართველოში მიმდინარეობს ადვოკატთა კორპუსის ინსტიტუციონალური დევნა. ალბათ, ტელევიზიებმა საჭიროდ არ ჩათვალეს ამ ამბის გაშუქება. - როგორ გეკადრებათ?! საქმე სხვა რამეშია. ჯერ ”იბერიაში” და შემდეგ - ”იმედში” სპეცრაზმი რომ შეიჭრა, ჟურნალისტები იატაკზე დაყარა და მაუწყებლობა გათიშა, ჟურნალისტთა კორპუსმა ვერ იბრძოლეთ. როგორ შეიძლება ჟურნალისტებთან ასე მოქცევა შერჩენოდა ”დემოკრატიის შუქურას”?! დადო ვინმემ დასკვნა, ჟურნალისტთა კორპუსის ინსტიტუციონალურ დევნაზე?! ეს არავის გაუკეთებია რადგან ამგვარი მოთხოვნაც არ ყოფილა თავად თქვენი მხრიდან. ზემოთ მკითხეთ, რას გერჩიანო და, როგორც ჩანს, ტელეკომპანიებმა დაინახეს, რომ ადვოკატთა დევნაზე პროცესი სწორად წარვმართე და ამიტომ, სპეციალურად შეკრეს პირი, რომ ჩემი მობაძვის სურვილი არ გაუჩნდეს ვინმეს. აბა, სხვა რა უნდა იფიქრო ადამიანმა?! საერთოდ, დემოკრატიის ხარისხი ორი, ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი პროფესიის (ჟურნალისტი, ადვოკატი) მქონე ადამიანების უფლების და თავისუფლების ხარისხით იზომება. ჩვენს ქვეყანაში პირველი ფაქტიურად განადგურებულია და მეორე ახერხებს ევროსასამართლოს მეშვეობით ამხილოს ეს რეჟიმი ადამიანის უფლებების აყრაში, წამებაში და განადგურებაში. სწორედ ამიტომ ევროპაში საქართველოს ხელისუფლებას და მის პირველ პირს აღარ უყურებენ, როგორც დემოკრატიის შუქურას, როგორც რაღაც სასწაულს. ეს გავაკეთეთ ადვოკატებმა - ყველა საერთაშორისო ორგანიზაციაში დავადასტურეთ ამ ხელისუფლების მიდრეკილება მოქალაქეთა ღირსებების შელახვისა და წამებისაკენ. ამიტომ სააკაშვილმა ნომერ პირველ მტრად გამოაცხადა ადვოკატთა კორპუსი. დღეს ადვოკატობა სარისკოა - როგორც მეშახტე ჩადის შახტაში და არ იცის იქიდან ცოცხალი ამოვა თუ არა, ისე არ იცის ადვოკატმა სააკაშვილის რეჟიმი დაიჭერს თუ არა, როცა სამართლებრივად იცავს თავის კლიენტს და არ მიდის საპროცესო გარიგების გზით. რა პასუხი გასცა ხელისუფლებამ საერთაშორისო ობსერვატორიის და ევროპის ადვოკატთა ასოციაციას, ქართველი ადვოკატების დევნა-შევიწროების ფაქტებზე? - რა პასუხი გასცა და, პოლიციელებმა ერთ-ერთი ადვოკატი გააჩერეს და სცემეს - გამხდარი ხარო და ნარკოლოგიურში წაიყვანეს. პროცესზე ვიყავი და საკუთარი თვალით ვნახე მოსამართლემ როგორ ურცხვად დააჯარიმა ადვოკატი 400 ლარით - პოლიციას წინააღმდეგობა გაუწიე და იმიტომ გაჯარიმებო. საქართველოში ადვოკატების დევნა და ცემა-ტყეპა გრძელდება - ეს არის პასუხი იმ წერილებზე, რომელიც სააკაშვილს მიწერეს. ამ ბოლო ფაქტის შესახებ აუცილებლად ვაცნობებ ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტს. ”დემოკრატიის შუქურა” იმდენადაა ამოვარდნილი სამართლებრივი ასე ვთქვათ, რელსებიდან, გულითაც რომ უნდოდეს ადვოკატების შეურაცხყოფისგან თავის შეკავება, ამას ვეღარ შეძლებს.სააკაშვილი-კალმახელიძის მორიგი ტყუილი სახალხო დამცველის აპარატმა წერილობით დაადასტურა - გასული წლის ნოემბერში, ”ევროსტანდარტების შესაბამის”, დიდი ზარ-ზეიმით გახსნილ ქალთა №5 საპატიმრო დაწესებულების ყველა საკანში ბეტონის იატაკია, გათბობის და წყალგაყვანილობის სისტემა მოშლილია, საკნები დანესტიანებული. ასეთია იმ წერილის მოკლე შინაარსი, რომლის ადრესატი საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე, ზაზა ხატიაშვილია. ამ წერილის ასლი სწორედ მან გადმოგვცა. ოდნავ ქვემოთ შემოგთავაზებთ ინტერვიუს ზაზა ხატიაშვილთან. შეგახსენებთ, რომ მიმდინარე წლის 18 იანვარს საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარემ, ზაზა ხატიაშვილმა სპეციალური ბრიფინგი გამართა, რომელზეც ქალთა №5 საპატიმრო დაწესებულებაში შექმნილ მძიმე ვითარებაზე ისაუბრა. მან თქვა, რომ საპატიმრო დაწესებულების საკნებში პატიმრებს პირდაპირ ბეტონის იატაკზე უხდებოდათ ყოფნა... ხატიაშვილმა წერილობით მიმართა სახალხო დამცველს და სასჯელაღსრულების სამინისტროს. ამ უკანასკნელმა უპასუხა რომ პატიმრები ევროსტადნარტების შესაბამის პირობებში იხდიან სასჯელს. სახალხო დამცველის აპარატიდან კი ხატიაშვილს გვერდნახევრიანი წერილი გამოუგზავნეს, რომელშიც დეტალურადაა აღწერილი ის პრობლემები, რასაც აწყდებიან სამი თვის წინ გახსნილ საპატიმრო დაწესებულებაში. რუსთავის №5 ქალთა საპატიმროს ტელეგახსნა გასული წლის 6 ნოემბერს მოხდა. მიხეილ სააკაშვილი საპატიმროს სამზარეულოში ჟურნალისტებს, მოხარშული კარტოფილით და სოსისით სავსე მწვანე ფერის პლასტმასის ჯამით ხელში უხსნიდა ”ევროსტანდარტების შესაბამისი” საპატიმროს სიკეთეებს. მათ შორის იქვე მოხარშული ბორშის ამბავს - ასეთ ბორშს და ესეთ დონეზე, საქართველოში ოჯახების დიდი პროცენტი ყოველდღიურად შეიძლება ვერ ხარშავსო. ტელევიზიებისთვის მიცემულ ორაბზაციან კომენტარში ხათუნა კალმახელიძემ სამჯერ გაიმეორა ის, რომ ამ საპატიმრო დაწესებულებაში ყველაფერი ევროსტანდარტების შესაბამისია. არადა, სახალხო დამცველის აპარატის პრევენციისა და მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული მონიტორინგის შედეგში საპირისპირო რამ წერია. სხვა ფაქტებზე, რომ აღარაფერი ვთქვათ, ზაზა ხატიაშვილთვის გაგზავნილ წერილში აღნიშნულია, რომ ”ყველა საკანში იატაკის საფარი არის ბეტონის.” რა ტიპის პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროთ იმათ, ვინც საზოგადოება შეცდომაში შეიყვანა? ზაზა ხატიაშვილი: მსგავს შემთხვევაში, ნებისმიერ დემოკრატიულ ქვეყანაში მინისტრს პასუხისგებაში მისცემდნენ იმისთვის, რომ საზოგადოება მოატყუა და პატიმარი ქალები დაუმთავრებელ ციხეში გადაიყვანა (პნევმონიის საშიშროების ქვეშაა ყველა პატიმარი ქალი), ხოლო ქვეყნის პირველ პირს, იმპიჩმენტი არ ასცდებოდა. სახალხო დამცველმა მომწერა, რომ №5 საპატიმრო დაწესებულებაში არსებული მდგომარეობა დეტალურად აისახება მის ანგარიშში, რასაც მივესალმები. როცა ადამიანი გასაკრიტიკებელია, მკაცრად ვაკრიტიკებ, მაგრამ როცა შექების ღირსია - ვაქებ. სახალხო დამცველმა ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ძალიან წესიერად იმუშავა. №5 საპატიმრო დაწესებულებაში ექვსი ადვოკატი იხდის სასჯელს. გასულ თვეში სწორედ მათგან მივიღე შემაშფოთებელი წერილი, რომელშიც მოთხრობილი იყო იმის შესახებ, თუ როგორ გადაიყვანეს დაუმთავრებელ ციხეში და პირდაპირ როგორ დაყარეს (ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით) ბეტონის იატაკზე ჩვენი დები, დედები, მეგობრები და როგორ აიძულებდნენ მათ არაადამიანურ პირობებში ეცხოვრათ. არადა, ”დემოკრატიის შუქურად” გამოცხადებული სააკაშვილი კალმახელიძესთან ერთად გამობრძანდა და საზოგადოებას ამცნო, რომ გაიხსნა დასავლური ტიპის საპატიმრო დაწესებულება, სადაც თურმე ისეთი ბორში ექნებათ, როგორიც საქართველოს ბევრ ოჯახში ენატრებათ. ამგვარი განცხადება არის საკუთარი ხალხის დაცინვა. იქვე ისიც თქვა, მართალია არ იმსახურებენ ევროსტანდარტებს და ასეთ სმა-ჭამას, მაგრამ მათი ოჯახების მძიმე მდგომარეობას ვითვალისწინებთო. - დიახ, დაახლოებით მაგდაგვარი განცხადება გააკეთა და რომ ვუსმენდი, ვიფიქრე ამ ადამიანმა როგორც იქნა დაიწყო სამართლებრივი აზროვნება, ნორმალურად საუბარი და ქალებს მაინც შეუქმნის ნორმალურ პირობებს-მეთქი, მაგრამ მალევე გაირკვა, რომ მთელი ქვეყანა მოატყუა. მისი და კალმახელიძის ტყუილით სავსე განცხადებები ტელეეთერით გავიდა და მთელი დღის განმავლობაში, ყველა საინფორმაციო გამოშვება ამას იმეორებდა. 18 იანვარს, როდესაც ბრიფინგი ჩავატარე და ვთქვი, ”დემოკრატიის შუქურამ” მოგვატყუა, საზოგადოება შეცდომაში შეიყვანა და კიდევ ერთხელ დაგვცინა-მეთქი. ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარის ეს განცხადება გავიდა ოცჯერ ნაკლები დროის მონაკვეთით, ვიდრე-სააკაშვილი-კალმახელიძის სიცრუით გაჯერებული განცხადებები. საპატიმრო დაწესებულებაში ქალების ასეთ პირობებში ყოფნა არის ევროკონვენციის მესამე მუხლის დარღვევა - არაადამიანური, არაჰუმანური მოპყრობა. სპეციალურად ამ საკითხზე გამართული ბრიფინგის შემდეგ მივმართე კალმახელიძის უწყებას და სახალხო დამცველს. კალმახელიძის უწყებიდან მომწერეს, კარგ პირობებში გვყავს პატიმრებიო, მაგრამ ბეტონზე რომ დაყარეს, ამაზე პასუხი არ გამცეს. სახალხო დამცველის ოფისმა ჩემი განცხადების საფუძველზე საპატიმრო დაწესებულება შეამოწმა და რაც მე ვთქვი, ის დაადასტურა. ვსვამ კითხვას - სახალხო დამცველისგან გამოგზავნილი აი, ამ წერილის შემდეგ პრესკონფერენცია რომ ჩავატარო, იგივე დროს დამითმობენ, რასაც, ვთქვათ, კალმახელიძეს უთმობენ ტყუილების სალაპარაკოდ? წელიწადი და სამი თვეა ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე ვარ და ამ პერიოდის განმავლობაში საზოგადოებრივ არხზე არც ერთხელ მივუწვევივარ. ეს ნიშნავს იმას, რომ პირველმა არხმა პერსონა ნონგრატად გამომაცხადა. რატომ, რას გერჩიან? - მოგახსენებთ. როგორ შეიძლება გადაცემაში იმსჯელო ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოზე და საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე არ მიიწვიო, რადგან ის ამბობს, რომ ეს არის მარაზმი და სააკაშვილის რეჟიმის მორიგი ფარსი?! მეტსაც გეტყვით - ეკა ხოფერიას გადაცემაში ჩამწერეს, რეკლამები ტელეეთერით ტრიალებდა, მაგრამ გადაცემაში არ ვჩანდი, რადგან ჩანაწერი დაჩეხეს და ის მონაკვეთი, რომელშიც ვსაუბრობდი - ამოჭრეს. მაინც რა თქვით იმ გადაცემაში? - მე ვასაბუთებდი, რომ ახალი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით იუსტიციის მინისტრი, ზურაბ ადეიშვილი ადვოკატთა კორპუსს ანადგურებს, უუფლებოდ ტოვებს-მეთქი. ვთქვი ისიც, რომ ის საერთაშორისო ორგანიზაცაციები, ვინც ამ კოდექსს მხარდაჭერა გამოუცხადა, არიან სამოქალაქო საზოგადოების მტრები-მეთქი. საერთოდ, ამ თემაზე არც ერთი სიუჟეტი არ მომზადებულა. ისე, არა მარტო პირველ არხს, არამედ, ”მაესტროსაც” არ მივუწვევიარ ეთერში, რაც ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე გავხდი. ამ არხის ხელმძღვანელმა, კობა ბექაურმა საჯაროდ რომ განაცხადა, ეროსი კიწმარიშვილი ჩემს საქმიანობაში ერევაო, ბატონ ბექაურს მივწერე - კიწმარიშვილმა დაგირეკათ და გაგაფრთხილათ ადვოკატთა საერთაშორისო ობსერვატორიის დასკვნა არ გააშუქოო?! ძალიან გთხოვთ, თქვენ მაინც ნუ ამოჭრით თქვენს კოლეგებზე გაკეთებულ ჩემს განცხადებებს. აი, მაგალითად, ალეკო ელისაშვილი მიჩნეულია ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ და ნიჭიერ ჟურნალისტად. ელისაშვილმა საყვარელი რესპონდენტი, თეა თუთბერიძე დაისვა ეთერში პოლიციის ჰიმნთან დაკავშირებით სასაუბროდ და ადვოკატთა საერთაშორისო ობსერვატორიის დასკვნაზე სიტყვა არ დაუძრავს. ადვოკატთა საერთაშორისო ობსერვატორიამ აღიარა, რომ საქართველოში მიმდინარეობს ადვოკატთა კორპუსის ინსტიტუციონალური დევნა. ალბათ, ტელევიზიებმა საჭიროდ არ ჩათვალეს ამ ამბის გაშუქება. - როგორ გეკადრებათ?! საქმე სხვა რამეშია. ჯერ ”იბერიაში” და შემდეგ - ”იმედში” სპეცრაზმი რომ შეიჭრა, ჟურნალისტები იატაკზე დაყარა და მაუწყებლობა გათიშა, ჟურნალისტთა კორპუსმა ვერ იბრძოლეთ. როგორ შეიძლება ჟურნალისტებთან ასე მოქცევა შერჩენოდა ”დემოკრატიის შუქურას”?! დადო ვინმემ დასკვნა, ჟურნალისტთა კორპუსის ინსტიტუციონალურ დევნაზე?! ეს არავის გაუკეთებია რადგან ამგვარი მოთხოვნაც არ ყოფილა თავად თქვენი მხრიდან. ზემოთ მკითხეთ, რას გერჩიანო და, როგორც ჩანს, ტელეკომპანიებმა დაინახეს, რომ ადვოკატთა დევნაზე პროცესი სწორად წარვმართე და ამიტომ, სპეციალურად შეკრეს პირი, რომ ჩემი მობაძვის სურვილი არ გაუჩნდეს ვინმეს. აბა, სხვა რა უნდა იფიქრო ადამიანმა?! საერთოდ, დემოკრატიის ხარისხი ორი, ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი პროფესიის (ჟურნალისტი, ადვოკატი) მქონე ადამიანების უფლების და თავისუფლების ხარისხით იზომება. ჩვენს ქვეყანაში პირველი ფაქტიურად განადგურებულია და მეორე ახერხებს ევროსასამართლოს მეშვეობით ამხილოს ეს რეჟიმი ადამიანის უფლებების აყრაში, წამებაში და განადგურებაში. სწორედ ამიტომ ევროპაში საქართველოს ხელისუფლებას და მის პირველ პირს აღარ უყურებენ, როგორც დემოკრატიის შუქურას, როგორც რაღაც სასწაულს. ეს გავაკეთეთ ადვოკატებმა - ყველა საერთაშორისო ორგანიზაციაში დავადასტურეთ ამ ხელისუფლების მიდრეკილება მოქალაქეთა ღირსებების შელახვისა და წამებისაკენ. ამიტომ სააკაშვილმა ნომერ პირველ მტრად გამოაცხადა ადვოკატთა კორპუსი. დღეს ადვოკატობა სარისკოა - როგორც მეშახტე ჩადის შახტაში და არ იცის იქიდან ცოცხალი ამოვა თუ არა, ისე არ იცის ადვოკატმა სააკაშვილის რეჟიმი დაიჭერს თუ არა, როცა სამართლებრივად იცავს თავის კლიენტს და არ მიდის საპროცესო გარიგების გზით. რა პასუხი გასცა ხელისუფლებამ საერთაშორისო ობსერვატორიის და ევროპის ადვოკატთა ასოციაციას, ქართველი ადვოკატების დევნა-შევიწროების ფაქტებზე? - რა პასუხი გასცა და, პოლიციელებმა ერთ-ერთი ადვოკატი გააჩერეს და სცემეს - გამხდარი ხარო და ნარკოლოგიურში წაიყვანეს. პროცესზე ვიყავი და საკუთარი თვალით ვნახე მოსამართლემ როგორ ურცხვად დააჯარიმა ადვოკატი 400 ლარით - პოლიციას წინააღმდეგობა გაუწიე და იმიტომ გაჯარიმებო. საქართველოში ადვოკატების დევნა და ცემა-ტყეპა გრძელდება - ეს არის პასუხი იმ წერილებზე, რომელიც სააკაშვილს მიწერეს. ამ ბოლო ფაქტის შესახებ აუცილებლად ვაცნობებ ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტს. ”დემოკრატიის შუქურა” იმდენადაა ამოვარდნილი სამართლებრივი ასე ვთქვათ, რელსებიდან, გულითაც რომ უნდოდეს ადვოკატების შეურაცხყოფისგან თავის შეკავება, ამას ვეღარ შეძლებს.

ნინო მიქიაშვილი



http://www.presage.tv/?m=society http://www.presage.tv/?m=society
kote-1962
22-02-2011 კოტეს ბიჭი მაინც სულ სხვა იყო...

11 თებერვალს საქართველოს პარლამენტში პრეზიდენტის სტუმრობისას "ნაცმოძრაობამ" სრული მობილიზაცია გამოაცხადა. თუმცა, ბოკერია, მერაბიშვილი, ადეიშვილი და გივი თარგამაძე, სავარაუდოდ, საპატიო მიზეზით აცდენდნენ ან წინასწარ დაეთხოვნენ... ალბათ, ამიტომაც არ მოუსაკლისებია პრეზიდენტ სააკაშვილს. უმრავლესობა საბრძოლო მზადყოფნაში იყო, ამოცანა კი სრულიად ნათელი და აუცილებლად შესასრულებელი - ხელისუფლების მიღწევების წარმოჩენა (ამ დროს დასაშვებია ჰიპერბოლიზება, ანუ გაზვიადებაც), ოპონენტების ყველა ბრალდების უარყოფა და დაშვებული თუ აკრძალული ხერხებით მათი "ბეჭზე დაცემა". რაკი ქრისტიან-დემოკრატ თარგამაძესთან საპაექროდ ნაციონალი თარგამაძე დარბაზში არ იყო (რომ ყოფილიყო, ალბათ, გახსნიდა პირს ერთი-ორი მწარე სიტყვის სათქმელად), მოწინააღმდეგის განეიტრალება უმრავლესობის ბირთვმა იტვირთა. პრეზიდენტისთვის ერთგულება და თავდადება იქ, დარბაზში იყო დასამტკიცებელი. ეს საშური საქმე გოკა გაბაშვილმა, პეტრე ცისკარიშვილმა, ლაშა თორდიამ, ნუგზარ წიკლაურმა და ზურაბ მელიქიშვილმა იტვირთეს, მაგრამ კოტეს (გაბაშვილის) ბიჭი მაინც სულ სხვა იყო. ის ჩქარობდა, ტუჩის კვნეტით ფიქრობდა, ტვინს იჭყლეტდა, რომ რამე მწარე, ძალიან მწარე ეთქვა თარგამაძისათვის, რომელმაც ერთი კოლეგისაგან განსხვავებით პრეზიდენტს შეჰბედა (გოკა ასე ფიქრობდა), კორუმპირებული ხარო. გოკა ფიქრობდა... ქრისტიან-დემოკრატი თარგამაძე აქ, დარბაზშივეა ჭკუაზე მოსაყვანი, მაგრამ როგორ? რით? და აი, უცებ განათდა გონება - ასლანი! ბადრი! მით უმეტეს, მათი ფოტოები წინასწარ აქვს მომარაგებული. ღმერთო, რა წინდახედულია, როგორ გამოადგება "ყოველი შემთხვევისთვის ხელს გამოყოლებული" ეს ფოტოები. აქვე, გიორგი თარგამაძისავე სტილში დაწერს ფურცელზე ბრალდებებს და ააფრიალებს, მაგრამ რას დაწერს? ესეც მოიფიქრა: "გადატრიალება!" მერე ბადრი პატარკაციშვილის საარჩევნო სლოგანიც გაახსენდა შეხიდებასა და საქართველოს გაბრწყინებაზე და კონტრარგუმენტებიც მზად არის! ამით მართლა დადებს ბეჭებზე მოპაექრეს. მით უმეტეს, ოპოზიციას პასუხის გაცემის შანსი არ ექნება და სეფესიტყვასაც პრეზიდენტი იტყვის სულ ბოლოს. გოკამ სურათები და ფურცლები აფრიალა და კმაყოფილი დაუბრუნდა სავარძელს. გოკა და უმრავლესობა ბედნიერი იყო. მწარე-მწარეები უთხრეს ოპონენტებს, ბურთი პირში ჩასჩარეს. გიორგი თარგამაძის ბრალდება ხვალ აღარავის ეხსომება (ასე ფიქრობენ ისინი), სად კორუმპირებულობა და სად სახელმწიფოს ღალატსა და გადატრიალებაში დადანაშაულება. უმრავლესობა კმაყოფილი იყო და არ გახსენებიათ ერთი ქალბატონი, დედა, რომელსაც გარდაცვლილი შვილი კიდევ ერთხელ გამოუცხადეს ქვეყნის გადამტრიალებლად. მეორე დღეს ბადრი პატარკაციშვილის გარდაცვალებიდან სამი წელი სრულდებოდა. მორალის კითხვას არ ვაპირებ, მაგრამ ერთს ვიტყვი - მიზანი ყოველთვის არ ამართლებს საშუალებას. ქართველებს გვაქვს ერთი დაუწერელი წესი, რომელიც ზნეობრივ ნორმად ჩამოყალიბდა - გარდაცვლილზე ან კარგს ამბობენ, ან არაფერს. გარდაცვალებიდან მესამე წლისთავზე ბადრი პატარკაციშვილის სახელმწიფოს გადამტრიალებლად და ქვეყნის მტრად გამოცხადება არ იყო ზნეობრივად გამართლებული საქციელი. ბევრისაგან მსმენია, კაცს გული გაუხეთქეს და საფლავშიც არ ასვენებენო. პრესაში წავიკითხე ბადრი პატარკაციშვილის დედის თხოვნა: "შვილმკვდარი დედა ჩვენს ხელისუფლებას ერთადერთს ვთხოვ, შეეშვით ჩემს მკვდარ შვილს, ნუღარ გაიმეორებთ ჩემს მკვდარ შვილზე აუგს. ძალიან გთხოვთ, ღმერთი არსებობს და ამ ცოდვის გამო დღეს თუ არა ხვალ მოგეკითხებათ". დედის ამ თხოვნამ ძალიან შემძრა. თქვენ? თქვენ არ გყავთ დედები?

მარი ზანდუკელი



http://www.kvirispalitra.ge/politic/6741-t...vth-dedebi.html
kote-1962
სადაზღვევო პოლისი, ანუ ხალხის ხარჯზე დაზღვეული მილიონები


00:58 01.03.2011
[რუსიკო მუმლაძე]

ხართ დაზღვეული? თუ კი, მაშინ შემდეგი კითხვა მაქვს: დარწმუნებული ხართ, რომ ხელისუფლების ტყუილისგანაც დააზღვიეთ საკუთარი თავი? 2010 წლის 9 თვეში სახელმწიფომ კერძო კომპანიებისგან 305 მილიონი ლარის ღირებულების სადაზღვევო პაკეტი შეისყიდა. აქედან დაზღვეულ ხალხს 140 მლნ ლარი მოხმარდა, დარჩენილი 155 მილიონი, რომელიც მთლიანი თანხის 45,9%-ს შეადგენს, კომპანიების მოგება გახლავთ.

თბილისის საკრებულოს ჯანდაცვისა და სოციალურ საკითხთა კომისიის თავმჯდომარე ვიქტორ დოლიძე პრესაგე.ტვ-სთან საუბარში სადაზღვევო სფეროში ხელისუფლების დანაშაულებრივ ქმედებებს ამხელს. ელიტარული კორუფციის ახალი სქემა დაახლოებით ასე „გამოიყურება“: სახელმწიფო მონოპოლისტ სადაზღვევო კომპანიებს ბიუჯეტიდან მილიონებს ურიცხავს, რაღაც ნაწილი მიდის დაზღვეულების მომსახურებაში, მაგრამ ბიუჯეტიდან ჩარიცხული თანხის ნახევარზე მეტი ამ კომპანიებს რჩებათ მოგების სახით. ეს ხდება იმ ქვეყანაში, სადაც დიდი ხანია ამბობენ, რომ ხელისუფლება ყველა ბიზნესს აკონტროლებს.

პრემიერ-მინისტრმა გილაურმა ერთ-ერთ სატელევიზიო ინტერვიუში განაცხადა, რომ ხელისუფლება სადაზღვევო პოლიტიკას სწორი მიმართულებით ახორციელებს, რადგან ბიზნესკომპანიები უწევენ მოქალაქეებს სადაზღვევო მომსახურებას და სახელმწიფო სადაზღვევო კომპანიის შექმნა არ იგეგმება. არადა, მე მინახავს ბევრი დაზღვეული ადამიანი, ვინც კერძო კომპანიისგან ხარისხიან მომსახურებას ვერ იღებს. რამდენად სწორია სახელმწიფოს პოლიტიკა ამ მიმართულებით?

„თავისუფალი დემოკრატების“ ერთ-ერთი ლიდერი ვიქტორ დოლიძე: „პირველ რიგში, მინდა, გითხრათ, რომ ქვეყანაში შრომის, სოციალური დაცვისა და ჯანმრთელობის სფეროში სრული ვაკხანალიაა. ძალიან სამწუხარო რეალობაა, მაგრამ კლასიკურად გამართული სოციალური, საპენსიო და ჯანდაცვის სისტემა ჩვენთან არ არსებობს. ყველაზე დიდი უბედურება სწორედ ისაა, რომ პრემიერიც ვერ ხედავს ამ პრობლემებს. არც პრემიერ-მინისტრს და არც მთავრობას ამ სფეროებში არსებული პრობლემების გადაწყვეტა არ შეუძლიათ, რადგან კომპეტენტურები არ არიან, სამწუხაროდ - არა მხოლოდ ამ სფეროში..

პრემიერი ამბობს, რომ ჩვენ 2006 წლამდე 40 ათასი ადამიანი გვყავდა დაზღვეული, ახლა მილიონნახევარი დავაზღვიეთო. აქ მარტო რაოდენობაზე არ შეიძლება საუბარი. მე ვისურვებდი, რომ მთელი საქართველო დაეზღვიოს, რაც შეიძლება დროულად. ჩვენ ბევრი ადამიანის დაზღვევის წინააღმდეგი კი არ ვართ, პირიქით, საყოველთაო დაზღვევა რომ უნდა მოხდეს, აქ ორი აზრი არ არსებობს. ერთიანი სადაზღვევო სისტემის გამართვა აუცილებელი და უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია ქვეყნისთვის. თუმცა, დღეს არსებული სადაზღვევო სისტემა არის დანაშაულებრივი პირამიდა და ის მონოპოლიზირებულია.

მონოპოლიზირებული? რატომ? რამდენიმე კომპანია ახორციელებს სადაზღვევო მომსახურებას.

- გეტყვით. მე ახლა კონტროლის პალატის დასკვნასა და ეროვნული ბანკის მონაცემებზე დაყრდნობით მოგიყვანთ კონკრეტულ ციფრებს და პრობლემასაც უფრო კარგად დავინახავთ.

2008-დან 2010 წლამდე სახელმწიფომ კერძო კომპანიებისგან ბითუმად შეისყიდა 340 მილიონი ლარის ღირებულების დაზღვევები. ეს დაზღვევები შეძენილია, როგორც დასაქმებული, ასევე სოციალურად დაუცველი და სიღარიბის ზღვარს მიღმა მყოფი ადამიანებისთვის. ამ 340 მილიონი ლარიდან ხალხისთვის ძალიან მინიმალური თანხა გაიხარჯა. კერძო კომპანიების მოგება, იცით, რამდენია? 250 მილიონი ლარი. რაღა უნდა დარჩეთ ასეთ შემთხვევაში თავად დაზღვეულებს? თქვენ წარმოიდგინეთ, მათ მომსახურებაზე, რეალურად, მხოლოდ 90 მილიონი ლარი დაიხარჯა.

მაგალითად: „ალდაგი-ბისიაი“-ს ჩარიცხული თანხის 65% გაუხარჯავი დარჩა, „იმედიL“-ს - 55%, „ჯიპიაის“- 45%, „ირაოს“ -51%. ეს არის მოგება, რაც ამ კომპანიებს დარჩათ და ეს ძალიან დიდი თანხაა.

ეროვნული ბანკის მონაცემებით, 2010 წლის 9 თვეში სახელმწიფომ 305 მილიონი დახარჯა დაზღვევების შესყიდვაზე. 305 მილიონიდან დაზღვეულ ხალხს მოხმარდა 140 მლნ ლარი. ეს იმას ნიშნავს, რომ დარჩენილი 155 მილიონი ლარი, რომელიც მთლიანი თანხის 45,9%-ს შეადგენს, არის კომპანიების მოგება.

ბუნებრივია, ამ 45,9%-დან კერძო სადაზღვევო კომპანიებს გასავალიც აქვთ, დამატებითი ღირებულების გადასახადი, თუ სხვა საოფისე ხარჯები. ეს ხარჯებიც რომ გამოვაკლოთ ამ 45,9%-ს, ქართულ კომპანიებს, წმინდა მოგების სახით - 27,2% რჩებათ. ეს წარმოუდგენლად დიდი ციფრია არათუ ევროპული თანამეგობრობისათვის, არამედ არ მეგულება მსოფლიოში ქვეყანა, სადაც მოგების ამხელა მარჟა შეიძლება, დარჩეთ კერძო კომპანიებს ამ ბიზნესში.

4-5% არის ის მაქსიმალური ოდენობა, რაც კომპანიებს წმინდა მოგების სახით რჩებათ ევროპულ ქვეყნებში. 27%-იანი მოგების პირობებში, მინდა, გითხრათ, რომ ძალიან დიდი სკანდალი ატყდებოდა მაგალითად - გერმანიაში, საფრანგეთსა თუ ავსტრიაში. თუნდაც პოლონეთში და აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებში, რომლებიც უკვე მიუახლოვდნენ ევროპულ თანამეგობრობას და ამ თანამეგობრობის დადგენილ სტანდარტებს ზედმიწევნით იცავენ.

ამხელა მოგების პირობებში კი, ხარისხიანი მომსახურების გაწევაზე ალბათ, საუბარიც ზედმეტია...

- ვერანაირად ვერ გაუწევს კარგ მომსახურებას. როგორ შეიძლება, ამხელა მოგება დარჩეს კომპანიას, ჩარიცხული თანხა სრულყოფილად არ მივიდეს დაზღვეულამდე (რომელსაც წესით, ჩარიცხული თანხის შესაბამისი მომსახურება უნდა გაეწიოთ) და იქ კარგ მომსახურებაზე იყოს საუბარი?

სხვათაშორის, ეს პრობლემა პირდაპირ არის მიბმული იგივე ჰოსპიტალურ სექტორთან. აი, როგორი სიტუაციაა დღეს ჩვენთან: კერძო კომპანიას გააჩნია თავიანთი სადაზღვევო კომპანია და აზღვევს მოსახლეობას. იგივე კომპანია სახელმწიფოს მიერ ჩადებული ფულის შედეგად, ანუ მოგებით - აშენებს საავადმყოფოს. მას ასევე გააჩნიათ თავისი ფარმაცევტული სექტორიც. ასეთი კომპანიაა, მაგალითად - „ავერსი“. დაზღვევის მომსახურების განსახორციელებლად საჭირო ყველა ობექტი ერთი კომპანიის ხელშია მოქცეული და რაღა ხარჯი აქვს მას?

დამკრძალავ ბიუროსაც თუ შემოიერთებენ ასეთი კომპანიები, იქ ექნებათ ცოტა ხარჯი და მორჩა. დღიდან ადამიანის დაბადებისა მის სიკვდილამდე ყველაფერს განაგებს ერთი სადაზღვევო კომპანია. თქვენ მკითხეთ და მეც გეკითხებით - ეს არ არის მონოპოლია? აბა, სხვა რა არის მონოპოლია? თუ ხარჯი ნაკლებია, მოგება მაღალია. ამდაგვარი რამ არცერთ ქვეყანაში არ ხდება.

სხვათაშორის, საქართველო, ჯერ კიდევ შევარდნაძის პერიოდიდან, მიერთებულია ევროპულ სოციალურ ქარტიას. იქ უამრავი მუხლია და ყველას, ჯერჯერობით, ჩვენ არ შევერთებულვართ, თუმცა, რომელ მუხლებსაც შევუერთდით, ისინი გვავალდებულებენ, რომ ქვეყანაში საპენსიო მომსახურება და სადაზღვევო სისტემა მიახლოებული უნდა იყოს ევროპულ სტანდარტებთან. ქარტიის მოთხოვნები ორიენტირებულია როგორც დამზღვევის, ასევე დაზღვეული უფლებების სრულად დაცვაზე. თუმცა, ამ მუხლების მოთხოვნების შესრულება, სადაზღვევო კომპანიებს 27%-იან მოგების მარჟას ნამდვილად არ დაუტოვებს. ფაქტია, ჩვენ ევროპული სოციალური სისტემიდან ძალიან შორს ვართ, მაშინ, როცა ევროინტეგრაციაზე ბევრს ლაპარაკობს პრეზიდენტი.

შთაბეჭდილოება რჩება, რომ დღეს არსებული სადაზღვევო მოდელი ვიღაცის ინტერესებში შედის. დავიჯერო, რომ დავუშვათ ის 250 მილიონი, ანდა 155 მილიონი მართლა კერძო კომპანიებს დარჩათ მოგების სახით? თანაც მაშინ, რომ ყველა ოპოზიციური პარტია ღიად აცხადებს, ხელისუფლება ატერორებს ბიზნესსო?

- მეც ასეთი შთაბეჭდილება მრჩება ზუსტად: ეს არის კლასიკური დანაშაულებრივი მაგალითი - კორუფციული პირამიდა. მე, ძალიან ძნელად წარმომიდგენია, რომ ჯანდაცვის სამინისტროსთან თანამშრომლობის გარეშე ამ სადაზღვევო კომპანიებს ხელის განძრევის საშუალება ჰქონდეთ. თქვენ კარგად მოგეხსენებათ, ნებისმიერ ბიზნესზე რამხელა ზეწოლა ხდება. ვერცერთი ბიზნესი თავისუფლად ვერ სუნთქავს. თანაც, როცა საუბარია ამხელა თანხებზე, რომელსაც სახელმწიფო გამოყოფს ბიუჯეტიდან და კომპანიებს უტოვებს უფრო მეტ მოგებას, ვიდრე ისინი დაზღვეულების მომსახურებაში ხარჯავენ, ეს ტყუილად ნამდვილად არ ხდება.

ანუ სქემა ასეთია: ბიუჯეტიდან გამოდის თანხა, რაღაც ნაწილი გადასახადების სახით ბრუნდება უკან, უფრო დიდი ნაწილი კი მიდის კერძო კომპანიების ჯიბეში, ხოლო იქიდან სად, ეს არავინ იცის. ან ბიზნესია ძალიან კარგად საქართველოში და ჩვენ არ ვიცით, ან ხელისუფლების მაღალჩინოსანთა ჯიბეშიც ხვდება ეს მილიონიანი მოგება...

- დიახ. წარმოიდგინეთ, ერთი კომპანია აწარმოებს სადაზღვევო და ფარმაცევტულ ბიზნესს, მასვე აქვს თავისი საავადმყოფო, რომელსაც მოგებიდან აშენებს და ფაქტობრივად, მონოპოლიზირებული აქვს ყველაფერი. ძნელად წარმომიდგენია, სააკაშვილისა და ხელისუფლების სხვა მთავარი ჩინოსნების გარეშე ხდებოდეს ეს პროცესი. ეს, უბრალოდ, წარმოუდგენელია და სწორედ ამიტომ ვამბობთ, რომ ეს არის დანაშაულებრივი სისტემა.

ეს მაშინ, როცა ქვეყანაში უნდა იყოს გამართული სოციალური სადაზღვევო სისტემა. აგერ პრემიერი ამბობს, რომ სახელმწიფო სადაზღვევო სისტემას არ შემოიღებენ. ჩემი აზრით, ეს ძალიან არაკომპეტენტური მოსაზრებაა, გამომდინარე იქიდან, რომ არ არსებობს მსოფლიოში ქვეყანა, სადაც სახელმწიფო სოციალური დაზღვევა არ მოქმედებს. ჩვენ ნამდვილად არ ვართ კერძო კომპანიების წინააღმდეგი, პირიქით, რა თქმა უნდა, ისინიც უნდა არსებობდნენ და სახელმწიფომაც მათი საქმიანობა უნდა წაახალისოს.

თუმცა, კერძო კომპანიამ უკეთესი მომსახურება უნდა შესთავაზოს დაზღვეულს და ასე მიიზიდოს კლიენტი. ყველას არ აქვს ხომ საშუალება, რომ მაგალითად, ჩაჩავას საავადმყოფოში იმკურნალოს, ან „ავერსის“ კლინიკაში, ან ისეთ საავადმყოფოში, რომელიც, რომ შეხვალ მუზეუმს მოგაგონებს. ასეთი მაღალი დონის საავადმყოფოებში მკურნალობა ძალიან კარგია, მაგრამ იქ მკურნალობის თანხების გადახდა ყველას შეუძლია? სად არის ალტერნატივა?

გარდა ამისა, ეს ფეშენებელური და ძლიერი სამედიცინო ტექნოლოგიებით აღჭურვილი საავადმყოფოები გადაუდებელ სამედიცინო დახმარებას ვერ უწევენ ადამიანს. ფეხი თუ მოგტყდა, ან აპენცინდიტი თუ აგტკივდა, შენ სადაზღვევო კომპანიების კუთვნილ ფეშენებელურ კლინიკაში ვერ მიხვალ და ვერ იმკურნალებ.

სადაზღვევო კომპანიები ასეთ შემთხვევებში დაზღვეულებს აგზავნიან დაბალი დონის კლინიკებში, სადაც ასეთივე დაბალ მომსახურებას იღებენ მომხმარებლები. რატომ? იმიტომ, რომ ამ კერძო კომპანიებს იაფი დაუჯდეთ ის მომსახურება, რომელსაც მათი კლინიკები ვერ გაუწევენ დაზღვეულებს. უფრო მეტიც, იმ დონემდე მივიდნენ, რომ კონკრეტულ ექიმს უთანხმდებიან, დაგიდებ კონტრაქტს, თუ 300 - 400 ლარად გააკეთებ უფრო ძვირადღირებულ ოპერაციასო.

ძალიან ბევრს ვსაუბრობთ სოციალურად დაუცველ ფენებზე. ეს სადაზღვევო სისტემაც პირდაპირ უკავშირდება სოციალურად დაუცველ ადამიანებს. თქვენ წარმოიდგინეთ, 2010 წლის ივნისიდან 2011 წლის თებერვლამდე სიღარიბის ზღვარს მიღმა რეგისტრირებული ადამიანების რიცხოვნობა 1 მილიონ 812 ათასიდან 1 მილიონ 697 ათასამდე შეამცირეს. ანუ მათ შეამცირეს 115 ათასი ადამიანი, მაშინ, როცა ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ინფლაციაა ქვეყანაში და ღარიბი მოსახლეობის რაოდენობაც, რეალურად, ხომ გაიზრდებოდა? დამთავრდა არჩევნები, აღარ სჭირდებათ ეს ხალხი და რა თქმა უნდა, შეამცირეს.

რა გამოდის, სახელმწიფო ზედმეტად გადაჭარბებულ და საეჭვო მოგებას უტოვებს კერძო სადაზღვევო კომპანიებს მილიონების სახით, ამ დროს კი, სოციალურად დაუცველი ადამიანების რაოდენობას ამცირებს, თან რაღაც 50 ლარიან ვაუჩერებს გვირიგებს ერთჯერადად? რა ჰქვია ამ ყველაფერს?

- ამას დანაშაული ჰქვია. ჯერ ერთი ამ ვაუჩერებს რაც შეეხება, თუ ერთი ლარი მაინც წაადგება ადამიანს, არ შეიძლება წინააღმდეგი იყო, მაგრამ ეს ვაუჩერიზაციის სისტემაც აბსოლუტურად გაუმართლებელია. ამას სჯობს, ეს თანხა დახარჯონ კლასიკური სოციალური უზრუნველყოფის სისტემის ჩამოყალიბებაში, რისი გაკეთებაც აბსოლუტურად შესაძლებელია.. გადაისროლონ ეს თანხები თუნდაც ურგენტული, ანუ ე.წ სასწრაფო დახმარების პროგრამის, ანდა მწვავე, მათ შორის ონკოლოგიური პროგრამების გამართულად ამუშავებაზე. სოციალური სფეროს სისტემურად გამართვა აბსოლუტურად შესაძლებელი იყო, მაგრამ ვის შეენახა მერე არჩევნები? ვის ჩაედო მერე ჯიბეში ფული? რა თქმა უნდა, ასეთი მიდგომა ხელისუფლების მხრიდან გვააფიქრებინებს, რომ არსებობს კორუფციული პირამიდა.

რაც ხდება ეს მარტო არაკომპეტენტურობის ბრალი არაა, ეს არის პოლიტიკური ნების არაარსებობა და ელიტარული კორუფცია. რა თქმა უნდა, ხალხის ხარჯზე. ამიტომ, ვიდრე ქვეყანაში არ იქნება გამართული სოციალური სისტემა, არ იქნება, რეალური საპენსიო უზრუნველყოფა, მანამდე არც მდგომარეობა არ გამოსწორდება. ამათ ორიენტაცია მხოლოდ და მხოლოდ შემწეობებზე აქვთ აღებული და ჰგონიათ, რომ შემწეობას თუ გასცემენ, სიტუაციას ჩააწყნარებენ.

ყოველთვის მიჩნდება კითხვა, ხელისუფლებას ხლხის მძიმე სოციალური მდგომარეობა მართლა არ ანაღვლებს და გადასულები არიან იმაზე, რომ შეინარჩუნონ ხელისუფლება, რათა გამდიდრდნენ?

- ბუნებრივია, გეთანხმებით აბსოლუტურად. მათ აქვთ ამდაგავარი მოსაზრებები, რადგან სააკაშვილი თავიდან ბოლომდე რომ ხელისუფლების შენარჩუნებაზეა გადასული, ამას ადასტურებს კონსტიტუციის მორგება თავის თავზე, რაც მან გააკეთა. ახლა, საარჩევნო პროცესში ვართ ჩართული.. საბოლოო დასკვნებს მერე გამოვიტანთ, როცა პროცესი დასრულდება, რამდენად აქვთ მათ პოლიტიკური ნება - შეცვალონ საარჩევნო გარემო.

იქიდან გამომდინარე, რომ ამ პროცესში ჩართული 8 პარტია მაქსიმალურად შედეგზეა ორიენტირებული და საერთაშორისო მხარდაჭერაც ძალიან ძლიერია, სააკაშვილის 2013 წლის შემდეგ ხელისუფლებაში ვეღარ დარჩება“.

http://www.presage.tv/?m=society&AID=3561
kote-1962
კვირის რეპორტაჟი (სტუდია GNS, 27/02/11, video)


13:00 28.02.2011

1.საქართველოში ავღანეთის მეექვსე მსხვერპლი ჩამოასვენეს. გიორგი ავალიანი ჰელმანდის პროვინციაში დაიღუპა. არიან დაჭრილებიც. ავღანეთის ქართველი გმირი საქართველოში ისე ჩამოასვენეს, რომ არც ერთ ცენტრალურ არხს ეს ფაქტი არ გაუშუქებია. ოფიციოზი კი მხოლოდ მშრალი სამძიმრის განცხადებებით შემოიფარგლა.

პრეზიდენტმა სააკაშვილმა მეექვსე ჯარისკაცის დაღუპვის ფაქტზე კომენტარი სათხილამურო კურორტზე, სრიალის დროს გააკეთა. იმ დროს როცა გიორგი ავალიანის დაღუპვის ინფორმაცია გავრცელდა, საქართველოს პარლამენტმა ავღანეთში ქართული სამხედრო კონტიგენტის გაზრდის გადაწყვეტილება მიიღო. ანა გოჩაშვილი მოგვითხრობს...

2.გასული კვირის კიდევ ერთი მთავარი თემა ქართულ და ოსურ მხარეებს შორის ტყვეების გაცვლა იყო. ცხინვალის ციხიდან 7 ქართველი გაათავისუფლეს, მათ შორის ერთი სამხედროა. კაპრალი ზვიად კობალაძე საომარი მოქმედებების დასრულების შემდეგ, 2008 წლის ოქტომბერში ჩავარდა ტყვედ. ცხინვალის ტყვეობაში გატარებული ორი წელი მისთვის საკმაოდ მძიმე გასახსენებელი აღმოჩნდა. ნახეთ ნანა ლეჟავას სიუჟეტი...

3.დეპუტატის ბიზნესი-საირმის დასავენებელი კომპლექსი ეკონომიკის სამინისტრომ პირდაპირი მიყიდვის წესით, თემურ კოხოძის კომპანიას გადასცა. თანხა რომელიც დეპუტატმა გაიღო, სიმბოლურია. თემურ კოხოძე ნაციონალების მაჟორიტარი დეპუტატია და ის პარლამენტში ბიზნესიდან მივიდა. არჩევნების პერიოდში კი მისგან ფული სწორედ მმართველი პარტიის ყულაბაში მიდიოდა. იმედა დარსალია მოგვითხრობს...

ვიდეო იხილეთ აქ:

http://www.presage.tv/?m=society&AID=3553
kote-1962
01-03-2011 რეპრესიები გაფიცვის შემდეგ - პოლიციამ სამარშრუტო ტაქსების მძღოლები დააპატიმრა

„კონსერვატიული პარტიის“ ადამიანის უფლებათა დაცვის კოორდინატორი, ლაშა ჩხარტიშვილი სამარშრუტო ტაქსების გაფიცული მძღოლების დაპატიმრებას ხელისუფლების მხრიდან დაშინების პოლიტიკას უკავშირებს. „ეს კეთდება იმისთვის, რომ მძღოლებმა და სხვა სოციალურმა ჯგუფებმა გაფიცვა და პროტესტი აღარ გაბედონ“, - ამბობს ჩხარტიშვილი.

მისი ინფორმაციით, ამ დროისთვის სამარშრუტო ტაქსების 15 მძღოლია დაკავებული. მათგან ათს 30-დღიანი ადმინისტრაციული პატიმრობა, ხუთს კი შვიდდღიანი პატიმრობა აქვს შეფარდებული.

სამარშრუტო ტაქსების 5 მძღოლს პატიმრობა 1 მარტს შეეფარდა. ლაშა ჩხარტიშვილის თქმით, ეს მძღოლები 28 თებერვალს სხვადასხვა ადგილას დააკავეს და ბრალი პოლიციისთვის წინააღმდეგობის გაწევაში დასდეს. სასამართლომ მათ 7-დღიანი ადმინისტრაციული პატიმრობა შეუფარდა.

როგორც „ინტერპრესნიუსს“ ადვოკატმა ნათია კორკოტაძემ განუცხადა, მათ შორის არის #128 (ლაშა ჩხარტიშვილის ცნობით - #11) სამარშრუტო ტაქსის მძღოლი, მინდია მახარაძე, რომელიც 26 თებერვალს „კონსერვატორ“ კახა კუკავასთან მიდიოდა.

„მახარაძეს გვიან ღამით შევხვდი მცხეთაში, დროებითი მოთავსების იზოლატორში. მან მითხრა, რომ 26 თებერვალს 18:00 საათისთვის კახა კუკავას ოფისში მიდიოდა, რათა მის მიმართ განხორციელებულ შანტაჟსა და მუქარებზე ინფორმაცია მიეწოდებინა. იგი პოლიციამ ფალიაშვილის ქუჩაზე დააკავა, როცა „მარშუტკიდან“ ჩამოვიდა. მოგვიანებით ბრალი დასდეს პოლიციისთვის წინააღმდეგობის გაწევაში. მცხეთის იზოლატორში ასევე ჰყავდათ #40-ის მძღოლიც“, - განაცხადა ნათია კორკოტაძემ.

მინდია მახარაძეს სასამართლომ 7-დღიანი პატიმრობა შეუფარდა, ადმინისტრაციული კოდექსის 173 მუხლის მიხედვით (დაუმორჩილებლობა).

ლაშა ჩხარტიშვილის თქმით, კვირას ასევე დააკავეს და ორშაბათ დილით გაასამართლეს: ზურაბ ფოქაშვილი, ტარიელ ცომაია, ვახტანგ ჩხატელია, ვეფხო ბულისკერია: „ჩვენი ინფორმაციით, მათაც 7-დღიანი პატიმრობა შეუფარდეს. დააწერინეს ჩვენებები, რომ თითქოს იყვნენ ნასვამები, არაფხიზელ მდგომარეობაში, რაც სიცრუეა“.

გაფიცვის პირველ დღეს, 25 თებერვალს პოლიციამ სამარშრუტო ტაქსების 8 მძღოლი დააკავა და პოლიციის მეხუთე განყოფილებაში მიიყვანა.

ლაშა ჩხარტიშვილის ინფორმაციით, დაკავებულები არიან #10-ე სამარშრუტო ხაზის მძღოლები: გია მაზიაშვილი, მერაბ კანკია, რუსლან კანკია, გელა გელაშვილი, ბადრი ხურცილავა, ლაური მაისაშვილი, მელორ გამყრელიძე და მიხეილ ისიტაშვილი.

25 თებერვალს პოლიციამ ასევე დააკავა გაფიცული მძღოლების საპროტესტო აქციაში მონაწილე ერთ-ერთი სამარშრუტო ტაქსის მძღოლის ვაჟი. ამის შესახებ „ინტერპრესნიუსს“ გაფიცულმა მძღოლმა, გოჩა სხირტლაძემ აცნობა. მისი თქმით, დაკავებულია მისი ვაჟი, 20 წლის ლადო სხირტლაძე. ის ნაძალადევის რაიონში #122 სამარშრუტო ტაქსის გაჩერებაზე სამართალდამცავებთან შელაპარაკების დროს დააკავეს.

აღსანიშნავია, რომ 25 თებერვალს დაკავებულ სამარშრუტო ტაქსების 8 მძღოლს თბილისის საქალაქო სასამართლომ ადმინისტრაციული სასჯელი - 30-დღიანი პატიმრობა გვიან ღამით შეუფარდა. ლაშა ჩხარტიშვილის ცნობით, მძღოლების სასამართლო პროცესი საქალაქო სასამართლოში ღამის 01:00 საათზე დაიწყო და 03:00 საათზე დასრულდა. მძღოლებს ბრალად წაყენებული ჰქონდათ ადმინისტრაციული კოდექსის 166-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევა - წვრილმანი ხულიგნობა.

„მათ ბრალად სდებენ, თითქოს ქუჩაში უმიზეზოდ გინება დაიწყეს და შეურაცხყოფა მიაყენეს უცხო მძღოლს, რომელიც მათი სამარშრუტო ტაქსის ტრაფარეტით მოძრაობდა. რეალურად, მათ ამ უცხო მძღოლს მხოლოდ ჰკითხეს, თუ ვინ იყო იგი, რადგან მანამდე #10- მარშრუტზე არასოდეს უნახავთ. მძღოლებს როგორც ჩანს, ზეწოლით დააწერინეს ხელწერილი, რომ პატრულის მიერ შედგენილ ოქმებს ეთანხმებოდნენ და 30 დღიანი პატიმრობა მიუსაჯეს“, - განაცხადა ჩხარტიშვილმა.

მისივე თქმით, 25 თებერვალს ასევე დააკავეს მძღოლები - გია ლიმიშვილი და გიორგი კულიევი. მათ 25 დღიანი პატიმრობა შეუფარდეს, სავარაუდოდ - იგივე ბრალდებით.

საინფორმაციო სააგენტო „პირველის“ ცნობით, 25 თებერვალს ვაშლიჯვარში #40 სამარშრუტო ტაქსების გაფიცული მძღოლები კრიმინალურმა პოლიციამ დაშალა.

„ვაშლიჯვარში, სადაც #40 მარშრუტების ბოლო გაჩერებაა, სამარშრუტო ხაზის მძღოლები გავიფიცეთ. მოვიდა კრიმინალური პოლიცია და დაშლა გვიბრძანა“, - განაცხადა ერთ-ერთმა მძღოლმა და განმარტა, რომ პოლიციას ძალა არ გამოუყენებია. ვაშლიჯვარში გაფიცვის დაშლის შემდეგ #40 სამარშრუტო ტაქსების მძღოლები საკრებულოს შენობის წინ მიმდინარე საპროტესტო აქციაზე მაინც გამოცხადდნენ.

სამარშრუტო ტაქსების მძღოლთა მასშტაბური გაფიცვა 25 თებერვალს დაიწყო. ამავე დღეს მძღოლების საპროტესტო აქცია გაიმართა „ვარდების მოედანზე“. მძღოლები მერიის მიერ გადამზიდავი კომპანიების გამოსავლენად ჩატარებული ტენდერის შედეგების გაუქმებას ითხოვდნენ. საპროტესტო აქცია განმეორებით 28 თებერვალს გაიმართა და მას დევნილებიც შეუერთდნენ. აქციაში ოპოზიციური პარტიების წარმომადგენლებმაც მიიღეს მონაწილეობა.

დედაქალაქის მერიამ თბილისში სატრანსპორტო გადამზიდავი კომპანიის გამოსავლენად ტენდერი დეკემბერში გამოაცხადა. გამარჯვებული ოთხი კომპანია გამოვლინდა: „თბილქარი“ „თბილლაინი“, „ფაბლიქქარი“ და „კაპიტალ გრუფი“.

სამარშრუტო მძღოლები აცხადებენ, რომ გამარჯვებული კომპანიები მარტიდან მათ ყოველდღიურ გადასახადს უზრდიან (დღეში 20-დან 40 ლარამდე). ამას თბილისის მერიის სატრანსპორტო სამსახურის უფროსი, აკაკი ჯოხაძე უარყოფს.

ალექსი ბეჟანიშვილი

http://humanrights.ge/index.php?a=main&...03&lang=geo
kote-1962
"ქართული პარტია” წელს, ვადამდელი არჩევნების გზით, მთვრობის შესაცვლელად იბრძოლებს


11:01 02.03.2011

[მანონ ბოკუჩავა, ქვემო ქართლი]

26 თებერვალს "ქართულმა პარტიამ” რუსთავში საქალაქო ორგანიზაცია დააფუძნა. ქალაქის, ქიმიკოსთა კულტურის სახლის დარბაზი, პარტიის აქტივისტებმა ღონისძიების დამწყებამდე შეავსეს. მოგვიანებით მოსულებს, ფეხზე დგომა მოუწით. "ბლომად მოსულა ხალხი”- რუსთაველებს, თვითონ უკვირდათ საკუთარი სიმრავლე.

მათი გაოცება უსაფუძლო არ იყო; ქვემო ქართლში კარგა ხანია ოპოზიციონერებს არა თუ დარბაზის გავსება, არამედ პარტიის ძირითადი აქტივის შემოკრება უჭირთ.

"ქართული პარტია,” ადგილობრივთა ასეთ აქტიურობას ხელისუფლებას უმადლის. "მიუხედავად იმისა, რომ რეგიონების მოსახლეობაში დიდია შიშის ფაქტორი, ისინი მაინც გამოხატავენ პროტესტს.

თანამოაზრეების პოვნა არ არის რთული, რადგან ხელისუფლების მუშაობით უკმაყოფილოთა რიცხვი დღითიდღე მატულობს. ჩვენ იმედიანად ვართ განწყობილი. ყველა ავტორიტარული რეჟიმი ადრე, თუ გვიან მთავრდება. ეს ქვეყანა სააკაშვილით არ დაწყებული და არც მისით მთავრდება". - საუბრობს ,,ქართული პარტიის” ერთ-ერთი ლიდერი, სოფო ხორგუანი.

“რუსთავში, ბევრმა ორგანიზაციამ დარბაზის დათმობაზე უარი გვითხრა, თუმცა შეკრებისთვის ადგილი მაინც ვიპოვეთ. ასევე შევძლებთ, ყველა დაბრკოლების გადალახვას”, – დასძენს ხორგუანი.

“ქართული პარტიის” საქალაქო ორგანიზაციის დაფუძნებას, პარტიის თავჯდომარე, სოზარ სუბარი და ეროსი კიწმარიშვილი ესწრებოდნენ. თავისი გამოსვლის ბოლოს კიწმარიშვილი მთავრობის შეცვლის კონკრეტული დროის განსაზღვრას შეეცადა.

ეროსი კიწმარიშვილი: "მე ყველაზე მეტად თქვენ წინაშე მიჭირს გამოსვლა. ეს არის ქალაქი, სადაც გავიზარდე და სადაც ცხოვრობენ ჩემი ახლობლები, მეგობრები და კლასელები. ეს დარბაზი კი არა, ბევრად უფრო დიდი დარბაზი გაივსებოდა დღეს, რომ არა ის შიშის ფაქტორი, რომელიც მოსახლეობას აქვს.

მიჭირს თქვენ წინაშე გამოსვლა, რადგან ვიცი რა გაჭირვებაშიც ცხოვრობთ. ვფიქრობ იმაზე, თუ რა შეიძლება გავაკეთო იმისთვის, რომ სიტუაცია უკეთესობისკენ შეიცვალოს.

ასევე ვფიქრობ იმაზე, რაც წარსულში გამიკეთებია. დიდი ხნის წინ, ჩემ მეგობრებთან ერთად მე შევქმენი "რუსთავი-2”. ვფიქრობდი, რომ ამ საქმით დიდ სიკეთეს მოუტანდი ჩემ ქვეყანას. დღეს კი ეს ტელევიზია მოსახლეობის დიდი ნაწილისთვის ავადსახსენებელია.

2003 წელს კი მე და ჩემმა მეგობრებმა გავაკეთეთ "ვარდების რევოლიცია” და მეგონა, რომ შევარდნაძის 30 წლიან მმართველობას თუ დავამთავრებდი, ამით ყველაფერი კარგად იქნებოდა. მივიღეთ უარესი.

ის, რასაც დღეს "ქართული პარტია” ჰქვია, არის ჩვენი წარსული შეცდომების და გამოცდილების შედეგი. ვისწავლეთ ჩვენ შეცდომებზე და ჩვენ გაკეთებულ კარგ საქმეებზეც.

შეხედეთ თქვენ სადარბაზოებს, სამეზობლოს და სამეგობროს, რამდენი ადამიანია უცხოეთში გადახვეწილი? კიდევ, რამდენი თქვენგანი წავიდოდა, საკუთარი ოჯახის სარჩენად უცხოეთში? ეს არის, ის რაც თავისი მმართველობით, მოიტანა სააკაშვილის რეჟიმმა.

მეტალურგიული ქარხანა, რომელსაც ღობე შემოარტყეს და ჯართად გაყიდეს – საბოლოოდ განადგურდა. რუსთავი აღარაა მეტალურგთა ქალაქი. არაფერს ვამბობ, უამრავ პრივატიზებულ საწარმოზე, სადაც ქართველებს მონებივით ამუშავებენ. ჩამოყვანილ უხოელებ მუშახელს კი სხვა პირობებში ამყოფებენ.

ყველა თქვენგანს აიტერესებს, როდის შეიცვლება ეს უიმედობა და უპერსპექტიობა. შემიძლია გითხრათ, რომ ეს ვადა არის თქვენი დასათქმელი. ჩვენ თქვენთან ერთად ვამბობთ, რომ წელს ჩვენ ეს შეგვიძლია.” – განუცხადა რუსთაველებს ტრიბუნიდან ეროსი კიწმარიშვილმა.

რეგიონებში აქტივისტების შემოკრების აუცილებლობაზე სოზარ სუბარმა ისაუბრა. მისი თქმით, სააკაშვილის არასწორი და არარაციოანლაური პოლიტიკის წყალობით ქვეყანა ჩაება ომში. სუბარი ფიქრობს, რომ პრეზიდენტის მხრიდან გამუდმებით იმისა დემონსტრირება, რომ ქვეყანა ომის მდგომარეობაშია, ეკონომიკაზე დამღუპველად მოქმედებს. მისი თქმით არავის სჭირდება პოლიტიკური, სადამსჯელო პოლიცია - ქვეყანას მხოლოდ დემოკრატია სჭირდება.

"გასულ კვირას, 4 რაიონული ოფისი დავაფუძნეთ. ჩვენი მიზანია ყველა რაიონში, სოფელსა და ქალაქში გვქონდეს ოფისი და გვყავდეს 50 000-მდე თანამოაზრე.

ხალხი გვეკითხრება, ჩვენ რომ გამოვიდეთ საპროტესტო აქციებზე, თქვენ ბოლოს უკან ხომ არ დაიხევთო. მე შემიძლია გითხრათ, რომ ჩვენ არ დავიხევთ უკან. ერთიანობის და თქვენი მხარდაჭერის შემთხვევაში ჩვენ დავიწყებთ ბრძოლას ვადამდელი არჩევნებისთვის” – უთხრა რუსთაველებს სოზარ სუბარმა.

რუსთაველი დედების ვალი 42 000 ლარს სცილდება

3 მარტს დედის დღეს საქართველოს რეგიონებშიც აღნიშნავენ. ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომაფგენლები ყვავილებით და ტკბილეულით, მრავალშვილიან დედებს სტუმრობენ. მრავალშვილიანი დედების საპატივცემლოდ სხვადასხვა სახის ღონისძიებები ეწყობა. რუსთაველი დედები კი დედის დღეს, 3 მარტს, პრობლემებით ხვდებიან.

ბოლო ორი წელია, აქტიურად საუბრობენ იმაზე, რომ სულ უფრო მატულობს დედების რიცხვი, რომლებიც სამშობიაროებში მშობიარობის თანხას ვერ იხდიან. ასეთ დედებს პრობლემები სამშობიაროს ადმინისტრაციასთან ექმნებათ. მათგან, ბუნებრივი და ზოგიერთ შემთხვევაში საკეისროს კვეთის, ოფიციალური საფასურის გადახდას ითხოვენ.

"ჩვენ სამშობიაროში, მშობიარე დედების ვალი 42 000 ლარზე მეტია. როცა ორსული ქალბატონი მოდის, ბუნებრივია, ემსახურები მას, მაგრამ ოფიციალური გადასახადის გადახდა, ხომ აუცილებელია?! მე, ხომ არავინ მპატიობს წყლის, ელექტროენერგიის და სხვა სახის გადასახადს. ამას კი გადახდა უნდა და წესით, ეს ხარჯები პაციენტმა უნდა დაფაროს.

ჩვენთან ბუნებრივი მშობიარობა 500 ლარი ღირს. ამ თანხიდან სოციალურად დაუცველებს 400 ლარს სახელმწიფო უხდის. ხშირად, ამ 100 ლარის დამატებაც პრობლემა ხდება. საკეისრო კვეთა 800 ლარი ღირს. ამ შემთხვბევაში 400 ლარს იხდის პაციენტი.

ჩვენი სამშობიარო კერძოა და თვითდაფინანსებაზეა, ამიტომ ჩვენთვის რთულია ასეთ პირობებში მუშაობა”- საუბრობს რუსთავის სამშობიაროს მთავრი ექიმი, საშა ბარავკოვი.

აღნიშნულ სამშობიაროს პაციენტები მთელი რეგიონის მაშტაბით ყავს. ხშირად გარდაბანის, მარნეულის და სხვა რაიონების მოსახლეობა, სამშობიაროდ რუსთავში ჩამოდის. ბარავკოვის თქმით, სამშობიაროს მევალე დედები მათ რიგებშიც ყავს.

http://www.presage.tv/?m=politics&AID=3583
kote-1962
Бурам из ЮАР предлагают землю в Грузии

("BBCRussian.com", Великобритания)

02/03/201108:11

Несколько десятков южноафриканских фермеров побывали в Грузии для того, чтобы посмотреть на земли, которые им предлагает приобрести грузинское правительство. Грузия открывает двери для фермеров из ЮАР в надежде на то, что их опыт поможет развитию сельского хозяйства страны.

Чиновники Министерства сельского хозяйства показали тридцати гостям земельные участки в различных регионах Грузии. В правительстве надеются, что южноафриканские фермеры смогут превратить эти участки в прибыльные хозяйства.

«Здесь двусторонний интерес: они ищут подходящие места, а мы людей, которые помогут нам в развитии сельского хозяйства, - считает государственный министр по вопросам диаспоры Папуна Давитаия. – Наши интересы настолько совпадают, что я уверен в том, что этот проект будет успешным».

Однако уже в нескольких километрах от Тбилиси стало ясно - тем, кто решит приехать в Грузию, привыкать придется ко многому. Одетые в кепки и короткие шорты буры говорили, что не были готовы к снежной погоде.

Однако климат - не единственное, к чему южноафриканским фермерам придется привыкать в Грузии.

В поиске стабильности

Грузинское правительство предлагает южноафриканским фермерам поддержку и безопасность. То, чего, по их словам, им так не хватает на родной земле.

«Каждый день мы волнуемся о том, будем ли мы владеть нашей землей завтра, - жалуется один из фермеров Коси Мюллер. - Мы больше не чувствуем себя там в безопасности - наше правительство нас не защищает».

Давитаия надеется, что в поисках новой земли, несколько сотен южноафриканских фермеров остановят выбор на Грузии. По его словам, фермеры из Южной Африки получат консультацию относительно того, какую землю и в каких регионах они могут приобрести.

«Речь идет о нескольких сотнях семей и ферм. [Для Грузии] это означает занятость сельского населения, новые культуры и новые подходы в сельском хозяйстве, - говорит Давитаия. - Появление ста, двухсот или трехсот таких ферм станет настоящим переворотом в сельском хозяйстве Грузии».

Однако, по мнению некоторых экспертов, ожидать, что сотни фермеров из Южной Африки смогут положить начало новой эры в сельском хозяйстве Грузии, по меньшей мере, наивно.

Забывая о своих?

Некогда ведущая отрасль экономики республики сегодня находится в плачевном состоянии. Сельские жители жалуются, что им трудно реализовать свою продукцию, и большинство из них вынуждено ехать в столицу, чтобы найти хоть какую-нибудь работу.

«В стране, в которой около 40% населения живет в селах, сельское хозяйство составляет около 10% ВВП. Это уже показатель того, какая отдача у нас от сельского хозяйства, - говорит профессор Кавказского Университета Шалва Мачавариани. - Выход нельзя искать фрагментарными решениями. Надо решать этот вопрос комплексно».

Глава экономического совета оппозиционной партии Свободные демократы и бывший министр финансов Давид Онопришвили говорит, что в случае поддержки со стороны государства, развивать сельское хозяйство смогли бы и местные крестьяне.

«Ирригационные системы у нас не в порядке, в финансовом плане должны работать механизмы, которые позволят крестьянам взять кредит весной и отдать после получения урожая, - говорит Онопришвили. - От государства нет никакой помощи крестьянству в последние годы. Когда семь лет ничего не делаешь и потом вдруг приглашаешь фермеров из Южной Африки - это, конечно, несерьезно».

Внимание правительства к фермерам из ЮАР уже вызвало раздражение и недовольство местных жителей и крестьян, которые жалуются на то, что у них самих нет никакой поддержки со стороны государства.

«У нас нет ни техники, ни удобрений, - жалуется один из жителей Западной Грузии Вахтанг Менагаришвили. – Как нам жить? Ни работы, ничего у нас нет... Это несправедливо - они должны помочь сначала местным крестьянам».

Уехать... но вернуться

Вид полуразрушенных зданий в регионах Грузии, бедность и неразвитая инфраструктура разочаровала некоторых южноафриканских фермеров.

По словам Коси Мюллера, для того, чтобы в Грузии начали появляться фермы, необходимо решение целого ряда проблем, связанных с инфраструктурой, кредитами и страхованием.

«Здесь тебе нужно все начинать с нуля, - считает он. - Правительству надо решить много проблем, чтобы их предложение [фермерам из Южной Африки] стало реалистичным. Мне кажется абсолютно нереальным надеяться на то, что эти проблемы будут решены уже в этом сезоне».

Однако генеральный менеджер TAU SA - союза фермеров ЮАР - Бэнни ван Сэил уверен, что Грузия может стать новой родиной для многих фермеров из Южной Африки.

«Жаль, что многие просто вынуждены уезжать из Южной Африки. У них нет выхода, - говорит он. - Но Грузия для них - это очень хорошая возможность. Здесь правительство стремится к лучшему будущему для всех, и мы, безусловно, можем внести вклад в это дело».

Несмотря на все увиденные проблемы, некоторые фермеры говорят, что они надеются вернуться.

«Здесь есть возможности, и есть над чем серьезно подумать, - говорит Йохан Сворт, который приехал в Грузию вместе с женой. - Правда, нам надо посмотреть еще фермы до принятия окончательного решения».
http://inosmi.ru/caucasus/20110302/166984047.html

© ИноСМИ.ru 2000-2009
kote-1962
03-03-2011 რა მოელით უატესტატო მოსწავლეებს?!

რა მოხდება იმ შემთხვევაში თუ მოსწავლე სასკოლო საატესტატო გამოცდებებს ვერ ჩააბარებს? ის შეიძლება მე-12 კლასში ჩატოვონ და სწავლის წლიური საფასური გადაახდევინონ. უკეთეს შემთხვევაში კი, ბედის ანაბარად დატოვონ და სერტიფიკატთან ერთად, მომავლის იმედი აკმარონ. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის და მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. ექსპერტები კი ეჭვობენ, რომ გამოცდების ჩაუბარებლობის გამო უატესტატოდ დარჩენილი ბავშვი მე-12 კლასში ჩარჩება, ოღონდ თავად მოუწევს სწავლის დაფინანსება, ანუ დაახლოებით 420 ლარის (ანუ იმდენს, რამდენსაც ვაუჩერის სახით სახელმწიფო უხდის 12 წლის განმავლობაში მოსწავლეს) გადახდა. მოკლედ, საატესტატო გამოცდებთან დაკავშირებით კვლავაც დიდი გაურკვევლობაა. უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე, აკადემიკოსი ზურაბ ვახანიაც თვლის, რომ სემესტრული გამოცდები აუცილებლად უნდა აღდგენილიყო, მაგრამ არა მე-11-12 კლასელებისთვის. მისი აზრით, საატესტატო გამოცდის ჩაბარებას ბევრი ვერ შეძლებს. “თუ გამოცდები არ გაყალბდა, მათ 20-30%-ზე მეტი ვერ ჩააბარებს, ანუ ატესტატს სკოლადამთავრებულთა მხოლოდ ეს ნაწილი აიღებს. გაყალბებას კი არ მოველი, რადგან ამ მხრივ სასყვედუროს ვერაფერს ვიტყვი გამოცდების ეროვნულ ცენტრზე, რადგან რაც გამოცდები ჩატარებულა (აბიტურიენტთა ერთიანი ეროვნული გამოცდები თუ მასწავლებელთა სერტიფიცირება), გაყალბება საერთოდ არ ყოფილა. თუკი ტესტების ნიმუშები გაამარტივეს, შესაძლოა, ბევრმა მოსწავლემ აიღოს, მაგრამ თუ ნიმუშები როგორიც არის, ისეთი ტესტები იქნა, ბევრი ნამდვილად ვერ ჩააბარებს. იმას კი არ ვამბობ, რომ ტესტები რთულია, პირიქით, ადვილია და რაც ამ ტესტებშია, ნამდვილად უნდა იცოდეს სკოლადამთავრებულმა. თუიცა,ამ ადვილისთვისაც კი არ არიან სკოლადამთავრებულები მზად, რადგან არ უსწავლებიათ. მე არ ვიცი, ეს ვის დავაბრალო - მოსწავლეს თუ მასწავლებელს. როცა არ უსწავლებიათ და ტყუილად ათიანებს უწერენ, მგონი, ბავშვის ბრალი არ უნდა იყოს; ანუ სისტემაა გაუგებრად მოწყობილი”, - ამბობს ზურაბ ვახანია. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ სკოლადამთავრებული ატესტატის მიუღებლობის შემთხვევაში მე-12 კლასში არც ჩარჩება და, შესაბამისად, 420 ლარის გადახდაც აღარ მოუწევს. უატესტატო მოსწავლეს სადაც მოესურვება იქ წავა და მომდევნო წელს ატესტატის აღების სურვილის შემთხვევაში, თავიდან ჩააბარებს გამოცდებს. “იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის. მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. თუმცა, სკოლადამთავრებული მიიღებს შესაბამის სერტიფიკატს, რომ 12 წელი სკოლაში სწავლობდა”, - აცხადებენ სამინისტროში. ერთი სიტყვით, სკოლებში ექსპერიმენტებს ბოლო არ უჩანს და ეს ექსპერიმენტები მხოლოდ გამოცდებს არ შეეხება. ახალთახალი ინიციატივებია ყველგან. ახალი ეროვნული სასწავლო გეგმით, სკოლებში ორი უცხო ენის სწავლებაა სავალდებულო. პირველი კლასიდან ინგლისური ენის სწავლება სავალდებულო იქნება, მეორე უცხო ენის სწავლება კი მე-7 კლასიდან დაიწყება. თუ რა ენა ისწავლება სკოლაში მეშვიდე კლასიდან, ამას სკოლა გადაწყვეტს. სკოლის მოსწავლის გაცდენები კი მის წლიურ ნიშანზე აისახება. იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე გაკვეთილების გარკვეულ რადენობას არ დაესწრება, მის წლიურ ნიშანს 20% მოაკლდება. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მოადგილე ირინა ქურდაძე აცხადებს, რომ მოსწავლის ნიშნის მეხუთედს იმ შემთხვევაში დაკარგავს, თუ მან სემესტრის 1 - 4 გააცდინა. მაგალითად, თუ ბავშვს ამა თუ იმ საგანში 10 ქულა აქვს, დაგროვილი გაცდენების გამო, საბოლოოდ 8 გამოჰყვება. თუ მოსწავლეს ეს დაკლებული ნიშანი არ აკმაყოფილებს, წლის ბოლოს გამოცდა უნდა ჩააბაროს. თუ გაცდენების რაოდენობა 43-ს გადასცდა, მოსწავლეს გამოცდის ჩაბარება, უნდა თუ არა, აუცილებლად მოუწევს. რა მოხდება იმ შემთხვევაში თუ მოსწავლე სასკოლო საატესტატო გამოცდებებს ვერ ჩააბარებს? ის შეიძლება მე-12 კლასში ჩატოვონ და სწავლის წლიური საფასური გადაახდევინონ. უკეთეს შემთხვევაში კი, ბედის ანაბარად დატოვონ და სერტიფიკატთან ერთად, მომავლის იმედი აკმარონ. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის და მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. ექსპერტები კი ეჭვობენ, რომ გამოცდების ჩაუბარებლობის გამო უატესტატოდ დარჩენილი ბავშვი მე-12 კლასში ჩარჩება, ოღონდ თავად მოუწევს სწავლის დაფინანსება, ანუ დაახლოებით 420 ლარის (ანუ იმდენს, რამდენსაც ვაუჩერის სახით სახელმწიფო უხდის 12 წლის განმავლობაში მოსწავლეს) გადახდა. მოკლედ, საატესტატო გამოცდებთან დაკავშირებით კვლავაც დიდი გაურკვევლობაა. უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე, აკადემიკოსი ზურაბ ვახანიაც თვლის, რომ სემესტრული გამოცდები აუცილებლად უნდა აღდგენილიყო, მაგრამ არა მე-11-12 კლასელებისთვის. მისი აზრით, საატესტატო გამოცდის ჩაბარებას ბევრი ვერ შეძლებს. “თუ გამოცდები არ გაყალბდა, მათ 20-30%-ზე მეტი ვერ ჩააბარებს, ანუ ატესტატს სკოლადამთავრებულთა მხოლოდ ეს ნაწილი აიღებს. გაყალბებას კი არ მოველი, რადგან ამ მხრივ სასყვედუროს ვერაფერს ვიტყვი გამოცდების ეროვნულ ცენტრზე, რადგან რაც გამოცდები ჩატარებულა (აბიტურიენტთა ერთიანი ეროვნული გამოცდები თუ მასწავლებელთა სერტიფიცირება), გაყალბება საერთოდ არ ყოფილა. თუკი ტესტების ნიმუშები გაამარტივეს, შესაძლოა, ბევრმა მოსწავლემ აიღოს, მაგრამ თუ ნიმუშები როგორიც არის, ისეთი ტესტები იქნა, ბევრი ნამდვილად ვერ ჩააბარებს. იმას კი არ ვამბობ, რომ ტესტები რთულია, პირიქით, ადვილია და რაც ამ ტესტებშია, ნამდვილად უნდა იცოდეს სკოლადამთავრებულმა. თუიცა,ამ ადვილისთვისაც კი არ არიან სკოლადამთავრებულები მზად, რადგან არ უსწავლებიათ. მე არ ვიცი, ეს ვის დავაბრალო - მოსწავლეს თუ მასწავლებელს. როცა არ უსწავლებიათ და ტყუილად ათიანებს უწერენ, მგონი, ბავშვის ბრალი არ უნდა იყოს; ანუ სისტემაა გაუგებრად მოწყობილი”, - ამბობს ზურაბ ვახანია. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ სკოლადამთავრებული ატესტატის მიუღებლობის შემთხვევაში მე-12 კლასში არც ჩარჩება და, შესაბამისად, 420 ლარის გადახდაც აღარ მოუწევს. უატესტატო მოსწავლეს სადაც მოესურვება იქ წავა და მომდევნო წელს ატესტატის აღების სურვილის შემთხვევაში, თავიდან ჩააბარებს გამოცდებს. “იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის. მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. თუმცა, სკოლადამთავრებული მიიღებს შესაბამის სერტიფიკატს, რომ 12 წელი სკოლაში სწავლობდა”, - აცხადებენ სამინისტროში. ერთი სიტყვით, სკოლებში ექსპერიმენტებს ბოლო არ უჩანს და ეს ექსპერიმენტები მხოლოდ გამოცდებს არ შეეხება. ახალთახალი ინიციატივებია ყველგან. ახალი ეროვნული სასწავლო გეგმით, სკოლებში ორი უცხო ენის სწავლებაა სავალდებულო. პირველი კლასიდან ინგლისური ენის სწავლება სავალდებულო იქნება, მეორე უცხო ენის სწავლება კი მე-7 კლასიდან დაიწყება. თუ რა ენა ისწავლება სკოლაში მეშვიდე კლასიდან, ამას სკოლა გადაწყვეტს. სკოლის მოსწავლის გაცდენები კი მის წლიურ ნიშანზე აისახება. იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე გაკვეთილების გარკვეულ რადენობას არ დაესწრება, მის წლიურ ნიშანს 20% მოაკლდება. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მოადგილე ირინა ქურდაძე აცხადებს, რომ მოსწავლის ნიშნის მეხუთედს იმ შემთხვევაში დაკარგავს, თუ მან სემესტრის 1 - 4 გააცდინა. მაგალითად, თუ ბავშვს ამა თუ იმ საგანში 10 ქულა აქვს, დაგროვილი გაცდენების გამო, საბოლოოდ 8 გამოჰყვება. თუ მოსწავლეს ეს დაკლებული ნიშანი არ აკმაყოფილებს, წლის ბოლოს გამოცდა უნდა ჩააბაროს. თუ გაცდენების რაოდენობა 43-ს გადასცდა, მოსწავლეს გამოცდის ჩაბარება, უნდა თუ არა, აუცილებლად მოუწევს. რა მოხდება იმ შემთხვევაში თუ მოსწავლე სასკოლო საატესტატო გამოცდებებს ვერ ჩააბარებს? ის შეიძლება მე-12 კლასში ჩატოვონ და სწავლის წლიური საფასური გადაახდევინონ. უკეთეს შემთხვევაში კი, ბედის ანაბარად დატოვონ და სერტიფიკატთან ერთად, მომავლის იმედი აკმარონ. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის და მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. ექსპერტები კი ეჭვობენ, რომ გამოცდების ჩაუბარებლობის გამო უატესტატოდ დარჩენილი ბავშვი მე-12 კლასში ჩარჩება, ოღონდ თავად მოუწევს სწავლის დაფინანსება, ანუ დაახლოებით 420 ლარის (ანუ იმდენს, რამდენსაც ვაუჩერის სახით სახელმწიფო უხდის 12 წლის განმავლობაში მოსწავლეს) გადახდა. მოკლედ, საატესტატო გამოცდებთან დაკავშირებით კვლავაც დიდი გაურკვევლობაა. უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე, აკადემიკოსი ზურაბ ვახანიაც თვლის, რომ სემესტრული გამოცდები აუცილებლად უნდა აღდგენილიყო, მაგრამ არა მე-11-12 კლასელებისთვის. მისი აზრით, საატესტატო გამოცდის ჩაბარებას ბევრი ვერ შეძლებს. “თუ გამოცდები არ გაყალბდა, მათ 20-30%-ზე მეტი ვერ ჩააბარებს, ანუ ატესტატს სკოლადამთავრებულთა მხოლოდ ეს ნაწილი აიღებს. გაყალბებას კი არ მოველი, რადგან ამ მხრივ სასყვედუროს ვერაფერს ვიტყვი გამოცდების ეროვნულ ცენტრზე, რადგან რაც გამოცდები ჩატარებულა (აბიტურიენტთა ერთიანი ეროვნული გამოცდები თუ მასწავლებელთა სერტიფიცირება), გაყალბება საერთოდ არ ყოფილა. თუკი ტესტების ნიმუშები გაამარტივეს, შესაძლოა, ბევრმა მოსწავლემ აიღოს, მაგრამ თუ ნიმუშები როგორიც არის, ისეთი ტესტები იქნა, ბევრი ნამდვილად ვერ ჩააბარებს. იმას კი არ ვამბობ, რომ ტესტები რთულია, პირიქით, ადვილია და რაც ამ ტესტებშია, ნამდვილად უნდა იცოდეს სკოლადამთავრებულმა. თუიცა,ამ ადვილისთვისაც კი არ არიან სკოლადამთავრებულები მზად, რადგან არ უსწავლებიათ. მე არ ვიცი, ეს ვის დავაბრალო - მოსწავლეს თუ მასწავლებელს. როცა არ უსწავლებიათ და ტყუილად ათიანებს უწერენ, მგონი, ბავშვის ბრალი არ უნდა იყოს; ანუ სისტემაა გაუგებრად მოწყობილი”, - ამბობს ზურაბ ვახანია. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ სკოლადამთავრებული ატესტატის მიუღებლობის შემთხვევაში მე-12 კლასში არც ჩარჩება და, შესაბამისად, 420 ლარის გადახდაც აღარ მოუწევს. უატესტატო მოსწავლეს სადაც მოესურვება იქ წავა და მომდევნო წელს ატესტატის აღების სურვილის შემთხვევაში, თავიდან ჩააბარებს გამოცდებს. “იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის. მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. თუმცა, სკოლადამთავრებული მიიღებს შესაბამის სერტიფიკატს, რომ 12 წელი სკოლაში სწავლობდა”, - აცხადებენ სამინისტროში. ერთი სიტყვით, სკოლებში ექსპერიმენტებს ბოლო არ უჩანს და ეს ექსპერიმენტები მხოლოდ გამოცდებს არ შეეხება. ახალთახალი ინიციატივებია ყველგან. ახალი ეროვნული სასწავლო გეგმით, სკოლებში ორი უცხო ენის სწავლებაა სავალდებულო. პირველი კლასიდან ინგლისური ენის სწავლება სავალდებულო იქნება, მეორე უცხო ენის სწავლება კი მე-7 კლასიდან დაიწყება. თუ რა ენა ისწავლება სკოლაში მეშვიდე კლასიდან, ამას სკოლა გადაწყვეტს. სკოლის მოსწავლის გაცდენები კი მის წლიურ ნიშანზე აისახება. იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე გაკვეთილების გარკვეულ რადენობას არ დაესწრება, მის წლიურ ნიშანს 20% მოაკლდება. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მოადგილე ირინა ქურდაძე აცხადებს, რომ მოსწავლის ნიშნის მეხუთედს იმ შემთხვევაში დაკარგავს, თუ მან სემესტრის 1 - 4 გააცდინა. მაგალითად, თუ ბავშვს ამა თუ იმ საგანში 10 ქულა აქვს, დაგროვილი გაცდენების გამო, საბოლოოდ 8 გამოჰყვება. თუ მოსწავლეს ეს დაკლებული ნიშანი არ აკმაყოფილებს, წლის ბოლოს გამოცდა უნდა ჩააბაროს. თუ გაცდენების რაოდენობა 43-ს გადასცდა, მოსწავლეს გამოცდის ჩაბარება, უნდა თუ არა, აუცილებლად მოუწევს. რა მოხდება იმ შემთხვევაში თუ მოსწავლე სასკოლო საატესტატო გამოცდებებს ვერ ჩააბარებს? ის შეიძლება მე-12 კლასში ჩატოვონ და სწავლის წლიური საფასური გადაახდევინონ. უკეთეს შემთხვევაში კი, ბედის ანაბარად დატოვონ და სერტიფიკატთან ერთად, მომავლის იმედი აკმარონ. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის და მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. ექსპერტები კი ეჭვობენ, რომ გამოცდების ჩაუბარებლობის გამო უატესტატოდ დარჩენილი ბავშვი მე-12 კლასში ჩარჩება, ოღონდ თავად მოუწევს სწავლის დაფინანსება, ანუ დაახლოებით 420 ლარის (ანუ იმდენს, რამდენსაც ვაუჩერის სახით სახელმწიფო უხდის 12 წლის განმავლობაში მოსწავლეს) გადახდა. მოკლედ, საატესტატო გამოცდებთან დაკავშირებით კვლავაც დიდი გაურკვევლობაა. უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე, აკადემიკოსი ზურაბ ვახანიაც თვლის, რომ სემესტრული გამოცდები აუცილებლად უნდა აღდგენილიყო, მაგრამ არა მე-11-12 კლასელებისთვის. მისი აზრით, საატესტატო გამოცდის ჩაბარებას ბევრი ვერ შეძლებს. “თუ გამოცდები არ გაყალბდა, მათ 20-30%-ზე მეტი ვერ ჩააბარებს, ანუ ატესტატს სკოლადამთავრებულთა მხოლოდ ეს ნაწილი აიღებს. გაყალბებას კი არ მოველი, რადგან ამ მხრივ სასყვედუროს ვერაფერს ვიტყვი გამოცდების ეროვნულ ცენტრზე, რადგან რაც გამოცდები ჩატარებულა (აბიტურიენტთა ერთიანი ეროვნული გამოცდები თუ მასწავლებელთა სერტიფიცირება), გაყალბება საერთოდ არ ყოფილა. თუკი ტესტების ნიმუშები გაამარტივეს, შესაძლოა, ბევრმა მოსწავლემ აიღოს, მაგრამ თუ ნიმუშები როგორიც არის, ისეთი ტესტები იქნა, ბევრი ნამდვილად ვერ ჩააბარებს. იმას კი არ ვამბობ, რომ ტესტები რთულია, პირიქით, ადვილია და რაც ამ ტესტებშია, ნამდვილად უნდა იცოდეს სკოლადამთავრებულმა. თუიცა,ამ ადვილისთვისაც კი არ არიან სკოლადამთავრებულები მზად, რადგან არ უსწავლებიათ. მე არ ვიცი, ეს ვის დავაბრალო - მოსწავლეს თუ მასწავლებელს. როცა არ უსწავლებიათ და ტყუილად ათიანებს უწერენ, მგონი, ბავშვის ბრალი არ უნდა იყოს; ანუ სისტემაა გაუგებრად მოწყობილი”, - ამბობს ზურაბ ვახანია. განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში აცხადებენ, რომ სკოლადამთავრებული ატესტატის მიუღებლობის შემთხვევაში მე-12 კლასში არც ჩარჩება და, შესაბამისად, 420 ლარის გადახდაც აღარ მოუწევს. უატესტატო მოსწავლეს სადაც მოესურვება იქ წავა და მომდევნო წელს ატესტატის აღების სურვილის შემთხვევაში, თავიდან ჩააბარებს გამოცდებს. “იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე საატესტატო გამოცდებს ვერ ჩააბარებს, ის სკოლაში აღარ ივლის. მას აქვს შესაძლებლობა, გამოცდები მეორე წელს გადააბაროს. თუმცა, სკოლადამთავრებული მიიღებს შესაბამის სერტიფიკატს, რომ 12 წელი სკოლაში სწავლობდა”, - აცხადებენ სამინისტროში. ერთი სიტყვით, სკოლებში ექსპერიმენტებს ბოლო არ უჩანს და ეს ექსპერიმენტები მხოლოდ გამოცდებს არ შეეხება. ახალთახალი ინიციატივებია ყველგან. ახალი ეროვნული სასწავლო გეგმით, სკოლებში ორი უცხო ენის სწავლებაა სავალდებულო. პირველი კლასიდან ინგლისური ენის სწავლება სავალდებულო იქნება, მეორე უცხო ენის სწავლება კი მე-7 კლასიდან დაიწყება. თუ რა ენა ისწავლება სკოლაში მეშვიდე კლასიდან, ამას სკოლა გადაწყვეტს. სკოლის მოსწავლის გაცდენები კი მის წლიურ ნიშანზე აისახება. იმ შემთხვევაში, თუ მოსწავლე გაკვეთილების გარკვეულ რადენობას არ დაესწრება, მის წლიურ ნიშანს 20% მოაკლდება. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მოადგილე ირინა ქურდაძე აცხადებს, რომ მოსწავლის ნიშნის მეხუთედს იმ შემთხვევაში დაკარგავს, თუ მან სემესტრის 1 - 4 გააცდინა. მაგალითად, თუ ბავშვს ამა თუ იმ საგანში 10 ქულა აქვს, დაგროვილი გაცდენების გამო, საბოლოოდ 8 გამოჰყვება. თუ მოსწავლეს ეს დაკლებული ნიშანი არ აკმაყოფილებს, წლის ბოლოს გამოცდა უნდა ჩააბაროს. თუ გაცდენების რაოდენობა 43-ს გადასცდა, მოსწავლეს გამოცდის ჩაბარება, უნდა თუ არა, აუცილებლად მოუწევს.

ნიკა ასლანიძე



http://www.presage.tv/?m=societyhttp://www...e.tv/?m=society
kote-1962
03-03-2011 დამოუკიდებელი სასამართლოს გარეშე ეკონომიკა ვერ განვითარდება

2010 წელს სასამართლომ 100-დან მხოლოდ 0.01% გაამართლა, 99.99% კი დამნაშავედ სცნო ქვეყნის ეკონომიკის განვითარებაში ერთ-ერთ მნიშვნელოვან როლს ობიექტური სასამართლო წარმოადგენს. სწორედ მასზეა დამოკიდებული ქვეყანაში არსებული ბიზნეს და საინვესტიციო გარემოს მდგომარეობა. ექსპერტთა განმარტებით, საქართველოში ამ მხრივ ძალიან ცუდი მდგომარეობაა, რადგან ქართული სასამართლო მიუკერძოებელი არაა. მათივე განმარტებით, ქვეყანაში ჯერ კიდევ ბევრი რამაა გასაკეთებელი გამჭვირვალეობის, კანონის დაცვის, საკუთრების უფლების დაცვის, სახელმწიფოს მხრიდან ჩარევის, კანონის გამოყენების და სასამართლო რეფორმის თვალსაზრისით. უნდა აღინიშნოს, რომ საქართველოში გამართლებული ბიზნესსუბიექტი იშვიათია. ამის დამადასტურებელია, თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ გავრცელებულ ინფორმაცია, რომლის მიხედვითაც სასამართლომ 2010 წელს განხილული 7 296 სისხლის სამართლის საქმიდან, გამამართლებელი განაჩენი მხოლოდ სამი პირის მიმართ, ანუ საქმეთა 0.04%-ზე გამოიტანა. უზენაესი სასამართლოს სტატისტიკის თანახმად, სასამართლო სისტემაში გამართლების შანსი 2007 წლიდან უცვლელად მხოლოდ 0.1%-ს შეადგენს. საქმეთა 99.99%-ში კი სასამართლო ბრალდებულებს დამნაშავედ ცნობს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოში სამართლის პოვნა მხოლოდ ერთეულებს შეუძლიათ. რომ არაფერი ვთქვათ ქართული სასამართლოს იმიჯზე, აღნიშნული მონაცემები პირდაპირ აისახება ქვეყნის ეკონომიკის მდგომარეობაზე. ეკონომიკის ექსპერტი, გია ღაღანიძე აღნიშნავს: "ჩვენ ჩავატარეთ კვლევა და, ბუნებრივია, მის შედეგებს ვენდობი. გამოკითხვისას ინვესტორთა საკმაოდ მაღალმა პროცენტმა ყველაზე სერიოზულ პრობლემად სახელმწიფო მოხელეთა მიერ ბიზნეს-საქმიანობაში სრულიად დაუსაბუთებელი ჩარევა დაასახელა. ხოლო თუ ვისი მეშვეობით იქნებოდა შესაძლებელი პრობლემის მოგვარება, დაახლოებით იგივე პროცენტმა განაცხადა, რომ ამ პროცესს სერიოზულად აფერხებს დამოუკიდებელი სასამართლოს არარსებობა. აქედან ნათლად ჩანს, რომ როდესაც წარმოიშობა ბიზნეს-დავა, უნდა არსებობდეს მისი სწრაფად, ეფექტურად გადაწყვეტის მექანიზმი და, რაც მთავარია, მისი აღსრულების მექანიზმი”. ეკონომიკის განვითარების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორად სასამართლოს ობიექტურობას განიხილავს აუდიტორი ირაკლი შავიშვილიც. "ობიექტური სასამართლოს გარეშე, ეკონომიკა ძალიან ცუდად ვითარდება, იმიტომ რომ ეკონომიკაში ეს იქნება ბიზნეს სუბიექტები თუ არაბიზნეს სუბიექტები, მათ შორის მუდმივად წარმოიშობა დავა. ბიზნეს დავები წარმოიშობა სახელმწიფოსთანაც და ეს დავები უნდა გადაწყდეს მიუკერძოებლად. თუ ქვეყანაში ასეთი სასამართლო არ არსებობს, ეკონომიკა არ ვითარდება სწორი მიმართულებით. ხოლო, საქართველოში ამ მხრივ, ცუდი მდგომარეობაა, სასამართლო არაა მიუკერძოებელი”, - განმარტავს იგი. ბიზნესმენთა განმარტებითაც, სასამართლო სისტემაში კორუფცია ისევ ძირითადი პრობლემაა. არადა, მათი ერთადერთი მიზანია, ბიზნეს-დავების სწრაფად, გამჭვირვალედ და სამართლიანად გადაწყვეტის აღსრულება. "ნებისმიერი ბიზნესი დაინტერესებულია, ბიზნეს დავების სწრაფად, გამჭვირვალედ და სამართლიანად გადაწყვეტაში და გადაწყვეტილების აღსრულებაში. რაც უფრო უკეთესია ეს მაჩვენებლები მით უკეთესია ბიზნეს-გარემო და მით უფრო კარგი პირობები იქმნება პირდაპირი უცხოური ინვესტიციებისათვის. ბიზნეს დავებში არ მოიაზრება მხოლოდ მეწარმე-სუბიექტს და სახელმწიფოს შორის დავა. იმიტომ რომ არსებობს ორ ბიზნესმენს შორის დავაც. მაგალითად, ერთმა მეორეს საკონტრაქტო პირობები არ შეუსრულა, ამდენად ძალიან მნიშვნელოვანია ეს დავა გადაწყდეს სწრაფად და რაც მთავარია აღსრულდეს”, - აღნიშნავს ეკონომიკის ექსპერტი გია ღაღანიძე. ღაღანიძის განმარტებითვე, საქართველოში ბიზნესსა და სახელმწიფოს შორის არსებული ბიზნეს დავების დასარეგულირებლად გადაიდგა ისეთი ნაბიჯები, როგორიცაა საგადასახადო ომბუდსმენისა და ფინანსთა სამინისტოში არსებული საბჭო, თუმცა ექსპერტი მიიჩნევს, რომ აღნიშნულ ინსტიტუტებს მხოლოდ ბიზნესისა და სახელმწიფოს დავებს შორის ჩარევა შეუძლია, ხოლო ბიზნეს სუბიექტებს შორის არსებული დავა ობიექტურმა სასამართლომ უნდა გადაწყვიტოს. `ამ მიმართულებით ბოლო პერიოდში გადაიდგა ნაბიჯები, პირველი ესაა საგადასახადო ომბუდსმენის თანამდებობა, ესაა ფინანსთა სამინისტროში არსებული საბჭო, რომელი ადრეც იყო, მაგრამ ის უფრო არეგულირებს დავას მეწარმე სუბიექტსა და სახელმწიფოს შორის. ორი მეწარმე სუბიექტი როცა დავობს საგადასახადო ომბუდსმენი მათ დავაში ვერ ჩაერევა. ეს არაა მისი პრეროგატივა. ხოლო ბიზნესისთვის მნიშვნელოვანია მისი დავა სასამართლოში საკმაოდ სწრაფად და ეფექტურად გადაწყდეს”, - აღნიშნავს ღაღანიძე. ექსპერტი აღნიშნული მდგომარეობიდან გამოსავალს დამოუკიდებელი არბიტრაჟების ფორმირებაში ხედავს. "რატომღაც ბიზნეს-დავა ყველას მეწარმე-სუბიექტსა და სახელმწიფოს შორის არსებული დავა ჰგონია. ბიზნესი საგადასახადოს სამსახურის არამართლზომიერი ქმედების გამო დაზიანდება თუ სხვა მეწარმე-სუბიექტის არაკეთილსინდისიერი მიდგომის გამო, ამას არანაირი პრინციპული მნიშვნელობა არ აქვს. ამიტომაც ხდებოდა პედალირება დამოუკიდებელი სასამართლოს აუცილებლობაზე. აქ ნაფიც მსაჯულთა ინსტიტუტით ფონს ვერ გახვალ, ეს სპეციფიკური საქმეა. ბიზნეს-დავას მარტივად და ძალიან ეფექტურად გადაწყვეტს ისეთი არბიტრაჟი, რომელსაც მეწარმე ენდობა”, - აღნიშნავს ღაღანიძე.

თეონა ჭიტაძე



http://banksandfinance.ge/banks/2234-economy.html
kote-1962
03-03-2011 ნინო ბურჯანაძე - აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, საქართველოში მოვლენები რევოლუციური სცენარით განვითარდება

არის თუ არა საქართველო რეალურად სოციალური აფეთქების ზღვარზე. ოპოზიციური პარტიების მხრიდან მოსალოდნელი სახალხო რევოლუციის შესახებ გაკეთებულმა განცხადებებმა საზოგადოებაში კითხვის ნიშნები გააჩინა. რამდენად მზად არის ქვეყნის მოსახლეობა ამ პროცესებისთვის, გეგმავს თუ არა ოპოზიცია ერთიან სტრატეგიას და რას შეცვლის პატრიარქის მოწოდება ქართულ-რუსულ ურთიერთობებში. ამ საკითხებზე "ინტერპრესნიუსი" "დემოკრატიული მოძრაობის" ლიდერს, ნინო ბურჯანაძეს ესაუბრა. - ქალბატონო ნინო, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, ილია მეორემ საქართველოსა და რუსეთის პრეზიდენტებს ურთიერთობების ნორმალიზების მიზნით დიალოგისკენ მოუწოდა. როგორც ფიქრობთ, არის თუ არა პატრიარქი ავტორიტეტი სააკაშვილისა და მედვედევისთვის და რატომ გააქტიურდა ქართული მართლმადიდებელი ეკლესია ამ მიმართულებით განსაკუთრებით ახლა? - პატრიარქი ყოველთვის საუბრობდა დიალოგის აუცილებლობზე, ყოველთვის აკეთებდა მინიშნებებს და ხშირად ღია განმარტებებსაც იმასთან დაკავშირებით, რომ რუსეთ-საქართველოს შორის დიალოგის გარეშე პრობლემების მოგვარება შეუძლებელი იქნება. რაც შეეხება კითხვას, არის თუ არა სააკაშვილისთვის პატრიარქი ავტორიტეტი, მინდა გითხრათ, რომ სააკაშვილისთვის ავტორიტეტი არავინ არ არის, საკუთარი თავის და აზრის გარდა. მას ეშინია ავტორიტეტების და, რადგან იცის საქართველოს პატრიარქის ავტორიტეტი ქვეყნის შიგნით და გარეთ, ცდილობს ეს გაითვალისწინოს, აღარ აკეთებს ამის უგულვებელყოფას, როგორც ადრე აკეთებდა და სათავისოდ იყენებს. რაც შეეხება რუსეთის პრეზიდენტს, პირდაპირ ვიტყვი, რომ მედვედევისთვის ილია მეორე ავტორიტეტია და ეს დავინახე რუსეთში ჩემი ბოლო ვიზიტის დროს, როდესაც შევხვდი რუსეთის კათოლიკოს-პატრიარქს; ეს ძალიან ნათლად გამოჩნდა საქართველოს პატრიარქის შეხვედრის შემდეგაც, როდესაც მისი თხოვნით დიმიტრი მედვედევმა გააკეთა ძალიან სერიოზული ნაბიჯი და პერევიდან თავის დროზე რუსეთის ჯარი გაიყვანა. ამას კი, მოჰყვა სააკაშვილის განცხადება, რომ თურმე პატრიარქს მისი დავალებით ულაპარაკია სიტყვა-სიტყვით, მოჰყვა გულზე მჯიღის ცემა საქართველო პრეზიდენტის მხრიდან, რომ გავაგდეთ რუსები და ახლა სხვა ადგილებიდანაც გავაგდებთ. რა თქმა უნდა, ამაზე შესაბამისი რეაქცია ჰქონდა რუსულ მხარეს, როდესაც პერევში ჯარი შემოაბრუნა. ეს ნათლად აჩვენებს იმას, რომ სააკაშვილისთვის მთავარია, ნებისმიერი პოზიტიური ქმედება საკუთარ თავს მიაწეროს და პატრიარქის გაყვანილი ჯარიც მან მიიწერა. - გამოიღებს შედეგს პატრიარქის მოწოდება? - მიუხედავად ჩემი ღრმა პატივისცემისა საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მიმართ, შედეგი ნამდვილად არ იქნება და ვერ იქნება იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ სააკაშვილს და მის ხელისუფლებას არავინ არ ენდობა, არა მარტო რუსეთში, არამედ - დასავლეთში და მთელ მსოფლიოშიც. რა თქმა უნდა, დაელაპარაკებიან საქართველოს დელეგაციას, ცალკეულ ადამიანებს, ვისთანაც მათ ელემენტარული პატივისცემისა და ნდობის ურთიერთობა აკავშირებთ, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში - სააკაშვილს. არ შეიძლება ადამიანს, რომლის მიმართ ამბობ, რომ დალაპარაკება გინდა, მეორე წინადადებაში ეძახო "ნიანგი", "კაციჭამია", "ველური" და ყველანაირი ნეგატიური ეპითეტებით შეამკო. საააკშვილს არ აწყობს რუსეთთან მოლაპარაკება; მან ყველაფერი გაუკეთა და მისცა რუსეთს, რისი მიცემაც შეიძლებოდა, მაგრამ დიალოგი იმიტომ არ აწყობს, რომ მუდმივად შიშის ქვეშ უნდა ჰყავდეს საქართველოს მოსახლეობა, რომ ის არის ერთადერთი სუვერენიტეტის გარანტი საქართველოში და რომ არა ის, საქართველო რუსეთის გუბერნიად გადაიქცევა, რაც არის დიდი სისულელე, მაგრამ სააკაშვილი ამ კარტის გათამაშება აქტიურად ცდილობს. - საყოველთაოდ ცნობილია თქვენი დამოკიდებულება "ქართული პარტიის" მიმართ, მაგრამ არ შემიძლია არ გკითხოთ მისი ლიდერების მხრიდან სახალხო საპროტესტო გამოსვლების თაობაზე განცხადებების შესახებ. მათ პირდაპირ განაცხადეს, რომ საქართველოში ეგვიპტე განმეორდება. თქვენი პოზიციები თანხვედრია ამ შემთხვევაში. აქციების აუცილებლობაზე საუბრობენ ასევე კონსტრუქციულ ოპოზიციაშიც; საჭიროების შემთხვევაში, დაუშვებთ თუ არა, რომ მოხდეს თქვენი ძალების კოორდინაცია სხვა ძალებთან ერთობლივი მოქმედებისთვის? - ჩვენს განცხადებებთან სხვა პარტიების განცხადებების თანხვედრა ჩვენთვის უცხო არ არის, რადგან დღიდან ჩვენი პარტიის დაარსებისა, ყველა გეგმა და პროგრამა, რომელზეც ვსაუბრობდით და წარმოვადგენდით, ბევრმა პოლიტიკურმა პარტიამ და ლიდერმა გაიმეორა. ჩვენ ვქვით ჩვენი პარტიის დამფუძნებელ ყრილობაზე, 2008 წლის 23 ნოემბერს, რომ ჯერ უნდა დავიბრუნოთ აფხაზები და ოსები და მერე უნდა ვიფიქროთ ტერიტორიების დაბრუნებაზე, ეს ძალიან კარგად გადაამღერა ზოგიერთი პოლიტიკური პარტიის ლიდერმა და თავისად მიიწერა. ჩვენ ჩამოვაყალიბეთ ეროვნული უსაფრთხოების კონცეფცია, ცალკე ხელისუფლებამ და ცალკე სხვა პოლიტკურმა პარტიებმა დაახლოებით იგივე გაიმეორეს და არც ერთს არ ვუხსენებივართ; მსგავსი მოხდა ეკონომიკური და სოციალური პროგრამების შემხვევაშიც. ასეთი სიტუაციაა რუსეთთან დაკავშირებითაც - ჩვენ გვაკრიტიკებენ, რომ რუსეთთან საუბარი არ შეიძლება და თავის მხრივ აცხადებენ, რომ რუსეთთან უნდა ვისაუბროთ. ჩვენთვის, თურმე არ შეიძლება რუსეთის ხელისუფლებასთან მოსკოვში შეხვედრა, სხვისთვის ვითომ შემთხვევით შეხვედრები ევროპის დედაქალაქებში შეიძლება. პოლიტიკური პარტიებიდან მეორდება იგივე, რაც ჩვენ უკვე დაწყებული გვაქვს, პარტიის და "სახალხო კრების" ფარგლებში. ჩვენ ვთქვით, რომ უნდა გამოცხადდეს დაუმორჩილებლობა - სხვებმაც გაიმეორეს ეს; ვთქვით, რომ ვქმნით წინააღმდეგობის კომიტეტებს - ითქვა, რომ იქმნება წინააღმდეგობის კომიტეტები უკვე სხვა პარტიების მხრიდან; ვთქვით, რომ შევქმენით შეფიცულთა რაზმებს - გამოგვიცხადეს, რომ ქმნიან ჯარს; ღმერთმა ყველას ხელი მოუმართოს, არაფერი საწინააღმდეგო არ მაქვს, თუ ისინი გულწრფელნი არიან და ამას აკეთებენ მართლა საქმისთვის და არა ვინმესთვის საქმის გასაფუჭებლად. თუ შენ ნაბიჯებით მიჰყვები ზუსტად იმავე "სახალხო კრებას", მაშინ გაუგებარია, რატომ გაემიჯნნენ ცალკეული პოლიტიკური პარტიები ამ პროცესს, რატომ თქვეს, რომ "სახალხო კრება" ვერაფერს ვერ გააკეთებს, ბუშტივით გასკდებს და ეს გზა სწორი არ არის. ახლა აღმოჩნდა, რომ ეს გზა სწორია. მას შემდეგ, რაც ზოგიერთმა ე.წ. კონსტრუქციულმა ლიდერებმა ორი წელი აჩუქეს სააკაშვილს, მგონი, ისინი ახლა მიხვდნენ, რომ დიალოგს მართლა არ აქვს აზრი ხელისუფლებასთან. მოლაპარაკებებზე რომ არ გაქცეულიყვნენ მხრებზე ხელის მოსათათუნებლად სააკაშვილთან და 2009 წლის აპრილში ძალიან ბევრს კონსტრუქციულობის იმიჯის შექმნა არ გადაეწყვიტა დასავლეთისა და მსოფლიოს თვალში, ახალი პოლიტიკური კულტურის ჩამოყალიბების პრეტენზია არ გასჩენოდათ და პრინციპული პოზიცია დაეკავებითან, დღეს სააკაშვილი ხელისუფლებაში აღარ იქნებოდა. თურმე მანამდე პოლიტიკოსები კი არ ლაპარაკობდნენ, ამათ აღმოაჩინეს, რომ ლაპარაკი და დიალოგია მნიშვნელოვანი. იმას ვერ მიხვდნენ, დილოგის წარმართვას ვისთან აქვს აზრი. ამიტომ, ჩემთვის ერთი რამ არის ცხადი - ვფიქრობ, საზოგადოებამ დაინახა, რომ "დემოკრატიულმა მოძრაობამ" და "სახალხო კრებამ" ვიცით, რა არის სწორი გზა. ჩვენ ვართ თანმიმდევრულები, ჩვენ რასაც ვამბობთ და ვაკეთებს, არის სწორი. დიახ, დაუმორჩილებლობა და წინააღმდეგობის კომიტეტებია სწორი; დიახ, თუნდაც მშვიდობიანი რევოლუცია არის სწორი; როცა ჩვენ ვსაუბრობდით, რომ აქციების გარეშე შეუძლებელია ამ ხელისუფელების იძულება, ბევრი ოპოზიციონერი ლიდერი რადიკალად გვრაცხავდა და ამბობდნენ, რომ ჩვენ მზად ვიყავით, ქვეყნის დანგრევის ხარჯზე მოვსულიყავთ ხელისუფლებაში. დღეს კი ყველა "აჭიკჭიკდა", რომ აქციების გარეშე არაფერი გამოვა. ეს რას ნიშნავს? მაშინ გამოვიდნენ, ხალხს ბოდიში მოუხადონ და უთხრან, რომ ახლა სწავლობენ პოლიტიკას და ახლა მიხვდნენ, რომ ხელისუფლებასთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს. თუ არ იციან, მე მოვუწოდებ ყველას, დაუჯერონ იმათ, ვინც იცის, თუ იციან და მაინც ასე იქცევიან, მაშინ ეს უკვე აჩენს ეჭვებს იმასთან დაკავშირებით, რომ ეს არის არა ხელისუფლებასთან ბრძოლის ტაქტიკა, არამედ ხელისუფლების ჩანაცვლების მცდელობა, მაგრამ ძალიან ცდებიან, რადგან სააკაშვილი თავის თავს არავითი არ ჩაანაცვლებს. ის ეცდება, ხელისუფლებაში დარჩეს, ვიდრე ამის უკანასკნელი შანსიც კი ექნება. რაც შეეხება საპროტესტო აქციების დაწყებას, აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ საქართველოში, სამწუხაროდ, აუცილებლად განვითარდება მოვლენები სწორედ რევოლუციური სცენარით. სააკაშვილი სხვა სცენარით მოქმედების შესაძლებლობას არ ტოვებს, მაგრამ ყველაფერი უნდა გაკეთდეს, რათა ეს იყოს მშვიდობიანი რევოლუცია. რაც მეტი ადამიანი იქნება ქუჩაში, მით მეტი გარანტიაა იმისა, რომ რევოლუცია ნამდვილად მშვიდობიანი იქნება და სააკაშვილი ვერ გაბედავს საკუთარ ხალხზე ხელის აღმართვას, მით უფრო მას შემდეგ, რაც მთელმა მსოფლიომ გამოუცხადა ბოიკოტი და პროტესტი ლიბიაში განვითარებულ მოვლენებს; ჩემთვის პრინციპული მნიშვნელობა არ ექნებოდა, ვინ დაიწყებდა ამ პროცესს, მე რომ მქონდეს ნდობა ცალკეული ოპოზიციონერის მიმართ, არ მქონდეს ეჭვები, რომ შეიძლება, ნებსით თუ უნებლიედ, ეს იყოს პროცესი, რომელსაც სააკაშვილი მერე სათავისოდ გამოიყენებს, ორთქლს გამოაშვებინებს კვლავ ხალხს, საპარლამენტო არჩევნებს გადმოაგდებს და ამით გაიხანგრძლივებს ხელისუფლებაში ყოფნას, ვიტყოდი - ვინც არ უნდა დაიწყოს აქციები, ჩვენი პარტია და ალბათ "სახალხო კრება" ამ პროცესებს შევუერთდებით-თქო. მაგრამ, ახლა შემიძლია გითხრათ, ეს ასე არ იქნება. ჩვენ მხოლო და მხოლოდ იმ პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ ძალებთან, იმ ადამიანებთან ერთად მივიღებთ რაიმე ღონისძიებაში მონაწილეობას, რომელთა რწმენაც გვექნება, გვეცოდინება, რომ ისინი არ გაურიგდებიან სააკაშვილს, არ შეურიგდებიან მის რეჟიმს, არ გაიყიდებიან ან, საუკეთესო შემთხვევაში, არ მოტყუვდებიან. იმ ადამიანებთან ერთად ვიბრძოლებთ მხოლოდ, რომელთა იმედიც გვქნება, რომ შუაგზაში არ მიგვატოვებენ და უფრო მეტიც, ზურგში დანას არ ჩაგვარტყამენ უაზრო დროს მოლაპარაკებებზე წასვლით და დაგმობით, რომ თურმე არ შეიძლება ხალხის გამოყვანა, თურმე, როცა ტყვიას გესვრიან, ჯოხიც არ უნდა აიღო ხელში, მოსაკლავად რომ მოგდევენ, არ უპასუხო და მეორე ლოყა მიუშვირო. უკაცრავად, მაგრამ არავისთვის მეორე ლოყის მიშვერას არ ვაპირებთ, არც გადაწყვეტილებების მიღებას ვაპირებთ სხვა ძალასთან ერთობლივად, იმ ადამიანების გარდა, ვისი რწმენაც მექნება. ჩვენ აუცილებლად გავაკეთებს იმას, რომ ჩვენს ქვეყანას და ხალხს ამ რეჟიმისგან გავათავისუფლებთ და განვითარების შანს მივცემთ. - რამდენამ მზად არის საზოგადოება რევოლუციისთვის. თქვენ ხშირად მოგყავთ მაგალითად ის, რაც მოხდა ეგვიპტეში და რაც ხდება არაბულ ქვეყნებში. რამდენად შესაძლებელია პოსტსაბჭოთა ქვეყნების ლიდერებისა და რეჟიმების არაბული ქვეყნების ლიდერების მსგავსად დამხობა? - ეს არ არიან მარტო პოსტსაბჭოთა ლიდერები და არაბული ქვეყნების ლიდერები, ეს ზოგადად ავტორიტარიზმის და დიქტატურის დამახასიათელებელი სენია - როდესაც ადამიანები მაქსიმალური ძალაუფლების კონცენტრაციას ახდენენ საკუთარ ხელში, როდესაც შენობის ფერიდან დაწყებული, ინტერიერის დიზაინით დამთავრებული პრეზიდენტთან უნდა შეთანხმდეს, როდესაც კონცერტის პროგრამა პრეზიდენტთან უნდა შეთანხმდეს, როდესაც პრეზიდენტმა ყველაფერი იცის და ყველაფერზე ვითომ პასუხისმგებელია, როდესაც პრეზიდენტი თვლის, რომ ის შეუცვლელია; ეგვიპტის ყოფილი მმართველი მუბარაქი რომ წასულიყო თუნდაც მაშინ, როდესაც ბოლო გამოსვლა გააკეთა, პატივისცემით მოეკიდებოდა ხალხი; აღარფერს ვამბობ იმაზე - რომ წასულიყო ორი ან ხუთი წლის წინ, მით უფრო ათი წლის წინ და რეალურად უზრუნველეყო ხელისუფლების მშვიდობიანი ტრანსფორმაცია ეგვიპტეში სამართლიანი არჩევნებით გზით, ეგვიპტის ისტორიაში შევიდოდა, როგორც გმირი. განსხვავებით სააკაშვილისგან, მას ისრაელთან ომის დროს მიწა არ მოუხნია ცხვირით, სამხედრო მფრინავი იყო და აქტიურად მონაწილეობდა საომარ მოქმედებებში. ის ღირსეული ადამიანი იყო განვლილი ცხოვრებით, მაგრამ სწორედ ასე ხდება, როცა მმართველებს მიაჩნიათ, რომ არიან აბსოლუტურად შეუცვლელნი, რისი დამკვიდრებაც უნდა სააკაშვილი. სააკაშვილს მიაჩნია, რომ თუ წავიდა, არავინ არ იზრუნებს ქვეყნის სუვერენიტეტსა და დამოუკიდებლობაზე. ჩვენი ლოზუნგი "ძალა ხალხშია" ბევრი ფიქრის შედეგად შევარჩიეთ და გულწრფელად გვჯერა, რომ ეს ასეა. ეგვიპტის, ტუნისის, ლიბიის მოვლენებმა აჩვენეს, რომ ძალა არ არის ტანკში, არც ავტომატში, არც ფულში, არც მედიაშია - ძალა ნამდვილად ხალხშია და მისი ყველაზე დიდი იარაღი სიმართლეა. ძალიან კარგად ვიცი, რა გაწყობაა ხალხში; დიახ, მათ უნდათ ამ ხელისუფელბის შეცვლა, უბრალოდ ადამიანებს სჭირდებათ დანახვა იმისა, რომ როცა გამოცხადდება კონკრეტული დღე, ამ დღის გამომცხადებლები იქნებიან ის ადამიანები, რომლებიც ხალხს კიდევ ერთხელ არ მოატყუებენ. ეს ძალაა სწორედ "სახალხო კრება" და ჩვენ ამას აუცილებლად გავაკეთებთ.

ხათუნა კიღურაძე



http://www.interpressnews.ge/ge/interviu/1...vithardeba.html
kote-1962
03-03-2011 დარჩება თუ არა ლიანდაგები სააკაშვილის მატარებლის ჩავლის შემდეგ

„საქართველოს სჭირდება ოპოზიცია, რომლის ხელისუფლებაში მოსვლაც ქვეყნისთვის ტრაგიკული კატასტროფა არ იქნება, თუმცა, ოპოზიცია, რომელიც დღეს გვყავს, ვფიქრობ, გაცილებით უკეთესია, ვიდრე რამდენიმე წლის წინათ, როდესაც ოპოზიციის დიდი ნაწილი თითქმის მიდრეკილი იყო, საქართველო რუსეთისთვის მიეყიდა. მე მადანაშაულებენ, რომ ოპოზიციას მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით გამოხატვის თავისუფლება არ აქვს, მაგრამ არაერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ ქართულ ოპოზიციას შეხედულებების გამოხატვა ყველა არხით შეუძლია“ - აცხადებს პრეზიდენტი სააკაშვილი ლიტვურ გამოცემა Valstybė-თან ინტერვიუში: სააკაშვილი მიიჩნევს, რომ ოპოზიციის ლოზუნგები ამომრჩეველს არ მოსწონს: „რაც უფრო ხმამაღლა ყვირის ოპოზიცია, მით უარესად გამოიყურება. ნაწილობრივ, ვეთანხმები დასავლეთის შენიშვნებს - ამ კუთხით პრობლემები არსებობს, რადგან ჩვენ განვითარების აუცილებელ დონეს ჯერ კიდევ ვერ მივაღწიეთ. მეორე მხრივ, ექსპერტები ქართული ოპოზიციის მდგომარეობის შეფასებისას ხშირად ვერ იგებენ ძველი საბჭოთა პოლიტიკის გადმონაშთებს – თქვან რაც შეიძლება მეტი ტყუილი. საბოლოოდ კი, მსგავსი ბრალდებები დასავლეთისთვის ხდება საბაბი, რის გამოც მათ აღარ სურთ, დაგვეხმარონ სანამ ქვეყნის პრეზიდენტი ზევით ხსენებულ ინტერვიუს იძლეოდა ოპოზიციაში ორი გზა გამოიკვეთა – ერთნი მორიგი რევოლუციით, ხოლო მეორენი საარჩევნო გზით აპირებენ ხელისუფლების შეცვლას. ლიდერები თანხმდებიან ყველაზე მთავარში, სააკაშვილი უნდა წავიდეს. ექსპერტები კი მიიჩნევენ, რომ ქვეყნის განვითარებისთვის უფრო მისაღები გზა, საარჩევნო გზით მიღწეული ცვლილებებია. „თავისუფალი დემოკრატების“ ლიდერი ირაკლი ალასანია მიიჩნევს, რომ მიხეილ სააკაშვილი წარსულის პოლიტიკოსია, რომლის მატარებელი წასულია: „მთავარია როგორ ჩაივლის ეს მატარებელი, დარჩება თუ არა მისი ჩავლის შემდეგ ლიანდაგები. ავტოკრატულ და ერთპიროვნულ რეჟიმებს მსოფლიო ვეღარ აიტანს და მით უმეტეს, ქართული საზოგადოება. ეს გადაწყვეტილია; ეს არის ის ლოგიკა, რითაც დღეს მსოფლიო ვითარდება“. ალასანიას თქმით, პროტესტი, რომელიც არის ადამიანებში, უნდა მოხმარდეს ქვეყნის სახელმწიფოებრივ გაძლიერებას, რაც მისი განმარტებით, ნიშნავს ისეთი ძლიერი საარჩევნო ინსტიტუტის შექმნას, რომელშიც ყველა პოლიტიკურ პარტიას, მათ შორის „ნაციონალურ მოძრაობას“, ექნება შანსი, თანაბარი კონკურენციის პირობებში დაარწმუნონ ამომრჩეველი მხარდაჭერაში. ხელისუფლების რევოლუციური გზით შეცვლის წინააღმდეგია „რესპუბლიკური პარტიაც“, ხოლო ხელისუფლების არჩევნების გზით შეცვლას გადაუდებელ საკითხად მიიჩნევს. „რესპუბლიკელების“ ლიდერის დავით უსუფაშვილის განცხადებით, „საქართველოში ხელისუფლების შეცვლის საკითხი დღის წესრიგში დგას“. ამასთან, როგორც „პირwელს“ უსუფაშვილმა განუცხადა, „აღნიშნული დღის წესრიგი ახლო აღმოსავლეთში მოვლენების დამოუკიდებლადაც არსებობდა, თუმცა მოსალოდნელია, რომ არაბული ქვეყნების მოვლენებმა საქართველოზე გარკვეული გავლენა იქონიოს“: „მხოლოდ ახლო აღმოსავლეთის მოვლენების გამო საქართველოში არაფერი მოხდება. ხელისუფლების შეცვლა საქართველოში არსებული პრობლემების გამოა მოსალოდნელი და ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს“. ქვეყნის დღევანდელ მდგომარეობას და უახლოეს პერსპექტივებს ანალიტიკოსებიც აფასებენ. მათი შეფასებითაც, თავისუფალი არჩევნების გზით სახელისუფლებო ცვლილებები ყველაზე მისაღები გამოსავალი იქნებოდა. ექსპერტ ირაკლი მენაღარიშვილის აზრით, „დასავლეთი საქართველოში ძალადობას და ზოგადად არაკონსტიტუციურ ქმედებებს მხარს არ დაუჭერს და თუ ვინმეს ამის მოლოდინი აქვს, ის საფუძველსაა მოკლებული“. როგორც „პირWელს“ მენაღარიშვილმა განუცხადა, „დასავლეთი საქართველოს ხელისუფლების რეალურ ალტერნატიულ ძალად იმ პოლიტიკურ გუნდს განიხილავს, რომელიც დემოკრატიის პრინციპებით ხელმძღვანელობს და თუ დღემდე გამოთქმული შეფასებებით ვიხელმძღვანელებთ, ამ კუთხით უპირატესობას ირაკლი ალასანიას პოლიტიკურ გუნდს ანიჭებს, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ ქართულ პოლიტიკაში მსგავსი შეფასებები ვინმე სხვის მიმართ არ გაჩნდება“. მისივე აზრით, „დასავლეთს საქართველოში არა ერთი გამოკვეთილი დასაყრდენი ფიგურა ეყოლება, არამედ პრიორიტეტები ექნება“: „დასავლეთის დასაყრდენი საქართველოში არა ერთი რომელიმე გამოკვეთილი ფიგურა იქნება, რომლის წარმატებისთვისაც ის ყველა ფსონს დადებს (ეს უბრალოდ, დემოკრატიის პრინციპებს ეწინააღმდეგება). დასავლეთს ექნება პრიორიტეტები და ეს პრიორიტეტები სწორედ ის პოლიტიკური ხაზი და ტაქტიკა იქნება, რომელსაც ესა თუ ის პოლიტიკური ძალა გამოაჩენს. ირაკლი ალასანიას პოლიტიკური ჯგუფის ხედვას და ორიენტაციას, რომელიც მიზნების მშვიდობიანი და კონსტრუქციული გზით მიღწევას გულისხმობს, არაერთი დასავლელი ანალიტიკოსი მოწონებით შეხვდა. თუმცა ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ დასავლეთს საქართველოში ფავორიტი უკვე ჰყავს. რაც შეეხება თავად საქართველოში ალასანიას გუნდის პოპულარობის საკითხს, როგორც მენაღარიშვილი განმარტავს, „ქვეყანაში პოლიტიკური ძალის პოპულარობას ამ ძალის მიმართ დასავლეთის დამოკიდებულება სულაც არ განსაზღვრავს, შესაბამისად, თუ ამერიკის ადმინისტრაცია ვინმეს მხარს დაუჭერს, ეს არ ნიშნავს, რომ ამ პოლიტიკოსის წარმატება გარანტირებულია“. „წარმატება დამოკიდებულია იმაზე, თუ რას სთავაზობს პოლიტიკური ძალა საზოგადოებას: რა გზით აპირებს ქვეყნის წინაშე მდგომი გამოწვევების აღსრულებას, რამდენად ეფექტურად ჩაატარებს წინასაარჩევნო კამპანიას და ა.შ.. საბოლოო შედეგის ფორმირებაზე უამრავი ფაქტორი იმუშავებს“, - ამბობს საგარეო საქმეთა ექს-მინისტრი, რომლისთვისაც ამ ეტაპზე ნათელი ისაა, რომ „ძალადობის და არაკონსტიტუციური ცვლილებების გზას დასავლეთი მხარს ნამდვილად არ დაუჭერს და თუ ვინმეს ამის იმედი აქვს, ეს იმედი საფუძველსაა მოკლებული“. მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ „თავის დროზე მიხეილ სააკაშვილი ამერიკისა და რუსეთის ერთობლივი პროექტი იყო და საქართველოს მომდევნო პრეზიდენტიც ამ ხერხით შეირჩევა“, ექსპერტი სკეპტიკურად აფასებს: „წამყვანი საერთაშორისო მოთამაშეების შეთანხმების თეორიული შესაძლებლობა არსებობს, თუმცა საქართველო არაორდინალურ მდგომარეობაშია. საქართველო-რუსეთის ურთიერთობებიდან გამომდინარე, კერძოდ, იმის გათვალისწინებით, რომ რუსეთი საქართველოში შიდა ვითარების სტაბილურობით დაინტერესებული ნაკლებად არის, დასავლეთს საქართველოს მომავალი პრეზიდენტის კანდიდატურაზე რუსეთთან შეთანხმება გაუჭირდება“. პოლიტოლოგ გია ნოდიას შეფასებით, საქართველოში, ტუნისისგან განსხვავებით, დიქტატურა არ არის, მაგრამ პოლიტიკურ სისტემას ავტორიტარული შეფერილობა აშკარად აქვს. ამის შესახებ ნოდია რადიო „თავისუფლებასთან“ საუბარში აცხადებს. ამასთან, ხელისუფლების მიმართ ერთ-ერთ ყველაზე ლოიალურად განწყობილი ექსპერტის თქმით, ავტორიტარული მოდერნიზაცია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის შედარებით წარმატებულია, საკუთარ თავში რევოლუციის საფრთხეს შეიცავს: „როგორც კი მოდერნიზაცია წარმატებას აღწევს, იქმნება საშუალო კლასი, რომელიც ადრე თუ გვიან სრულ პოლიტიკურ თავისუფლებას მოითხოვს. პოლიტიკური თამაშის წესებზე კონსესუსის მიღწევის გარეშე, ვერ იარსებებს სტაბილურობა. ეს გაკვეთილი ყველა რეფორმატორსა და მოდერნიზატორს უნდა ახსოვდეს“. პოლიტოლოგ სოსო ცისკარიშვილის აზრით კი, „გათითოკაცებული ოპოზიციის პირობებში ქვეყანაში რევოლუციის მოხდენა შეუძლებელია“. როგორც „პირWელს“ ცისკარიშვილმა განუცხადა, „ოპოზიციის იმ ნაწილმა, რომელიც რევოლუციას აანონსებს, მინიმუმ, რამდენიმე პოლიტიკურ ძალასთან მაინც საერთო აზრის ჩამოყალიბებაზე უნდა იფიქროს“: „არ მახსენდება, რომ არაბულ ქვეყნებში მიმდინარე პროცესების დროს რევოლუცია დაანონსებული ჰქონოდათ. რევოლუცია ის მოვლენაა, რომლის საფუძველს ხელისუფლება ქმნის, საბაბს კი ხალხი პოულობს. ვერცერთი ცალკე აღებული პოლიტიკური ძალა ასეთ საბაბს ვერ შექმნის. ეჭვი მეპარება, გათითოკაცებულ ქართულ ოპოზიციაში რომელიმე ერთი პოლიტიკური ძალის მიერ გამოცხადებული რევოლუცია შედგეს. საკუთარ თავში ჯერ ტოლერანტობის ის მუხტი მონახონ, რომელიც რამდენიმე ოპოზიციურ ძალას მაინც საერთო ხედვას გამოამუშავებინებს. მერე შეიძლება, ვირწმუნოთ, რომ საქართველოში ასეთი შესაძლებლობა არსებობს“. ამასთან, მისი აზრით, „თუ რევოლუცია მოხდა, საქართველო ან აშენდება, ან საბოლოოდ დაინგრევა, ამდენად ნებისმიერი ქმედების, მათ შორის რევოლუციის უპირველესი საფუძველი გონიერება უნდა იყოს“. „საქართველოს სჭირდება ოპოზიცია, რომლის ხელისუფლებაში მოსვლაც ქვეყნისთვის ტრაგიკული კატასტროფა არ იქნება, თუმცა, ოპოზიცია, რომელიც დღეს გვყავს, ვფიქრობ, გაცილებით უკეთესია, ვიდრე რამდენიმე წლის წინათ, როდესაც ოპოზიციის დიდი ნაწილი თითქმის მიდრეკილი იყო, საქართველო რუსეთისთვის მიეყიდა. მე მადანაშაულებენ, რომ ოპოზიციას მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით გამოხატვის თავისუფლება არ აქვს, მაგრამ არაერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ ქართულ ოპოზიციას შეხედულებების გამოხატვა ყველა არხით შეუძლია“ - აცხადებს პრეზიდენტი სააკაშვილი ლიტვურ გამოცემა Valstybė-თან ინტერვიუში: სააკაშვილი მიიჩნევს, რომ ოპოზიციის ლოზუნგები ამომრჩეველს არ მოსწონს: „რაც უფრო ხმამაღლა ყვირის ოპოზიცია, მით უარესად გამოიყურება. ნაწილობრივ, ვეთანხმები დასავლეთის შენიშვნებს - ამ კუთხით პრობლემები არსებობს, რადგან ჩვენ განვითარების აუცილებელ დონეს ჯერ კიდევ ვერ მივაღწიეთ. მეორე მხრივ, ექსპერტები ქართული ოპოზიციის მდგომარეობის შეფასებისას ხშირად ვერ იგებენ ძველი საბჭოთა პოლიტიკის გადმონაშთებს – თქვან რაც შეიძლება მეტი ტყუილი. საბოლოოდ კი, მსგავსი ბრალდებები დასავლეთისთვის ხდება საბაბი, რის გამოც მათ აღარ სურთ, დაგვეხმარონ სანამ ქვეყნის პრეზიდენტი ზევით ხსენებულ ინტერვიუს იძლეოდა ოპოზიციაში ორი გზა გამოიკვეთა – ერთნი მორიგი რევოლუციით, ხოლო მეორენი საარჩევნო გზით აპირებენ ხელისუფლების შეცვლას. ლიდერები თანხმდებიან ყველაზე მთავარში, სააკაშვილი უნდა წავიდეს. ექსპერტები კი მიიჩნევენ, რომ ქვეყნის განვითარებისთვის უფრო მისაღები გზა, საარჩევნო გზით მიღწეული ცვლილებებია. „თავისუფალი დემოკრატების“ ლიდერი ირაკლი ალასანია მიიჩნევს, რომ მიხეილ სააკაშვილი წარსულის პოლიტიკოსია, რომლის მატარებელი წასულია: „მთავარია როგორ ჩაივლის ეს მატარებელი, დარჩება თუ არა მისი ჩავლის შემდეგ ლიანდაგები. ავტოკრატულ და ერთპიროვნულ რეჟიმებს მსოფლიო ვეღარ აიტანს და მით უმეტეს, ქართული საზოგადოება. ეს გადაწყვეტილია; ეს არის ის ლოგიკა, რითაც დღეს მსოფლიო ვითარდება“. ალასანიას თქმით, პროტესტი, რომელიც არის ადამიანებში, უნდა მოხმარდეს ქვეყნის სახელმწიფოებრივ გაძლიერებას, რაც მისი განმარტებით, ნიშნავს ისეთი ძლიერი საარჩევნო ინსტიტუტის შექმნას, რომელშიც ყველა პოლიტიკურ პარტიას, მათ შორის „ნაციონალურ მოძრაობას“, ექნება შანსი, თანაბარი კონკურენციის პირობებში დაარწმუნონ ამომრჩეველი მხარდაჭერაში. ხელისუფლების რევოლუციური გზით შეცვლის წინააღმდეგია „რესპუბლიკური პარტიაც“, ხოლო ხელისუფლების არჩევნების გზით შეცვლას გადაუდებელ საკითხად მიიჩნევს. „რესპუბლიკელების“ ლიდერის დავით უსუფაშვილის განცხადებით, „საქართველოში ხელისუფლების შეცვლის საკითხი დღის წესრიგში დგას“. ამასთან, როგორც „პირwელს“ უსუფაშვილმა განუცხადა, „აღნიშნული დღის წესრიგი ახლო აღმოსავლეთში მოვლენების დამოუკიდებლადაც არსებობდა, თუმცა მოსალოდნელია, რომ არაბული ქვეყნების მოვლენებმა საქართველოზე გარკვეული გავლენა იქონიოს“: „მხოლოდ ახლო აღმოსავლეთის მოვლენების გამო საქართველოში არაფერი მოხდება. ხელისუფლების შეცვლა საქართველოში არსებული პრობლემების გამოა მოსალოდნელი და ხელისუფლება არჩევნების გზით უნდა შეიცვალოს“. ქვეყნის დღევანდელ მდგომარეობას და უახლოეს პერსპექტივებს ანალიტიკოსებიც აფასებენ. მათი შეფასებითაც, თავისუფალი არჩევნების გზით სახელისუფლებო ცვლილებები ყველაზე მისაღები გამოსავალი იქნებოდა. ექსპერტ ირაკლი მენაღარიშვილის აზრით, „დასავლეთი საქართველოში ძალადობას და ზოგადად არაკონსტიტუციურ ქმედებებს მხარს არ დაუჭერს და თუ ვინმეს ამის მოლოდინი აქვს, ის საფუძველსაა მოკლებული“. როგორც „პირWელს“ მენაღარიშვილმა განუცხადა, „დასავლეთი საქართველოს ხელისუფლების რეალურ ალტერნატიულ ძალად იმ პოლიტიკურ გუნდს განიხილავს, რომელიც დემოკრატიის პრინციპებით ხელმძღვანელობს და თუ დღემდე გამოთქმული შეფასებებით ვიხელმძღვანელებთ, ამ კუთხით უპირატესობას ირაკლი ალასანიას პოლიტიკურ გუნდს ანიჭებს, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ ქართულ პოლიტიკაში მსგავსი შეფასებები ვინმე სხვის მიმართ არ გაჩნდება“. მისივე აზრით, „დასავლეთს საქართველოში არა ერთი გამოკვეთილი დასაყრდენი ფიგურა ეყოლება, არამედ პრიორიტეტები ექნება“: „დასავლეთის დასაყრდენი საქართველოში არა ერთი რომელიმე გამოკვეთილი ფიგურა იქნება, რომლის წარმატებისთვისაც ის ყველა ფსონს დადებს (ეს უბრალოდ, დემოკრატიის პრინციპებს ეწინააღმდეგება). დასავლეთს ექნება პრიორიტეტები და ეს პრიორიტეტები სწორედ ის პოლიტიკური ხაზი და ტაქტიკა იქნება, რომელსაც ესა თუ ის პოლიტიკური ძალა გამოაჩენს. ირაკლი ალასანიას პოლიტიკური ჯგუფის ხედვას და ორიენტაციას, რომელიც მიზნების მშვიდობიანი და კონსტრუქციული გზით მიღწევას გულისხმობს, არაერთი დასავლელი ანალიტიკოსი მოწონებით შეხვდა. თუმცა ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ დასავლეთს საქართველოში ფავორიტი უკვე ჰყავს. რაც შეეხება თავად საქართველოში ალასანიას გუნდის პოპულარობის საკითხს, როგორც მენაღარიშვილი განმარტავს, „ქვეყანაში პოლიტიკური ძალის პოპულარობას ამ ძალის მიმართ დასავლეთის დამოკიდებულება სულაც არ განსაზღვრავს, შესაბამისად, თუ ამერიკის ადმინისტრაცია ვინმეს მხარს დაუჭერს, ეს არ ნიშნავს, რომ ამ პოლიტიკოსის წარმატება გარანტირებულია“. „წარმატება დამოკიდებულია იმაზე, თუ რას სთავაზობს პოლიტიკური ძალა საზოგადოებას: რა გზით აპირებს ქვეყნის წინაშე მდგომი გამოწვევების აღსრულებას, რამდენად ეფექტურად ჩაატარებს წინასაარჩევნო კამპანიას და ა.შ.. საბოლოო შედეგის ფორმირებაზე უამრავი ფაქტორი იმუშავებს“, - ამბობს საგარეო საქმეთა ექს-მინისტრი, რომლისთვისაც ამ ეტაპზე ნათელი ისაა, რომ „ძალადობის და არაკონსტიტუციური ცვლილებების გზას დასავლეთი მხარს ნამდვილად არ დაუჭერს და თუ ვინმეს ამის იმედი აქვს, ეს იმედი საფუძველსაა მოკლებული“. მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ „თავის დროზე მიხეილ სააკაშვილი ამერიკისა და რუსეთის ერთობლივი პროექტი იყო და საქართველოს მომდევნო პრეზიდენტიც ამ ხერხით შეირჩევა“, ექსპერტი სკეპტიკურად აფასებს: „წამყვანი საერთაშორისო მოთამაშეების შეთანხმების თეორიული შესაძლებლობა არსებობს, თუმცა საქართველო არაორდინალურ მდგომარეობაშია. საქართველო-რუსეთის ურთიერთობებიდან გამომდინარე, კერძოდ, იმის გათვალისწინებით, რომ რუსეთი საქართველოში შიდა ვითარების სტაბილურობით დაინტერესებული ნაკლებად არის, დასავლეთს საქართველოს მომავალი პრეზიდენტის კანდიდატურაზე რუსეთთან შეთანხმება გაუჭირდება“. პოლიტოლოგ გია ნოდიას შეფასებით, საქართველოში, ტუნისისგან განსხვავებით, დიქტატურა არ არის, მაგრამ პოლიტიკურ სისტემას ავტორიტარული შეფერილობა აშკარად აქვს. ამის შესახებ ნოდია რადიო „თავისუფლებასთან“ საუბარში აცხადებს. ამასთან, ხელისუფლების მიმართ ერთ-ერთ ყველაზე ლოიალურად განწყობილი ექსპერტის თქმით, ავტორიტარული მოდერნიზაცია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის შედარებით წარმატებულია, საკუთარ თავში რევოლუციის საფრთხეს შეიცავს: „როგორც კი მოდერნიზაცია წარმატებას აღწევს, იქმნება საშუალო კლასი, რომელიც ადრე თუ გვიან სრულ პოლიტიკურ თავისუფლებას მოითხოვს. პოლიტიკური თამაშის წესებზე კონსესუსის მიღწევის გარეშე, ვერ იარსებებს სტაბილურობა. ეს გაკვეთილი ყველა რეფორმატორსა და მოდერნიზატორს უნდა ახსოვდეს“. პოლიტოლოგ სოსო ცისკარიშვილის აზრით კი, „გათითოკაცებული ოპოზიციის პირობებში ქვეყანაში რევოლუციის მოხდენა შეუძლებელია“. როგორც „პირWელს“ ცისკარიშვილმა განუცხადა, „ოპოზიციის იმ ნაწილმა, რომელიც რევოლუციას აანონსებს, მინიმუმ, რამდენიმე პოლიტიკურ ძალასთან მაინც საერთო აზრის ჩამოყალიბებაზე უნდა იფიქროს“: „არ მახსენდება, რომ არაბულ ქვეყნებში მიმდინარე პროცესების დროს რევოლუცია დაანონსებული ჰქონოდათ. რევოლუცია ის მოვლენაა, რომლის საფუძველს ხელისუფლება ქმნის, საბაბს კი ხალხი პოულობს. ვერცერთი ცალკე აღებული პოლიტიკური ძალა ასეთ საბაბს ვერ შექმნის. ეჭვი მეპარება, გათითოკაცებულ ქართულ ოპოზიციაში რომელიმე ერთი პოლიტიკური ძალის მიერ გამოცხადებული რევოლუცია შედგეს. საკუთარ თავში ჯერ ტოლერანტობის ის მუხტი მონახონ, რომელიც რამდენიმე ოპოზიციურ ძალას მაინც საერთო ხედვას გამოამუშავებინებს. მერე შეიძლება, ვირწმუნოთ, რომ საქართველოში ასეთი შესაძლებლობა არსებობს“. ამასთან, მისი აზრით, „თუ რევოლუცია მოხდა, საქართველო ან აშენდება, ან საბოლოოდ დაინგრევა, ამდენად ნებისმიერი ქმედების, მათ შორის რევოლუციის უპირველესი საფუძველი გონიერება უნდა იყოს“.

გეგა ბერიძე

http://www.presage.tv/?m=politicshttp://ww....tv/?m=politics
kote-1962
«Этим миром правят 9 человек»


В ближайшие годы миру грозит война за ресурсы. Чтобы избежать катастрофы, нужен фундаментальный слом потребительской этики поведения. При этом финансовые элиты, скорее всего, захотят решить все проблемы по сценарию, обкатанному 11 сентября 2001 года.

Что ждет Россию, Европу, США и Китай в ближайшем будущем – «Росбалту» рассказал депутат Европарламента, антиглобалист Джульетто Кьеза, который приехал в Крым по приглашению международного медиа-клуба «Формат А3».

- Мы находимся в начале переходного периода, который не имеет прецедентов в истории. Он мог наступить ещё десять лет назад, но США в 2001 году событиями 11-го сентября отложили кризис на 7 лет. Отложили – но не отменили. И в 2008 году он вернулся. Кому эта эпоха будет выгодна – сказать сложно, но уже ясно, что история последних трех веков подходит к концу. Сегодня ясно, что невозможно развитие внутри замкнутой системы ресурсов – мир достиг пределов развития. Все, кто говорят, что прежняя система сохранится — врут. Уголь, нефть, даже уран – все ресурсы планеты почти исчерпаны, и лишь вопрос времени, когда они окончательно закончатся. Все наши реалии, всё, к чему мы привыкли – будет меняться. Цивилизация денег уйдет.

- Не рано ли вы ее хороните, г-н Кьеза? Критики современного общества несколько преувеличивают масштабы кризиса, вам не кажется?

- Нет, это действительно глобальный кризис. В том числе, кризис энергетический. Даже воды мы сегодня используем больше, чем природа способна нам дать. И что будет, когда 300 миллионов человек в течение следующих десяти лет будут испытывать нехватку этого ресурса? Мы производим отходы с такой внутренней структурой, которые не могут быть переработаны в принципе. Мы изменили курс самой природы.

- Об экологии говорят многие. Правительства тратят на нее огромные суммы, население голосует за экологические программы тех или иных партий…

- Нужно понять, что прежняя демократия уже умирает. В Европе половина населения не ходит на выборы – и вовсе не из-за своей аполитичности. Огромному числу людей не хватает представительства их интересов во власти. Я вовсе не против парламентов, местных советов и т.д. Просто нужно создавать новую систему представительства, новые партии и движения. И это движение должно идти снизу.

- Под каким флагом?

- Под флагом самоограничения. Сегодня нужно начинать себя ограничивать, менять себя и свой образ жизни. Нужна культурная, организационная, политическая революция, нужно уменьшать затраты энергии.

- Вы полагаете, в мире наберется достаточно людей, которые по доброй воле готовы себя ограничивать? В мире, большая часть которого элементарно недоедает?

- Речь не о голодающих. Но даже те, кто мог бы себя ограничить, не начинают об этом думать. Потому что нами манипулируют, нас оболванивают! Людей превратили в инструменты покупки. Мозги абсолютного большинства контролируются. Мы живем для рынка, когда работаем и когда отдыхаем. Именно он диктует нам наши действия. Мы не свободные люди. Журналисты должны информировать об этом людей. Но СМИ об этом молчат. Телевидение 24 часа говорит нам, что надо покупать вещи, что наша шкала ценностей – это покупательная способность. Реально в современном телевидении непосредственно информации не более 8%. Все остальное реклама и развлечение. И формируют человека в итоге эти самые 92%.

- Ну, это естественно, ведь телевидение существует за счет рекламы. Кто будет содержать ТВ, если оно перестанет продавать? Что вы предлагаете?

- Для начала я национализировал бы СМИ. 50 лет назад личность человека формировалась в семье, школе, иногда – в церкви. Сегодня на 90% мышление молодых людей формируется телевидением. ТВ стало самой важной культурной структурой по всему миру, от США до Индии и Китая. Система СМИ – это фундаментальные права людей, и они не могут быть приватизированы. Их надо возвращать государству и народу. Рассказать о ситуации на планете людям без участия телеканалов невозможно. А вместо этого телевизор уговаривает нас купить ещё одну машину. Точно так же я уверен, что надо национализировать все банки, выпускающие деньги. Мы теряем контроль над деньгами.

- «Мы» — это кто?

- Государства, граждане государств. В середине декабря «Нью-Йорк Таймс» опубликовала на первой полосе статью – о том, что каждый месяц в каком-нибудь ресторане на Уолл-Стрит собираются руководители 9 мировых банков: «Голдман Сакс», UBS, «Бэнк оф Америка», «Дойче банк» и тому подобных. Каждый месяц эти девять человек принимают решения, касающиеся шести миллиардов человек: каким будет процент безработицы в мире, сколько людей умрут от голода, сколько правительств будет свергнуто, сколько министров будет куплено и так далее. Это респектабельные преступники, но они влиятельнее любого мирового политического лидера. У них реальная власть – власть денег.

- И все же сегодня нет оснований думать, что рост производства и потребления в обозримом будущем прекратится…

- Конечно. Мало того, если миллиард китайцев начнут есть мясо и пить молоко так, как это делаем мы – через десять лет нам всем не останется места на этой планете. А когда не будет места – что это будет означать? Ещё в 1998 году в США был опубликован документ – «Project for the new American century». В этом документе пророчески написали, что в 2017 году Китай станет самой большой опасностью для безопасности США. Все сбывается. Мы живем в 2011 году – ещё осталось 6 лет.

- Вы согласны с тезисом, что основная угроза планете исходит от Китая?

- Нет, самый большой источник опасности сегодня – это Нью-Йорк, Уолл-стрит и США. Доллар сегодня уже умер, США – банкроты. Но при этом они — хорошо вооруженные банкроты. Кстати, экономические атаки против Греции и Ирландии спровоцированы лишь для того, чтобы уменьшить суверенитет европейской валюты и Европы в целом. Ведь реально сегодня евро сильнее, чем доллар – хотя бы потому, что долг ЕС ниже, чем у США. Поэтому, кстати, я и не думаю, что евро исчезнет.

- Но у Европы тоже много слабых мест. Население стареет, власти вынуждены завозить мигрантов, а те – особенно мусульмане — не хотят ассимилироваться, напряжение растет… Меркель и Саркози уже признали, что политика мультикультурализма провалилась.

- Я не верю в провал мультикультурализма. «Опасность исламского фундаментализма» – это изобретение США, старт которому был дан 11 сентября 2001 года. Мы сами создали эту идею об экспорте демократии. Ирак и Афганистан доказали нежизнеспособность этой схемы. Равно как и ошибочность мнения Запада, что все народы и страны должны проходить тот же самый путь, что и они.

Исламский мир живет в одном веке. Мы – в другом. Это их вина? Нет, просто чувство времени и ситуации совершенно иные. При этом именно мы создали глобализацию, мы захватили их ресурсы.

Сегодня очевидно, что Европе объективно нужны 20 миллионов мигрантов, а мы не в состоянии их воспринимать. В итоге они приходят без всякой возможности жить нормально. Поймите, глобализация – это движение людей, а, значит, и культур.

- Вы не разделяете опасений, что Европа растворится в потоке мигрантов?

- Я считаю, что Европа как политический и культурный феномен будет существовать и дальше. Конечно, процессы, происходящие на континенте, очень сложны. Ведь до сих пор в мире не было прецедентов, чтобы 27 стран объединялись мирным путем. При этом одна сегодня половина ЕС – «европейская», а вторая половина – «американская» (речь идет о Западной и Восточной Европе – прим. ред.). Нынешний кризис региона – это самый сложный момент его истории.

Кстати, я думаю, что Россия могла бы играть большую роль в Европе. Более того, необходимо объединение усилий этих двух сил, интеграция интересов. Европа сегодня никому не угрожает. Россия также не станет никому угрожать, когда наступит дефицит ресурсов – хотя бы потому, что она имеет все эти ресурсы внутри страны. И вместе Европа и Россия могли бы играть огромную успокоительную роль для ситуации во всем мире. Пока же всех «успокаивают» США.

- Вы около 20 лет проработали в Москве репортером газет l'Unita и La Stampa. Россия сегодня переживает не самые простые времена в своей истории. Куда, по-вашему, она дрейфует?

- Трудно сказать. Я сам не достаточно понимаю, что происходит. Я с одной стороны вижу, что у России есть огромные возможности влиять на международную жизнь. С другой стороны, я, к сожалению, наблюдаю, что Россия пока продолжает действовать по-старому – защищая только себя. Как, кстати, она и воспринимается до сих пор в общественном мнении на Западе. Никогда за последние годы я не слышал масштабных идей от России об устройстве мира. Я приведу пример – американская империя была создана потому, что американцы смогли послать миру месседж: всё, что в их интересах – отвечает интересам всего мира. Они очень хорошо работали над идеей страны, которая говорит за всех.

Так что если Россия продолжит давать сигналы о своей силе, при этом ведя речь о защите только себя самой – это мало кому будет интересно. Это не будет интересно той же Европе и в этом же – самый слабый момент политики вашей страны. Хотите претендовать на мировое господство в хорошем смысле слова, хотите иметь влияние в той переходной ситуации, в которой весь мир оказался сегодня – меняйтесь. Нужно выходить с месседжами об объединении, об ограничении потребления ресурсов – чтобы их хватало всем. На этом можно строить большую мировую политику.

- Как может проповедовать самоограничение Россия, чей правящий класс демонстрирует миру самое разнузданное потребительство? Разве вы не видите, что этой страной руководят ревностные адепты мироустройства, с которым вы призываете покончить?

- Мне кажется, что ваши руководители эту новую ситуацию ещё не осознали. Российское руководство сегодня много времени уделяет Америке и мало – тому же Китаю. Но 21-й век не будет веком Америки. И бессмысленно для России сегодня покупать билеты на тонущий корабль. Играть нужно по разным направлениям.

- Что, на ваш взгляд, ждет в ближайшем будущем российско-украинские отношения?

- Они нормализуются. Был период Виктора Ющенко, когда было сильным влияние США и стремление включить страну в свою орбиту. Роковые ошибки. Сейчас, когда страница «оранжевой революции» перевернута, нужно создать нормальные отношения между суверенной, независимой, нейтральной Украиной, Россией и Европой. Но нужно, чтобы политические элиты Украины знали, что они не подчинены никому.

- Похоже, они это начинают осознавать. Но это не отменяет желания украинских элит интегрироваться в Европу – хотя бы персонально. А Европе Украина нужна?

- Если честно, то Европе больше нужна Россия. Европа на словах и, быть может, даже финансово будет поддерживать Украину, но она сегодня не сможет просто «переварить» эту страну. Европа должна сегодня думать о себе, и было бы ошибкой со стороны Украины ждать многого от ЕС. Если бы я был руководителем Украины – я бы создавал свое сильное государство. Кстати, я голосовал против включения Турции в ЕС – я знал, что Турция слишком велика для нас. Но политику добрососедства с этой страной мы развивать сможем. Как и с Украиной. Вообще — Европа, Россия и Украина могли бы играть большую общую игру.

- Глобальный кризис только начался. Какими из него выйдут Украина и Россия?

- Россия находится в относительно благополучном положении, потому что у этой страны есть все необходимые ресурсы. У того же Китая их нет. Европа тоже не имеет достаточных ресурсов. И в этом трудном и деликатном переходном периоде, который наступает из-за глобального кризиса, Россия будет находиться в очень хороших условиях. Поэтому она должна использовать эту ситуацию.

Украина не имеет таких ресурсов. Но она, например, может играть большую роль в создании системы европейской безопасности. Не надо ждать предложений ни от России, ни от Европы. На месте украинского президента я бы создал центр, который бы занимался этим направлением. Здесь можно создать международный центр изучения безопасности нового мира. Нужно производить идеи. Завтра вещи будут стоить много, но идеи будут ещё дороже.

Беседовал Павел Казарин

http://www.rosbalt.ru/2011/02/21/821655.html
kote-1962
ინტერვიუ ირაკლი ალასანიასთან

ავტორი: მადლენა მაჭარაშვილი
03/03/2011 20:53

ირაკლი ალასანია: „სააკაშვილმა პოლიტიკა უნდა დატოვოს“!


გამორიცხულია, დასავლეთმა მხარი დაუჭიროს სააკაშვილის პუტინიზაციას


ვიდრე ქართული ოპოზიციური პარტიების უმრავლესობა წინააღმდეგობის მოძრაობებს აყალიბებს და გაზაფხულის სახალხო აჯანყებისთვის ემზადება, „თავისუფალი დემოკრატები“ საქართველოს რეგიონებში დადიან და გლეხებს სოფლის მეურნეობის განვითარების პროგრამას აცნობენ. ირაკლი ალასანია და მისი პარტია ქართულ პოლიტიკაში კონსტრუქციული პოლიტიკური თამაშის წესების დამკვიდრებას ცდილობს.

„ვარ ისეთი, როგორიც ვარ. მწამს, რომ ხალხი არ უნდა მოატყუო. სიმტკიცე და სიმწვავე პოლიტიკაში ხშირად აუცილებელია, მაგრამ ხალხთან ყოველთვის გულწრფელი უნდა იყო. ჩემთვის პოპულიზმი მიუღებელია,“–ამბობს ირაკლი ალასანია და ხელისუფლების შეცვლის უალტერნეტივო გზად არჩევნები წარმოუდგენია.


„ტრიბუნა.ge“ ირაკლი ალასანიას აქტუალურ პოლიტიკურ თემებზე ესაუბრა.


- ბოლო კვირების განმავლობაში შეხვედრებს საქართველოს რეგიონებში მართავთ. რა პრობლემები არსებობს დღეს საქართველოს რეგიონებში, რა არის ის, რაც თბილისიდან არ ჩანს და მხოლოდ ადგილზე იგრძნობა მწვავედ?


– რეგიონებში ბევრ გლეხსა და ფერმერს შევხვდით. მათ გავაცანით ჩვენი სტარტეგიული ხედვა - თუ როგორ უნდა განვითარდეს სოფლის მეურნეობა. ეს ბევრი ადამიანისთვის მტკივნეული საკითხია. ჩვენი მოსახლეობის 55%, სწორედ სოფლის მეურნეობაშია დასაქმებული.


სოფლის მეურნეობის სფეროში პრობლემაა უმუშევრობა, მზარდი ფასები პროდუქციაზე, ხელმიუწვდომელი ჯანდაცვა. გლეხებს არ აქვთ საკუთარი მიწების დამუშავების შესაძლებლობა. მეშვიდე წელია, ხელისუფლება ცენტრალური ბიუჯეტიდან 1%–ზე ნაკლებს ხარჯავს სოფლის მეურნეობის განვითარებაზე. სასოფლო სამეურნეო პროდუქციის 80% საზღვარგარეთიდან შემოდის. საკუთარ ბაზარს ვერ ვიცავთ. გლეხი არის უმუშევარი. სოფელი დღეს, პრაქტიკულად, შიმშილის ზღვარზე დგას.


- თქვენ როგორ წარმოგიდგენიათ საქართველოში სოფლის მეურნეობის განვითარება?


- სოფლის მეურნეობის სექტორის დაფინანსება, სულ ცოტა, 5–6–ჯერ უნდა გაიზარდოს, სოფლის მეურნეობა უნდა გამოცხადდეს ქვეყნის სტრატეგიულ დარგად. უნდა შეიქმნას სოფლის მეურნეობის განვითარების ფონდი, რომელშიც, პირველ ეტაპზე, ხელისუფლებამ 300 მილიონი ლარი უნდა ჩადოს.


პირადად შევხვდი მსოფლიო საფინანსო ინსტიტუტების წარმომადგენლებს. მითხრეს, თუ გექნებათ სწორად გათვლილი სოფლის მეურნეობის სტრატეგია, მზად ვართ თანხები ჩავდოთო. შეიქმნება სოფლის მეურნეობის განვითარების ფონდი, რომელიც ხელს შეუწყობს ფერმერული და გლეხური მეურნეობის ჩამოყალიბებას. სწორედ ამ გზით წავიდა ევროპის თითქმის ყველა მსხვილი სასოფლო–სამეურნეო ქვეყანა. სახელმწიფო ვალდებულია, შექმნას შესაბამისი ინფრასტრუქტურა. გლეხებს დროულად უნდა მივაწოდოთ ხარისხიანი შხამქიმიკატები და სასოფლო სამეურნეო ტექნიკა. დღეს არსებული ტექნიკა გამოუყენებელია. ისინი არჩევნების დღეს მხოლოდ ჩამოატარეს, მას შემდეგ გლეხების 99%–ს თვალით არ უნახავს. ეს ტექნიკა ხელისუფლების გამგებლობაში კი არ უნდა დარჩეს, არამედ, ადგილზე – სოფლებსა და თემებში ასოციაციებს უნდა გადაეცეს. მათ უნდა მივცეთ საშუალება, სამი წლით გამოიყენონ ეს ტექნიკა.
ასევე მნიშვნელოვანია, რომ გლეხებსა და ფერმერებს ჰქონდეთ ხელმისაწვდომი, იაფი ფინანსური რესურსი ანუ კრედიტი. გლეხს ერთი ჰექტარი მიწის დამუშავება 1000 ლარზე მეტი უჯდება. მათ ექნებათ საშუალება, გრძელვადიანი იაფი კრედიტი აიღონ, რომელიც დაიფარება მას შემდეგ, რაც გლეხი 2–3 მოსავალს მოიწევს და წელში გაიმართება. ამ გზით შესაძლებელია სოფლის მეურნეობის სტაგნაციიდან გამოყვანა და საკუთარი ბაზრის დაცვა.


წარმოება რომ გაიზრდება, უკვე დავიწყებთ ტრადიციული ბაზრების დაბრუნებას. ძალიან ხშირად მეკითხებიან, როგორ დავიბრუნებთ რუსეთის ბაზარს? ჩემი პასუხია – მოლაპარაკებების გზით. ამ პროცესში ერთ–ერთი ინსტრუმენტი არის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში რუსეთის გაწევრიანების სურვილი. ქართულმა მხარემ, მინიმუმ, ორი საკითხი უნდა დავაყენოთ: აფხაზეთსა და ცხინვალის რეგიონზე საბაჟო საზღვარი უნდა გავიდეს იქ, სადაც გადის საერთაშორისოდ აღიარებული საზღვარი და არა იქ, სადაც დგანან რუსები. უნდა გამოვიყენოთ საერთაშორისო პრაქტიკა და რადგან ჩვენი მებაჟეების დაყენება ვერ ხერხდება, ჩვენი ლეგიტიმაციით, საერთაშორისო მონიტორები უნდა დავაყენოთ. ამის შემდეგ კი მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის წესებიდან გამომდინარე, დავიბრუნებთ ადგილს რუსულ ბაზარზე.


- როგორ გგონიათ, დათანხმდება რუსეთი სეპარატისტული რეგიონების საზღვრების შეცვლას?


– მოლაპარაკებების პროცესში დათანხმდება. მათ უნდათ მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანება და როდესაც გაწევრიანდებიან, საერთაშორისოდ აღიარებული სავაჭრო წესებით უნდა ითამაშონ. აღარ ექნებათ ყურით მოთრეული არგუმენტი, რომ ქართულ ღვინოში რაღაც არის ზედმეტი ან - ნაკლები. სასურველი შედეგი რომ მიიღო, მოლაპარაკების ტაქტიკა სწორად უნდა აწარმოო.


„თავისუფალ დემოკრატებს“ დიალოგის მექანიზმი საშუალებას გვაძლევს, რომ სერიოზული პოლიტიკა ვაწარმოოთ. სერიოზული პოლიტიკის არსი ის არის, რომ პოლიტიკურმა ძალამ კონკრეტული სტრატეგიები ხელისუფლებაში მოსვლამდე უნდა შექმნას. ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ არ უნდა დაიწყო ფიქრი იმაზე, თუ რა უნდა მოუხერხო სოფლის მეურნეობას, ეკონომიკას, თუ ქვეყნის მართლმსაჯულებას.


ბატონო ირაკლი, თქვენ დეტალურად საუბრობთ სოფლის მეურნეობის განვითარების გეგმასა და სტრატეგიაზე. დღეს ხელისუფლებაც აცხადებს, რომ სოფლის მეურნეობის განვითარებაზე ზრუნვას აპირებს. თუ თანამშრომლობთ ამ საკითხზე ხელისუფლებასთან, რამდენად მისაღებად მიგაჩნიათ მისი ინიციატივები?


- იმ ხელისუფლებას რა ვუთხარი, შვიდი წლის მერე რომ გაახსენდება სოფლის მეურნეობა. ეს უკვე მაფიქრებინებს, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით მათი ყველა დაპირება ყალბია. ხელისუფლებას სოფლის მეურნეობის განვითარების სტრატეგია არ გააჩნია. ეს არის პიარი იმისთვის, რომ დაარწმუნონ გლეხები, თითქოს ხელისუფლება მათზე ზრუნვას იწყებს. სოფლის მეურნეობის სამინისტროს რომ მოსთხოვოთ სოფლის მეურნეობის განვითარების სტრატეგია, ვერაფერს მოგცემენ, იმიტომ რომ ასეთი დოკუმენტი არ არსებობს.


პრეზიდენტის გამოსვლები ცხადად აჩვენებს, რომ პრეზიდენტი არ არის ქვეყნის ლიდერი. მას არ აქვს წარმოდგენა, როგორ ებრძოლოს ინფლაციას, როგორ გააუმჯობესოს ბიზნესგარემო, როგორ უშველოს სოფლის მეურნეობას. სწორედ ამიტომ მიმაჩნია, რომ სააკაშვილი არის წარსულის ლიდერი. ის ქვეყანას წინ ვერ წაიყვანს.


სააკაშვილი წარსულის ლიდერი უწოდეთ. ვიცით, რომ ხშირად დადიხართ უცხოეთში ვიზიტებით. როგორია საქართველოს პრეზიდენტის იმიჯი ქვეყნის გარეთ, იქაც მიაჩნიათ, რომ სააკაშვილი უპერსპექტივო პოლიტიკოსად იქცა?


– ყველაფერს ვერ ვიტყვი, რასაც ამ შეხვედრების დროს ვსაუბრობთ, მაგრამ გეტყვით, რომ შეთანხმება არის მიღწეული პრინციპულ საკითხებზე – საარჩევნო გარემოს რეფორმა უნდა დასრულდეს კონკრეტული შედეგით და მოქალაქეს უნდა მიეცეს თავისუფალი არჩევანის საშუალება. მეორე – სააკაშვილი არ უნდა დარჩეს ხელისუფლებაში.

საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვის შემდეგ უნდა დატოვოს პოლიტიკა. სააკაშვილის დარჩენა დააკარგვინებს ქვეყანას პოტენციურ შანსს, გახდეს დემოკრატიული ქვეყანა. ამიტომაც გამორიცხულია, მხარი დაუჭირონ სააკაშვილის პუტინიზაციის სქემას.
საქართველო უნდა გახდეს ევროპული ოჯახის სრულფასოვანი წევრი. ამის ტესტი დემოკრატიული არჩევნებია. ამ საკითხზე თანხმდება ამერიკაც და ევროპაც. ჩვენში, საზოგადოებაში კი კონსესუსი არის იმაზე, რომ არ გვინდა ხელისუფლების ძალადობრივი გზით შეცვლა, მაგრამ ჩვენ გვინდა ხელისუფლების შეცვლა არჩევნების გზით. ამას უჭერს მხარს ის საზოგადოება, რომელსაც ჩვენ ვხვდებით რეგიონებში. ჩვენ ხალხის წინაშე ავიღეთ პასუხისმგებლობა ხელისუფლების შეცვლაზე და ამას გავაკეთებთ.


- ოპოზიციური პარტიების ნაწილი პრეზიდენტ სააკაშვილს მუბარაქის ბედს უწინასწარმეტყველებს, თქვენ რატომ გგონიათ, რომ მოქმედი ხელისუფლება ვადამდე დარჩება?


- ჩვენ მოსახლეობასთან ურთიერთობის სწორი სტრატეგია გვაქვს არჩეული. მათგან ვიღებთ ძალიან ბევრს – წინადადებებს, შესწორებებს, შეთავაზებებს. დღეს ხალხი არ არის მზად ხელისუფლების ვადამდე შესაცვლელად.


„თავისუფალი დემოკრატები“ სერიოზულად ვართ ჩართულები საარჩევნო რეფორმის საკითხში. საარჩევნო გარემოს შეცვლა არის ის, რაც ჩვენს ქვეყანას რეალურად უტოვებს შესაძლებლობას, არ წავიდეს ქაიროს გზით და არეულობებით. შინაგანი პასუხისმგებლობის მქონე პოლიტიკურმა ძალებმა შეთანხმება უნდა შეძლონ. ქვეყნის ინსტიტუციონალური დემოკრატიზაცია უნდა განხორციელდეს - ხელისუფლება არჩევნებით უნდა შეიცვალოს და არა ქუჩის გზით. ჩვენ გვჭირდება საშუალება, რომ ხელისუფლება შევცვალოთ თავისუფალი არჩევნებით და არა ძალადობით. ძალადობა მომავალში უცილობლად წარმოშობს ძალადობას.


- ქართველ საზოგადოებაში გავრცელებულია აზრი, რომ ირაკლი ალასანია დასავლეთის მიერ მხარდაჭერილი პოლიტიკოსია და საპრეზიდენტო არჩევნების დროს დასავლური ქვეყნები ფსონს, სწორედ თქვენზე დადებენ. მართლაც ასეა?


დასავლეთში მხარს უჭერენ საქართველოს და, არავითარ შემთხვევაში, კონკრეტულ პიროვნებებს. დასავლეთი მხარს დაუჭერს იმ კანდიდატურას, რომელიც შეძლებს ქვეყნის მართვას, დემოკრატიული ინსტიტუტების გამყარებასა და ქვეყნის ევროპული ოჯახისკენ წაყვანას. გვარებსა და სახელებს აქ არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს.


ჩვენ ლიბერალური ღირებულებების პარტია ვართ, გვწამს ადამიანის ინდივიდუალიზმი, მაგრამ ჩვენი იდეოლოგია დაფუძნებულია ქართულ ტრადიციებსა და ცნობიერებაზე. ამიტომ ჩვენი მთავარი ამოცანა, საკუთარი უნიკალურობის შენარჩუნებით მსოფლიო თანამეგობრობის გამდიდრებაა.


- სხვა ქართველი პოლიტიკოსებისგან კონსტრუქციული და დიპლომატიური განცხადებებით გამოირჩევით, თითქმის არ საუბრობთ პოპულისტური ლოზუნგებით, რაზეც დიდი მოთხოვნა აქვს ქართველ ელექტორატს. არ ფიქრობთ, რომ ამის გამო პოტენციურ რეიტინგს კარგავთ?


- ვარ ისეთი, როგორიც ვარ. მწამს, რომ ხალხი არ უნდა მოატყუო. რა თქმა უნდა, სიმტკიცე და სიმწვავე პოლიტიკაში ხშირად აუცილებელია, მაგრამ ხალხთან ყოველთვის გულწრფელი უნდა იყო. ჩემთვის პოპულიზმი მიუღებელია.


მგონია, რომ საზოგადოება მომწიფდა და სურვილი აქვს, პოლიტიკოსებისგან სიმართლე მოისმინოს. სააკაშვილის მმართველობის პირობებში, შვიდი წლის განმავლობაში, ხალხს „პიარის“ მეტი არაფერი ესმის. ხელისუფლების პოლიტიკა არის პიარის ბუშტი, რომელიც დღე–დღეზე გასკდება. ვფიქრობ, მომავალში საზოგადოების მხარდაჭერას მოიპოვებს ის პოლიტიკური ძალა, რომელიც ხალხს გულწრფელ პოლიტიკას შესთავაზებს.


- ერთი წლის წინ თქვენ იყავით ოპოზიციური გაერთიანების - „ალიანსის“- ლიდერი. დღევანდელი გადასახედიდან როგორ ფიქრობთ, წარმატებული იყო ეს პოლიტიკური პროექტი?


– მისასალმებელია ყველაფერი, რაც გამოცდილებასა და პოლიტიკურ სიმწიფეს გძენს. ჩვენ გავერთიანდით იმიტომ, რომ ადგილობრივი არჩევნებისთვის საერთო ღირებულებები და ამოცანები გვქონდა. პარტნიორებად ვრჩებით დღესაც. ე.წ რვიანის ფორმატში, ძველ პარტნიორებთან ერთად ვმუშაობთ. გამოცდილება, რომელიც ალიანსში ყოფნით მივიღე, მხოლოდ გამოგვადგება.


– მომავალში თუ შეხვალთ პოლიტიკურ გაერთიანებებში და რა კრიტერიუმებით შეარჩევთ პოლიტიკურ პარტნიორებს?


– ასეთი რამ დღეს არ დგას ჩვენს დღის წესრიგში. არჩევნებამდე არანაირ ალიანსსა და ბლოკში გაწევრიანებას არ ვაპირებთ. დარწმუნებული ვარ, მომავალ პარლამენტში შესული პოლიტიკური ძალები პოლიტიკურ პასუხისმგებლობებს გავიზიარებთ. ეს იქნება მთავრობის დაკომპლექტება, თუ ნებისმიერი სხვა საკითხი. მე უკვე ველი კონკრეტულ საკითხებზე თანამშრომლობას პარლამენტში.


- თქვენ რომ ხელისუფლების პირველი პირი იყოთ, რა იქნებოდა ის სამი გადაწყვეტილება, რომელსაც პირველივე დღეებში მიიღებდით?


– გეტყვით, რაც არის ჩემთვის პრიორიტეტული: პირველი და ყველაზე მთავარი არის კაპიტალდაბანდება განათლებაში; მნიშვნელოვანია ასევე სოფლის მეურნეობის სტრატეგიის განვითარება და სასამართლო რეფორმა. დამოუკიდებელი სასამართლო სამართლიანობის აღდგენასა და სამართლიანი ბიზნესგარემოს შექმნას განაპირობებს.

http://tribuna.ge/index.php?option=com_con...48&Itemid=1
kote-1962
05-03-2011 ევროპარლამენტში გირგვლიანის და შავაძის საქმეების განხილვა გაიმართება
[ნინო მიქიაშვილი]

ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის სხდომაზე, საქართველოში ამ ბოლო 7 წლის განმავლობაში მომხდარი წამების, მკვლელობის, ქუჩაში დახვრეტის, პოლიტიკური ნიშნით დაპატიმრების და ქონების ჩამორთმევის კონკრეტულ ფაქტებზე იმსჯელებენ. ამის შესახებ ირმა ინაშვილმა გვითხრა, რომელიც მედია-კავშირ „ობიექტივის“ ხელმძღვანელი და ამავდროულად, “საერთო-სახალხო წინააღმდეგობის მოძრაობის“ მედია-ომბუდსმენია.

მისი და “წინააღმდეგობის მოძრაობის“ ლიდერის, დავით თარხან-მოურავის ბრიუსელში ყოფნისას გადაწყდა ევროპარლამენტში, საკომიტეტო მოსმენის დანიშვნის საკითხი, რომლის გამართვამდე აქ მომხდარ კონკრეტულ ფაქტებს ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის ქვეკომიტეტის სხდომაზე განიხილავენ.

სად ბრძანდებოდით და რა მიზნით?

ირმა ინაშვილი: -”ობიექტივი” ერთ წელზე მეტია ახორციელებს პროექტს, რომელიც ევროსტრუქტურებთან ძალიან აქტიურ თანამშრომლობას ითვალისწინებს. მთავარი პრობლემა, რომელზეც ჩვენი ევროპელი კოლეგები საუბრობენ ისაა, რომ ქართული ოპოზიცია, უფლებადამცველი ორგანიზაციები ევროსტრუქტურებთან სათანადო დონეზე არ თანამშრომლობენ.

ევროსტრუქტურებთან თანამშრომლობის პროექტის ფარგლებში ”ობიექტივმა” მოაწყო საგამოძიებო, დოკუმენტური ფილმების ჩვენება; ბრიუსელში შევხვდით ევროკომისრებს, სენატორებს. ამ შეხვედრაში მონაწილეობდნენ დაზარალებულები: როინ შავაძის მეუღლე, ბუტა რობაქიძის დედა, პოლიტპატიმრების - ვახტანგ მაისაიასა და მერაბ რატიშვილის მეუღლეები; ასევე ვაჩვენეთ ფილმი ”ქალაქში მკვლელია” და თითოეულმა ჩვენმა წარმომადგენელმა მოხსენებაც გააკეთა იმაზე, თუ რა კონკრეტული კანონდარღვევაა მათი საქმის ირგვლივ, როგორ მოკლეს, აწამეს მათი ოჯახის წევრები.

“ობიექტივის“ ამგვარ აქტიურობას გარკვეული შედეგი მოჰყვა - ბრიუსელში ყოფნისას ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარეს, ჰეიდი ჰაუტალას შევხვდით, რომლის ოფისთან ექვსი თვის განმავლობაში მუშაობდა გიორგი ფოფხაძე, რომელიც წინააღმდეგობის მოძრაობის ომბუდსმენია, ევროსტრუქტურებთან ურთიერთობის საკითხებში.

პრაქტიკულად, ეს იყო ქართველი უფლებადამცველების პირველი, მაღალი დონის შეხვედრა ევროსტრუქტურებში. ჰეიდი ჰაუტალა ევროსტრუქტურებში დიდი გავლენით სარგებლობს. იგი მართავს ევროპარლამენტის საგარეო პოლიტიკას, ადამიანის უფლებების დაცვის საკითხებში. ეს ქალბატონი ცნობილია, როგორც მებრძოლი, შემტევი და ამავდროულად, მოქნილი პოლიტიკოსი.

2001 წელს, ჰაუტალამ ევროკავშირის მინისტრთა საბჭოს წინააღმდეგ სარჩელი იმ მიზეზით აღძრა, რომ მას უარი ეთქვა ევროკავშირის წევრი ქვეყნებიდან იარაღის ექსპორტის შესახებ ინფორმაციის მიღებაზე. მისი სარჩელი დაკმაყოფილდა და აკადემიურ თუ პოლიტიკურ წრეებში ეს ფაქტი ცნობილია, როგორც ”ჰაუტალას შემთხვევა”.

ვინ ესწრებოდა ჰაუტალასთან შეხვედრას და კონკრეტულად რაზე ისაუბრეთ?

-ქართველი უფლებადამცველების ამ უპრეცენდენტო შეხვედრას, რომელიც 1 მარტს შედგა, ”წინააღმდეგობის მოძრაობის” სამი ომბუდსმენი ესწრებოდა: გიორგი ფოფხაძე, ომბუდსმენი, ევროსტრუქტრებთან ურთიერთობის საკითხებში; მერაბ ბლადაძე პოლიტ-დევნილების ომბუდსმენი და თქვენი მონა-მორჩილი - მედია-ომბუდსმენი. ასევე, ამ შეხვედრას ესწრებოდნენ: “წინააღმდეგობის მოძრაობის“ ხელმძღვანელი, დავით თარხან-მოურავი, ჰააგაში გაგზავნილი სარჩელის ავტორი, ადვოკატი შალვა ხაჭაპურიძე და ევროპაში დაარსებული არასამათავრობო ორგანიზაციის, ”საქართველოს ხსნის საერთაშორისო კავშირი - ნათლის მხედარი” წარმომადგენელი, ჯულიანა დიუმა.

ამ შეხვედრაზე დავით თარხან-მოურავმა ბოლო 7 წლის მანძილზე მომხდარი ადამიანის უფლებთა დარღვევის ფაქტები გააანალიზა. მან 3 მიმართლება გამოკვეთა - პოლიტიკური ნიშნით დაპატიმრებები, ეკონომიკური ნიშნით დაპატიმრებები, რაშიც იგულისხმება ქონების წართმევის ფაქტები, რასაც ნაჩუქრობად აფორმებენ (თითქოსდა ამ ქონებას ერთი მესაკუთრება ნებაყოფლობით ჩუქნის მეორეს და ეს მეორე სინამდვილეში არის ხელისუფლება) და სოციალური ნიშნით დაპატიმრებები. მოგეხსენებათ, ძალიან ბევრი გვყავს ისეთი, რომელსაც ნარკოტიკს უდებენ და აპატიმრებენ; ეს ადამიანები სხვადასხვა აქტივობებით გამოირჩევიან. მაგალითად, ძალიან ბევრი დევნილია დაპატიმრებული იმის გამო, რომ აპროტესტებდა შენობებიდან გამოყრას და ნარკოტიკი ჩაუდეს.

ევროსტრუქტურების წარმომადგენლებს კიდევ ერთხელ მივაწოდეთ ყველა ინფორმაცია, რაც ხელთ გვქონდა და ეს იყო საქმეების, ე.წ. ქეისების სახით.

რამდენად ინფორმირებულები იყვნენ აქ არსებული ვითარების ირგვლივ?

-ისინი თავიდან ბოლომდე, დეტალურად ინფორმირებულები იყვნენ იმის შესახებ, თუ რა რთული ვითარებაა საქართველოში, რაშიც ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენი ორგანიზაციის დამსახურება; ჩვენი წარმომადგენლები ადგილზეც მუშაობენ ბრიუსელში, პარიზში, სტრასბურგში და ასევე, აქედან”ობიექტივი” და ”წინააღმდეგობის მოძრაობა” სისტემატიურად აწვდის მასალებს ევროსტრუქტურებს, ადამიანის უფლებათა დამცველ სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებს.

მათ ინფორმაცია ჰქონდათ, თუ რა დარღვევებთან გვაქვს საქმე. ეს უბრალო დარღვევები, რომ არ არის, შეხვედრაზე ამაზეც ვისაუბრეთ. მათ გვითხრეს - ნუღარ გავამახვილებთ ყურადღებას, დროს და ენერგიას ნუ დავხარჯავთ იმის მოყოლაზე, თუ რა ხდება თქვენთან. ჩვენ უკვე საკმარისად ვართ ინფორმირებული; ვისაუბროთ იმაზე, თუ რა უნდა გავაკეთოთ, რა ნაბიჯები უნდა გადავდგათ მომავალში.

იყო ისეთი ფაქტებიც, რის შესახებაც ნაკლები ინფორმაცია ჰქონდათ. მაგალითად, ვეტერანების დარბევის ფაქტზე დეტალური მასალები მივაწოდეთ. ასევე, დავით თარხან-მოურავმა ჰაიდი ჰაუტალას გადასცა 2008 წლის 16 აგვისტოს, ბათუმში წამებით მოკლული როინ შავაძის საქმე და სანდრო გირგვლიანის წამების საქმეზე გამოკვეთილი ბოლოდროინდელი სიახლეები. ევროსტრუქტურების წარმომადგენლებს ასევე მივაწოდეთ ინფორმაცია სანდრო ბრეგაძის დაპატიმრების თაობაზე; დავით თარხან- მოურავმა ცოტნე გამსახურდიასთან დაკავშირებით ბოლოდროინდელი ინფორმაცია დეტალურად მიაწოდა.

ევროსტრუქტურების წარმომადგენლებს გადავეცით ”ობიექტივის” მიერ მომზადებული საგამოძიებო ფილმები და ტელეარხების წართმევასთან დაკავშირებით ”ობიექტივის” გამოძიება, რომელიც ორ სპეციალურ კრებულშია ასახული.

ამან გამოიწვია ძალიან დიდი ინტერესი - შეხვედრა, რომელიც ნახევარი საათი უნდა გაგრძელებულიყო, ორ საათზე მეტხანს გაგრძელდა, რომლის პირველი ნაწილი იყო შეხვედრა ქალბატონ ჰაუტალასთან, ხოლო მეორე ნაწილში შეხვედრა გაგრძელდა უკვე ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის ქვეკომისიის ხელმძღვანელთან, ევა ჰეიკილასთან და მიხეილ რამპთან, რომელიც არის ამავე კომიტეტის წარმომადგენელი, ადმინისტრატორი. კონკრეტულ დეტალებზე, თუ ვინ რა უნდა გააკეთოს, სწორედ მათთან ვისაუბრეთ.

რა არის თქვენი ამოცანა?

-ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია ევროპარლამენტში საკომიტეტო მოსმენაზე გავიტანოთ ის საქმეები, რაზეც ზემოთ ვისაუბრეთ. გვინდა ამ სხდომაზე თავად დაზარალებულები ჩავიყვანოთ. ამ საქმეების განხილა სწორედ ევროპარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის სხდომაზე უნდა მოხდეს, რომელიც თავისთავად ძალიან ჰგავს სასამართლო პროცესს, იმიტომ რომ ესწრება უამრავი პარლამენტარი, ადამიანი უფლებათა დაცვის არაერთი ორგანიზაციის წარმომადგენელი. ამ საკომიტეტო მოსმენას პრაქტიკულად განაჩენი გამოაქვს.

რამდენადაა შესაძლებელი ამგვარი საკომიტეტო მოსმენის ჩატარება?

-ჩვენ უპირობო თანხმობა მივიღეთ ამ საკომიტეტო მოსმენის მოწვევის თაობაზე, რომლის წინ უნდა გაიმართოს ქვეკომიტეტის მოსმენა, რომელიც მაისში შედგება. ახლა ვმუშაობთ იმისთვის, რომ მოვამზადოთ ტექნიკური მხარე. მიმდინარე თვე კონკრეტულ საქმეებზე მუშაობას მოხმარდება. ჩვენ რამდენიმე მნიშვნელოვანი საქმე უნდა ამოვარჩიოთ. ქვეკომიტეტის მოსმენის შემდეგ გადავალთ უკვე დიდი კომიტეტის სხდომის მოწვევის საკითხზე.

აი, აქამდე ვართ მისული. ახლა ჩვენ ვიწყებთ ამ კონკრეტული საქმეების დამუშავებას, საილუსტრაციო მასალის მომზადებას, რასაც თან დავურთავთ ადვოკატების დასკვნებს. მოწმეებიც უნდა მოემზადონ, ქვეკომიტეტის მოსმენაზე გასასვლელად.

რომელი კონკრეტული საქმეების განხილვა იგეგმება ქვეკომიტეტის სხდომაზე?

-ამ საქმეებს შორის აუცილებლად იქნება სანდრო გირგვლიანის საქმე, როინ შავაძის საქმე, პოლიტპატიმრების - მერაბ რატიშვილი და ვახტანგ მაისაის საქმეები და კიდევ სხვა საქმეები, რაზეც უკვე ჩვენი ჯგუფი ადვოკატებთან ერთად იმუშავებს და შეჯერდება.

რა იყო ევროპლების მთავარი გზავნილი?

-ჩვენ ვიცით თქვენს ქვეყანაში რა ხდება, ჩვენ თქვენი მოკავშირეები ვართ, ევროსტრუქტურები ყოველთვის დაუჭერენ მხარს ქართველი ხალხის სამართლიან მოთხოვნებს და ქართველი ხალხის ინტერესს ყოველთვის გაითვალისწინებენ - ესაა ევროპელების მთავარი გზავნილი.

ერთი წელია ვხვდებით სხვადასხვა სენატორებს, ევროპარლამენტარებს, მაგრამ მაღალი რანგის შეხვედრაზე ასე კონკრეტულად პირველად ითქვა, რომ ისინი არიან ჩვენი მოკავშირეები! არა რეჟიმის და ხელისუფლების კონკრეტული წარმომადგენლების, არამედ, ქართველი ხალხის მოკავშირეები და ეს ჩვენ რა თქმა უნდა, იმის იმედს გვაძლევს, რომ კომიტეტის სხდომა სათანადო დასკვნას გამოიტანს და ეს არაფრით ნაკლები არ არის იმ განაჩენზე, რომელიც საერთაშორისო სასამართლოებს გამოქვთ ხოლმე, რეჟიმების წინააღმდეგ.



http://www.presage.tv/?m=politics&AID
kote-1962
ალექსანდრ ლუკაშენკო: სააკაშვილი თქვენი ძაღლიშვილია


03:11 07.03.2011
[ლელი ვეიმუტი, The Washington Post]



დეკემბერში ბელორუსის პრეზიდენტი ალექსანდრე ლუკაშენკო მეოთხე ვადით აირჩიეს. დემოკრატიისთვის მებრძოლმა მისმა ოპონენტებმა კი არჩევნები გაყალბებულად გამოაცხადეს და ქუჩაში გამოვიდნენ. მილიციამ დაახლოებით 700 ადამიანი დააკავა, აქედან 42-ს ბრალი წაუყენეს, მათ შორის ბუნტის ორგანიზებისთვის. ეს დანაშაული 5-დან 15-წლამდე პატიმრობას ითვალისწინებს. გამოსვლების ჩახშობამ ევროკავშირი და შეერთებული შტატები აიძულა ლუკაშენკოს და სხვა ბელორუსი ლიდერების მოგზაურობაზე სავიზო აკრძალვები შემოეღო და მათი აქტივები გაეყინა. ოთხშაბათს ბელორუსის ხელისუფლებამ სამ ადამიანს ოთხწლიანი პატიმრობა მიუსაჯა, თან სასჯელს ისინი მკაცრი რეჟიმის კოლონიაში მოიხდიან. სამსაათიანი ინტერვიუს დროს Washington Post-ის პასუხისმგებელ რედაქტორთან ლელი ვეიმუტთან ლუკაშენკო ხან მებრძოლ განწყობაზე იყო, ხან კი ჩიოდა. ინტერვიუ ინგლისურ ენაზე იწერებოდა. ლუკაშენკოს თანაშემწე თარჯიმნის როლში იყო, შემდეგ კი საუბრის ჩანაწერი გაშიფრა. გთავაზობთ ფრაგმენტებს ამ ინტერვიუდან



აშშ-მ და ევროკავშირმა თქვენი და თქვენი მთავრობის ხელმძღვანელების მოგზაურობაზე აკრძალვები შემოიღეს. ამ ფაქტმა დაგაფიქრათ?

- ეს რომ ხვალ მომხდარიყო, იგივეს გავაკეთებდი. მე დავიცავდი მთავრობის სახლს, რადგან კონსტიტუციის თანახმად ვალდებული ვარ ასე მოვიქცე.



ამ მოვლენებამდე რამდენიმე კვირით ადრე თქვენ სახელმწიფო მდივანი კლინტონი შეგხვდათ. შეერთებულ შტატებს იმედი ჰქონდა, რომ უფრო გახსნილი იქნებოდით, როგორც ამას ადრე აკეთებდით. ოპოზიციურ კანდიდატებს არჩევნებში მონაწილეობის საშუალება მიეცით, ამიტომ ადამიანებს გაუკვირდათ, როდესაც კურსი აბსოლუტურად შეცვალეთ. რატომ გააკეთეთ ეს?

- ჩვენ იმედი გვქონდა, რომ ამერიკელები და ევროპელები დაინტერესებულები იყვნენ ჩვენი ქვეყნის დამოუკიდებლობასა და სუვერენიტეტში, ჩვენთან კეთილი ურთიერთობების განვითარებაში. სამწუხაროდ 19 დეკემბრის შემდეგ დავრწმუნდით, რომ ეს არ გსურთ.



აშშ საკუთარი პირობების შესახებ ყოველთვის მკაფიოდ აცხადებდა. მათ დემოკრატია და გამჭვირვალობა სურთ. ვაშინგტონს მისი პირობები არ შეუცვლია.

- ჩვენ კი მკაფიოდ გეუბნებოდით თქვენ, რომ ბელორუსში აშშ-ზე ნაკლები დემოკრატია არ არის.



თუკი თქვენ არჩევნებს ატარებთ, ხოლო ცხრა კონკურენტი კანდიდატიდან შვიდი ციხეში ხვდება, ეს დასავლეთისთვის კარგი სიგნალი არ არის და არ მიუთითებს იმაზე, რომ ქვეყანა გახსნილი და დემოკრატიულია. ამავდროულად, არსებობდა შეზღუდვები იმ ფინანსურ სახსრებზე, რომლის შეგროვებაც კანდიდატებს შეეძლოთ, ასევე მათ გამოსვლებზე ტელევიზიით. ერთი სატელევიზიო დებატი გაიმართა და იქაც არ მონაწილეობდით.

- საქმე ის კი არ არის, რომ კანდიდატებისთვის მედიაში დროებითი შეზღუდვებია, არამედ იმაში თუ რას ამბობდნენ ეს კანდიდატები. ისინი ამბობდნენ, რომ ლუკაშენკო ჩამოსახრჩობია. ბელორუსი თავისებური ქვეყანაა. ამიტომ ამერიკელები ძალიან ნეგატიურად განეწყვნენ არჩევნების შედეგების მიმართ.



ამერიკელები ნეგატიურად განეწყვნენ 19 დეკემბრის დაპატიმრებების მიმართ.

- როგორ იმოქმედებდა შეერთებული შტატების პრეზიდენტი და უსაფრთხოების სამსახურები, თუკი 3 000 კაცი თეთრ სახლს მიადგებოდა და იქ შეჭრას შეეცდებოდა?



თუკი ისინი მართლაც ცდილობდნენ სამთავრობო შენობებში შეჭრას, შეიძლებოდა მათი დაჯარიმება ან დაპატიმრება, მაგრამ არა 15 წლით. თქვენ მართლაც გსურთ ამ ადამიანების გასამართლება?

- თქვენი ინფორმაციით ჩვენ ვინმე 15 წლით გავასამართლეთ?



გავრცელდა ცნობა, რომ ერთ-ერთი ახალგაზრდა დემონსტრანტი გასულ კვირას გაასამართლეს და ოთხი წლით პატიმრობა მიუსაჯეს, ის კი მხოლოდ კანდიდატის თანაშემწე იყო. ასევე არსებობს ინფორმაცია, რომ სხვებსაც შეიძლება 15-წლიანი პატიმრობები მიუსაჯონ. მართალია?

- შეიძლება. კანონი ასეთია. თქვენმა სპეცსამსახურებმა რომ გაიგონ, რომ ადამიანები მასობრივი არეულობების მოწყობას გეგმავენ, ისინი ასობით-ათას ადამიანს დააპატიმრებენ.



მე ასე არ ვფიქრობ.

- თქვენ რომ ასე არ ფიქრობთ ვიცი. გთხოვთ მითხრათ როგორც დემოკრატიის წარმომადგენელმა, რატომ დაანგრიეთ ერაყი? ეს საერთაშორისო დანაშაულია… რა რეაქცია გქონდათ თქვენი კოლეგა ჟურნალისტის გაუპატიურებაზე ეგვიპტეში?



ეს საშინელება იყო, მაგრამ ეს ეგვიპტელებმა ჩაიდინეს

- ისინი ხომ თქვენი მეგობრები არიან. რატომ არ დაიკავეთ მტკიცე პოზიცია? გეშინიათ, რადგან იქ საკუთარი ინტერესები გაქვთ. ხელისუფლებასთან, რომელიც [ყოფილ პრეზიდენტ ჰოსნი] მუბარაქს შეცვლის კარგი ურთიერთობის დამყარება გსურთ, ამიტომ ფეხზე დაიკიდეთ ის გაუპატიურებული ქალი, მიუხედავად იმისა რომ თქვენი მოქალაქეა, მაგრამ ეს რომ ბელორუსში მომხდარიყო, ამაზე მთელი მსოფლიოს გასაგონად იყვირებდით. ამერიკულ დემოკრატიას ორი სახე აქვს.



თქვენ გამოიყენებთ ამნისტიის უფლებას დეკემბერის იმ საღამოს დაკავებული რომელიმე ადამიანის მიმართ?

- მე ამის უფლება მაქვს.



და გამოიყენებთ ამ უფლებას?

- როდესაც ამის დრო მოვა გეტყვით. ახლა ეს აუცილებელი არ არის. ამ ადამიანების მიმართ გადაწყვეტილების მიღება მხოლოდ სასამართლოს შეუძლია. რატომ მიბიძგებთ იმისკენ რომ ჩავერიო?



ამ საქმეებიდან ზოგიერთი ძალიან ტრაგიკულია, მაგალითად იმ ოჯახური წყვილის საქმე, რომლებსაც სამი წლის ბავშვი ჰყავთ. თქვენ შეგიძლიათ მათი გათავისუფლება?

- მესმის, რომ თქვენ დავალება გაქვთ ამ კონკრეტულ საქმეზე ადვოკატის როლი ითამაშოთ, მაგრამ ალბათ დამეთანხმებით, რომ ნებისმიერი მშობელი, მანამდე ვიდრე მსგავს ქმედებებს დაგეგმავს საკუთარ შვილებზე და შედეგებზე უნდა დაფიქრდეს. პირადად მე არაფერი ვიცი ოჯახებზე, რომლებიც შვილებს დააშორეს. თქვენ ვის შესახებ წაიკითხეთ?



კანდიდატი ანდრეი სანნიკოვი და მისი მეუღლე, ჟურნალისტი ირინა ხალიფი.

- გავარკვევ და გავცემ ბრძანებას რომ გაარკვიონ.



გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ორივე „კაგებე“-ს ციხეში იმყოფებოდა და ბოლოს დედა გაათავისუფლეს.

- ეს ადამიანები დააკავეს იმიტომ, რომ არეულობებში ცენტრალურ როლს თამაშობდნენ, დედა კი მხოლოდ იმიტომ გაათავისუფლეს რომ პატარა ბავშვი ჰყავთ.



ხომ არ ფიქრობთ სისხლის სამართლის 193-ე მუხლის შეცვლაზე, რომელიც ართულებს არასამთავრობო ორგანიზაციების რეგისტრაციას და ხელს უშლის მათ საქმიანობას ისე, რომ დევნის არ ეშინოდეთ?

- არასამთავრობო ორგანიზაციების რეგისტრაციასთან დაკავშირებით არანაირი პრობლემები არ არსებობს, თუ რა თქმა უნდა კანონს არ არღვევენ.



არ არის მართალი. რას იტყვით ბელორუსელ ”ქრისტიან-დემოკრატებზე”?

- როგორც ჩანს, ბელორუსში ”ქრისტიან-დემოკრატებს” არასდროს დავარეგისტრირებ. ისინი არეულობებში მონაწილეობდნენ. ისინი არა ”ქრისტიან-დემოკრატები”, არამედ ბანდიტები არიან.



რატომ გააძევეთ ქვეყნიდან 2008 წელს ამერიკის ელჩი?

- რად გვინდა ჩვენ ელჩი, რომელიც მეხუთე კოლონის საქმიანობას ხელმძღვანელობს?



თქვენ ამის მართლა გჯერათ?

- მე ბელორუსის პრეზიდენტი ვარ და მე ეს ვიცი.



როგორც გავიგე, თქვენ ადვოკატის საქმიანობა აუკრძალეთ იმ იურისტებს, რომლებიც პრეზიდენტობის დაპატიმრებულ კანდიდატებს იცავენ. ამ კანდიდატებს ადვოკატებთან შეხვედრის შესაძლებლობას არ აძლევდნენ. მეტიც, ადვოკატის წოდება ჩამოართვეს მინსკის ადვოკატთა კოლეგიის თავმჯდომარეს.

- თუკი ეს ასეა, ეს იმას ნიშნავს რომ მათ კანონი დაარღვიეს.



რატომ ხდება ის, რომ ციხეში მყოფ პრეზიდენტობის კანდიდატებს (ერთ-ერთი დღესაც იქ არის) ადვოკატებთან შეხვედრის შესაძლებლობას არ აძლევენ?

- თქვენ რასაც ამბობთ, ეს აშკარა ტყუილია. ადვოკატის ამოცანა თავის დაცვის ქვეშ მყოფთან შეხვედრაა.



მაგრამ გაზეთებში ფართოდ შუქდება ის პრობლემა, რომ დაკავებულებს ადვოკატებთან შეხვედრის შესაძლებლობა არ აქვთ.

- რატომ საუბრობთ გაზეთებზე? ახლახანს Washington Post-ში სარედაქციო წერილი იყო, რომელმაც გამაოცა – აშკარა ტყუილი. სტატიაში ნათქვამია, რომ ობამას ადმინისტრაციამ ევროკავშირი უნდა დაარწმუნოს სანქციების შემოღებაზე. თანაც მიზანს წარმოადგენს რეჟიმის დასჯა ოპოზიციის ჩახშობისთვის.



და რა არის აქ არასწორი?

- ყველაფერი.



თქვენ ხომ ქუჩაში არ დადიხართ. საიდან იცით, რომ ეს არასწორია?

- მე რეალური დროის რეჟიმში ვუყურებდი იმას, რაც მთავრობის სახლთან ხდებოდა. მე მიმდინარე მოვლენებს მონიტორებზე ვაკვირდებოდი.



რას ფიქრობთ ბოლოდროინდელ მოვლენებზე ტუნისსა და ეგვიპტეში?

- ეს თქვენ უკან დაგიბრუნდებათ. ის ფაქტი, რომ მთელი არაბული სამყარო რადიკალური ხდება… ეს მართლაც მნიშვნელოვანი მოვლენაა. თქვენ კი ბელორუსში გსურთ ხელისუფლების შეცვლა. ჯობს ჩვენთან ითანამშრომლოთ.



როგორია თქვენი ფინანსური მდგომარეობა? თქვენ ახლა რუსეთზე ხართ დამოკიდებული? ბიუჯეტის სერიოზული დეფიცი გაქვთ.

- ჩვენ გარკვეული ეკონომიკური ხარვეზები გვაქვს, მაგრამ პოზიტიური ტენდენციებიც შეიმჩნევა. ამ წლის პირველი ორი თვის გნმავლობაში ეკონომიკურმა ზრდამ 7% შეადგინა. წლის ბოლოს ვგეგმავთ მშპ-ს საერთო მოცულობიდან 10 ან 11%-იან ზრდას მივაღწიოთ. ნავთობის ფასები თითქმის გაორმაგდა, მაგრამ ჩვენ განვაგრძობთ ნავთობის და გაზის იმპორტს.



აშშ-სგან და ევროკავშირისგან იზოლირებული ხართ. თქვენი მოქმედების გეგმა როგორია? თქვენი მოკავშირეები არიან ჩინეთი და ირანი?

- ჩვენ მთელ მსოფლიოში ვმუშაობთ. ძალიან გვინდა შეერთებულ შტატებთან თანამშრომლობა.



ევროპაში უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციამ განაცხადა, რომ დეკემბრის არჩევნები დარღვევებით ჩატარდა. მომავალ არჩევნებზე სიტუაციის გამოსწორებას აპირებთ?

- მე ყველაფრის შეცვლა არ შემიძლია. ეს საარჩევნო კოდექსი არაფრით ჩამოუვარდება რუსეთის, ყაზახეთის ან აზერბაიჯანის საარჩევნო კანონმდებლობას. ამ ქვეყნებთან კი მშვენივრად ვთანამშრომლობთ.



რა აზრი გაქვთ პრეზიდენტ ობამაზე?

- კარგი, ოღონდ თქვენ არ აძლევთ მას მუშაობის საშუალებას.



ვინ „თქვენ“?

- ოპოზიცია.



”რესპუბლიკელებს” გულისხმობთ?

- არა მხოლოდ ”რესპუბლიკელებს”. ვგულისხმობ ბიზნესმენებს, სპეცსამსახურების გარკვეულ ნაწილს. ვფიქრობ, ობამას არ სურს კენედის ბედის გაზიარება.



ამაზე რატომ ალაპარაკდით?

- თუკი ობამა საკუთარ კურსს განაგრძობს, იქნებიან ადამიანები რომლებსაც ეს არ მოეწონებათ, ის უმრავლესობის ინტერესებს დაიცავს, მაგრამ არსებობენ რადიკალები, რომლებსაც ასეთი კურსი არ მოსწონთ, რასაც შეიძლება ცუდი შედეგები მოჰყვეს.



თქვენ ხუმრობდით იმის თაობაზე, რომ ევროპის უკანასკნელი დიქტატორი ხართ.

- ეს მადლენ ოლბრაიტმა თქვა. [შენიშვნა: ეს თქვა კონდოლიზა რაისმა და არა ოლბრაიტმა].



თქვენც ასეთი აზრი გაქვთ საკუთარ თავზე?

- ეს მან თქვა ასე. ის გონიერი პოლიტიკოსია, მაგრამ სისულელე თქვა. სისულელე იმაში მდგომარეობს, რომ ბელორუსს და ლუკაშენკოს არა აქვთ რესურსები იმისთვის, რომ დიქტატორი იყოს.



2008 წელს თქვენ გაათავისუფლეთ პოლიტპატიმრები და მედიაც ოდნავ ამოასუნთქეთ. მოულოდნელად ყველაფერი რადიკალურად შეცვალეთ და მარწუხებს მოუჭირეთ.

- ეს თქვენ გეჩვენებათ.



ვცდები?

- თქვენ ეშმაკი, სასტიკი და გამოცდილი ადმიანი ხართ. მაგრამ ასე რატომ ცდებით?



თქვენ უნდა შეეგუოთ იმას, რომ ვერ შესძლებთ თან ამ ადამიანების გასამართლებას და თან იმის იმედზე ყოფნას, რომ ამერიკა ამით კმაყოფილი იქნება.

- ღმერთო დაგვიფარე, თქვენ ისევ ამ ადამიანებზე ლაპარაკობთ. ნუ ნერვიულობთ მათზე. მათი ბედი მათვე ეკუთვნით.



მე მათზე ვნერვიულობ. რატომ არ გსურთ, რომ ამ ადამიანების ბედი საკუთარ ხელში აიღოთ და შეიწყალოთ ისინი?

- ამერიკელებს გადაეცით, რომ ჩვენ სისხლისმსმელები არ ვართ.



რას ნიშნავს ეს? შეიწყალებთ მათ? ფიქრობთ რომ ამ ადამიანებს რამით დაეხმარებით? როგორც ჩანს, საშინელი სიტუაციაა.

- არც ისეთი საშინელია, როგორც თქვენ გეჩვენებათ.



მაგრამ თქვენ არ შეგიძლიათ საპრეზიდენტო არჩევნებში თქვენი კონკურენტები დატოვოთ „კაგებე“-ს ციხეში, რომელსაც „ამერიკანკა“-ს უწოდებენ. როგორ აკეთებთ ამას? და ამის შემდეგ ამბობთ, რომ დასავლეთი გონივრულად არ იქცევა?

- მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ ისინი „ამერიკანკა“-ს კედლებში არ ისხდებიან.



კარგი, თქვენ გაიმარჯვეთ არჩევნებში, მათ ეს გააპროტესტეს. არ მოეწონათ არჩევნების შედეგები. აშშ-ში ასეთი რამ მუდმივად ხდება, მაგრამ რატომ გამოამწყვდიეთ ეს ხალხი ციხეში?

- კარგი, მაგრამ ფანჯრების ჩამტვრევა რა საჭიროა.



რას იტყვით იმ ბრალდებაზე, რომ ფანჯრებს თქვენი სპეცსამსახურის თანამშრომლები ამსხვრევდნენ.

- გეფიცებით, ეს ჩვენი ხალხი არ იყო. ეს ვიდეოჩანაწერებითაც დასტურდება.



რატომ არ უშვებთ ბელორუსიაში მედიის თავისუფალ მუშაობას?

- მე მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების არ მეშინია.



მაშინ რას იტყვით დამოუკიდებელ ტელევიზიასა და გაზეთებზე?

- ჩადით ჩემი ოფისის პირველ სართულზე და იყიდეთ ოპოზიციური გაზეთი.



თქვენს ინტერნეტს სახელმწიფო აკონტროლებს.

- ინტერნეტში სახელმწიფოს არაფერი ეკუთვნის. არსებობს მხოლოდ პრეზიდენტის საიტი.



თქვენს ქვეყანაში კანონის უზენაესობა გსურთ და ისეთი ნაბიჯების გადადგმა, რასაც აშშ იმისთვის ისურვებდა, რომ ურთიერთობა აღდგეს?

- მე მარტივად ვამბობ, რომ არანაირი დაფარული მოსაზრებები არ მაქვს. არ ვაპირებ ამერიკელებთან და ევროპელებთან პოლიტიკურ თამაშს.



რატომ აუკრძალეთ ჩემს შვილებს ამერიკაში გამგზავრება? ისინი „ალ-ქაიდას“ წევრები არ არიან. რატომ დასაჯეთ ჩემი შვილები? რა კავშირი აქვთ მათ ამ მოვლენებთან? რატომ აუკრძალეთ მოგზაურობა იმ ათობით ადამიანს, რომლებსაც არაფერი დაუშავებიათ და 19 დეკემბრის მოვლენებთან, რომელზეც თქვენ საუბრობდით არანაირი კავშირი არა აქვთ?



როგორც ჩანს, თქვენ და ამერიკის მთავრობა შესძლებთ მორიგებას.

- ჩვენ მთელი რიგი ნაბიჯები გადავდგით თქვენი მიმართულებით. თქვენ კი მოგვატყუეთ და აღარ გენდობით.



თქვენ სერიოზულად ამბობთ იმას, რომ აშშ-ს და ევროკავშირის სანქციები არ გენაღვლებათ?

- აბსოლუტურად. ძალიან უწესოდ გვეპყრობით. თუკი თქვენ გსურთ, რომ მე და ჩემი ხალხი დაგვაჩოქოთ, ეს არ მოხდება. არაფერი გამოგივათ.



მაინც ვფიქრობ, რომ ეს ხალხი ციხიდან უნდა გაათავისუფლოთ. არ გეცოდებათ ისინი?

- მობრძანდით სასამართლოზე და დაუდექით მათ ადვოკატებად. ეს ადამიანები თქვენი პროპაგანდით ხელმძღვანელობდნენ, თქვენს ფულს იღებდნენ.



თქვენ აშშ-ს ადანაშაულებთ იმაში, რომ ეს ადამიანები ციხეში აღმოჩნდნენ?

- სხვა ვინ უნდა დავადანაშაულო? თქვენ აძლევდით მათ ფულს. აბა ჩინეთი დავადანაშაულო? არ მოგცემთ იმის საშუალებას, რომ ჩვენს ქვეყანაში მეხუთე კოლონა შექმნათ… ბელორუსში არსებული სისტემა შეარყიოთ. მე ნორმალური ხელისუფლება მაქვს, მაგრამ ღმერთი არ გაგიწყრეთ და ჩვენს ქვეყანაში სიტუაცია არ შეატრიალოთ და მოვლენები არ შეცვალოთ…



როგორც ეგვიპტეში?

- ლიბია, ეგვიპტე.



როგორც ჩანს, თქვენ პრობლემები არასდროს გექნებათ.

- არ მექნება. ახლახანს საქართველოში პრეზიდენტმა სააკაშვილმა სასტიკად ჩაახშო ოპოზიციის მანიფესტაცია. თქვენ კი მასთან ურთიერთობას განაგრძობთ. რატომ? იმიტომ რომ სააკაშვილი თქვენი ძაღლიშვილია.



გადაეცით ამერიკელებს, რომ ჩვენ მათ უდიდეს პატივს ვცემთ. ჩვენ არასდროს შევქმნით რკინის ფარდას და არ შევუშლით ხელს მათ ბელორუსში მოგზაურობას.

[foreignpress.ge]

http://www.presage.tv/?m=politics&AID=3660
kote-1962
რატომ ჩაატარა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ მობილურ ტელეფონებთან ბრძოლის კამპანია

(საქინფორმის ჟურნალისტური გამოძიება)

Monday, 07 March 2011 13:55


„ამბობენ, რომ სამყარო მეტყველი და არცთუ ყრუა და მითქმა-მოთქმა სასაკლაოთა ნახვრეტებიდანაც ჟონავს...“ – რასულ ჰამზათოვის სტრიქონები ტყუილუბრალოდ როდი გავიხსენეთ. ქვეყნის „დემოკრატიზაციამ“, სამწუხაროდ, ჯერ კიდევ ვერ მიაღწია იმ დონეს, როცა სამხედრო უწყების საქმიანობა „გამჭვირვალე“ და საზოგადოების კონტროლს დაქვემდებარებული იქნება. თუმცა ზოგჯერ „თავდაცვის რედუტებიდანაც“ ჟონავს ერთობ საგულისხმო ცნობები: საინფორმაციო-ანალიტიკურ სააგენტო „საქინფორმს“ ანონიმურმა წყარომ მიაწოდა ინფორმაცია, რომლის გადასამოწმებლადაც ჩვენ ჟურნალისტური გამოძიება ჩავატარეთ, რის შედეგადაც აშკარა დარღვევების ფაქტები გამომჟღავნდა. აი, რა შეიტყვეს ჩვენმა ჟურნალისტებმა სამხედროებისგან, რომლებმაც, გასაგები მიზეზების გამო, ინკოგნიტოდ დარჩენა ისურვეს.

ეს ისტორია 2008 წლის აგვისტოს ომის დღეებში დაიწყო და ბრძოლის ველიდან ჩვენი სამხედრო მოსამსახურეების დეზერტირობას უკავშირდება, რომლებმაც არა მარტო ტექნიკა და იარაღი, არამედ, პირადი სამხედრო ამუნიციაც დაყარეს. თავის მხრივ, საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, კანონის ფორმალური კარნახით, თავისი ბრძანებულებით დეზერტირები საქართველოს არმიის რიგებიდან გაათავისუფლა. შედეგად, გათავისუფლებული აღმოჩნდა ათასზე მეტი ჩვენი „საამაყო“ ოფიცერი.

თუმცაღა გათავისუფლებები ამით არ დასრულებულა. ამ ერთი თვის წინათ საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ აღნიშვნის ღირსი კიდევ ერთი ბრძანებულება გამოსცა, რომლის თანახმადაც, ყველა სამხედრო მოსამსახურემ საჯარისო ნაწილების ტერიტორიაზე შესვლისას მობილური ტელეფონები ამისათვის საგანგებოდ გამოყოფილ შენობაში უნდა ჩააბაროს.

ამ ბრძანებულების აბსურდულობა იმთავითვე ეჭვს როდი იწვევს. ჯერ ერთი, ოფიციალურად აღიარებულია, რომ საქართველოს შეიარაღებული ძალები არავითარ საიდუმლო ობიექტებს არ ფლობენ. ასე რომ, მათი კოორდინატების მტრისთვის გადაცემას ვირტუალური მოღალატეები, მათი არსებობის პირობებშიც კი, ვერასგზით შეძლებდნენ. მეორე მხრივ, „ჯაშუშებს“ ცნობების გადაცემა სამსახურის დასრულების შემდეგაც შეეძლოთ. კაცმა რომ თქვას, რა საჩქაროა?! ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ სარდლობა მართლაცდა ეჭვს მიიტანდა ვინმეზე, ხომ გაცილებით გონივრული იქნებოდა, მისთვის მობილური ტელეფონი დაეტოვებინა და „მოსმენის“ ორგანიზება მოეხდინა?

თუმცაღა ეს საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ კი არა, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ხელმძღვანელთა განსასჯელია (სამხედრო ხელმძღვანელობამ თავისი საქმე ალბათ ჟურნალისტებზე უკეთ იცის), ამიტომ ამ კომენტარებით შემოვიფარგლებით და მკითხველს ჩვენი გამოძიების მასალებს გავაცნობთ.

ბრძანება სინამდვილეში ხელმძღვანელთა მარტოოდენ მკაცრი განკარგულება როდი აღმოჩნდა; ერთ დღესაც შეამოწმეს – აბა, როგორ სრულდება? მოულოდნელი შემოწმების შედეგად კი გაირკვა, რომ ყველაფერი ისე როდია, როგორც ბრძანების თანახმად უნდა ყოფილიყო...

აქ ალბათ უპრიანია, მკითხველს განვუმარტოთ, რომ, როგორც წესი, შეიარაღებული ძალების თითოეული სამხედრო ნაწილის სამხედროები, ისევე, როგორც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თანამშრომლები, თავიანთი მობილური ტელეფონებისთვის კორპორატიულ ნომრებს იყენებენ. ამიტომ შემმოწმებლისთვის არავითარ სირთულეს არ წარმოადგენდა იმ ტელეფონის მფლობელის ვინაობისა და რაოდენობის დადგენა, ვინც სამხედრო ნაწილის შესასვლელში, სპეციალურ ოთახში, მობილური აპარატები არ ჩააბარა. შედეგად, არმიიდან კიდევ რამდენიმე „წესრიგის დამრღვევი“ ოფიცერი გააძევეს.

„სადამსჯელო ოპერაციის“ მიმდინარეობისას ზოგჯერ კურიოზებსაც ჰქონდა ადგილი. მაგალითად, ერთი პოლკოვნიკი იმიტომ გაათავისუფლეს, რომ მობილური ტელეფონი არ აღმოაჩნდა იმ მომენტში, როცა იგი, რატომღაც, საქართველოს პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილს დასჭირდა და ვერსად მოძებნეს.

და კვლავაც, მიუხედავად ზემოთ მიცემული დაპირებისა, კომენტარისგან თავის შეკავება არ შეგვვიძლია: მთელ მსოფლიო სამხედრო სივრცეში ამ ექსკლუზიური ბრძანებულების არსზე დაფიქრებისას თავიდან (თუმცა ძალისხმევამოშველიებით!) შეიძლება მოგეჩვენოს, რომ ამგვარი ბრძანება სრულებითაც არ იქნებოდა უადგილო, ვთქვათ, საბრძოლო მოქმედებებისას – ვინ იცის, ასეთ სიტუაციაში ვის ხელში შეიძლება აღმოჩნდეს სამხედრო მოსამსახურის „მობილური“?! თუმცა, 2008 წლის აგვისტოს მწარე გამოცდილების გათვალისწინებით, ამ აზრსაც (გარკვეულწილად, სამართლიანს, თუმცა არა – ქართული არმიისათვის!) უგულებელვყოფთ, რადგან, 2008 წლის აგვისტოს კამპანიის მიმდინარეობისას, საქართველოს შეიარაღებული ძალების დიდი და მცირე ქვედანაყოფების მეთაურთა ხელში კავშირის სპეციალური საშუალებების არარსებობისას, სწორედ მობილური ტელეფონების მეშვეობით ისინი, ავად თუ კარგად, თავიანთი მოქმედებების კოორდინირებას ახდენდნენ! ეს საშუალებებიც რომ არ ყოფილიყო, ე. წ. ომის შედეგები გაცილებით სავალალო აღმოჩნდებოდა...

თუმცაღა, ეს კვლავაც ჩვენი საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტოს დასკვნებია, ამიტომ საქინფორმმა კითხვებით მიმართა პროფესიონალ სამხედროს, ოფიცერს (რომელსაც პირობითად გიორგის დავარქმევთ).


საქინფორმი: – ბრძანება ბრძანებაა! და თუ ის დანაშაულებრივი არაა, უნდა შესრულდეს კიდეც. მართალია, მობილურ ტელეფონებთან დაკავშირებულ ბრძანებულებას მთლად გონივრულს ვერ უწოდებ, მაგრამ ის არც დანაშაულებრივია. რას იტყვით ამის შესახებ, ბატონო გიორგი?

ოფიცერი გიორგი: – გეთანხმებით. ბრძანებაც არის და ბრძანებაც... ასეთი ბრძანების შეუსრულებლობისათვის დასჯა არაადეკვატურად მიმაჩნია. დარწმუნებული ვარ, რომ თავიდან სარდლობას შეეძლო საყვედურით, სხვა დისციპლინური სასჯელით ან, უარეს შემთხვევაში, ხელფასიდან ჯარიმის სახით გარკვეული თანხის დაკავებით შემოფარგლულიყო.

თუმცაღა სამხედროებთან საუბრის შედეგად, ჩვენი ჟურნალისტური გამოძიების გაგრძელების, ფაქტებისა და ჩვენს ხელთ არსებული ინფორმაციის შეჯერებისას სულ უფრო მეტად ვიხრებოდით იმ აზრისკენ, რომ ეს გათავისუფლებები სავსებით გარკვეულ მიზანს ემსახურება, რომელიც ერთობ შორსაა დისციპლინური სასჯელისა და ავადსახსენებელი მობილური აპარატებისგან. სანდო წყაროებიდან შევიტყვეთ, რომ სამხედრო უწყებაში განსაზღვრულ მომენტში გათავისუფლებათა იმ დონემდე მივიდნენ, რომ ბევრი სამხედრო ნაწილის საშტატო განაწესში საბრძოლო ოფიცერთა მწვავე ნაკლებობა გამოვლინდა, რის შემდეგაც „ბორბალი უკუღმა დატრიალდა“. სწორედ აქ იხილა დღის სინათლე უპრეცედენტო იურიდიულმა განმარტებამ იმის თაობაზე, თუ ვინ შეიძლებოდა დაებრუნებინათ სამსახურში:

„რაც შეეხება თავდაცვის მინისტრის 2008 წლის 4 დეკემბრის #759 ბრძანებულებას, განვმარტავთ, რომ ის არ ემსახურება დანაშაულებრივი ელემენტებისა და კრიმინალების გაწვევას (სამხედრო სამსახურში, – საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“), რადგან საქართველოს მოქალაქეები, რომლებმაც საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში კონტრაქტით სამსახურის სურვილი გამოთქვეს, უნდა აკმაყოფილებდნენ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს. ამ მოთხოვნების თანახმად, თავისთავად გამორიცხულია სამსახურში ნასამართლევ პირთა მიღება. ამასთან, რუსეთის აგრესიის დროს საბრძოლო მოქმედებებში ასეთი სამხედრო მოსამსახურენი ღირსეულ მონაწილეობას იღებდნენ და ამ პირთა „კრიმინალებად“ მოხსენიება არაკორექტულია“.

აი, სიტყვასიტყვით ამას ღაღადებს ეს დოკუმენტი, რომელიც დახვეწილი კაზუისტიკის მაგალითად დასახელების ღირსია. განსაკუთრებით, მაშინ, როცა მის მეორე ნაწილს ეცნობი:

„ამ შემთხვევაში კონტრაქტის პირობების დარღვევა არ ნიშნავს სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული სამართალდარღვევების ჩადენას, რადგან ისინი შეიცავენ დარღვევებს, რომლებიც დასჯადი მოქმედებების ხასიათს არ ატარებს.

აღსანიშნავია, რომ წინა პერიოდთან შესატყვისად, სამსახურში გაწვევის ბრძანებულება განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას აკისრებს საჯარისო სახეობების მეთაურებს, რომლებსაც უშუალოდ ავალებს მათდამი დაქვემდებარებულ ჯარებში ღირსეული სამსახურისთვის ასეთი პირების მზაობის ხარისხის განსაზღვრას“.

როგორც იტყვიან, „ეშმაკიც ვერაფერს გაიგებს“, თუმცა საქინფორმის ჟურნალისტებმა ძალღონე არ დაიშურეს და ამ ბრძანებულებაში ფხიზელი თვალით ამოიკითხეს: „ვინც გნებავთ, ის გაიწვიეთ, ბატონო გენერლებო და პოლკოვნიკებო, მაგრამ იცოდეთ, რომ მათზე საკუთარი თავით აგებთ პასუხს! და შტატებთან დაკავშირებითაც ყველაფერი რიგზე უნდა იყოს!“ სამსახურში უკანმიღებულები კი, რომელთაგან ბევრია ოჯახის ერთადერთი მარჩენალი, მათდამი გამოხატული ნდობით ფრთაშესხმულნი, იფიცებიან, რომ წესიერად მოიქცევიან, ფეხაწყობით ივლიან და არავითარ შემთხვევაში... სახელდობრ, რის დამტკიცებაც საჭირო იყო!

თუმცა ჯერ არ დაგვისრულებია: შემდგომი გამოძიებისას თანდათან ჩავწვდით თამაშის არსს, სახელწოდებით, „დავითხოვე-დავაბრუნე, დავითხოვე-დავაბრუნე“. საქმე ისაა, რომ, როგორც აღმოჩნდა, საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში სამხედრო მოსამსახურის მიღებისას კონტრაქტით განსაზღვრულია მისი საცხოვრისით უზრუნველყოფა და სხვადასხვა სოციალური შეღავათი, რომელთა „ხელგაშლით დარიგება“ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დღემდე ცოცხალი თავით არ სურს. ჰოდა, მავანმა სამხრეებიანმა ეშმაკმა ეს „კარუსელი“ გამოიგონა – სხვადასხვა მიზეზით მათი გათავისუფლება, ვისაც მოკლე ხანში კონტრაქტი უმთავრდება და შემდეგ მათი სამსახურში დაბრუნება ახალი კონტრაქტის ხელმოწერით – სამსახურში დანიშვნის ახალი თარიღით, რაც სამხედრო უწყებას საშუალებას აძლევს, თავისი ვალდებულებების შესრულება კიდევ წლობით, უკვე ახლად დადებული კონტრაქტის ვადის ამოწურვამდე, გადადოს! შემდეგ კი, როგორც იტყვიან, დრო გვიჩვენებს... სავარაუდოდ, რაიმე ახალ ეშმაკობას მოიფიქრებენ, ამგვარი „ოინების“ გამოცდილება ხომ ჩვენს სამხედრო მეთაურებს უხვად აქვთ. გავიხსენოთ თუნდაც დიდი სამამულო ომის ვეტერანთა შელახული უფლებები და სხვადასხვა საბრძოლო მოქმედების მონაწილეთა, ჩერნობილის ატომური ელექტროსადგურის ავარიის ლიკვიდატორების ლიკვიდირებული შეღავათები (კომუნალური გადასახადები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობის საფასური, ფასდაკლება მედიკამენტებზე და უფასო მკურნალობა), ბედის ანაბრად მიტოვებული ხეიბარი სამხედროები და დაღუპული სამხედრო მოსამსახურეების ოჯახები, მოწყალების ტოლფასი პენსიები (შეადარეთ აშშ-სა და ევროპაში ვეტერანებისა და პენსიონერი სამხედროების პენსიებს, ბატონო ხელისუფალნო! თქვენ ხომ ასე ძალიან გიყვართ ყველაფერში ევროპასთან შეჯიბრი?! ავტობანები და შადრევნები მოიცდის... მათ ხომ დიდი დღე აღარ უწერიათ – არა, ხანდაზმულობის კი არა, სიცივის, გაჭირვების, სნეულებებისა და შიმშილის გამო! და მერე ნუღარ გაიკვირვებთ, რომ ისინი საპროტესტო აქციებზე გამოდიან, რომლებსაც თქვენ ხელკეტებით არბევთ და ქალებსა და ხნიერ ვეტერანებსაც არ ინდობთ! – საქინფორმი).

გადაუმოწმებელი ინფორმაციით, საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ ამ დისკრიმინაციული ბრძანებულებების „გამომგონებელი“ სოლიდური პრემიით დააჯილდოვა (აბა, რა იქნებოდა, მან ხომ უამრავი ფული დაუზოგა „მშობლიურ“ სამინისტროს!). სამაგიეროდ, საცხოვრისისა და შეღავათების მომლოდინე მოსამსახურეებს იმედები მწარედ გაუცრუვდათ...



საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო "საქინფორმი"

http://www.saqinform.ge/index.php?option=c...&Itemid=489
kote-1962
07-03-2011
"საქართველოს არ სჭირდება რევოლუცია"

"ოპოზიციის ზოგიერთი განცხადება იმას ნიშნავს, რომ ეს ხალხი სიზმარში ცხოვრობს"

ცოტა ხნის წინ აშშ-ის დაზვერვის ხელმძღვანელმა ჯეიმს კლაპერმა განაცხადა, რომ ჩრდილო კავკასიის საკითხში საქართველოს პოლიტიკა რეგიონში დაძაბულობას უწყობს ხელს. მანამდე ჩრდილო კავკასიის რესპუბლიკებთან სავიზო რეჟიმის გაუქმებას რუსებმა "ტერორისტებისთვის კორიდორის გახსნა" უწოდეს. რამდენად ეთანხმებიან ამ შეფასებებს საქართველოს ხელისუფლებაში, ამის გასარკვევად დიასპორისა და კავკასიის საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარეს, ჩრდილოეთ კავკასიის რესპუბლიკების პარლამენტთან მეგობრობის ჯგუფის წევრ ნუგზარ წიკლაურს მივმართეთ:

- ქართული სახელმწიფოს კავკასიური პოლიტიკა ძალიან ტრანსპარენტულია და ეფუძნება ოთხ პრიორიტეტულ მიმართულებას: რეგიონში ადამიანის უფლებების დაცვას, ჩრდილოკავკასიელ და ქართველ ხალხს შორის კულტურული დიალოგის აღდგენას, ხალხთა შორის ურთიერთობის გაძლიერებას და, რაც ყველაზე მნიშვნელოვნია, რეგიონულ უსაფრთხოებას. ყველა ამ მიმართულებით ჩვენ კოორდინირებულად ვთანამშრომლობთ ევროპარლამენტსა და ევროსაბჭოსთან.

რაც შეეხება აშშ-ის დაზვერვის ხელმძღვანელ კლაპერის განცხადებას, მასში (ყოველ შემთხვევაში, იმ მასალაში, რაც ყველა ჩვენგანისთვის იყო ხელმისაწვდომი) არ არის არანაირი კონკრეტიკა. ამიტომ დაინტერესებული ვართ, ჩვენს ამერიკელ მეგობრებთან აქტიური დიალოგი გვქონდეს იმ საფრთხეების თაობაზე, რომელსაც ხედავს აშშ-ის დაზვერვა. ამ საკითხში ჩართულია საგარეო საქმეთა სამინისტრო და მალე გვექნება საშუალება, უფრო კონკრეტული და დეტალური ინფორმაცია მივიღოთ ჩვენი მეგობრებისაგან.

- საქართველოს ხელისუფლების პოლიტიკას ჩრდილო კავკასიის საკითხში ექსპერტები რუსეთის გაღიზიანების პოლიტიკას უწოდებენ.
- იმის გამო, რომ რუსეთი არ გავაღიზიანოთ, უარს ვერ ვიტყვით თავისუფლებაზე. რატომ აღიზიანებთ, რომ რუსეთის ფედერაციის მოქალაქეებს ვაძლევთ შესაძლებლობას, საქართველოში შემოსასვლელი ვიზა 90 დღეზე ადრე აიღონ? თუ რუსეთიც გადაწყვეტს, რომ საქართველოს მოქალაქეები უვიზოდ შეუშვას ქვეყანაში, ამას მხოლოდ მივესალმებით.

იმ პირებს, რომლებიც აცხადებდნენ, ტერორისტული აქტების უკან საქართველო დგასო, ოფიციალურად მოვთხოვე კონკრეტული ინფორმაცია. ასევე ვთხოვე, როდესაც ჩვენს ქმედებებს პროვოკაციად აფასებთ, გვითხარით, რა შეიძლება იყოს კონკრეტულად მაპროვოცირებელი-მეთქი, მაგრამ ვერც ერთხელ პასუხი ვერ მივიღე.

- გასულ კვირას საპატრიარქოს დელეგაცია გაემგზავრა რუსეთში. რას ელით ამ ვიზიტისგან?
- ქართული ეკლესია ყველაზე ავტორიტეტული საზოგადოებრივი ინსტიტუციაა საქართველოში და მისი თითოეული ნაბიჯი ჩვენი ქვეყნისთვის შეიძლება სიკეთის მომტანი გახდეს. სხვა ამბავია, რომ ჩვენს ეკლესიას, მის კეთილ განზრახვას მეორე მხარეს ყრუ კედელი ხვდება - რუსეთის ხელისუფლებაში მყოფი XXI საუკუნის მოდერნიზებული ფაშიზმის წარმომადგენლები.

- ოპოზიციამ განაცხადა, რომ საარჩევნო გარემოზე დიალოგი არის კუბო, რომელსაც "თავი უნდა დაახურო".
- საარჩევნო გარემოსთან დაკავშირებულ კონსულტაციებში რვა პოლიტიკური ძალაა ჩართული. ორ კვირაში ხელისუფლება გამოაქვეყნებს თავის პოზიციას და დაიწყება აქტიური კონსულტაციები, რაც აუცილებლად მოიტანს შედეგს - უკეთეს საარჩევნო კოდექსს. ოპოზიციური პარტიების მეორე ნაწილს, რუსეთის მეისრეებს, ქალბატონი ბურჯანაძის, ბატონი ნოღაიდელისა და "ქართული პარტიის" სახით, რომლებიც დღითი დღე იძენენ სლავურ შეფერილობას, არავითარი სურვილი არა აქვთ მონაწილეობდნენ ცივილიზებულ პოლიტიკურ პროცესში. მათ მხოლოდ არეულობა უნდათ, რათა მღვრიე წყალში უკეთ დაიჭირონ თავიანთი პოლიტიკური თევზები.

ხელისუფლება უკიდურესად მკაცრი იქნება იმ ადამიანებთან, ვინც დაარღვევს კანონს და უკიდურესად ლოიალური იქნება მათთან, ვისაც სურს სიტყვის თავისუფლების გამოხატვა ქუჩაში.

როდესაც კუბოში ჩაჭედებაზე ლაპარაკობენ, თავიანთსავე პოლიტიკურ მომავალს წინასწარმეტყველებენ. თავიანთი ლექსიკითა და ქმედებებით ნამდვილად დაიმსახურებენ იმას, რომ ქართველი ხალხი მათ პოლიტიკურ კუბოში ჩააჭედებს საბოლოო ლურსმანს.

- ლევან გაჩეჩილაძემ მშვიდობიანი განცხადებით მიმართა დავით ბაქრაძეს, შენს გუნდთან ერთად ჩვენს მხარეს გადმოდი და ყველაფერი უსისხლოდ დავამთავროთო.
- ეს განცხადება ნიშნავს, რომ ეს ხალხი სიზმარში ცხოვრობს, წარმოდგენა არა აქვს მიმდინარე პროცესებსა და იმ ადამიანებზე, ვინც პარლამენტში არიან. ორი წლის წინ ერთ ტელევიზიაში გამოქვეყნდა დეპუტატების ფოტოები, რომელთაც ერთვოდა დიქტორის კითხვა, "ესენი ვინ არიან?" - ასე გამოხატეს თავიანთი აგდებული დამოკიდებულება ხალხის არჩეული პარლამენტარებისადმი და ახლა ეუბნებიან, ჩვენს მხარეს გადმოდითო?

- ლევან გაჩეჩილაძემ დააანონსა საზაფხულო დასვენება სააკაშვილის გარეშე.
- საქართველოს არ სჭირდება რევოლუცია. მას სჭირდება დიალოგი წამყვან პოლიტიკურ ძალებს შორის, ცივილიზებული არჩევნების ჩატარება და ევროპისკენ კიდევ ერთი ნაბიჯის გადადგმა. საქართველო მე ევროპელი საზოგადოების ნაწილად წარმომიდგენია, რევოლუციის მოსურნე ძალებს კი, ჩანს, ჩვენი ქვეყანა არაბული სამყაროს ნაწილად წარმოუდგენიათ.

- საზოგადოებამ ახლახან ოპოზიციის კი არა, ხელისუფლების მონაგარი იხილა მაღალჩინოსანთა სახლების ფოტოების სახით.
- ეს არის კობა ნაყოფიასა და იმ პირთა სახლების ფოტოები, რომლებიც პარლამენტში მოსვლამდე ბიზნესში იყვნენ. მათ ქონება არასოდეს დაუმალავთ და დეკლარაციაშიც უწერიათ. სახლის ქონა დანაშაული არ არის. მთავარია, ის ფული, რითაც სახლები შენდება, არ იყოს უკანონოდ მოხვეჭილი და სახელმწიფოსთვის წართმეული. თუ ასეთ ფაქტებს ვინმე წარმოადგენს, ერთ-ერთი პირველი დავუჭერ მხარს ანტიკორუფციულ ქმედებებს.

www.kvirispalitra.ge

როგორ ფიქრობთ, არის თუ არა საქართველოში ელიტური კორუფცია? გამოგვეხმაურეთ
იზო რიკაძე
This is a "lo-fi" version of our main content. To view the full version with more information, formatting and images, please click here.