საქართველო–რუსეთის დაპირისპირება „ჯაშუშური ქსელის“ გამო


12:55 08.11.2010

[ჯულიან ბორჯერი, ტომ პარფიტი; „the Guardian”]

მოსკოვი გმობს თბილისის მიერ შპიონაჟის ბრალდებით 13 ადამიანის „პროვოკაციულ“ დაპატიმრებას და მას ნატოს სამიტის ჩაშლის მცდელობად მიიჩნევს.



მას შემდეგ, რაც თბილისმა გამოაცხადა, რომ ქვეყანაში მოსკოვის აგენტურული ქსელი ამხილა, დააკავა რა ოთხი რუსი და ცხრა ქართველი, საქართველო–რუსეთს შორის მორიგი კრიზისი დაიწყო. ორი წლის წინ ეს ორი ქვეყანა ერთმანეთს ომში დაუპირისპირდა და მათ შორის ორმხრივი ურთიერთობა დღემდე უკიდურესად დაძაბულია.



შინაგან საქმეთა სამინისტრომ განაცხადა, რომ დაკავებული 13 ადამიანი იმ შეთქმულების მონაწილე იყო, რომელსაც ადგილი ჰქონდა საქართველოს საჰაერო ძალებში და ისინი ინფორმაციას რუსეთის სამხედრო დაზვერვას აწვდიდნენ. 5 ნოემბერს სამინისტროს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში ნათქვამია, რომ დაკავებულებს შორის ექვსი ქართველი სამხედრო მფრინავია, რომლებსაც მოწინააღმდეგისთვის საჰაერო ძალების საიდუმლო ინფორმაციის გადაცემაში ედებათ ბრალი.



ქართველი ჩინოვნიკები ამტკიცებენ, რომ რუსეთის სამხედრო დაზვერვამ ისინი ათი წლის წინ დაიქირავა, იმ დროს როდესაც შავი ზღვის სანაპირო ქალაქ ბათუმში რუსული ბაზების მეზობლად მსახურობდნენ.



დაკავებულია ასევე რადისტი, რომელიც ქართულ ფლოტში მსახურობდა. მას „სამხედრო კავშირგაბმულობის სისტემებითა და რადიო სიგნალებით რუსეთის სამხედრო დაზვერვისთვის საიდუმლო ინფომრაციის მიწოდების“ ბრალდება წაუყენეს.

სამოქალაქო პირებს შორის დაკავებულია ცნობილი ბიზნესმენი ბაკურ კიღურაძე. მას ბრალად ედება რუსეთის დაზვერვისთვის საიდუმლო ინფორმაციის მიწოდება „საქართველოს სამხედრო თანამშრომლობაზე სხვა ქვეყნებთან“.



ჩინოვნიკების თქმით, დაპატიმრებული რუსებიდან სამი სამოქალაქო პირია, მათ შორის, საწვავით მომსახურების კომპანია Saybolt Georgia–ს დირექტორი და დირექტორის მოადგილე. მეოთხე, როგორც ამბობენ, რუსეთის სამხედრო დაზვერვის თანამშრომელია.



მთავრობის წარმომადგენელთა თქმით, აგენტურულ ქსელში კიდევ „ათობით“ ადამიანი შედის, რომლებიც ჯერ დაკავებულები არ არიან. მათი განცხადებით, ამ ქსელის მხილება ქართველი ორმაგი აგენტის საშუალებით მოხერხდა, რომელმაც „რუსეთის სამხედრო დაზვერვის წარმომადგენელთა ნდობა მოიპოვა და ამ სააგენტოსთვის მუშაობა კავშირგაბმულობის ოფიცრად დაიწყო“.



განცხადებაში ასევე ნათქვამია: „აგენტურული საქმიანობის განხორციელებისთვის, რუსებმა ის სპეციალური კომპიუტერული ტექნიკით და პროგრამული უზრუნველყოფით აღჭურვეს გაცვლითი ინფორმაციის გაშიფრვისთვის“. შემდეგ ჯაშუში ამ მონაცემებს საქართველოს კონტრდაზვერვას აწვდიდა, რითაც ისინი მოწინააღმდეგის კოდებს ტეხდნენ.



რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინიტრომ ბრალდებას ფანტაზია უწოდა და განაცხადა, რომ საქართველოს მთავრობა „ანტრუსულ ნიადაგზე ქრონიკული ჯაშუშომანიითაა შეპყრობილი“.



თუმცა სამინისტროს მეორე წყარომ სააგენტო „ინტერფაქს“ განუცხადა: „ჩვენ აღშფოთებულები ვართ საქართველოში რუსეთის მოქალაქეების დაკავების გამო. ამ წუთისთვის სიტუაციას ვსწავლობთ. ცხადია ეს რუსეთი–ნატოს ლისაბონის სამიტის და ასტანაში ეუთოს სამიტის წინ გაკეთდა, [საქართველოსკენ] მაქსიმალურად დიდი ყურადღების მიპყრობისა და რუსეთის დისკრედიტაციისთვის“.



რუსეთის უსაფრთხოების სამსახურის წყაროს განცხადებით: „ეს საქართველოს ხელისუფლების მორიგი გამოგონებაა, რათა კიდევ უფრო გაუარესდეს ისედაც რთული ურთიერთობები ორ ქვეყანას შორის. ანტირუსული ისტერია თბილისში ძალას იკრეფს და ეს „აგენტების სკანდალი“ თბილისის მორიგი პროვოკაციაა“.



ბოლო ჯაშუშური კრიზისი ქვეყნებს შორის მაშინ დაიწყო, როდესაც საქართველომ 2006 წელს ოთხი რუსი სამხედრო ოფიცერი დააკავა. მაშინ მოსკოვმა თავისი ელჩი გამოიწვია, საელჩოს ევაკუაცია მოახდინა და ჩაკეტა საჰაერო, სახმელეთო და საზღვაო კავშირები ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკასთან.



საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ანალიტიკური დეპარტამენტის ხელმძღვანელის შოთა უტიაშვილის მტკიცებით, დაპატიმრებები ფრთხილი გამოძიების შედეგია. „ვფიქრობთ, ეს ერთ–ერთი ყველაზე სერიოზული ჯაშუშური რგოლია, რომელიც ქვეყანაში ვამხილეთ“, – თქვა მან. ცამეტი ადამიანის დაკავება გასული წლის განმავლობაში მოხდა, და არსებობს ათობით ადამიანი, ვინც ჩვენი ინფორმაციით ამ ქსელთანაა დაკავშირებული“, – უთხრა Guardian–ს შოთა უტიაშვილმა.



„ჩვენ ვიცით, რომ რუსეთის სამხედრო დაზვერვას ისინი ძალიან მგრძნობიარე ინფორმაციას გადასცემდნენ, მათ შორის სამხედრო ცნობებს და სამწუხაროდ ეს ომის დროსაც ხდებოდა“.



ქართველი ჩინოვნიკების თქმით, ინფორმაციის გაცვლა ფოტოების და მუსიკალური ფაილების გზით ხდებოდა, ასევე იგზავნებოდა ელექტრონული წერილების სახით, რომელთა გაშიფვრაც მხოლოდ სხვა ფოტოს ან მუსიკალური ფაილის გამოყენებით შეიძლებოდა.



ქართველების ანგარიშის თანხმად, მფრინავებს ჯაშუშობისთვის საკმარისი ანაზღაურება არ ჰქონდათ, და ზოგჯერ კომპენსაცია ოდნავ აჭარბებდა გარანტირებული სამხედრო პენსიის ოდენობას. სანაცვლოდ, მათ სავარაუდოდ რუსეთის სამხედრო დაზვერვის სამსახურთან 25 წლიანი საიდუმლო კონტრაქტები ჯერ კიდევ 2000 წელს გაუფორმეს.



იმ დროს, პოლიტიკურ ძალთა განლაგება კავკასიაში აბსოლუტურად სხვაგვარად გამოიყურებოდა. ბათუმში მასშტაბური რუსული სამხედრო წარმომადგენლობა იყო, სადაც ორი ქვეყანა ერთმანეთის მეზობლად მდებარე სამხედრო ბაზებს აკონტროლებდა, და აჭარის რეგიონს სეპარატისტი მეთაური ასლან აბაშიძე ხელმძღვანელობდა. 2004 წელს აბაშიძე გააგდეს და აჭარა თბილისის კონტროლს დაუბრუნდა.



2008 წლის აგვისტოს ერთკვირიანი ომის შემდეგ, სადაც ბრძოლა საქართველოს პრორუსული რეგიონის სამხრეთ ოსეთის ირგვლივ მიმდინარეობდა, რუსეთის არმიამ საქართველოს დიდი ნაწილი დატოვა, თუმცა მოსკოვი სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთს დღემდე აკონტროლებს.



მოსკოვს და თბილისს შორის ურთიერთობებში ბზარი ჯერ კიდევ 2003 წელს, „ვარდების რევოლუციის“ დროს გაჩნდა, რომელმაც საბჭოთა კავშირის ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრის ედუარდ შევარდნაძის მმართველობა დაამხო და ხელისუფლებაში დღევანდელი პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის ხელმძღვანელობით, ახალგაზრდა, ნაციონალისტური მთავრობა მოიყვანა.

foreignpress.ge

მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტი: დეიდეოლოგიზირებული შეფასება

(8 ნოემბერი, 2010)



მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტი უკვე დიდი ხანია, მთავარ არგუმენტად იქცა მათთვის, ვინც ცდილობს საბჭოთა კავშირი დაადანაშაულოს მეორე მსოფლიო ომის გაჩაღებაში და ამ გზით კიდევ ერთხელ მოსცხოს ჩირქი რუსეთს.


სინამდვილეში საბჭოთა ხელისუფლების მიერ რატიფიცირებული პაქტი ნაციზმზე პირველი დიდი დიპლომატიური გამარჯვება იყო. 1939 წლის აგვისტოში პაქტის გაფორმებამდე მესამე რაიხის ექსპანსია არაფრით არ იყო შეზღუდული. დასავლეთმა ჰიტლერს აჩუქა რურის მხარე, ავსტრია, ჩეხოსლოვაკია.


და აი, პირველად ხელისუფლებაში ჰიტლერის მოსვლის შემდეგ, მისი ექსპანსია შეჩერებულ იქნა. საბჭოთა ხელისუფლებამ მკაფიოდ მიუთითა ჰიტლერს ის საზღვრები, რომელიც მას არ უნდა გადაელახა. ჰიტლერმა, რომელიც აქამდე მთელ მსოფლიოს თავის პირობებს კარნახობდა, იძულებით მიიღო საბჭოთა ხელისუფლების ყველა მოთხოვნა.


ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ იმ მომენტისთვის მესამე რაიხთან პაქტის დადება საბჭოთა ხელისუფლებისთვის წარმოადგენდა ერთადერთ რეალურ შესაძლებლობასა და ერთადერთ სწორ გადაწყვეტილებას.


იმისათვის, რომ ნაცისტები ძალით შეეჩერებინა, საბჭოთა ხელმძღვანელობას არ გააჩნდა შესაბამისი უფლებამოსილება საერთაშორისო თანამეგობრობისაგან. სსრ კავშირის მცდელობები, შექმნილიყო კოლექტიური უსაფრთხოების სისტემა და ამრიგად შეჩერებულიყო ჰიტლერული ექსპანსია 1939 წლამდე, დასავლეთის ღიად დამცინავ დამოკიდებულებას გადააწყდა. დიდმა ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა თანხმობა განაცხადეს სსრკ-თან კოლექტიური უსაფრთხოების თემასთან დაკავშირებულ მოკაპარაკებებზე, მაგრამ მათი წარმომადგენლები ამ დიალოგში მონაწილეობას ყოველგვარი უფლებამოსილების გარეშე ღებულობდნენ.


პოლონეთის, ისევე როგორც ჩეხოსლოვაკიის ხელისუფლებამ საბჭოთა ხელმძღვანელობის ყველა მცდელობა დაბლოკა, მიმართული აღმოსავლეთ ევროპაში გერმანული აგრესიის წინააღმდეგ თავდაცვითი ბლოკის შექმნისაკენ. მეტიც, პოლონეთმა უნგრეთთან ერთად აქტიური მონაწილეობა მიიღო ჩეხოსლოვაკიის გაყოფაში 1938 წელს, ანუ ფაქტობრივად ნაცისტური აგრესიის თანამონაწილე გახდა.


ამავე დროს, საბჭოთა ხელმძღვანელობის მცდელობა, ჰიტლერის აგრესია შეეჩერებინა ძალისმიერი გზით, სავარაუდოდ გამოიწვევდა დასავლეთის ქვეყნების – ინგლისის და საფრანგეთის გაერთიანებას გერმანიასა და მის სატელიტებთან პოლონეთის ჩათვლით, საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ.


სსრკ-დმი დასავლეთის სახელმწიფოთა მტრული დამოკიდებულების და ასევე იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ ისინი ჰიტლერს თანმიმდევრულად უბიძგებდნენ საბჭოთა კავშირთან ომისაკენ, დაუთმეს მას რა რურის მხარე, ჩეხოსლოვაკია და ავსტრია, საკმაოდ მაღალი იყო ანალოგიური პაქტის დადება უკვე ერთის მხრივ გერმანიასა და მეორეს მხრივ ინგლის-საფრანგეთს შორის, რა თქმა უნდა, სსრკ-ის წინააღმდეგ. ეს ეჭვი უფრო მყარდება იმის გათვალისწინებით, რომ დასავლურ დემოკრატიებში ნაცისტები უფრო მეტი სიმპატიით სარგებლობდნენ, ვიდრე კომუნისტები.


შესაბამისად, სტალინს და საბჭოთა ხელისუფლებას ძალზე შეზღუდული არჩევანი ჰქონდა: ან უბრალოდ უნდა ეცქირათ ჰიტლერის ექსპანსიისთვის აღმოსავლეთის მიმართულებით, ან ეცადათ, შეეჩერებინათ ეს ექსპანსია დიპლომატიური გზით. სტალინმა და საბჭოთა ხელმძღვანელობამ აირჩიეს და ბრწყინვალედ განახორციელეს მეორე ვარიანტი.


კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მომენტი: სტალინი რომ არ ჩარეულიყო გერმანიის აღმოსავლურ ექსპანსიაში 1939 წელს, 1941 წელს იგი იძულებული იქნებოდა, თავისი საზღვრების დაცვა მდინარე დნეპრიდან დაეწყო! რა თქმა უნდა, მოვლენათა ამგვარი განვითარების შემთხვევაში ჰიტლერის ოცნება მსოფლიო ბატონობაზე ბევრად უფრო ახლოს იქნებოდა ასრულებასთან.


ორიოდ სიტყვა პაქტის “მსხვერპლთა” შესახებ. ვილნიუსის რეზოლუციის ავტორები, რომლებიც სსრ კავშირს ნაცისტურ გერმანიასთან ათანაბრებენ, პაქტის მსხვერპლად აცხადებენ ბალტიისპირა ხალხებს. მათ სავსებით დაავიწყდათ, რომ სწორედ მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტის შედეგად ლიტვამ, მაგალითად, მიიღო ვილნიუსი და ქვეყნის უდიდესი პორტი მემელი (კლაიპედა).


როგორც ჩანს, არანაკლებ დაზარალდნენ ისინიც, ვინც დღეს ეუთოს რეზოლუციას უჭერს მხარს უკრაინის შესახებ. როგორც ჩანს, მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტის შედეგად მომხდარი უკრაინული მიწების გაერთიანება, რომელზეც უკრაინელ ნაციონალისტებს ოცნებაც კი არ შეეძლოთ, მათ მიერ აღიქმება უკრაინელი ხალხის უდიდეს ტრაგედიად.


ზემოთქმულთან დაკავშირებით დასკვნის სახით მინდა ვთქვა შემდეგი: სსრ კავშირის მხრიდან ნაცისტურ გერმანიასთან პაქტის გაფორმება წარმოადგენდა თავდაცვითი ხასიათის ქმედებას, რომლის შედეგად ნაცისტური აგრესია პირველად იქნა შეჩერებული.


წყარო: ვლად რივლინი

http://geurasia.org/skivri/molotov-ribbent...kti-obieqturad/

Прогрессивная литературная Палестина всегда говорила по-русски. Часть I


(8 ნოემბერი, 2010)



Обзор израильского ивритоязычного поэта Шмуэля Ерушалми, об истории прогрессивной литературы на русском языке в Палестине.

Начало традициям социального протеста, а также другим прогрессивным направлениям в современной палестинской литературе (сначала на русском и иврите, а затем и на арабском) было положено в двадцатые годы прошлого столетия, когда в рамках сионистских эмиграций, наряду с оголтелыми сионистами полными ненависти к арабам и горевшими желанием отобрать у них их дома и землю – сюда приезжали также люди довольно прогрессивных взглядов, искренне верившие в идеи социальной справедливости и в возможность построения на земле древней Палестины истинного социалистического государства, где между евреями и арабами будут царить Мир и спокойствие, и где всем трудящимся будет обеспечено полное политическое и социально-экономическое равноправие.


Среди еврейских эмигрантов прибывших в те годы в Палестину, было немало таких, кто выражал свой протест против несправедливостей творимых на этой Земле через поэтическую рифму или публицистическое перо.


Следует подчеркнуть, что большинство поистинне прогрессивных авторов приезжавших в разные годы в Эрэц-Исраэль-Палестину, были либо из России (тогда уже Советской России) или хотя бы имели какую то связь с культурой и духовным наследием той Великой Земли породившей столько революций и революционных восстаний. У таких советских авторов первых послереволюционных десятилетий как: Владимир Маяковский, Лев Ошанин, Демьян Бедный, Лебедев-Кумач и многих других – было наиогромнейшее влияние на ивритскую литературу на протяжении многих десятилетий. Даже сионистские авторы, такие как Давид Шимони, Шауль Черняховский, Рахель Блаунштейн и другие, всю свою жизнь находились под огромным впечатлением зарождающейся в те годы советской литературы. К этому надо добавить, что в двадцатые, тридцатые и сороковые годы двадцатого столетия, тут в Палестине находившейся в те годы под оккупацией британского Мандата, постоянно переводились произведения русских и советских поэтов, писателей, литературных критиков на иврит. Так же, именно с русских переводов, один из лучших современных поэтов на иврите Шауль Черняховский переводил на иврит Иллиаду, Одиссею и другие классические произведения древнегреческих авторов. Кроме того, постоянно переводились на иврит стихи Владимира Владимировича Маяковского (наиболее известными и полными являются переводы двух израильских поэтов: Авраама Шлёнского и Александра Пэнна).


Особым образом мне хотелось бы остановиться на личности Александра Пэнна (1906-72 гг.). Александр Пэнн – один из основоположником социальной и революционной поэзии на иврите, родился в 1906 году в Иркутске. В 1927 году в возрасте двадцати одного года прибыл в Эрэц-Исраэль. Ещё до своего прибытия в Палестину молодой Пэнн уже писал стихи на русском, которые между всем остальным были замечены самим Маяковским, который дал им высокую оценку. Уже через пару месяцев после прибытия в Палестину и почти что не владея ивритом, Александр Пэнн начал пробовать свои силы на ниве ивритской поэзии. Одним из наиболее известных его первых произведений на иврите является стихотворение, в котором он заявляет о себе как о еврейском коммунисте; Оно так и заканчивается: Ани коммунист иуди! (Я еврейский коммунист!). Но Александр Пэнн был не только еврейским но и всепалестинским коммунистом – трибуном всех прогрессивных сил этой земли. Его стихи любили как прогрессивные евреи так и арабы.


Александр Пэнн, ставший со временем чуть ли не ивритским Маяковским написал тысячи стихотворений, в основном на социальную тематику. Среди героев его произведений простые рабочие – евреи и арабы, вынужденные трудиться на эксплуататоров, что-бы иметь возможность прокормить себя и свои семьи. Он писал о рабочих апельсинновых плантаций (в одной из которых он сам трудился одно время). Он писал о жителях районов бедноты, значительную часть которых, в первые годы после создания Израиля, составляли временные лагеря для вновь прибывших репатриантов (маабарот, на иврите. Сегодня есть даже киббуц, сохранивший это название).


Кроме того, Александр Пэнн написал десятки стихов о своей первой Родине – Союзе ССР, которую, несмотря на то что большую часть жизни он прожил в Израиле, он продолжал любить до конца своих дней. В этой серии стихов стоит особо отметить стихотворение Сталинград (наверное первое стихотворение по теме написанное на иврите). В этой связи, и на этом наверное буду заканчивать часть статьи посящённую израильскому Маяковскому Александру Пэнну стоит заметить, что после эмиграции в Израиль Александр Пэнн писал в основном только на иврите, а так же переводил советских поэтов с русского на иврит (о его переводе стихов Маяковского, который даже был выпущен отдельной книгой, я уже говорил выше).


Творчество Александра Пэнна получило официальное признание израильских властей только год-два до его кончины в 1972 году. Но вне всякой связи с официальным признанием, с самого начала израильского отрезка своего творческого пути, он был признанным трибуном местных рабочих, крестьян и других угнетённых групп населения. В то время, когда официальная Компартия Израиля была ещё Коммунистической не только по названию, но и на деле, его строфы реяли как знамя борьбы, что на протяжении 50-60 гг. прошлого века, израильские коммунисты, c началa во главе сo Шмуэлем Микунисом, а затем во главе с Меиром Вильнером – вели за права еврейских и арабских трудящихся – жителей этой Земли. Сегодня, имя Александра Пэнна носит Клуб Израильской Компартии в Иерусалиме.

А теперь, после краткого повествования о творчестве израильского поэта Александра Пэнна, мне хотелось-бы сразу перенестись в нашу с вами эпоху, эпоху современной Палестины, западная часть которой зовётся ныне: Государство Израиль.

Традиции социального протеста продолжают и сегодня, находить своё отражение в русскоязычной (и не только) литературе Палестины. Трудности абсорбции, тяжёлый труд на физических работах, закабаление ипотекой (машканта, на иврите), неустроенность, угнетение палестинцев, эксплуатация рабочих, неравенство между евреями и арабами – всё это повлияло на определённый процент русскоязычных авторов и сегодняшнего дня. К сожалению, в сегодняшнем Израиле живёт очень мало писателей, поэтов, публицистов и других людей пера владеющих языком Ленина и Пушкина – что готовы посмотреть правде в глаза и признать преступный характер сионистского государства – как по отношению к арабам, так и по отношению к евреям, смешанным семьям и трудовым мигрантам. Но такие люди всё же есть. В этой связи стоит заметить, что со всем уважением к смелости тех же Аллы Никоновой, Исраэля Шамира, Льва Гунина и других авторов пишущих по русски – большинство русскоязычных левых авторов живущих в Израиле, раскрывая правду о страданиях палестинцев и о других преступлениях сионистского режима – совсем обходят стороной тему социального неравенства и эксплуатации трудящихся в современном обществе. Ведь понятное дело, что среди евреев живущих в Палестине не все эксплуататоры и оккупанты; точно так же, не все палестинцы – эксплуатируемы и угнетаемы. И среди тех и среди тех – есть и эксплуатируемые, и эксплуататоры; и среди тех и среди тех – есть как жертвы, так и виновные, как трудящиеся, так и паразиты. Не думаю, что Махмуд Аббас (Абу-Мазен), Набил Шаат, Мухамад Бараке, Исмаил Хания – чем то лучше Шимона Пэрэса, Авигдора Либермана или скажем, Биньямина Нетаняу.


Это всё люди с личными интересами и амбициями, для которых власть (именно власть!) превыше всего. Элитам абсолютно всех национальностей, попросту наплевать на судьбу простых представителей собственного народа из числа: рабочих, домохозяек, стариков, студентов и других представителей трудящихся масс. Из числа современных израильских русскоязычных писателей, публицистов и других авторов обладающих классовым сознанием и чувством социальной справедливости, мне особо хочется отметить писателя, публициста, поэта и переводчика Влада Ривлина, активистку израильского отделения Авангарда Красной Молодёжи и молодую поэтессу пишущую и на русском и на иврите Ирину Гительман, а так же учёного-экономиста, выпускника МГУ, автора многих научных публикаций и жителя Беэр-Шевы Бориса Дубсона.


Эти три автора, в своих произведениях постоянно затрагивают социальную тематику. Влад Ривлин пишет статьи и стихи о вопиющих фактах нарушения социальных прав палестинцев, восточных евреев, репатриантов из бывшего СССР, а так же о других угнетённых жителях Палестины. Важное место в творчестве Влада, занимают произведения о потерянной Советской Родине, разграбленные руины которой продолжает топтать своими лапами Мировой Империализм, празднуя свою (хочеться надеяться кратковременную) “победу”, над Великим могуществом советской эпохи.

Среди многочисленных работ автора, мне особо хотелось бы отметить следующие произведения. Из прозы:
Полиция Мира:
http://www.og.com.ua/Rivlin_Vlad_policiya_mira.php
Неудобная правда о Холокосте: http://left.ru/2006/13/rivlin147.phtml
Правда и ложь о Пакте Молотова-Рибентропа: http://www.warandpeace.ru/ru/commentaries/view/45360/
Про антисемитизм в СССР: http://www.proza.ru/2010/09/30/447

Из поэтических произведений:
Мне захотелось вдруг в СССР: http://www.stihi.ru/2010/01/02/5069
Середина Зимы: http://www.stihi.ru/2010/01/15/636
Накба (короткий, но мощнейший стих о палестинской трагедии): http://www.stihi.ru/2009/05/30/3867
И многие другие произведения, проливающие свет на страшную и горькую правду о мире в котором мы живём, правду о которой не хотят слышать заправляющие миром элиты; правду, о которой не пишут официозные СМИ.

Ирина Гительман приехала в Израиль в 1990 году из Днепропетровска, в возрасте трёх лет. Несмотря на то, что почти всю свою жизнь она прожила в Израиле ей удалось сохранить превосходный русский язык, а так же любой к русской и советской культуре. Ира пишет стихи на русском и иврите. Тема социального протеста и борьбы трудящихся за свои права – является наиглавнейшей в её литературных произведениях. Главный посыл её произведений – это призыв к единению всех трудящихся Палестины и мечта о другом будущем – будущем без эксплуатации, без национализма, без войн и конфликтов между народами; будущем в котором правят истинные равенство и справедливость. А сейчас, хочу привести два наиболее понравившихся мне стихотворения Иры Гительман на русском языке (хотя по-моему, абсолютно все её стихи – это высочайший пилотаж поэзии социального протеста):

Берегись счастье!

Берегись счастье!

Отступай судьба!

Вечная воля наша

Переживёт века!

Шире неба шаг!

Громче грома глас!

Беги скорее враг

Вставай с колен рабочий класс!

Нам не к лицу начальство!

Бюрократы слабее нас!

Гори от зависти нахальство!

Борись за честь – рабочий класс!

***

Тем кто спрашивает – кто мы такие?

Мы – непокорны рабыне судьбе!

Не ждем благодати верхов!

Мы – сами

строим

судьбу
себе!


Сквозь враки рваных годов!

Из нашей Родины соткали ложь,

Губят!

Воют!

Кричат!

А Он – на Матку – Правду похож

Наш Боец -

Автомат!

Каждым словом – как пулей

В цель!

Чисть!

Ломай!

Стреляй!

Чтоб не слышался вопль детей,

Сквозь

обворованный рай!

Мы не тени лаковых фей,

Наше

счастье

в борьбе!

Из урагана кровавых страстей,

Свободу

сплетаем себе!

Наши руки – черны как сажа,

За то

как кристал

душа!

Нам ни к чему демократия ваша,

Прямую

строим

спеша!

Мы прорываясь ломая паркеты,

Резко!

Бешено!

Мчась!

Вместе с людьми,

и во имя планеты!

Народную строим Власть!

А теперь, мне хотелось бы рассказать о докторе экономических наук МГУ имени Ломоносова Борисе Дубсоне, живущем с начала 90-ых гг. прошлого века в израильском городе Беэр-Шева (как и автор этих строк). Борис Дубсон в отличие от многих членов КПСС, не стал в годы пресловутой “перестройки” отказываться от коммунистическй идеологии. Он не стал в отличие от многих своих коллег охаивать советское прошлое. Да, он признаёт ошибки допущенные советским руководством в разные годы советской власти. Да, он признаёт, что в советское время не всё было идеально, и многое было необходимо менять. Но он, в отличие от Горбачёва, Яковлева и остальной нечисти, предавшей изначальные цели самой перестройки, да остался коммунистом и по сегодняшний день занимается исследованием различных экономических и социальных аспектов построения будущего социалистического общества. Борис Дубсон, работавший в советское время в московском Институте Международного Рабочего Движения, является специалистом по экономике стран, в которых в годы существования СССР правили режимы провозгласившие социалистический путь развития. Он является автором большого количества статей (в том числе и о социальных противоречиях между бедными и богатыми в сегодняшнем Израиле). Уже живя в Израиле товарищ Дубсон издал несколько книг на русском языке, среди которых мне особо хотелось бы отметить его книгу про правдивую и объективную историю Киббуцного Движения. В этой книге (на сегодняшний день единственной в своём роде на русском языке), автор рассказывает наряду с общепризнанными достижениями киббуцов в сельскохозяйственной области, и об отрицательных сторонах истории Киббуцного Движения в Израиле. В этой книге, между всем остальным рассказывается о том, как киббуцы называя себя левыми, при этом отказываются принимать в качестве своих членов арабов. Так-же, в одной из глав своей книги он рассказывает о случаях омерзительного отношения со стороны части киббуцев к трудовым мигрантам из иностранных государств, когда в некоторых случаях мигрантам из того же Таиланда даже не предоставлялось нормальное жильё. От себя могу добавить, что мне известно о киббуце на Юге Израиля, в котором трудовым мигрантам (из Таиланда) работающим на месте, запрещается питаться в киббуцной столовой вместе с киббуцниками. Им предписано брать еду к себе домой.

Кроме того, Борис является автором книги о социально-экономическом положении в израильском обществе, значительную часть которой занимает анализ социального разрыва между представителями различных классов и социальных групп. Очень много места в вышеупомянутой работе отводится социальному разрыву между коренными израильтянами и репатриантами из бывшего СССР прибывшими в Израиль за последние двадцать лет.

А сейчас, хочу привести ссылки на пару-другую статей Бориса Дубсона на различных сайтах. Вот например, его статья о процессе пролетаризации “алии 90-ых”:
http://www.isramir.com/content/view/577/169/

А сейчас, хочу обратить ваше внимание на ещё один материал Дубсона, по теме дискриминации “русских” в Израиле:
http://izrus.co.il/obshina/article/2008-11-05/2494.html

Ну а сейчас я думаю, что пришло время перейти к неординарной личности российско-израильского писателя и публициста Исраэля Шамира. Исраэль Шамир живущий в Израиле с 1967 года, в первые годы жизни в Израиле был сионистом и патриотом Израиля. В середине 70-ых к нему пришло прозрение и он стал антисионистом. Стоит заметить, что Шамир не всегда различает между сионизмом и иудаизмом. Это приводит к тому, что его публикации обвиняющие в преступлениях сионистов иудейскую религию создают об Исраэле Шамире впечатление, что он антисемит. Я, как человек знающий Исраэля как минимум восемь лет могу сказать, что несмотря на то что в его взглядах на еврейскую историю есть определённая проблематичность назвать Шамира антисемитом я не могу. Этот человек скорее всего жертва произвола израильских властей, а не антисемит. Его высказывания против евреев – это скорее всего реакция человека шокированного теми несправедливостями, свидетелем которых он стал.

За долгие годы своей журналистской, писательской и публицистической деятельности Исраэль Шамир написал тысячи статей на русском, английском и иврите, а так-же десятки книг по теме ближневосточных и общемировых проблем. В нaчале 80-ых гг. он жил в Лондоне и являлся корреспондентом Русской Службы Радио BBC. Так-же, в тех же 80-ых гг. прошлого века он был журналистом израильскоой ивритоязычной газеты А-Арэц, где регулярно публиковались его материалы.

Среди книг написанных Шамиром мнеособо хотелось бы выделить его книгу “Хозяева дискурса: американо-израильский терроризм”. Эта книга, которая имеется у меня дома, и которая была подарена мне самим автором, в целом расказывает о действительных и правильных вещах. И Израиль и США – это страны-террористы. В единственном не прав Исраэль Шамир говоря об американо-израильском терроризме. Он не прав в том, что видит только лишь в этих двух странах причину несправедливостей творящихся в мире. Ведь если бы у Шамира присутствовало чуть больше классового сознания то он бы понимал, что в тех неравенстве, бедности, войнах и других трагических событиях, что постоянно падают на голову человечества виноваты не определённые государства, а целая система основанная на классовом неравенстве. Будь у Шамира классовое сознание то он бы понимал, что за происходящим сегодня в мире стоят не США и Израиль, как страны – а капиталистическая система постоянно толкающая более сильные государства к установлению своей гегемонии над более слабыми. И что именно капитализм, с его жаждой наживы и необходимостью использовать дешёвую рабочую силу – является главной движущей силой современного мирового империализма с его преступлениями против целых народов и государств.

Кроме вышеупомянутой книги, мне хотелось бы упомянуть ещё кое-какие книги и статьи Изи Шамира, которые так же само как и книга про израильско-американский терроризм, изобилуют свидетельствами о полной классовой безграмотности автора, который по примеру западных академических элит не готов увидеть, в чём именно кроется истинный корень проблем и невзгод человечества. Среди работ Шамира заслуживающих внимания его книга Сосна и Олива (ссылка прилагается): http://www.israelshamir.net/ru/pine_and_olive.htm
А так-же, статья Игра ещё не окончена: (http://www.zerkalov.org.ua/node/6003), посвящённая недавнему вынесению смертного приговора бывшему заместителю Саддама Хуссейна Тарику Азизу. И вот ещё один материал, о фактах сотрудничества сионистов с нацистами в годы Второй Мировой войны: (http://www.zerkalov.org.ua/node/4916). Это один из немногих его материалов имеющих какую-то историческую основу. Ибо в большинстве других своих материалов, Изя Шамир обвиняет во всех смертных грехах человечества евреев и их культуру, как будто только одни евреи эксплуатируют рабочих, грабят бедных и развязывают войны.

Я бы посоветовал Шамиру всё-же делать главный акцент не на евреях, а на правящем классе олигархов и господ, в котором есть представители абсолютно всех национальностей (включая и представителей евреев). Но точь-в-точь, как среди буржуазных правящих элит есть евреи, так само в этой категории людей есть и русские и французы, и японцы и представители всех без исключения остальных национальностей и религий. Как впрочем представители всех без исключения национальностей присутствуют и среди рабочих. К сожалению, из-за его антиеврейских высказываний, многие в мире считают Исраэля Шамира антисемитом. П-моему, он совершает ошибку обвиняя в чём бы то нибыло целый народ. Это отвлекает массы от главной мысли – мысли о классовой борьбе и необходимости смены прогнившей капиталистической системы системой социалистической, естественно с учётом ошибок советской эпохи.

А сейчас, в завершение первой части данного исследования по истории прогрессивной литературы на русском языке в Палестине, я намерен познакомить вас с удивительным человеком, с неменее удивительной судьбой – поэтессой и писательницей Евгенией Райна. Евгения бывшая эмигрантка из СССР. Примерно десять лет назад она вышла замуж за палестинца и с тех пор проживает в городе Рамалла (к северу от Иерусалима).

Евгения пишет стихи, рассказы и романы на самые разнообразные темы. Но основная тема в её публицистике – это жизнь русских проживающих на Западном Берегу реки Иордан, на территориях оккупированных Израилем в 1967 году. Да-да, на многообразном Ближнем Востоке существует и такое явление, как русские палестинцы, наполняющие своей речью улицы Рамаллы, Вифлиема (Бэйт-Лэхэм), Наблуса (Шхэм) и других палестинских городов и деревень. На территориях живут сотни смешанных семей, когда одна из половинок это русские или русскоговорящие евреи (в основном еврейки) вышедшие замуж за палестинцев. Этой теме, Евгения Райна посвятила целый документальный роман в трёх частях.
Ссылками на каждую из трёх частей этого поистине монументального исторического исследования, я завершаю первую часть работы.:
Прогрессивная Палестина всегда говорила по-русски:


Часть первая:

http://www.proza.ru/avtor/menzel&book=17#17

Часть вторая:

http://www.proza.ru/avtor/menzel&book=19#19

Часть третья:

http://www.proza.ru/avtor/menzel&book=23#23

А так же, привожу общую ссылку на страницу Евгении на портале Проза.ру:

http://www.proza.ru/avtor/menzel

http://geurasia.org/saavtoro-sveti/про�...алестин/

На пути к большой лжи

10.11.10 14:02

США не знают что делать с Ираном: ударить - смертельно опасно, смириться с ядерным Ираном - еще хуже. Тегеран уверен: если США никак не могут победить Афганистан, то Иран им, тем более, не по зубам.

Опубликованная недавно в «Военно-промышленном курьере» статья директора Института Ближнего Востока Евгения Сатановского «На пути к большой войне» практически у каждого человека, не понаслышке знающего ситуацию вокруг Ирана, с первых строк вызывает стойкое ощущение провокации и большой лжи. Уже запев публикации представляет собой извратный антииранский пассаж: «октябрьский визит иранского президента Ахмадинежада в Ливан свидетельствует: Ближневосточный регион движется к масштабному вооруженному противоборству».


ПРЕДПОЛОЖЕНИЯ И ОБВИНЕНИЯ

Это безапелляционное утверждение лживо, поскольку поездка иранского президента в Ливан была рядовым визитом лидера одной страны в другую. Таких визитов в мире ежедневно происходит десятки, увидеть в ней указание на «сдвиг к войне» невозможно. Другое дело, что для Ахмадинежада поездка в Ливан была делом личной чести и принципа, а для ливанского народа она стала свидетельством поддержки мощной страны, которая прибавляет ему надежды и уверенности в противостоянии с израильскими агрессорами. Однако врагам Ирана, в первую очередь, США и Израилю, а также их многим клевретам в Европе и Азии, в том числе и в России, очень хотелось так изолировать Иран, чтобы его лидер вообще не смел покидать пределы своей страны. Иных причин для очередной злобной антииранской истерии на ум здравомыслящим людям не приходит.

Ведь еще до вылета Махмуда Ахмадинежада в Ливан 14 октября один крайне правый депутат израильского кнессета, Арье Эльдад, даже призывал израильских солдат физически уничтожить иранского президента во время ливанского визита. «Ахмадинежад не должен вернуться домой в Тегеран!», - заявил он, даже не стесняясь публично демонстрировать каннибализм своих взглядов. Видимо, этот «ястреб» надеялся, что услышав его заклинания, иранский президент испугается и никуда не полетит.

Но Ахмадинежад в Ливан все же отправился, а израильских солдат, возжелавших его убить, почему-то не нашлось. Но одно дело – провокационные выкрики какого-то выскочки из израильского кнессета, другое - публичные оценки, исходящие из Института Ближнего Востока, который еще до сравнительно недавнего времени носил вывеску «Институт Израиля». Ширма у фирмы сменилась - сначала на «Институт Израиля и Ближнего Востока», а, в конце концов, слово «Израиль» с вывески вовсе стыдливо исчезло. Директор же был и остается тот же самый – Евгений Сатановский. Не в этом ли кроется одна из причин его такой «твердой» произраильско-американской позиции? Не удивительно, что публикация смахивает на хорошо аргументированный шантаж, а не на аналитическое исследование руководителя авторитетного института.

Как и с какой точки зрения можно утверждать, будто сам факт приезда иранского лидера в Бейрут демонстрирует скатывание ближневосточного региона к войне. Ведь на деле ни в какую военную авантюру этот регион не катится, готов жить мирно, пока Израиль или США не спровоцируют новую бойню или междоусобицу. Истинные истоки антииранизма кроются в том, что в мире появилось еще больше охотников захватить иранскую нефть и газ любым способом, и один из них - ввязывание Ирана в вооруженный конфликт. То есть новая война на Ближнем и Среднем Востоке нужна как раз не Ирану, а старым и новым «конкистадорам», прежде всего, США и Израилю. Именно они чуть ли не еженедельно наводняют мировые СМИ рассуждениями о том, сколько бомб и на какие объекты нужно сбросить, чтобы разрушить военно-политический потенциал и ядерные исследовательские лаборатории и станции Ирана.

Но чтобы придать своей статье хотя бы видимость научного анализа, Е.Сатановский сообщает, будто в руководстве Ирана наметился некий внутренний конфликт и даже раскол, и что якобы в борьбе сторонников президента Ахмадинежада и верховного аятоллы Хаменеи побеждают первые. Если бы такой конфликт действительно имел место в Иране, а не только лишь в голове автора этой странной идеи, то можно было бы говорить о внутренней нестабильности страны, противоречиях между ее лидерами и, следовательно, о возможности легкой победы какого-нибудь внешнего врага над иранским народом.

Экспертам Института, в том числе его руководителям, не мешало бы побывать в самом Иране. Тогда бы они быстро убедились, что в реальности никакого внутриполитического конфликта, тем более, в руководстве Ирана нет, оно вполне едино. Правда, при формировании кабинета во втором сроке своего президентства, Махмуд Ахмадинежад назначил вице-президентом Рахима Машаи, одного из своих родственников. Однако духовный лидер Ирана аятолла Хаменеи этого не одобрил. Ахмадинежад был вынужден принять отставку Машаи, правда, спустя неделю. Для оппозиции это стало свидетельством неслыханной дерзости, а для антииранских «аналитиков» – поводом порассуждать о так называемом конфликте президента и духовного лидера. Весьма жаль, что эту байку подхватывают и некоторые российские политологи.

Не выдерживают критики и суждения автора статьи о том, будто при Ахмадинежаде власть перетекает в сторону военного крыла руководства страны. Это просто непонимание принципов функционирования властных структур Ирана. Как раз, чтобы избежать потенциально опасного перехода власти к военным, в Иране существует многоуровневая система контроля над силовыми структурами. В этой стране военная аристократия состоит из трех почти равнозначных по потенциалу, но практически не зависящих друг от друга структур - министерства обороны, министерства информации (по сути, иранского ведомства безопасности) и Корпуса стражей исламской революции (КСИР). Первые две структуры находятся под контролем президента, а КСИР напрямую подчиняется генеральному штабу вооруженных сил Ирана, который в свою очередь подчинен непосредственно духовному лидеру. Задачи этих ведомств столь разные, что их потенциальное объединение или какой-то политический «заговор», как это бывало, например, в Турции и Пакистане, практически исключены. Кроме того, эти структуры еще курируют парламент, Совет безопасности, Совет по целесообразности принимаемых решений и, конечно же, сам аятолла Хаменеи.

Это далеко не первый случай, когда наши антиирански настроенные политологи и эксперты для придания своим статьям видимости «конспирологической интриги», вынуждены выдумывать небылицы и «свидетельства» внутренней борьбы и противоречий в руководстве Ирана. А г-н Сатановский вообще где-то рассмотрел признаки «соревнования иранских властных элит», причем не только в установлении контроля над страной, но и за внешней политикой Ирана в так называемом «шиитском поясе». Противников Ирана, видимо, просто бесит активизировавшаяся в последнее время внешнеэкономическая и внешнеполитическая деятельность Тегерана.

Совершенно естественно, что любая нормальная страна стремится активно налаживать внешние связи с союзниками, партнерами и единомышленниками, развивает свои торговые отношения с остальным миром. Это отнюдь не является преступлением и не свидетельствует о борьбе каких-то «внутренних элит». Не преступление также и то, что Иран поддерживает связи с политическими движениями в арабском мире, противостоящими США и Западу. Комментируя этот факт, автор исправно использует принятую в США и Израиле терминологию и называет эти движения «террористическими». Это не просто злопыхательство. За этим кроется большая стратегия неоглобализма, умалчиваемая аналитиками типа Сатановского. Объявленная Вашингтоном после «черного вторника» 11 сентября 2001 года, когда погибли «башни – близнецы» в Нью-Йорке, так называемая Глобальная антитеррористическая война послужила прекрасным прикрытием для вторжения в Ирак.

Заокеанские «цивилизаторы» под лозунгом борьбы с терроризмом, наркобизнесом, насаждения своих «псевдодемократий» сегодня считают для себя нормальным бомбить без объявления войны чужие страны и народы, захватывать их нефть и другие материальные ценности.

В статье Е.Сатановского Иран обвиняется в гонке вооружений и конфликтах с соседями. Вообще-то, если кто в регионе и закупает вооружения в невероятных количествах, то это как раз не Иран, а Израиль, Саудовская Аравия, Бахрейн, Катар и другие страны, сателлиты США. Причем суммы, которые они тратят на закупки самых современных средств ведения войны, поистине астрономические и превышают иранские военные расходы в десятки и сотни раз. И автор прекрасно об этом знает, однако, пользуясь информацией, видимо, от старых «услужливых друзей», он делает серьезное предупреждение Тегерану. Сообщается, что в сентябре было объявлено о продаже американского оружия государствам Аравийского полуострова, в первую очередь Саудовскому Королевству, на общую сумму свыше 120 млрд долларов. А 8 октября в Нью-Йорке состоялось подписание соглашения о покупке Израилем у США эскадрильи истребителей 5-го поколения F-35 за 2,75 млрд долларов (Иерусалим получит эти самолеты в 2015-2017 годах). По отношению к Ирану все это звучит не иначе, как завуалированный военный шантаж.

Не ново утверждение, что Иран все более становится «опасным» для стран-соседей по Большому Ближнему Востоку (ББВ). На самом деле конфликтов Ирана с арабскими странами, тем более, на государственном уровне, попросту нет. Сатановский, скорее всего, беспокоится исключительно об Израиле. Но не секрет, что в неприязненных отношениях с ним находятся почти все страны региона, а не один Иран, в чем виновата агрессивная политика самого Тель-Авива. Израиль на протяжении всего своего существования неоднократно воевал с соседними странам - Египтом, Сирией, Ираком и Иорданией. А Иран за все это время – лишь один раз, вынужденно обороняя свою территорию от Ирака, пытавшегося захватить нефтеносную иранскую провинцию Хузестан.


ПОД РАЗГОВОРЫ О «ЯДЕРНОМ НУЛЕ»

«Следствием освоения Ираном ядерных технологий стал эффект ближневосточного атомного домино»,- утверждает г-н Сатановский, намекая, будто Ближний и Средний Восток вслед за Ираном втягивается в погоню за атомной бомбой. Вообще-то Иран развивает как раз мирную ядерную энергетику, он (в отличие от Израиля) - член Договора о нераспространении ядерного оружия, на всех его ядерных объектах находятся инспекторы МАГАТЭ, которые никаких отклонений от программ мирных исследований не нашли и не зафиксировали, хотя хотели бы, потому и ищут день и ночь. В реальности же первопроходцем и инициатором ядерной гонки на ББВ является союзник США - Израиль, уже в 1986 году создавший под две сотни атомных зарядов, что на Западе, однако, не вызвало никакого неприятия и тревоги. Уже после него это же сделал другой союзник США на ББВ - Пакистан, но и пакистанская атомная бомба не расстроила Запад. Несомненно, в силу того, что Пакистан является противовесом Индии, которая в западных союзниках не ходит.

«Война - единственная возможная развязка иранского внутриполитического кризиса. Прямой конфликт с Израилем позволяет руководству ИРИ претендовать на статус лидера мусульманского мира», - утверждает далее автор статьи. Поразительно, что человек, считающийся ученым, может публично излагать столь странные вещи, а может, даже и верит в них. Да не собирается Иран нападать на Израиль, и нет в стране никакого «внутреннего конфликта», который ему нужно было бы решать таким радикальным способом. Наоборот, война с Ираном выгодна как раз Израилю и США, потому что иным способом нельзя захватить его территорию и огромные природные богатства. Так, ратующий за безопасность «земли обетованной» Сатановский, не учитывает в своем «анализе» совершенно иного прогноза, высказываемого другими российскими политологами-ближневосточниками. Любая израильская или американо-израильская агрессия против Ирана, несомненного лидера мусульманского мира, уничтожит Израиль не как государство и географически. Может исчезнуть само понятие Израиля, как ближневосточной страны. Бойкот и изоляция Тель-Авива на международной арене достигнет такого апогея, что по сравнению с ними экономические санкции против Ирана покажутся просто детской забавой. При этом надо помнить, какая волна террористического противодействия войне с Ираном может прокатиться по США и их союзникам.

Не удивительно, что автор статьи строит свои «творческие изыски», исходя из того, будто у Ирана в действительности уже есть ядерное оружие. Так уже давно принято в западных СМИ, но эта «страшилка» должна как-то оправдать давление на Иран и попытки поставить его в изоляцию. При этом Сатановский приводит данные, явно выкачанные из тех же американо-израильских источников. Посудите сами: «По данным института Brookings , если в 2009 году лишь 29% арабов в Египте, Марокко, Ливане, Иордании, Саудовской Аравии и ОАЭ считали, что ядерное оружие Тегерана позитивно скажется на обстановке на Ближнем Востоке, то в 2010-м это мнение разделяют уже 57%». Какое ядерное оружие? Где его увидели г-н Сатановский и «со-товарищи»? Это известный пропагандистский прием – вскользь упомянув несуществующее, приукрасить его цифровой «фактуркой». Так вот, ядерной бомбы у Ирана как не было в 2009 году, так нет его и сегодня (в отличие от Израиля и Пакистана). Именно поэтому такие «социологические опросы» института Brookings просто лишены смысла, несмотря на всю их претензию на квазинаучность. И вообще, лучше бы этот институт спрашивал арабов Ближнего Востока, насколько опасно для них то, что Израиль имеет сотни не гипотетических, а реальных ядерных зарядов, и постоянно грозится их применить против соседей.

Поскольку Институт г-на Сатановского занимается так называемыми «большими проблемами» Ближнего Востока, он не отказал себе в удовольствии поделиться с читателями своими стратегическим рассуждениям. «Инициатива США, ратующих за переход к «глобальному ядерному нулю», не вдохновила страны, в отношении которых она должна была действовать», - пишет он. Да, это правда, но лишь касательно самой Америки, потому что все понимают, что эта инициатива задумана, чтобы закрепить военное превосходство США в мире. Ведь в последние годы американский военно-промышленный комплекс настолько развил обычные, неядерные вооружения (в том числе лазерные), что победа с его помощью может быть одержана в обычной войне с любым противником. Агрессора может, в этом случае, остановить лишь наличие у противника ядерного оружия. Поэтому сегодня, говоря о «ядерном нуле», США просто стремятся всеми способами лишить остальные страны «оружия сдерживания». Не всякой стране, подвергающейся «антиядерному» диктату и давлению, это нравится. Более того, США и другие страны НАТО добиваются достижения не только «ядерного нуля», но и так называемого «баланса сил» в пользу потенциального агрессора. Поэтому наличие и наращивание даже оборонительных средств, таких, скажем, как средств ПВО у Ирана, вызывает яростное сопротивление российских «западных партнеров». Это и понятно: кому в здравом уме, в Иране в том числе, захочется разоружиться и после этого кормить оккупационную американскую армию, как это сейчас происходит с Ираком и Афганистаном?

Автор статьи также пишет, что нынешняя американская администрация во главе с президентом Бараком Обамой не станет развязывать войну с Ираном, сделает это лишь будущая, причем во главе с президентом-республиканцем. Однако дело представляется иначе. Фиаско демократов на только что закончившихся промежуточных выборах - это лишь начало конца президентской карьеры Барака Обамы. Скорее всего, он захочет остаться в Белом доме на второй срок, а для этого ему понадобится быстрая и чистая победа в какой-нибудь небольшой локальной войне. Обама - лишь часть демократической партии. Не только им, но и «ястребами» из Белого дома и Пентагона управляет всемогущее израильское лобби. И ради сохранения власти демократов, оно, возможно, предпримет попытку военного решения иранского вопроса в сентябре-октябре 2012 года. При этом Бараку Обаме, как и любому другому американскому президенту, будет наплевать на ужасы развязанной им войны. Он будет думать лишь о рейтингах и победе на выборах, причем любой ценой.


ВПОЛНЕ РЕАЛЬНЫЕ ПЕРСПЕКТИВЫ

Е. Сатановский, с неприкрытым злорадством отмечает, что «жесткие экономические ограничения, введенные в отношении Ирана со стороны ЕС и МАГАТЭ, присоединение к санкциям, помимо ряда стран, Китая и России, отказ Москвы от поставок в ИРИ вооружений ослабили Тегеран». Видимо, и здесь он снова ошибается. История учит, что санкции, угрозы и шантаж обычно не приносят желаемого результата, а зачастую даже вызывают обратный эффект, закаляя страну и заставляя ее выживать в условиях блокады.

Попытки изолировать Иран, блокировать его внешнеэкономические связи вовсе не ослабили Иран, а вынудили его задействовать все свои ресурсы и стать самодостаточной страной во многих сферах. С 2008 года, когда экономический кризис начал сотрясать мир, иранский ВВП рос ежегодно на 7% – благодаря тому, что экономика и финансово-кредитная система страны не была интегрирована в мировое хозяйство и, поэтому, не очень зависит от мировых катаклизмов. Более того, санкции заставили народ Ирана, который во всех своих бедах винит США, Израиль и их союзников на Западе, еще больше сплотиться вокруг своих руководителей.

Даже в условиях непрекращающихся санкций Иран сделал за последние годы гигантский скачок в развитии. Он вошел в первую десятку стран по нано- и другим высоким технологиям, освоил процесс полного ядерного цикла, включая производство высокопроизводительных центрифуг и обогащение урана до 20% и выше. В области обычных вооружений страна добилась того, что ее оружие покупают 40 стран мира. Даже строительство первой АЭС Иран начал фактически собственными силами. По подсчетам экономистов, в ближайшее время страна во многих сферах перестанет зависеть от импорта, в том числе от импорта готовых нефтепродуктов.

А самой важной услугой, которую США, Израиль и Запад оказали Ирану, является то, что они убедили его народ в правильности выбора политической системы страны. Именно поэтому они и пытаются отнять у Ирана его независимость, как до этого отобрали суверенитет у Ирака и Афганистана. Не устраивает Иран и участь монархий Персидского залива, ставших потенциальной мишенью для ответных ударов Ирана из-за американской милитаризации стран данного региона. Иранцам ясно, что Запад не остановится в попытках отнять у мусульманских народов их свободу и религию. Всё это заставляет иранцев сильнее сплачиваться вокруг своего руководства и духовного лидера, поскольку в таком единстве они видят свое спасение и победу. Чем активнее Запад проводит враждебную политику против Ирана, тем сильнее моральный дух иранского народа. А такой народ победить невозможно.

Сейчас даже американские генералы, не решающиеся пока напасть на эту страну, понимают, что Иран – далеко не Ирак, где можно было за доллары купить командиров дивизий национальной гвардии, чтобы те не отдали своим танкистам приказа воевать против американских солдат. Иранцы, к тому же, далеко не афганцы. Поэтому необходимо учитывать существенную разницу между ними. В Афганистане с 30 тысячами талибов не могут справиться за девять лет войны 150 тысяч, обладающих современным вооружением, солдат международной коалиции из 47 стран вместе с 230 тысячами афганских солдат и полицейских. И не нужно забывать, что Иран по численности значительно превосходит Афганистан, а моральный дух его солдат значительно выше, чем у талибов.

Е. Сатановский не обошел в своей статье и роль России, похвалив ее за то, что она фактически заморозила военно-техническое сотрудничество с Ираном. Чтобы показать, насколько выгодно для России не торговать с Ираном (мы только что отказались продать ему 5 дивизионов ЗРК С-300 и потеряли на этом минимум $ 1 млрд.), автор пишет: «перспективы ВТС Москвы с монархиями Залива, в том числе в сфере ПРО…, на порядок превышают возможные объемы поставок вооружений Тегерану». Да, про теоретические перспективы все вроде бы написано правильно, но с реальностью дело обстоит плохо. Так, Россия с 2007 года готовила контракт с Саудовской Аравией в области военно-технического сотрудничества на $ 2 млрд. Москва намеревалась продать Эр-Рияду 150 вертолетов Ми-35 и Ми-17, 30 Ми-171, зенитно-ракетные комплексы, а также 150 танков Т-90С и 250 БМП-3. Комментируя готовящуюся сделку, английская газета Financial Times писала, что Саудовская Аравия покупает у России оружие при одном небольшом условии: Москва должна отказаться от поставок зенитных ракетных комплексов С-300 Ирану. И тогда сумма военных контрактов королевства с Россией зашкалит за $ 7 млрд., а Саудовская Аравия дополнит список закупаемых вооружений еще и современными системами ПВО С-400.

Но когда этой осенью российский президент, поддавшись на западные уговоры и посулы, отказался поставлять С-300 Ирану, Саудовская Аравия мгновенно забыла о России и заключила контракт на $ 60 млрд. не с ней, а с Соединенными Штатами. Причем его номенклатура прочти полностью покрывает все, что саудовцы хотели купить в России. Вот так в действительности выглядят рисуемые г-ном Сатановским радужные «перспективы ВТС Москвы с монархиями Залива», но именно они являются реальностью.

Есть у автора статьи и еще одно заблуждение. Он утверждает, что будущий «израильский удар по Ирану превращает Россию в альтернативного поставщика энергоносителей на мировой рынок, торпедирует претензии ИРИ на 20% каспийского бассейна».
Всплеск цен на энергоносители из-за возможного разрушения нефтяной и газовой инфраструктуры Ирана в ходе военных действий, скорее всего, будет краткосрочным. Мир уже проходил через это, причем сравнительно недавно. Да и США, как другие страны Запада, этого никогда не допустят, иначе их экономики подвергнутся еще более жестокому кризису . А что касается идеи г-на Сатановского, будто война с Ираном вообще приведет к его ликвидации как государства (раз миролюбивый автор статьи предлагает в будущем не выделять Тегерану 20% каспийского бассейна, которые ему положены как прибрежной стране), то такое утверждение можно считать «новым словом» в исследованиях Востока. Но он и здесь ошибается, потому что в случае оккупации Ирана войсками США американцы попросту заберут себе уже не пятую часть каспийского бассейна, а три четверти его территории, соответственно и ресурсов. Более того, если удастся сменить режим в Иране, то, в любом случае, это будет антироссийский, сугубо прозападный режим. Тогда все разговоры о правовом статусе Каспийского моря можно будет позабыть. На Каспии появится поддерживаемый Западом иранский военный флот, в результате чего российский флот будет оттеснен к берегам Астрахани. Все ресурсы этой страны, в первую очередь, энергоресурсы будут выведены на мировые рынки как альтернативные российским. К тому же на территории Ирана могут быть созданы многочисленные базы для подготовки и засылки боевиков в Россию. Это лишь часть многоходового плана Запада по расчленению России.

Глава Института Ближнего Востока снова в духе шантажа детально рисует возможный ход военного нападения на Иран со стороны Израиля и США. «В случае принятия соответствующего решения политическим руководством США Ирану предстоит испытать удары крылатых ракет и бомбардировщиков В-2. Пентагон, утверждают эксперты, разработал три варианта операции против ИРИ. Первый ограничивает военные действия уничтожением объектов, связанных с ядерной и ракетной программами, и прикрывающей их системы ПВО. Это комплексы в Натанзе, Араке, Исфахане, АЭС в Бушере и др… Второй и третий сценарии, реализуемые на протяжении длительного времени, могут включать оккупацию и отделение от ИРИ нефтепромыслов арабоязычного Хузестана».

Смакуя эти кошмарные по своей сути детали нападения на суверенную страну и члена ООН, гибели тысяч ее жителей, г-н Сатановский забывает даже то, что на построенной с помощью России атомной электростанции в Бушере уже имеется ядерное топливо, и ее бомбардировка будет иметь в регионе эффект, близкий к чернобыльскому. А также забывает, что по международным законам разрушение атомных станций является военным преступлением именно из-за масштабного радиоактивного заражения территорий. Но при этом автор сгоряча выдает и главный секрет и главную цель врагов Ирана – захват Хузестана, самой богатой углеводородами провинции Ирана. И в этом заключается вся целью иранской политики США.

Конечно, статья господина Сатановского является лишь звеном, даже не очень важным, в международной кампании запугивания и изоляции Ирана в условиях реально готовящейся военной агрессии против этой страны. Эта кампания очень напоминает теоретические рассуждения Адольфа Гитлера, который в своей книге «Майн кампф» (и не только в ней) утверждал: «Все наши действительные войны мы будем вести до начала военных действий». И требовал морального разложения противника до того, как начнется война, чтобы иметь возможность победить запуганного врага меньшими силами и средствами. Историк Гитлера, Герман Раушнинг, в одной из своих книг так процитировал его теорию «мирной деморализации»: «Есть более широкая стратегия, вооруженная психологическим оружием. Зачем мне деморализовать противника военными средствами, если я смогу это сделать лучше и дешевле другим путем?.. Наша стратегия состоит в том, чтобы разгромить противника изнутри, завоевать противника, используя его самого».

Если вспомнить все последние войны, развязанные США в Югославии, в Ираке, в Афганистане, то можно увидеть, что все они предварялись примерно такими же психологическими атаками на эти страны и их руководство, теоретическими и квазинаучными рассуждениями о внутренних противоречиях и конфликтах лидеров, их агрессивности и ненависти к соседям. И то, что пишет в своей статье г-н Сатановский, очень ложится в канву этой стратегии морального разложения будущей жертвы американской военной машины – Ирана. Вся вина этой страны заключена лишь в том, что она обладает огромными запасами полезных ископаемых, но при этом не слушается указаниям из Вашингтона и не отдает свою нефть и газ американским компаниям. Воистину, как в басне И.Крылова «Волк и ягненок» - «Ты виноват лишь тем, что хочется мне кушать».

Конечно, помогая американской и израильской пропаганде в «предвоенной обработке» иранского населения, г-н Сатановский думает, будто выбрал правильную позицию - рядом с будущим победителем, который, возможно, за это выделит ему впоследствии кусок шкуры убитого медведя. Однако ошибается, потому что у Соединенных Штатов уже и для России есть свой план – план раздела ее на три части, и придумал его достаточно давно Збигнев Бжезинский. А бывший госсекретарь США Мадлен Олбрайт его подтвердила, сказав однажды, что Сибирь — слишком большая территория, чтобы принадлежать одному государству. На этом фоне, пожалуй, стоит задуматься о международном значении Ирана и что Россия потеряет или приобретет в случае «большой войны» с ним. А пока наши СМИ волей-неволей вместе с западными партнерами идут по пути «Большой лжи» в отношении Ирана.


Раджаб Сафаров,
Генеральный директор Центра изучения современного Ирана


Сокращенная версия данной статьи опубликована сегодня в газете «Военно-промышленный курьер».

http://vpk-news.ru/hot/tribune/kategoricheski-ne-soglasen


© Все права защищены
Iran News - 2002, E-mail: info@iran.ru
Лицензия Минпечати РФ №77-6912

შეხვედრა შეხვედრისთვის, თუ – შედეგიანი პროცესისთვის?


09:34 11.11.2010
[რუსიკო მუმლაძე]

საარჩევნო გარემო ჯერ არ გარდაცვლილა, უბრალოდ, კვლავ რაენიმაციულ განყოფილებაშია... აქამდე ჩატარებულმა “ოპერაციებმა” უშედეგოდ ჩაიარა და ამიტომ, გუშინ, “ექიმთა კონსილიუმი” კვლავ შეიკრიბა საქართველოს პარლამენტში და მისი გადარჩენის მეთოდების შესამუშავებელ ფორმატზე ისაუბრა.



“შევეცდებით, თავიდან ავიცილოთ ნებისმიერი დაპირისპირება ოპოზიციაში. მცდელობა გვექნება, რომ ეს არ მოხდეს”, - უთხრა პრესა.გე-ს შეხვედრაზე შესვლამდე “ახალი მემარჯვენეების” ერთ-ერთმა ლიდერმა, მამუკა კაციტაძემ.



ოპოზიციისა და მმართველების შეხვედრა საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა. მას 13 საპარლამენტო და არასაპარლამენტო პარტიის წარმომადგენელი ესწრებოდა, ორი კი – “ითვლებოდა” რომ იქ იყო. როგორც მოგეხსენებათ, “ეროვნულმა ფორუმმა” “ლილოს” ბაზრობაზე დაკავებული წევრის გამო პროტესტის ნიშნად მმართველებთან პირისპირ საუბარი არ ისურვა და თავისი ნდობის მანდატი დანარჩენ 7 არასაპარლამენტო ოპოზიციურ პარტიას გადაულოცა.



როგორც ჩვენთვის ცნობილია, “ეროვნული ფორმის” წარმომადგენელის შესახებ შეხვედრაზე არავის უსაუბრია. თუმცა, სხდომის შემდეგ “რესპუბლიკელმა” დავით ბერძენიშვილმა განაცხადა, რომ დაკავებულის გათავისუფლება ამ პროცესს უფრო სანდოს გახდის. შეხვედრას, დაუდგენელი მიზეზის გამო არ ესწრებოდნენ “კონსერვატორების” ლიდერები და მათი მანდატით “ხალხის პარტიის” წევრი ალეკო შალამბერიძე იყო აღჭურვილი.



ჩვენ შეხვედრის ზოგიერთ დეტალებზე გავამახვილებთ ყურადღებას. პირველი პარლამენტის ბიუროს ოთახის წინ ჯონდი ბაღათურია გამოჩნდა, შემდეგ “ქრისტიან-დემოკრატი” ვიცე-სპიკერი ლევან ვეფხვაძე, მერე კოსტანტინე გამსახურდია, “ედეპეს” თავი - ბაჩუკი ქარდავა და გია თორთლაძე გამოჩნდნენ თანმიმდევრობით. ერთ სიტყვით, პარლამენტსა და მმართველებს “შეჩვეულმა” პარტიებმა გარე “რადიკალებს” მიასწრეს შეხვედრაზე... “აქაურები” აქ არიან, ვანახოთ, ახლა, მთავარი ძალა როდის მოვაო”, - ხუმრობდნენ მავანნი პარლამენტში...



მალე არასაპარლამენტო ოპოზიციის წარმომადგენლებიც გამოჩდნენ - ყველანი ერთად და ირაკლი ალასანიაც უმალ მოექცა ჟურნალისტების ალყაში. მოკლე კომენტარების შემდეგ პარტიებმა ბიუროს ოთახში გადაინაცვლეს, სადაც “ნაციონალური მოძრაობის” სამი მასპინძელი – დავით ბაქრაძე, პეტრე ცისკარიშვილი და პავლე კუბლაშვილი შეეგებნენ სტუმრებს.



დაპირისპირება არა, მაგრამ შეხვედრამდე აზრთა სხვადასხვაობა ოპოზიციურ პარტიებში ნამდვილად არსებობდა. მაგალითად, ბაღათურიასთვის ბიომეტრიული პასპორტებითა და თითის ანაბეჭდებით არჩევნებში ხმის მიცემის პროცედურა არჩევნების ბედს რადიკალურად არ ცვლის და არც გაყალბების მექანიზმის წინააღმდეგ ეფექტურად გამოსაყენებული საშუალებაა. მისთვის მედიაგარემოს, ადმინისტრაციული რესურსისა და გაყალბების სხვა მექანიზმების შეცვლა უფრო პრიორიტეტულია.



ბაჩუკი ქარდავამ კი შეხვედრაზე შესვლამდე პრესა,გე-ს განუცხადა, რომ საერთოდ ახალი საარჩევნო კოდექსი უნდა დაიწეროს. ქარდავა: “ასეთი ფართო შემადგენლობით ხელისუფლებას ოპოზიციასთან საუბარი არ ჰქონია, ახლა ყველაფერი ჩვენს მარიფათზეა დამოკიდებული. თუ ხელისუფლება თავის პოზიციაზე იქნება და შეეცდება ეს პროცესი ფარსად აქციოს, მაშინ ჩვენ ამ პროცესში მონაწილეობას აღარ მივიღებთ. მე დარწმუნებული ვარ, რომ საერთაშორისო ორგანიზაციების ძალისხმევა შედეგს გამოიღებს, რადგან ისინი სერიოზულად არიან დაინტერესებულები, დემოკრატიული არჩევნები ჩატარდეს საქართველოში.



სხვა შემთხვევაში, ქვეყანა იზოლაციაში მოექცევა და თუ ეს ასე იქნება, თქვენ წარმოიდგინეთ, რა დაემართება ამ ხელისუფლებას. უნდა შეიქმნას ახალი საარჩევნო კოდექსი, რაც შეიძლება მოკლე ვადებში. ამ კოდექსში ნებისმიერი პუნქტის ჩასწორება შედეგს ვერ გამოიღებს, ისედაც ძალიან ბევრჯერ შეიცვალა”.



შეხვედრიდან გამოსულმა ალასანიამ კი განაცხადა, რომ საარჩევნო კოდექსზე მსჯელობის თემა ღიაა და ყველას აზრი იქნება გათვალისწინებული, თუმცა, 8 პარტიის შემუშავებული ცვლილებების მიხედვითაც კი, საარჩევნო კოდექსი იმდენად შეიცვლება, ფაქტობრივად, ახალი კოდექსი გამოვა. საინტერესო შენიშვნა გააკეთა ამ საკითხთან დაკავშირებით გია თორთლაძემ პრესა.გე-სთან საუბარში. მისი თქმით, ახალ კოდექსზე საუბარი ვერ იქნება, რადგან 8 პარტიის მომზადებული ცვლილებათა პაკეტი საერთოდ არაფერს ცვლის ძველ კოდექსში თვითმმართველობის არჩევნებთან დაკავშირებით და საბოლოოდ, მაინც მივიღებთ ძველს, ოღონდ სერიოზულად სახეცვლილს.



ჩვენი ინფორმაციით, ახალი კოდექსის შექმნაზე უარს არც “ნაციონალები” იტყვიან, ოღონდ ერთი “ფარული” მიზეზის გამოც - ახლის შემუშავებასთან და მიღებასთან დაკავშირებით ბევრად უფრო მეტი მსჯელობა, პროცედურა და დროა საჭირო, ვიდრე კოდექსში ცვლილებების შესატანად, რაც საარჩევნო გარემოზე მუშაობის პროცესს უფრო გაახანგრძლივებს. აქვე შეგახსენებთ, რომ კონსტიტუციაში შესატან ცვლილებათა პაკეტის მომზადებასა და განხილვას სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიამ თითქმის ერთი წელი მოანდომა და რა დრო დასჭირდება ახალი საარჩევნო კოდექსის მიღებას, ამის განსაზღვრა უკვე ძნელია...



პარტიები კი აცხადებენ, რომ ისინი ხელისუფლებას პროცესის გაჭიანურების საშუალებას არ მისცემენ. ვნახოთ, რა იქნება... როგორც ჩანს, აზრთა სხვადასხვაობა და დაძაბულობა სხვა თემებზეც ბევრი იქნება და ეს ბუნებრვი პროცესია, მაგრამ მთავარია, პარტიებს ჭკუა ეყოთ და ამ პროცესის გაჭიანურებას თავად არ შეუწყონ ხელი.



მაგალითად, თორთლაძეს თავადაც აქვს შენიშვნები და ამბობს, რომ ის და მისი მომხრეები საქართველოს პარლამენტის დეპუტატთა რაოდენობის გაზრდისთვის იბრძოლებენ. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მის ინტერესებს 8 არასაპარლამენტო ოპოზიციური პარტიის წინააღმდეგობა მოჰყვება, რადგან ისინი პარლამენტართა რაოდენობის თითქმის განახევრებას ითხოვენ.



დავით ბერძენიშვილი: “ჩვენ გვყავს ძალიან მძიმე ხელისუფლება. მასთან მოლაპარაკება ძალიან რთულია. ამის მიუხედავად, ჩვენ ვიცით, რომ არჩევნების გარდა სხვა გზა არ არსებობს. საარჩევნო გარემოს შეცვლა რთული საქმეა, მაგრამ შესაძლებელი.



ნებისმიერ გზაზე საუბრობთ, თუნდაც აქციების, რევოლუციას არ ვგულისხმობ?

-ბუნებრივია, ჩვენ ყველაფერს ვიზამთ იმისთვის, რომ გარემო შევაცვლევინოთ ამ ხელსუფლებას”.



ალეკო შალამბერიძე: “შეცვლიან თუ არ შეცვლიან? უნდა შევაცვლევინოთ. ჩვენი ერთიანი ძალებითა და უცხოელების დახმარებით უნდა მივაღწოთ ქვეყანაში ნორმალურ დემოკრატიულ ცხოვრებას”.



მამუკა კაციტაძე: “აუცილებლად, მივიყვანთ ამ პროცესს ლოგიკურ დასასრულამდე. ყოველ შემთხვევაში, ჩვენ ამისთვის აქტიურად ვართ მოწოდებული და ყველა შანსს გამოვიყენებთ, რომ ამ პროცესიდან კონკრეტული შედეგი მივიღოთ”.



ჯერ ლოგიკურ დასასრულზე ვერ ვიმკითხავებთ, მაგრამ პროცესის დასაწყისის პირველი შედეგი ის იყო, რომ პარტიებს სამ საათზე მეტი დასჭირდათ, რათა გაერკვიათ, კონკრეტულად სად უნდა გაეგრძელებინათ შეხვედრები. როგორც ყოველთვის დახურული შეხვედრიდან ხმები მაინც გამოვიდა, საპარლამენტო ოპოზიცია და “ნაციონალები” შეხვედრების გაგრძელებას საქართველოს პარლამენტში ითხოვდნენ, დანარჩენი 8 ოპოზიციური პარტია კი – პალამენტსგარეთ შეხვედრებს ემხრობოდა.



საბოლოოდ, გადაწყდა, რომ შემდეგი შეხვედრა ოთხშაბათს, ცენტრალური საარჩევნო კომისიის ოფისში გაიმართება.. ჩვენი ინფორმაციით, ამ შეხვედრაზე მომავალი შეხვედრის ადგილის შესახებ საინტერესო აზრებიც გაჟღერებულა, მაგალითად, როგორიცაა ბინის, ან სასტუმროში საკონფერენციო დარბაზის დაქირავება...



დაინახეთ შიდაოპოზიციური განხეთქილება რაიმე საკითხზე პირველივე შეხვედრაზე?

ბერძენიშვილი: “ერთ რამეს ვიტყვი, რომ რვაპარტიული ფორმატი, წამყვანი საპარლამენტო პარტიის “ქრისტიან-დემოკრატების” ჩათვლით, იყო ძალიან შეთანხმებული პოზიციების დამცველი. რაიმე არსებითი ხასიათის პრობლემები არც სხვებს შეუქმნიათ. არა, ქრსტიან-დემოკრატები არ იყვნენ პარლამენტის შეხვედრების გაგრძელების ინიციატორები, ხელისუფლებას ერჩია პარლამენტში, მაგრამ შეთანხმება იმის შეთანხმებაა, რომ თუ მას ასეთ უმნიშვნელო საკითხზე ვერ მივაღწიეთ, მაშინ რაღას მივაღწევთ საერთოდ? რა, ცესკო სხვისია? თუმცა, ცესკოში რომ ჩატარდეს არჩევნებან დაკავშირებული შეხვედრები უფრო ადექვატურია და მისაღები ყველა მხარისთვის. ეგზოტიკური ვარიანტებიც იყო იქ ახლა, ამაზე აღარ ვილაპარაკებ”.



შეხვედრის ადგილზე მსჯელობის პროცესის დროს ეგზოტიკური ვარიანტების დასახელების ინფორმაცია კულუარულადაც გაჟღერდა. ჩვენი ინფორმაციით, როცა სასტუმროს ქირაობის საკითხი დადგა, ვიღაცამ ტაილანდური მასაჟის თაობაზეც იხუმრა.. როგორც უკვე ავღნიშნეთ, სამსაათიანი შეხვედრის შემდეგ ცესკოშო დათქვეს მორიგი შეხვედრა, თუმცა, ალასანიას თქმით, შეხვედრის ადგილი მომავლისთვის შეიძლება, კიდევ შეიცვალოს.



კიდევ ერთი საკითხი, რამაც სერიოზული აზრთა სხვადასხაობა გამოიწვია სამუშაო ჯგუფის მიერ გადაწყვეტილებების მიღების ფორმაა. ქარდავას თქმით, ძალიან ბევრმა ვარიანტმა გაიჟღერა, მათ შორის - ხმათა 2\3-ის, ხმა თა უმრავლესობის, კონსესუსის, კონსესუს მინუს ორის. “დათვლით დავიღალეთ და არ მათქმევინოთ მეორედ.. მომავალ შეხვედრაზე გაირკვევა ყველაფერი.



მე ვერ ვხედავ არსებულ ვარიანტებს შორის პრინციპულ სხვაობას. მაგ ვარიანტებში რომ დაითვალო ხმები, ერთი-ორი ხმაა, რომელიც გავლენას ვერაფერზე მოახდენს.. “ნაციონალებს” განსაკუთრებული წინააღმდეგობა არცერთზე არ გაუწევიათ”, -ამბობს ქარდავა.



“მრეწველი” ზურაბ ტყემალაძე: “ჯერჯერობით, რაიმე სირთულეები არ ყოფილა, გარდა იმისა, რომ უნდა მივიღოთ მთელი რიგი გადაწყვეტილებები, დაწყებაა ძნელი, თორემ, მერე მიდის პროცესი. გადაწყვეტილების მიღება, ბუნებრივია, კონსესუსით უნდა მოხდეს, იმიტომ, რომ უმრავლესობის წარმომადგენელი, როგორ გგონიათ, თანახმა იქნება, თვითონ არ იყოს თანახმა, ოპოზიციის წარმომადგენლების მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებას დაეთანხმოს და ეს გაიტანოს? განხეთქილების ნიშნები არ ყოფილა, მაგრამ ოპოზიციური პარტიები რომ ყველა ერთ ხმაზე არ ლაპარაკობენ, ხომ იცით, ეს”.



აი, ასეთი იყო დაძაბული შეხვედრის კულუარული, თუ ღია ინფორმაციები. თუმცა, ისიც უნდა ითქვას, რომ პირველ შეხვედრაზე “ნაციონალებზე” მეტს ოპოზიციური პარტიების წარმომადგენლები საუბრობდნენ, მმართველები კი – უსმენდნენ. სხვათაშორის, პეტრე ცისკარიშვილმა შეხვედრა ადრეც კი დატოვა, ალბათ, იმიტომაც, რომ “ნაცების” “მთავარი “დამრტყმელი ძალა” მიხვდა, იქ ჩხუბს არავინ აპირებდა, მონოტორული სამუშაო პროცესი კი ბაქრაძესა და კუბლაშვილს “შეატოვა”.



“ეს არ არის პროცესი პროცესისთვის, ეს არის პროცესი შედეგისთვის”, -თქვა შეხვედრის დასაწყისში საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ, შეხვერის შემდეგ კი აღნიშნა: “რთული, მაგრამ კონსტრუქციული შეხვედრა იყო... ხანგრძლივი კომპრომისების გზის დასაწყისში ვართ”. აქვე ერთი რამ აუცილებლად უნდა ითქვას, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობის მხარდაჭერა ამ პროცესისადმი და ზეწოლა ხელისუფლებაზე იმდენად დიდია, “ექიმთა კონსილიუმს” რომც არ უნდოდეს, რაღაც შედეგი მაინც უნდა დადოს უკეთესობისკენ. ვნახოთ, რა იქნება. ბოლოსდაბოლოს, საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებაზე 10 მილიონ დოლარამდე უნდა დაიხარჯოს.

ახალი ვირუსი, ახალი საფრთხობელა


10:06 11.11.2010
[დავით კირვალიძე]

იწყება ზამთრის, ანუ გაციება-სურდო-გრიპის სეზონი და ექიმები უკვე იწყებენ “შესაფერისი” კამპანიის წარმოებას. ამ სეზონზე მოსახლეობას მორიგი თავსატეხს გაუჩენენ. უკვე გამოვლენილია “ღორის ახალი გრიპის” ვირუსი, რომლისაგან თავდაცვაც “საჭიროების შემთხვევაში” აუცილებელი და გადაუდებელი გახდება.



ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციიდან “ღორის გრიპის” ვირუსის მუტაციის შესახებ გაფრთხილება საქართველომაც მიიღო. გაფრთხილება დახურული არხებით მხოლოდ სპეციალისტებისთვის გავრცელდა.



ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის შეტყობინებაში აღნიშნულია, რომ ამერიკაში ორ ადამიანს H3N2 ვირუსი აღმოაჩნდა. სპეციალისტები აცხადებენ, რომ H3N2 - ეს არის ღორის გრიპის მუტაციის შედეგი და “ახალი გრიპის” შემადგენლობაში თავმოყრილია სამი ვირუსი, რომელიც უკვე ცირკულირებული იყო.



თუმცა, ადრე სპეციალისტები აცხადებდნენ, რომ H1N1 - ის ვირუსს, რომელიც გასულ წელს ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში იყო გავრცელებული, საშიში მუტაცია არ განუცდია.

“ახალი გრიპის” პირველი შემთხვევა პენსილვანიაში 46 წლის მამაკაცს გამოუვლინდა. საერთოდ კი აშშ-ში H3N2 ვირუსი ორ ადამიანს აღმოაჩდა.



დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის დირექტორის პაატა იმნაძის განცხადებით, ახალი სახის ვირუსი, H3N2, რომელიც ამერიკაში დაფიქსირდა, საზოგადოებისთვის საფრთხეს არ წარმოადგენს. H3N2 როგორც ღორებში, ისე ადამიანებში მოარული ვირუსია, თუმცა იგი მუტაციაგანცდილ ე.წ. “ღორის გრიპს” არ წარმოადგენს. იმნაძის ინფორმაციით, H3N2-ით დაავადებულები ამჟამად თავს კარგად გრძნობენ.



რაც შეეხება ვირუსულ სეზონს, დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრი ვირუსული გრიპის შემთხვევების გახშირებას ამინდის გაუარესების შემდეგ მოელის.

აღსანიშნავია, რომ H1N1-ით (ანუ ნამდვილი “ღორის გრიპით”) საქართველოში 27 ადამიანი დაიღუპა. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის შეფასებით, საქართველოში ვირუსის გავრცელება მსოფლიოს მასშტაბით ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი იყო.



სხვათა შორის, ღორის გრიპის გავრცელების თაობაზე ქართველი მედიკოსები, დაახლოებით, ერთი თვის წინათ ალაპარაკდნენ. ისინი ვარაუდობდნენ, რომ შემოდგომა-ზამთრის პერიოდში საქართველოში, შესაძლოა, ე.წ. ღორის გრიპის შემთხვევები გამოვლინიყო.



როგორც დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის დირექტორის მოადგილე შოთა ცანავამ თქმით, სავარაუდოდ, ნოემბრის მეორე ნახევრიდან სეზონური გრიპის მატება არის მოსალოდნელი, რომლის როლშიც, შესაძლოა, სწორედ ე.წ. ღორის გრიპი მოგვევლინოს. თუმცა, იმის გამო, რომ მსოფლიოში აღნიშნული დაავადების გავრცელების არეალი შემცირდა, მას, სავარაუდოდ, პანდემიის ხასიათი აღარ ექნება.



ცანავას ინფორმაციით, საქართველოში გრიპის საწინააღმდეგო ევროპული წარმოების ვაქცინა არის შემოტანილი, რომლის გამოყენება ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის მიერ არის რეკომენდებული. რისკ-ჯგუფში მყოფი პირების: სამედიცინო პერსონალისა და ფეხმძიმეების აცრა უკვე დაწყებულია, ქრონიკულად მოავადე პირების აცრის საკითხი კი, დღის წესრიგში მალე დადგება.



სპეციალისტები მოქალაქეებს კიდევ ერთხელ ახსენებენ იმ პროფილაქტიკურ ღონისძიებებს, რომლებიც მათ ვირუსისგან თავის დასაცავად უნდა გაატარონ. კერძოდ, ისინი უნდა მოერიდონ ინფიცირებულთან კონტაქტს, დაიცვან პირადი ჰიგიენა, ხშირად დაიბანონ ხელები, გრიპის სიმპტომების გამოვლენისას კი მიმართონ ექიმს. ეს სიმპტომებია: სხეულის ტემპერატურის მატება, თავის, სახსრებისა და კუნთების ტკივილი.

მაკროეკონომიკური გარემოთი 139 ქვეყნიდან 130–ე ადგილზე ვართ


00:01 11.11.2010
[პრეს კლუბი]

9 ნოემბერს „კავკასიის ინტერნეტ მედია კლუბს“ დემოკრატიული მოძრაობა ერთიანი საქართველოს“ ერთ–ერთი ლიდერი თემურ მურღულია სტუმრობდა, რომელმაც თავად წარმოადგინა საკუთარი პარტიის ხედვები ქვეყანაში არსებული ეკონომიკური პოლიტიკის შესახებ. ასევე, თემურ მურღულიამ წარმოადგნა „სახალხო კრების“ დელეგირების პრინციპები და ისაუბრა „სახალხო კრების“ ლეგიტიმურობაზე.



– ყველაზე მნიშვნელოვანი არგუმენტი, რომლის გამონახვასაც ხელისუფლება ცდილობს „სახალხო კრების“ წინააღმდეგ, ეს არის მისი ლეგიტიმაციის პრინციპი. თუმცა, მოგახსენებთ, რატომაა ეს კრება ლეგიტიმური. დღეს საქართველოში, სტატისტიკის მიხედვით, ცხოვრობს 4,5 მლნ ადამიანი, ხოლო ცესკო ითვლის 3,5 მლნ ამომრჩეველს. უცნაურია, რადგან, 1988 წელს, საბჭოთა კავშირის დროს, როცა საქართველოში ცხოვრობდა 5,5 მლნ ადამიანი, მაშინაც 3,5 მილიონი ამომრჩეველი გვყავდა და ეს მიუთითებს იმაზე, რამდენად არარეალურია დღეს ამომრჩეველთა რაოდენობა.



თუ გამოვიყენებთ იგივე პროპორციას, რაც გვქონდა 1988 წელს, გამოდის, რომ, როცა დღეს, ქვეყანაში არის მაქსიმუმ 3 მლნ ადამიანი (ისიც, იმ შემთხვევაში, თუ იგნორირებას გავუკეთებთ ფაქტს, რომ ძალიან დიდი რაოდენობით, შრომისუნარიანი, საარჩევნო ასაკში მყოფი ადამიანი წასულია ქვეყნიდან) მათი 67%, ანუ 2/3 ამომრჩეველი გვყავს.



ბოლო საპრეზიდენტო არჩევნებზე ამომრჩეველთა 55% გამოცხადდა საარჩევნო უბნებზე და ამაში შედის ის გაყალბებული მინიმუმ, 600 ათასი ამომრჩეველი, რომელიც ხელისუფლებამ გამოიყენა თავის სასარგებლოდ. თუმცა, დათვლის არცერთ ეტაპზე, ჩვენ ხელისუფლების მეთოდები არ გამოგვიყენებია. ანუ, ჩვენ ავიღეთ, რომ არჩევნებზე, საშუალოდ უნდა მოვიდეს 55% ამომრჩეველი, რაც არის 1,650,000 ადამიანი. მოგეხსენებათ, პრეზიდენტის არჩევა ხდება ნახევარს პლუს ერთი ხმა, ანუ, 27.5%–ს + 1 ხმა. ჩვენ ავიღეთ 28%, ჯამში 840 ათასი ადამიანი, რომელიც ლეგიტიმურია აირჩიოს პრეზდენტი. შესაბამისად, 840 ათასი ადამიანი ლეგიტიმურია წარმოადგინოს საქართველოს განვითარების ალტერნატიული გზა, თავისი ხედვა იმის შესახებ, რამდენად ლეგიტიმურია ეს პრეზიდენტი.



840 ათასი ადამიანი, ბუნებრივია, ვერ შეიკრიბება ერთად და ვერ მიიღებს ერთობლივ გადაწყვეტილებას, მაგრამ კაცობრიობა იცნობს დემოკრატიის ისეთ პრინციპებს, როდესაც ხდება დელეგირება. ჩვენ ავიღეთ დელეგირების მეთოდი. მარტივად რომ ვთქვათ, კრების ლეგიტიმურობა იქნება გარანტრებული 840 მარწმუნებლის მიერ და კრებას ექნება უფლება, მიიღოს გადაწყვეტილება, ენდობა თუ არა პრეზიდენტს, მმართველ პარტიას და ქვეყნის განვითარების იმ კურსს, რომელიც დღეს არის არჩეული ხელისუფლების მიერ.



ჩვენ გვინდოდა სახალხო კრების ჩატარება სპორტის სასახლეში, რაზეც უარი გვითხრეს და ეს საჩუქარი იყო ხელისუფლების მხრიდან. საქმე ისაა, რომ სპორტის სასახლეში 12 ათას კაცზე მეტი ვერ დაეტევა და შესაბამისად, ვიზღუდებოდით. საქმე ისაა, რომ რეგიონებში კრება ანშლაგით ხვდებოდა საზოგადოებას და პრობლემა იყო ის, რომ სულ უფრო მეტი ადამიანი ითხოვდა დელეგატობას. ხელისუფლების საჩუქარი იმაში მდგომარეობდა, რომ თუ ჩვენ არ ჩავატარებთ კრებას სპორტის სასახლეში, ჩვენ შეზღუდულები არ ვიქნებით და შეიძლება ერთ დელეგატზე მარწმუნებელთა რიცხვიც შემცირდეს.



რატომ დადაგა კრების მაქსიმალურად სწრაფად ჩატარების აუცილებლობა და რატომ განსხვავდება კრების ინიციატორების იდეა სხვა პარტიების იდეებისაგან, რომლებიც 2013 წელზე არიან ორიენტირებულები.

– ჩვენი ლოგიკა არის მარტივი. როდესაც ქვეყანა განიცდის ვალის დაგროვების პრობლემას, ტერიტორიების დაკარგვის პრობლემას (სხვათა შორის, საზოგადოების დიდი ნაწილისთვის, ვინც ხელისუფლებასთან ასოცირებულ ტელეკომპანიებს უყურებს, არ არის ცნობილი, რომ ტერიტორიების მიტაცება არ დასრულებულა და დღესაც გრძელდება, არა მხოლოდ რუსეთის მიმართულებით), ჩვენთვის ყველა დღე, როცა სააკაშვილი და მისი ხელისუფლება მართავს ქვეყანას, დაკავშირებულია კიდევ უფრო დიდ ვალთან, დაკავშირებულია კიდევ მეტი ტერიტორიების დაკარგვასთან, დაკავშირებულია საზოგადოების გაღატაკებასთან და ზოგადად, ქვეყნის რესურსების ამოწურვასთან.



ქვეყნის რესურსების ამოწურვა არის უმთავრესი მიზეზი, რის გამოც სწრაფად უნდა მივიღოთ გადაწყვეტილება, ასე ცხოვრება ღირს თუ არ ღირს. საზოგადოება ხედავს იმ პრობლემას, რაც ხელისუფლებას დაუდგა, ეს არის იმ ფინანსური ნაკადების შემცირება და ამოწურვა, რაც კვებავდა ამ ხელისუფლებას. ამ ყველაფერს კი ხელისუფლებამ უპასუხა ჯარიმების გაზრდით. ეს არის სრულიად არარეალური სიტუაცია, როდესაც ჩვენ გვთავაზობენ ევროპული ტიპის ჯარიმების და სანქციების სისტემას და არ გვთავაზობენ ევროპული ტიპის ცხოვრებას. ხელისუფლებამ ამ რესურსების ამოწურვას უპასუხა ქონების ხელმეორედ გადანაწილების სისტემით – ყველამ მოვისმინეთ დაუმუშავებელი მიწების ჩამორთმევის შესახებ. გარდა იმისა, რომ ეს არის არაკონსტიტუციური და ადამიანის უფლებების უხეში დარღვევა, ზოგადად, მიუთითებს იმ პრობლემატიკაზე, რომელიც ხელისუფლებას გააჩნია – ეს არის დამატებითი რესურსის მოძიება ნებისმიერი გზით.



ქრესტომათიული ნიმუშია, გადასახადების ამოღების გაერთიანება, ავტობუსების მარშრუტების ისე შეცვლა, რომ ადამიანმა ერთხელ ფულის გადახდით ვერ შეძლოს დანიშნულების ადგილზე მისვლა. ანუ, ჩვენ ყოველდღე გავხდებით მომსწრე უფრო და უფრო საინტერესო ინიციატივებისა, რათა მათ ამოიღონ უფრო და უფრო მეტი თანხა საზოგადოებიდან.



ხელისუფლებას სჭირდება, რომ ეს პრობლემა დაფაროს ინვესტორისგან, მაგრამ არცერთი ჭკუათმყოფელი ინვესტორი ასეთ ქვეყანაში არ შემოვა და, როცა ჩვენ ამაზე ვსაუბრობთ, გვეუბნებიან, რომ პრობლემას ვუქმნით ინვესტიციების შემოდინებას ქვეყანაში. უკაცრავად, მაგრამ სპეკულატიური ტიპის ინვესტორები, რომლებიც დღეს შემოდიან ქონების იაფად შესასყიდად და შემდეგ, ძვირად გადაყიდვის მიზნით, ეკვრებიან ხელისუფლების ზოგიერთ ჩინოვნიკებს და სწორედ მათი ინტერესია ასეთი ინვესტორები. ამიტომ, ხელისუფლება როცა ჩვენ გვსაყვედურობს, მაშინ, საკუთარ ჯიბეზე ფიქრობს და არა საზოგადეობაზე.



ხელისუფლება ხშრად აპელირებს ქვეყანაში ბიზნესის კეთების სხვადასხვა ინდიკატორებით, თუმცა წლიდან წლამდე მალავს გაცილებით საინტერესო ინდიკატორის, მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიერ მომზადებულ საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობის ინდექსს.

– ამ მონაცემებით, 2008 წლიდან 2009 წლამდე 133 ქვეყანას შორის ვიყავით 90–ე ადგილზე, 2009–დან 2010 წელს – 90–ე ადგილზე და 2010–2011 წლამდე 139 ქვეყანას შორის ვართ 93–ე ადგილზე. ეს ჯამური ინდიკატორი იმდენა მნიშვნელოვანი არ არის, რამდენადაც მნიშვნელოვანია კონკრეტული მიმართულებები. საკუთრების დაცვის კუთხით, 139 ქვეყანას შორის ვართ 120–ე ადგილზე, ამ ფონზე ბიზნესის გახსნა მარტივი იქნება თუ რთული, მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან თუ საკუთრება არ არის დაცული, ე.ი. ბიზნესი არ არის დაცული.



სასამართლოს თავისუფლების ხარისხით 104–ე ადგილზე ვართ. ნაციონალური დაგროვების ინდექსით – 110–ე ადგილზე. ეს არის ქვეყნის ეკონომიკური ერთეული, ოჯახური მეურნეობა და ადამიანები, რომლებიც ამ მეურნეობას წარმოადგენენ. ისინი ახერხებენ დანაზოგი შექმნან და ეს დანაზოგი მიმართონ საკუთარ ქვეყანაში ინვესტიციის სახით. თუ ქვეყანაში საზოგადოება ვერ ქმნის დანაზოგს და მას ხარჯავს, ეს არის კრიზისის წინაპირობა. 2009–10 წლების განმაპირობებელი ფაქტორი იყო ამერიკაში ამ დანაზოგის 1%–ით შემცირება. საქართველოში კი არასოდეს ლაპარაკობენ იმაზე, რომ საქართველო თავის თავს შიგნიდან ჭამს. 110–ე ადგილი ნიშნავს, რომ ჩვენ ვართ ყველაზე უფრო ღარიბი და გაუბედურებული ქვეყნების სიაში.



139 ქვეყნიდან მეორადი განათლების დონით 119–ე ადგილი გვიკავია, კვლევითი და განათლების მესამე დონით – 125–ე ადგილი და ალბათ, არ გაგიკვირდებათ თუ გეტყვით, რომ ანტიმონოპოლიური რეგულირებით 135–ე ადგილზე ვართ. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, სრულიად კრიტიკული მაჩვენებელი რჩება ქვეყნიდან ტვინების გადინების პრობლემა, რომლის მიხედვით 104–ე ადგილზე ვართ. ეს ჩემთვის გაცილებით პრობლემატური მაჩვენებელია, ვიდრე სხვა დანარჩენი. კვლევითი ინსტიტუტების ხარისხით 120–ე ადგილზე ვართ და ჯამურად, მაკროეკონომიკური გარემოთი 130–ე ადგილზე ვართ 139 ქვეყნიდან.



ჩვენ ასეთი ტემპებით ვერასოდეს დავეწევით დასავლეთს. საქართველო მსოფლიო ეკონომიკასთან მიმართებაში, როგორც შევარდნაძის მმართველობის ბოლო 7 წლის მანძილზე იზრდებოდა, ზუსტად იგივე ტემპებით გაიზარდა „ნაციონალური მოძრაობის“ ხელმძღვანელობის პერიოდში და არანაირი აჩქარება მსოფლიოსთან მიმართებაში არ ყოფილა. 7 წელი საკმარისი იყო, რომ ამ ინდიკატორებში რაღაცა შეცვლილიყო, მაგრამ ასე არ მოხდა. ამიტომ, თუ ჩვენ არ ვიჩქარეთ ცვლილებების განხორციელება ყოველი დღე რაღაცას გვაკარგვინებს.



და ბოლოს, ვალი, რომელიც გროვდება და აქტივები, რომელიც იყიდება ყოველდღიურად – დასავლური ევროპული საკვანძო პრინციპია, რომ ეკონომიკის ზრდა უნდა იწვევდეს ასიმეტრიის შემცირებას მდიდრებსა და ღარიბებს შორის. ჩვენი სტატისტიკაც ვერ მალავს და 7 წელია მიათრევენ ერთი და იგივე შედეგებს, მაგრამ ჩვენ ყველა ვხედავთ, რომ მდიდრებსა და ღარიბებს შორის ასიმეტრია სულ უფრო გაიზარდა და იმასაც ვხედავთ, რის საფუძველზე ახერხებს ერთი ფენა იცხოვროს კარგად. ჩვენ არ ვაპირებთ ეს სიტუაცია შევინარჩუნოთ ქვეყანაში.



ტიპიური მაგალითი ამ ხელისუფლების ქმედების არის არაკეთილსინდისიერი მმართველი, რომელიც ვალების აღებით, ეკონომიკური სუბიექტის ქონების გაყიდვით ახერხებს წარმოაჩინოს რაღაცა პერიოდი, რომ ეკონომიკური სუბიექტი არის წარმარტებული.



ოჯახში ყველა ჩვენგანმა იმაზე კარგად რომ ვიცხოვროთ, ვიდრე შემოსავალი გვაქვს, რა შედეგს მივიღებთ? – დაგროვილ ვალებს და გაყიდულ ქონებას. დღეს ქვეყანა არის ამ რეჟიმში და ყოველ დღე აღრმავებს ამ სიტუაციას. სულ ახლახანს 4 ათასი ელექტრომობილის შეძენის პროექტი წავიკითხე. დღეს არ არსებობს მსოფლიოში ქვეყანა, რომელსაც ასეთი ამბიციური პროექტი ექნებოდა. ჩვენ კი – გვაქვს, თუმცა ფული არ გვაქვს და ეს ნიშნავს, რომ ის 160 მლნ, რომლითაც უნდა მოხდეს ამ ელექტრომობილების შეძენა, ან ვალი იქნება, ან კიდევ რაღაცა გაიყიდება, ან ჩვენგან ამოიღებენ. მერწმუნეთ ეს 4 ათასი ელქტრომობილი არის ორი კურდღლის დაჭერა – ერთი – ე.წ. „ატკატი“ და მეორე – საერთაშორისო საზოგადოებისთვის დანახება, რომ ჩვენ ვზრუნავთ ეკოლოგიაზე და ვართ მოდერნისტული მთავრობა.



თუ ხელისუფლებას უნდა ეკოლოგიაზე ზრუნვა, მაშინ არ დაუშვას ტყეების გაჩეხვა, რომელიც დიდი ჩინოვნიკების მფარველობის ქვეშ მიდის ისეთ დონეზე, რომ ჭიათურაში მოსახლეობა გამოდის და ამბობს: ჩვენ გამოვალთ და ამ ხეების გვერდით დავდგებით და მათთან ერთად გაგვჩეხეთ. მერწმუნეთ, ეს ტყეები უფრო მეტ ეკოლოგიურ შედეგს მისცემს ამ ქვეყანას, ვიდრე ის 4 ათასი ელექტრომობილი, რომელსაც თავისი ინტერესებისთვის გამოიყენებს.



ჩვენ ვისმენთ პრეზიდენტის განცხადებებს მსოფლიო ბანკის მიერ გაკეთებული შეფასებებზე ქვეყანაში ბიზნესის კეთების კუთხით. თუ ქვეყანაში მართლაც ასე ცუდი ვითარებაა, მაშინ რატომ ვერ ამჩნევს ამას ისეთი ავტორიტეტული ორგანიზაცია, როგორც მსოფლიო ბანკია?

– აქ საუბარია, Doing Business–ის ინდიკატორებზე, და აქ ლაპარაკია, რომ ქვეყანაში ბიზნესის გახსნის შესაძლებლობა არის გამარტივებული, გარკვეული გადასახადები არის შემცირებული და გარკვეული საბაჟო პროცედურები გამარტივებულია. მაგრამ, თქვენ რომ გითხრან ბიზნესის კეთების ინდიკატორი სადღაც არის ერთი, მაგრამ ალბათობა იმისა, რომ თავში ჩაქუჩს ჩაგარტყამენ, არის 100–დან 30, წახვალთ ასეთ ქვეყანაში? ასეთი ტიპის საკითხი არ არის Doing Business–ში და არც ისეთი ინდიკატორი, როგორიცაა ვთქვათ, სამუშაო ძალის სათანადო განათლება. ის არის სპეციფიურ ინდიკატორთა სისტემა, რომელიც შესაძლებლობებს ასახავს, ხოლო Doing Business–ის არცერთი ინდიკატორი რეალურ მდგოამრეობას არ ასახავს.



ხელისუფლებამ კარგად იცის პროცესის მართვა თავის ფეირვერკებით, ხიდებით კონცერტებით და ა.შ. მაგრამ არასოდეს არ გველაპარაკებიან შედეგზე, რომელიც განსაზღვრავს ეფექტიანობას მართვისას. თუ 2003 წელთან შედარებით საგადასახადო ტვირთი 8–10%–ით არის გაზრდილი, ანუ, ზოგადად, ეკონომიკა 8–10%–ით მეტს იხდის, ეს შეიძლება ჩაითვალოს გადასახადების შემცირებად? რა თქმა უნდა, პრეზიდენტი და ეს გუნდი ყოველთვის იქნება ორიენტირებული ისეთ ეფექტურ ინდიკატორებზე, რომელიც აჩვენებს პროცესს და არა შედეგს.



თუ ხელისუფლებას მიეცა 2012 წლამდე დარჩენის საშუალება, პირველ ადგილზე იქნებიან Doing Business–ში, იმიტომ, რომ ყველა საკანონმდებლო ნორმას გააკეთებენ ისეთს, რომ შექმნან იდეალური სურათი. თუმცა, ყველა ინვესტორთან მივა ვიღაც და ეტყვის „შენ მოხვედი? აქ ჩვენ ვართ“ და ჯერ დაათმობინებენ 10%–ს, შემდეგ – 30%–ს და ბოლოს 100%–საც დაათმობინებენ, ისე, როგორც ეს ბევრს დაემართა.



ქვეყანაში ხელისუფლების რევოლუციური გზით ცვლა, ბუნებრივია, აფრთხობს ბიზნესმენებს. იმ შემთხვევაში, თუ „სახალხო კრებამ“ მოახრეხა ხელისუფლების ვადაზე ადრე შეცვლა, როგორ ფიქრობთ, ეს არ დააფრთხობს პოტენციურ ინვესტორებს?

– სამწუხაროდ უნდა დაგეთანხმოთ, რომ ქვეყანაში ყველა ხელისუფლების ცვლა მოხდა რევოლუციური გზით. „სახალხო კრების“ თვითმიზანი არ არის რევოლუცია. კრების თვითმიზანია ვადამდელი საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნები და სრულიად ცივილიზებული და ლეგიტიმური გზით, ამ პროცესების განვითარება. რაც შეეხება ინვესტორების შეშინებას, მე გკითხავთ, შეშინდა თუ არა „რაკიინი“, როდესაც გადაწყვიტა ფოთის პორტის გაყიდვა? მე ვფიქრობ, ეს არ არის შეშინებული ინვესტორი, ეს არის ინვესტორი, რომელმაც იაფად ჩაიგდო ხელში ფოთის პორტი და დღეს, როდესაც ხელისუფლების შიგნითაც განხეთქილება არის იმ დონეზე, რომ შესაძლებელია, მან ვერ შეძლოს ამ ქონების ისე განკარგვა, როგორც უნდოდა, ის ცდილობს, რომ თან მოგება მიიღოს და თან, დროულად მოიშოროს აქტივი.



საქართველოში ინვესტორები იმისთვის შემოვიდნენ, რომ იაფად ეყიდათ ქონება და პირველ რიგში – მიწა. მიწა მთელს მსოფლიოში არის ყველაზე დიდი სიმდიდრე და ხელისუფლება ახლა იმაზეა ორიენტირებული, რომ გაყიდოს რაც შეიძლება მეტი მიწა. საქართველოში კი მიწა არის ძალიან იაფი. დღეს, როცა მთელს მსოფლიოში ყველაზე მეტი პრობლემა არის მოსახლეობის სიჭარბე, ვინც იცის მიწის ფასი, ყველა მას ეტანება, რადგან მიწა არის საკვები პროდუქტის მომცემი. საქართველო არის ერთადერთი ქვეყანა, სადაც ხელისუფლება მიზანმიმართულად ასხვისებს მიწას. ქვეყანას, რომელსაც აქვს რეალურად პოტენციალი 10–15 წელიწადში იყოს ლიდერი მსოფლიო აგრარულ ბაზარზე, ხელისუფლება აქ ქმნის სერვისის, ანტალიის ტიპის ეკონომიკას, სადაც გლეხების ნაცვლად იქნებიან შვეიცარები, დამლაგებლები, მომსახურე პერსონალი.



ის ინვესტორები კი, რომლებიც შემოვლენ სხვანაირ ქვეყანაში, იქნებიან ინსტიტუციონალური ინვესტორები, რომლებიც იფიქრებენ ნაყიდი ბიზნესის განვითარებაზე და არა მის სწრაფად გაყიდვაზე. ამიტომ, თუკი შეიცვლება ქვეყანაში ხელისუფლება, თუმდაც „სახალხო კრების“ ფაქტორის გამო, ვეღარ შეიქმნება ისეთი ეკონომიკური პოლიტიკა, რომელიც იქნება დამანგრეველი ქვეყნის ეკონომიკური სტაბილურობისთვის და მისი რესურსების გამომფიტავი.

ბარბაროსები ქობულეთის ფიჭვნარის განადგურებას აგრძელებენ


11:23 10.11.2010
[ნინო მიქიაშვილი]

ქობულეთის ფიჭვნარში ბულდოზერი მიწისქვეშ არსებული უნიკალური ძეგლის განადგურებას აგრძელებს. ფიჭვნარის ექსპედიციის ხელმძღვანელის განმარტებით, ბულდოზერის შეჩერებას თავის თავზე ვერ იღებს, ვერც გამგებელი და ვერც მინისტრი, რომლებიც მხოლოდ “ერთ პიროვნებას“ ემორჩილებიან.



ბულდოზერის შეჩერება ვერც 4 ნოემბერს, საინფორმაციო საშუალებებით ატეხილმა ხმაურმა შეძლო, ვერც წერილობითმა მიმართვებმა და ვერც პირადმა საუბრებმა. ერთადერთი დადებითი ის მოხდა, რომ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტოდან, “გადარჩენითი არქეოლოგიური სამუშაოებისთვის“ დაახლოებით 70 000 ლარს გადარიცხავენ. არქეოლოგები იმედოვნებენ, რომ თანხის გადარიცხვის შემდეგ, ფიჭვნარში დაჩქარებული ტემპით სამუშაოების ჩატარების საშუალება მიეცემათ.



ქობულეთის ფიჭვნარის ირგვლივ პრესა.გე ტელეფონით ესაუბრა: ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის დირექტორს, პროფესორ ამირან კახიძეს, რომელიც ამავდროულად, საქართველო–ბრიტანეთის ფიჭვნარის ერთობლივი ექსპედიციის ხელმძღვანელია; აჭარის კულტურის მინისტრს, გია აბულაძეს და ნიკო ბერძენიშვილის ინსტიტუტის არქეოლოგიისა და ხელოვნების იტორიის განყოფილების გამგეს, ნინო ინაიშვილს.



შეგახსენებთ, რომ ქობულეთის ფიჭვნარში, იქ, სადაც მიხეილ სააკაშვილის განკარგულებით აგვისტოს ბოლომდე სასტუმრო კომპლექსების მშენებლობა უნდა დასრულდეს, ბულდოზერმა მუშაობა 2 ნოემბერს დაიწყო. 4–ში “რესპუბლიკური პარტიის“ წარმომადგენლებმა სპეციალური ბრიფინგი გამართეს, რაც რეგიონული საინფორმაციო საშუალებებით გაშუქდა. პრესა.გე ამ თემას უკვე მესამე წერილს უძღვნის, იმ იმედით, რომ წარსულის განადგურებას ხელს შეუშლის, რაც ბუნებრივია, ახალი მშენებლობების წინააღმდეგ გალაშქრებას არ გულისხმობს.



ამირან კახიძე: “კულტურული მემკვიდრეობის სააგენტოდან კომისია იყო ჩამოსული.

ისინი აჭარის კულტურის მინისტრს შეხვდნენ. ნიკა ვაჩეიშვილმა 70 000 ლარამდე გამოგვიყო; ველზე გავალთ და გადარჩენით არქეოლოგიურ სამუშაოებს დავიწყებთ, როგორც კი ამ თანხას გადმორიცხავენ. ბულდოზერით გაფუჭებულ ტერიტორიას აღარაფერი ეშველება. ჩვენ არქეოლოგიურ სამუშაოებს დავიწყებთ იქ, სადაც მოსალოდნელია სამშენებლო საკომუნიკაციო ქსელის გაყვანა – ელინისტური სამარხები 20 ჰექტარზეა და ახლა სამაროვანს უახლოვდებიან. გვინდა მშენებლობის დაწყებამდე ეს ადგილი შევისწავლოთ. მგონი ნიკა ვაჩეიშვილმა ივაჟკაცა – თავის თავზე აიღო, რომ თანხას გადმორიხავს და სამუშაობს გააჩერებს, მაგრამ, როგორც ჩანს, მაინც არ ჩერდებიან, ბულდოზერი ისევ მუშაობს, ამაშია საქმე. ჩვენ თანხას ველოდებით, რომ სამუშაოები დავიწყოთ.



მივმართეთ გამგებელს, საკრებულოს, მაგრამ “ეს სახელმწიფოებრივი პროექტია და ჩვენ ერთ პიროვნებას ვემორჩილებით, მეტს არაო“, – მოგვიგეს. ბულდოზერის შეჩერების ფუნქცია ვერ იკისრა, ვერც გამგებელმა და ვერც მინისტრმა. მეტი რა ვქნათ?! ჩვენ უძლურები აღმოვჩნდით. მთავარი დარღვევა ისაა, რომ ეს პროექტი ჩვენი მონაწილეობის გარეშე არ უნდა შედგენილიყო. ადრე სახლი არ აშენდებოდა, არქეოლოგიური დასკვნა, რომ არ ყოფილიყო. იმ მუშებიდან რამდენიმეს, რომლებიც ახლა იქ სამშენებლო სამუშაოებს აწარმოებენ, დავალება მივეცით, რომ თუ რაიმე გამოჩნდება, არ გადაყარონ და მასალა შეაგროვონ“.



ჩვენს კითხვაზე, ქობულეთის ფიჭვნარის ტერიტორიის არქეოლოგიურ შესწავლას რა დრო დასჭირდება? ამირან კახიძე პასუხობს:



“მთლიანად, რომ მოხდეს ნაქალაქარის და სამაროვნების შესწავლა, ამას 10 თაობაც არ ეყოფა. ფიჭვნარის მსგავსი ძეგლი არ არსებობს; მეგონა მის წინაშე ღმერთიც უკან დაიხევდა, მაგრამ უკან არ იხევენ და რა ვქნათ?! თქვენ გაინტერესებთ იციან თუ არა ამის შესახებ მეცნიერებათა აკადემიაში? კერძო საუბრების დონეზე იციან, მაგრამ ამ შემთხვევაში, აკადემიაც უძლურია; აკადემიას მხოლოდ ის ერთი შენობა დარჩა, რუსთაველზე, არც ერთი ინსტიტუტი აღარ ეკუთვნის და რა ქნან?! ვეცდებით ამ მიწისქვეშა ძეგლის არსი გადავარჩინოთ და მეცნიერებას იმ დარღვეულის არსი, შინაარსი არ დავუკარგოთ.



მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის ნიკა ვაჩეიშვილის მიმართ, რომელმაც მართლაც იცის ფიჭვნარის ფასი და მნიშვნელობა, ქართული კულტურისა და მსოფლიო საგანძურისთვის. ბათუმის არქეოლოგიურ მუზეუმში გამოფენილია მშვენიერი ექსპოზიცია, რომლის 80% ფიჭვნარშია აღმოჩენილი. წარმოიდგინეთ! ჰოდა, ეს ლიდერები მუზეუმებში, რომ შემოდიოდნენ, რა თქმა უდა, ბულდოზერის გაჩერებაზე ალბათ, თანხმობას განაცხადებდნენ. ნინო ინაიშვილმა ყველა ინსტანციას მიმართა, რომ ფიჭვნარი ნაკრძალად გამოეცხადებინათ, მაგრამ ჯერჯერობით ვერ მიაღწია იმას, რომ დაცულ ზონად მაინც გამოცხადდეს“.



ნინო ინაიშვილთან დაკავშირებამდე აჭარის ა/რ. განათლების, კულტურისა და სპორტის მინისტრს, გია აბულაძეს დავურეკეთ. პრესა.გეს–თან საუბრისას მინისტრი ირწმუნება, რომ ქობულეთის ფიჭვნარში არაფერი ზიანდება.



გია აბულაძე: “შეთანხმებები მოხდა და იქ არაფერი ნადგურდება. ამაზე არქეოლოგები მუშაობენ და ეტყობა, ინფორმაციას არ ფლობთ. ბულდოზერი მუშაობს ძალიან ბევრ ადგილზე, იმისთვის, რომ რაღაც გაკეთდეს. შეიძლება ისეთ ადგილას მუშაობს, სადაც არაფერი ზიანდება“.



როცა ბატონ მინისტრს ავუხსენით, რომ მასთან დარეკვამდე ვესაუბრეთ ექსპედიციის ხელმძღვანელს, შემდეგ მოგვიგო – “მაშინ დავურეკავ ბატონ ამირანს, ცოტა ხანში დამირეკეთ და პასუხს გეტყვით“–ო. აჭარის კულტურის მინისტრმა, პრესა.გე–ს სატელეფონო ზარს მეორედ აღარ უპასუხა.



ნიკო ბერძენიშვილის ინსტიტუტის არქეოლოგიის და ხელოვნების ისტორიის განყოფილების გამგე, ნინო ინაიშვილი ჩვენთან საუბრისას აღნიშნავს, რომ ქობულეთის ფიჭვნარისთვის ძეგლის სტატუსის მინიჭებას ხელს საკანონმდებლო ხარვეზები უშლის – ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, ქობულეთის ფიჭვნარს ძეგლის სტატუსი უნდა მიეცეს, კულტურის სამინისტროსა და ეკონომიკის სამინისტროების შეთანხმების საფუძველზე, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ არ არის დამტკიცებული “დამტკიცების წესი“.



ნინო ინაიშვილი: “მივმართეთ ნიკა რურუას, ნიკა ვაჩეიშვილს, ლევან ვარშალომიძეს; აქაურ კულტურის მინისტრს ვთხოვეთ გვიშუამდგომლოს საქართველოს კულტურის სამინისტროს წინაშე, რათა დაიწყოს საქმის წარმოება ფიჭვნარისთვის ძეგლის სტატუსის მინიჭების თაობაზე. კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ 2007 წელს მიღებული კანონის მიხედვით, კულტურის სამინისტრო და ეკონომიკის სამინისტრო უნდა შეთანხმდნენ, რომ ეს არის ძეგლი, მაგრამ, როგორც ამიხსნეს, არ არის დამტკიცებული დამტკიცების წესი. არ ველოდი რომ ასეთი საკანონმდებლო ხარვეზები გვექნებოდა. ქობულეთის ფიჭვნარს 1976 წლიდან აქვს არქეოლოგიური ძეგლის სტატუსი, მაგრამ 2003 წლიდან, რაც ხელისუფლება შეიცვალა, ახალი კანონები მიიღეს.



სამართლებრივად მართალია გი აბულაძე, როცა ამბობს, რომ ქობულეთის ფიჭვნარს

ძეგლის სტატუსი არ აქვს, მაგრამ ამიტომ უნდა ისარგებლო ამით?! ასე არ შეიძლება. ეს არის ძალიან დიდი ბარბაროსობა! არაჩვეულებრივი ძეგლია, რომელიც მხოლოდ ეშერას შემიძლია შევადარო, აფხაზეთის ტერიტორიაზე, რომელსაც ვიმედოვნებ, რომ აფხაზები ისევე არ მოექცევიან, როგორც ჩვენ ვექცევით ქობულეთის ფიჭვნარს“.



ნინო ინაიშვილის თქმით, ქობულეთის ფიჭვნარში პირველი აღმოჩენა შემთხვევითი იყო – 1954 წელს სინოპური და კოლხური მონეტების განძი აღმოაჩინეს. მეორე განძის აღმოჩენის შემდეგ, ქობულეთში თბილისიდან, მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტიდან, ნინო ხოშტარიას ხელმძღვანელბით ექსპედიცია ჩავიდა, რის შემდეგაც დაიწყეს გათხრები ნამოსახლარ ბორცვებზე...



ნინო ინაიშვილი: “პირველი სამარხი 1967 წელს აღმოჩნდა. იქ ჩაის პლანტაციები იყო გაშენებული და როცა გაჰყავდათ ხნულები და რგავდნენ, ანტიკური კერამიკის ფრაგმენტები ხშირად ხვდებოდათ. ამის შემდეგ დაიწყო გათხრები და პირველივე სამარხში აღმოჩნდა ცნობილი მოხატული ვაზა – ბერძნული კრატერი, ამფორები, მინის ჭურჭელი, სხვადასხვა ვერცხლი... ფიჭვნარის მიდამოებში ქრონოლოგიურად ყველაზე ადრეულია ისპანის ტორფქვეშა ნამოსახლარი, რომელიც არის ადრე ბრიონჯაოს ხანის. შემდეგ მოდის კოლხური ნამოსახლარის ფენები, რომელიც დაფიქსირებულია ჩოლოქის და ოჩხამურის მდინარეების გაყოლებით – ნამოსახლარი ბორცვებია, რომელთაგან ზოგი ხელოვნურადაა წარმოქმნილი, ზოგი ბუნებრივია.



იქ ჭაობიანი ნიადაგი იყო, რასაც ებრძოდნენ – მოჰქონდათ თიხა და ტკეპნიდნენ, გარშემო არხები იყო. ამ ტორფნარებში არაჩვეულებრივად არის შემონახული კოლხური ხის არქიტეტურა – საძირკვლები, მესერიც კი. უძველესი სალამურია აქ აღმოჩენილი, სახვნელი იარაღი. ძვლოვანი მასალა, ფლორა, ფაუნა, ტორფნარში ძალიან კარგად ინახება... რაც მთავარია, ამ ძეგლს ძალიან დიდი მეცნიერული ღირებულება აქვს, რადგან კარგად შემონახული არქეოლოგიური კომლექსებია. იქ გათხრების წარმოება ერთი სიამოვნებაა. იქ არის ანტიკური ხანა და ელინისტური ხანა, IV-III საუკუნეების ბოლომდე. აღმოჩენილია გვიანანტიკური, ანუ ახალი წელთაღრიცხვის IV-V საუკუნეების სამარხებიც...“



ნინო ინაიშვილი, ისევე, როგორც ამირან კახიძე, ამ რთულ ვითარებაში ერთადერთ გამოსავალს არქეოლოგიური სამუშაოების დაჩქარებული ტემპით ჩატარებაში ხედავს, რომელიც კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტოდან გადარიცხული (არქეოლოგიური სამუშაოებისთვის აუცილებელი) თანხის შემდეგ შეიძლება დაიწყოს.

მეგობრობა, რომელიც საფრთხეს შეიცავს


15:49 10.11.2010
[რუსიკო მუმლაძე]

უცხოური პრესა საქართველოს ირანთან გაღრმავებული ურთიერთობების გამო აკრიტიკებს. ოფიციალური ვაშინგტონი, ჯერჯერობით, თბილისისათვის ირანთან ვაჭრობის შემცირების თხოვნით შემოიფარგლა. თუმცა, გავრცელებული ინფორმაციით, ირანთან დაძმობილების გამო საქართველოს პრეზიდენტს საფრანგეთის პრეზიდენტმა უკვე უთხრა მკაცრი საყვედური იმ ცნობილი შეხვედრის დროს, რომლის შემდეგაც ორი ქვეყნის პირველ პირს ბრიფინგიც კი არ გაუმართავს ჟურნალისტებისთვის. დაასახამს თუ არა მოსკოვის წისქვილზე წყალს თბილისის სწრაფვა თეირანისკენ?



“The Economist”-ში გამოქვეყნებული წერილი პრესა.გე-მ ვრცლად უკვე შემოგთავაზათ. მოკლედ შეგახსენებთ, რომ სტატიის ავტორი განცხადებით, “შეშინებულმა” საქართველომ ირანისკენ მას შემდეგ “გაიხედა”, რაც შეერთებული შტატების პრეზიდენტმა, ბარაქ ობამამ რუსეთთან “გადატვრთვის” პოლიტიკის განხორციელება დაიწყო.



მიმომხილველი წერს: “ქართველ დიპლომატები, ალბათ, თურქეთს შეჰყურებენ, რომელიც ცდილობს დასავლეთის მეგობარიც იყოს და მისი მტრებისაც. პრეზიდენტი სააკაშვილი ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც მიესალმა თურქეთისა და ბრაზილიის მაისის წინადადებას – ეშუამავლათ ირანის ბირთვული პროგრამის მოგვარების საკითხში. მაგრამ ეს დამაბალანსებელი ქმედება ხრიკია. ქართული ოფიციალური ვერსიით, ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრის მანუჩეჰრ მოთაქისთან შეხვედრისას სააკაშვილმა ხაზი გაუსვა ირანის ბირთვულ ამბიციებთან დაკავშირებული ორმხრივი მოლაპარაკებების მნიშვნელოვნებას. ირანის სამთავრობო საინფორმაციო სააგენტო, Press TV კი აცხადებს, რომ პრეზიდენტმა „შესთავაზა მტკიცე მხარდაჭერა“ ირანის ბირთვულ პროგრამაში. ობამას ადმინისტრაცია იქნებ იმედოვნებს კიდეც საქართველოს უკანა პლანზე გადაწევას, მაგრამ უნდა თუ არა იქ დარჩენა, საქართველოს, ცნობილი არ არის”.



პრესა.გე-ს კითხვებს ირან-საქართველოს ურთიერთობებთან დაკავშირებით ექსპერტები პასუხობენ.



პაატა ზაქარეიშვილი: “ამ კავშირით საქართველომ აიღო კურსი აღმოსავლეთისკენ და უარს ამბობს დემოკრატიულ ქვეყნებთან ურთიერთობაზე. ამას უხეშად “სინგაპურიზაცია” ჰქვია. საქართველოს დღევანდელი კურსი აშკარად ასეთია – განვითარება დემოკრატიის გარეშე. საქართველომ ცალსახად აღიარა, რომ ის ევროპოისკენ აღარ მიისწრაფვის, ევროპის იმედი არ აქვს და არაფერს ელის, ამიტომ თვითონ ღებულობს გადაწყვეტილებას. შედეგად, ის პოულობს საერთო ენას ისეთ ქვეყნებთან, საიდანაც ეკონომიკური სარგებელიც ექნება.



მთელმა საქართველომ აღიარა, თუ საქართველოს მთავრობამ? ჩემთვის აზრი ამ საკითხზე არავის უკითხავს...

-ხალხმა ერთხელ და სამუდამოდ უნდა გაითავისოს, რომ ეს ხელისუფლება მისი არჩეულია და ის გამოდის საქართველოს სახელით, ანუ ხალხის სახელით.



კლასიკური გაგებით ასეა, მაგრამ არ მგონია, რიგითმა, ყველაზე არაპოლიტიზირებულმა მოქალაქემ ირანი არჩიოს რომელიმე ევროპულ ქვეყანას. თუმცა, აქ საკითხავია, საქართველომ (ვგულისხმობ მთავრობას) თქვა უარი დასავლეთზე, თუ დასავლეთმა უთხრა უარი საქართველოს (აქაც ხელისუფლებას ვგულისხმობ)?

- არა, საქართველოსთვის უარი პრინციპულად არავის უთქვამს. ევროპას გააჩნია აღმოსავლეთ პარტნიორობის პროგრამა, სადაც გაერთიანებულია ექვსი სახელმწიფო: მოლდოვა, უკრაინა, ბელორუსია, საქართველო, სომხეთი და აზერბაიჯანი. დასავლეთი ექვსივეს ერთნაირად ელაპარაკება. საქართველოს მთავრობამ მოინდომა, რომ პრივილეგირებულ ყოფილიყო ამ ექვს ქვეყანას შორის. ანუ, მათი აზრით, ჩვენ ვართ განსაკუთრებული ერი, განსაკუთრებული დემოკრატიით, განსაკუთრებული დასავლური მენტალობით. ევროპამ კი გვითხრა, არ ხართ თქვენ განსაკუთრებულები და უკეთესები, ისეთივეები ხართ, რაც დანარჩენები არიანო.



ირანთან უვიზო რეჟიმით რა იცვლება უსაფრთხოების თვალსაზრისით?

- საქართველოს მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ რაკი ევროპა არ გვაძლევს იმას, რაც გვინდა, ამიტომ ჩვენ განვავითარებთ ურთიერთობას ირანთან... კი ბატონო, შემოვლენ ირანელი ტურისტები და აქ დაისვენებენ, შესაბამისად - დახარჯავენ თანხებს და ეს კარგია. დაისვენებენ ბათუმში. ირანი ჩაკეტილი ქვეყანაა, საქართველოში მათ ნამდვილად დახვდებათ თავისუფლება. სად – რომ ირანელი ქალი სხვაგან ჩაცმული იბანავებს და სად ის, რომ ბათუმში საცურაო კოსტუმით იცურავებს, ევროპულად? ირანში ბევრს უნდა ევროპულად ცხოვრება და საქართველოში ნახავენ ისინი თავის ევროპას.



ტურისტის შემოსვლა, ზოგადად, ძალიან კარგია ქვეყნისთვის, არა?

- ამიტომ გეუბნებით, რომ საქართველოს მთავრობამ ეკონომიკური უპირატესობა გაცვალა დემოკრატიასა და ევროპასთან ურთიერთობაზე. რაკი ჩვენ ირანი შემოგვყავს, ევროპა კიდევ უფრო ჩაიკეტება ჩვენს მიმართ. საქართველო შეიძლება, გახდეს ის მოედანიც, სადაც ევროპელები (მათ შორის - მუსულმანი ევროპელები) და ირანელები იოლად შეხვდებიან ერთმანეთს, რადგან ორივე მხარე უვიზოდ შემოდის. ამას ემატებიან ჩრდილოეთ კავკასიიდან შემოსული ადამიანები, რომლებიც ასევე უვიზოდ შემოდიან ჩვენს ქვეყანაში. გარკვეულწილად, ისლამური სამყაროსთვის საქართველო ხდება შტაბ-ბინა. მარტო ტურისტები ხომ არ შემოვლენ? მხოლოდ ტურისტების შემოსვლას მეც მივესალმები, მაგრამ ამ ტურისტებს აუცილებლად შემოჰყვება ის ხალხი, ვისაც უნდა, რომ ერთმანეთი “იპოვოს”.



ამერიკამ და მსოფლიოს ბევრმა სახელმწიფომ იარანელებს მათ ქვეყანაში მოძრაობა აუკრძალა, რადგან არ ენდობიან და გადადგილებაში აკრძალვები დაუწესეს. ამ დროს საქართველო უშვებს მათ თავის ტერიტორიაზე. რაც შეეხება ჩვენს სახელმწიფო უსაფრთხოებას, აქ პრობლემა არ იქნება. საქართველოს წინააღმდეგ არავინ გაილაშქრებს, მაგრამ საქართველო მსოფლიოსთვის გახდება ის საეჭვო ქვეყანა, სადაც თავს იყრის მათთვის საფრთხის მომტანი ხალხი. საქართველოში არ მოხდება ტერაქტები, მაგრამ საქართველოში დაიგეგმება სხვა ქვეყნებისკენ მიმართული ტერაქტები.



საქართველოს მოქალაქეებს უფრო მეტად გაუძნელდებათ მსოფლიოს სხვა ქვეყნებში გადაადგილება, ინვესტიციები ვერ შემოვა ევროპიდან, რომელიც შეიძლებოდა შემოსულიყო დემოკრატიის განვითარების შემთხვევაში. ახლა, მართალია, ევროპული და ამრიკული ინვესტიციები ძალიან ცოტა შემოდის, მაგრამ ამას თავისი მიზეზები აქვს... დღევანდელი სიტუაცია კი ასეთია - საქართველო ხდება უფრო მეტად აზიური ქვეყანა, აზიური მენტალობით და ბიზნესურთიერთობებით”.



“ექსპერტთა კლუბის” წევრს, ზურაბ აბაშიძეს კი, ირანთან უვიზო რეჟიმის შემოღებასთან დაკავშირებით მხოლოდ ერთი კითხვა აქვს და ამბობს, რომ ისეთი არაფერი ხდება, განგაში ატყდეს.



ზურაბ აბაშიძე: “საქართველოს ირანთან, როგორც მეზობელ ქვეყანასთან, ნორმალური ურთიერთობები აქვს წლების განმავლობაში. ორ ქვეყანას შორის ვაჭრობა საკმაოდ მზარდი მონაცემებით მიდის. როცა ჩვენ დაგვჭირდა და კრიტიკული მომენტები გვქონდა, გაზის იმპორტი განვახორციელეთ ძალიან დაბალ ფასად და მაშინ ეს ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩვენთვის. რომელი პრეზიდენტის დროს მოხდა ეს, ამას მნიშვნელობა არ აქვს, მათ გაზი საქართველოს მისცეს. ეს მოხდა შევარდნაძის დროსაც და მერეც. ეს ენერგეტიკული თანამშრომლობა მაშინ განხორციელდა, როცა ჩვენ რუსეთთან გვქონდა პრობლემები.



კულტურულ-ჰუმანიტარულ სფეროშია ურთიერთობები. იქ ჩვენი თანამემამულეები ცხოვრობენ. რაღაც გათვლები არის. თავად ირანი პრობლემური ქვეყანაა ბირთვული პრობლემატიკის გათვალისწინებით, მაგრამ ჩვენს ორმხრივ ურთიერთობებში პრობლემას ვერ ვიხსენებ. სხვათა შორის, ორივე პრეზიდენტია ნამყოფი ირანში – სააკაშვილიც და შევარდნაძეც. რაც შეეხება ამ ბოლო ხანს ურთიერთობების აქტივიზირებას, განსაკუთრებულ კითხვის ნიშანს ბადებს უვიზო რეჟიმი.



საერთოდ, იყო საჭირო ეს უვიზო რეჟიმი, აშშ და ევროპა ძალიან შეაშფოთა ამ ფაქტმა?

- ვერ გეტყვით. მართალი რომ გითხრათ, უვიზო რეჟიმის აუცილებლობას მე ვერ ვხედავ. ვიზა თუ ავტომატურად გაიცემა საზღვარზე, როგორც ჩვენ მაგალითად, თურქეთთან გვაქვს, არანაირ პრობლემას არ ქმნის და ეს უვიზო ვარიანტი, რა აუცილებელი იყო, არ ვიცი. თურქეთში ისე მივდივართ და მოვდივართ, პირდაპირ აეროპორტში ვიღებთ ამ ვიზას, პრობლემა საერთოდ არ გვაქვს. შეიძლება, პრინციპში, არგუმენტად ის მოიყვანონ, რომ პასპორტი მაინც მოწმდება მესაზღვრის მიერ და გაუგებრობა თავიდან იქნება აცილებული, ეჭვის შემთხვევაში.



თუმცა, ვიზა, გარკვეული კონტროლის ფორმა მაინც არის, როდესაც მოქალაქე ჩვენს ტერიტორიაზე იმყოფება. ვიზა გაიცემა რაღაც პერიოდით, არის მრავალჯერადი, ხანგრძლივი ვიზაც... ასე ხდება თურქეთთან, სადაც ერთთვიან, სამთვიან ვიზას იძლევიან, რაც ხანმოკლე ვიზიტისთვის სრულიად საკმარისია. უვიზო რეჟიმის შემოღება რამდენი ხნის საშუალებას აძლევს ირანის მოქალაქეს საქართველოში გაჩერდეს (ან –პირიქით) ვერ გეტყვით. ეს ინფორმაცია არ გაჟღერებულა.



მე პირადად, ასეთი უვიზო რეჟიმს მერჩივნა, ყოფილიყო ისეთი სავიზო რეჟიმი, როგორიც თურქეთთან გვაქვს. უფრო ნაკლები გაუგებრობები იქნებოდა. ალბათ, რაღაც მოსაზრებები არის ისეთი, რასაც ჩემი ჭკუა ვერ სწვდება. არ ვიცი. ტერორისტს რაც შეეხება, თუ საქართველოს მხარეს ინფორმაცია აქვს, მას ისედაც არ შემოუშვებს, ან დააკავებს საზღვარზე - უვიზო რეჟიმის პირობებში. ხოლო თუ პიროვნებაზე ასეთი ინფორმაცია არ არის და იგი არის ტეროტრისტი, ის მაინც შემოვა და გინდა, უვიზო რეჟიმი გვქონია, გინდა – სავიზო.



საერთოდ, ამ უვიზო რეჟიმში განსაკუთრებული არაფერი ხდება, ძალიან რომ გაღიზიანდეს ვინმე. თუმცა, თუ ბირთვულ თემასთან გაჩნდა კითხვები, საქართველო ამაში არ უნდა გაერიოს. აგერ, ქართულმა მხარემ უკვე დააკავა მეზობელი ქვეყნის მოქალაქეები, რომლებსაც ბირთვული მასალები გადაჰქონდათ. ასე რომ, ამ საკითხში საქართველო საერთაშორისო თანამეგობრობასთან თანამშრომლობს და როგორც ჩანს – საკმაოდ ეფექტურად”.



“ექსპერტთა კლუბის” მეორე წევრი გია ხუხაშვილი კი აცხადებს, რომ ყველაზე დიდი პრობლემა, რაც ქვეყანას შეექმნება, ისაა, რომ რუსეთი ძალიან კარგად გამოიყენებს ამ კოზირს საქართველოს წინააღმდეგ. რუსეთი ხომ თავადვე დიდი ხნის მანძილზე იყო აშშ-ისა და დასავლეთის დარტყმის ობიექტი – სწორედაც, ირანის მფარველობისთვის. ახლა, როგორც ჩანს, გარკვეულწილად, როლები იცვლება, რადგან რუსეთმა ირანის ბირთვული შეიარაღება რამდენიმე თვის წინ საჯაროდ დაგმო, სააკაშვილი კი ირანის ბირთვულ პროგრამას “თავდებში უდგება”...



გია ხუხაშვილი: “რა არის იცით – ირანი საერთოდ ობიექტური რეალობაა. დიდი მოთამაშეა რეგიონში და ჩვენ ამ ქვეყანასთან ნორმალური ურთიერთობები უნდა გვქონდეს. თუმცა, გამომდინარე ჩვენი განვითარების გაცხადებული ვექტორიდან, უნდა გავითვალისწინოთ ის სტანდარტები და მიდგომები, რაც დასავლეთსა და ამერიკას აქვს, თუ დასავლური ორიენტაცია გვაქვს მართლაც აღებული. ჩვენი პოლიტიკა ირანთან დაკავშირებით უნდა იყოს ზომიერი, პატივისცემით გამსჭვალული, მაგრამ ის სტანდარტები უნდა გავითვალისწონოთ, რასაც ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორები გვთავაზობენ.



როდესაც ჩვენ ჩვენს სტრატეგიულ პარტნიორებთან უვიზო მიმოსვლა არ გვაქვს და ირანთან ვდებთ ასეთ ხელშეკრულებას, არღვევს თუ არა ეს ამ ურთიერთობების ბალანსს? ჩემი აზრით, ამ ურთიერთობებში ირანის ინტერესი უფროა დაცული, ვიდრე – ჩვენი. ირანი დღეს ეძებს ნებისმიერ პლაცდარმს, რომელიც მისთვის გარე სამყაროში იქნება გასასვლელი. ამით ცდილობს, ითამაშოს იმ პოლიტიკის საწინააღმდეგოდ, რასაც ატარებენ ჩვენი სტარტეგიული პარტნიორები მის მიმართ. ჩვენი მათდამი კეთილმეზობლური დამოკიდებულება იმას არ ნიშნავს, რომ ირანს ამ დიდი თამაშის წამოწყებაში ხელი შევუწყოთ.



აქედან გამომდინარე, ირანთან უვიზო რეჟიმი მანამდე არ უნდა გაგვეფორმებინა, ვიდრე იგივე რეჟიმი არ გვექნებოდა ჩვენს სტრატეგიულ პარტნიორებთან, იგივე აშშ-სთან, ევროკავშირის ქვეყნებთან... ჩვენ ხომ ვაცხადებთ, რომ ჩვენი ვექტორი დასავლურია? საერთოდ, ქვეყნის ინტეგრაციის სტიმულირება ხდება ისეთ ქვეყნებთან, სადაც უვიზო, ან გამარტივებული რეჟიმი აქვს, ხომ? შესაბამისად, ირანს ეძლევა თავისი პოლიტიკისა და გავლენების სფეროების გაფართოების საშუალება...



პირდაპირ არავინ გეტყვის ამას – დამოუკიდებელი ქვეყანა ხარ და დამოუკიდებლად იღებ გადაწყვეტილებას, მაგრამ შენ თვითონ ხომ უნდა ხვდებოდე?! ეს შეიძლება, იყოს ძალიან სახიფათო ქვეყნის სტრატეგიული განვითარების გეგმისთვის.



სააკაშვილი ისეთი გულუბრყვილო ნამდვილად არ არის, არ იცოდეს და ვერ ხვდებოდეს, რას უნდა რომ მიაღწიოს ამ უვიზო რეჟიმით...

- მე გამიჭირდება იმის ანალიზი, რას ფიქრობს ხელისფლება იმ დროს, როცა ამას აკეთებს. მე გამოვთქვამ ჩემს აზრს. თუ ვინმეს საქართველოში აქვს ილუზია და იმედი, რომ თვითონ ეთამაშება ირანს, ეს ძალიან სახიფათო თამაშია. ეს ცეცხლთან თამაშია, იმიტომ, რომ ირანი დიდი მოთამაშეა. შეიძლება, “შულერების” მაგიდასთან გამოუცდელმა მოთამაშემ პოკერი ითამაშოს და მოიგოს? ეს ხომ ილუზიაა?



ეკონომიკური მომენტებიც სტიმულს მისცემს ირანის გააქტიურებას საქართველოსთან მიმართებაში, რამაც შესაძლოა, ჰიპერაქტიურობის სახე მიიღოს, ირანის იზოლირებული მდგომარეობიდან გამომდინარე. ასე რომ, ვფიქრობ, ძალიან სახიფათო პოლიტიკას ახორციელებს ქართული მხარე. შეიძლება, ვიღაც რაღაც გათვლებს აკეთებს, მაგრამ ეს დილეტანტის გათვლებია. დილეტანტები პროფესიონალებთან ყოველთვის წაგებულები დარჩებიან. საქართველო პატარა ქვეყანაა და ძალიანაც რომ მოინდომოს, გლობალურ თამაშებში ზედმეტი აქტიურობით ვერ დარჩება მოგებული. მე არ ვამბობ, რომ ცუდად დამთავრდება, მაგრამ ძალიან მაღალი რისკების შემცველი თამაშია და პატარა ქვეყანას უფლება არ აქვს, ჩაერთოს მასში.



თუ ვინმეს იმის ამბიცია აქვს, გლობალური პოლიტიკური საკითხები დაარეგულიროს ირანთან მიმართებაში, ეს უმეცრებაა. თუ ვინმეს ამ თემის გამოყენება უნდა პოლიტიკური ვაჭრობისთვის, ამაშიც ძალიან დიდი ხიფათია ჩადებული, რადგან ძალიან ჰგავს შანტაჟს. დიახ, რა თქმა უნდა, შანტაჟს დასავლეთის მიმართ. ამის გამო, ისინი თავში მაგრად ჩაგვცხებენ. ავანტურას ჰგავს ძალიან ეს ყველაფერი.



თქვენი აზრით, როგორ გამოიყენებს ამ თემას რუსეთი?

- რუსეთი ყველანაირად მოახდენს ირან-საქართველოს ურთიერთობების გაღრმავების სტიმულირებას და ეს გახდება მისი არგუმენტი დასავლეთთან საუბარში საქართველოს მიმართ საერთაშორისო პოლიტიკის ჩამოყალიბებისას. რუსეთი ამ შანსს ხელიდან არ გაუშვებს და ძალიან ცუდად გამოიყენებს”.

ინტერნეტკონტროლი საქართველოში

თამარ ჩხეიძე



პირადი მეილები, ჩათები, ღია და დახურული საუბრები ინტერნეტში – კანონის მიხედვით, საქართველოში უკვე ხელმისაწვდომია საგამოძიებო სტრუქტურებისთვის.

საქართველოში მოქმედი კავშირგაბმულობის კომპანიები, ოპერატიულ–სამძებრო საქმიანობის შესახებ კანონში შესული ცვლილების მიხედვით, ვალდებული არიან, გამოძიებისთვის პირად ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობა უზრუნველყონ.

კავშირგაბმულობის იმ კომპანიებში, რომლებსაც ნეტგაზეთი ესაუბრა, ამბობენ, რომ იმოქმედებენ ისე, როგორც ამას კანონი მოითხოვს.

ოპერატიულ–სამძებრო საქმიანობის შესახებ კანონში ცვლილება 24 სექტემბერს შევიდა. ცვლილებების მიხედვით, საგამოძიებო სტრუქტურებს აქვთ უფლება, ჰქონდეთ წვდომა: კავშირგაბმულობის და კომუნიკაციების ფიზიკურ ხაზებთან და მათ შემაერთებლებთან, მაილსერვერებთან, ბაზებთან, კავშირგაბმულობის ქსელებთან.

მიუხედავად იმისა, რომ თვეზე მეტია, რაც ცვლილება ამოქმედდა , ამ დრომდე ძალიან ცოტაა იმ ადამიანების რაოდენობა, ვისაც კანონის ამოქმედების შესახებ ინფორმაცია აქვს.

ეუთოს წარმომადგენელმა მედიის თავისუფლების საკითხებში, დუნია მიატოვიჩმა კანონის შესახებ ინფორმაცია ნეტგაზეთისგან გაიგო. მან გვითხრა, რომ ხშირად ეროვნული უსაფრთხოების სახელით, სიტყვის და გამოხატვის თავისუფლება იზღუდება:

„ეს ძალიან მნიშვნელოვანი თემაა და მთავარია, რომ ამ კანონმა, რომელიც შესაძლოა, გვიცავდეს კიბერდანაშაულისგან თუ ტერორისტული აქტისგან, არ შეზღუდოს გამოხატვის თავისუფლება“.

მიატოვიჩმა თქვა, რომ ყველაზე მნიშნელოვანია მსგავსი საკითხების მაქსიმალური გამჭვირვალობა:

„თუ ეს კანონი მართლაც არსებობს, აუციელებელია, რომ ის იყოს მაქსიმალურად გამჭვირვალე და ყველა გამომძიებელს არ შეეძლოს იმის ნახვა, რასაც მოისურვებს“.

„ინტერნეტურთიერთობის მონიტორინგი – გლობალურ საინფორმაციო ქსელში (ინტერნეტში) მიმდინარე ღია და დახურული ხასიათის ინტერნეტურთიერთობებზე დაკვირვება“ – ეს ის უფლებაა, რომელიც საგამოძიებო სამსახურს კანონით მიენიჭა.

სასამართლოს ნებართვის საფუძველზე, ან გადაუდებელი აუცილებლობით განპირობებული შემთხვევისას, როგორც ეს სატელეფონო მოსმენებთან დაკავშირებით ხდება, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს შესაბამისი დანაყოფის გამომძიებლებს და ოპერატიული სამმართველოს თანამშრომლებს მინიჭებული აქვთ უფლება, გააკონტროლონ ელექტრონული ინფორმაცია.

„აქამდე, დავუშვათ, სკაიპის საუბრების კონტროლი არ იყო ხელმისაწვდომი ოპერატიული მუშაკისთვის. ასევე, ამ კანონით არ იყო გათვალისწინებული ინტერნეტ რესურსში შეღწევა და იქ დანაშაულის გამოვლენა», – ამბობს იურისტი ეკა ხუციშვილი.

ის ამბობს, რომ ცვლილებების ძირითადი არსი კიბერდანაშაულის გამოვლენას უკავშირდება. თუმცა, მისივე თქმით, არ არის აუცილებელი, დანაშაული კომპიუტერული ხასიათის იყოს, გამომძიებელმა პირადი კომპიუტერული ინფორმაციის წვდომა რომ მოითხოვოს.

„თუ რეალურად მაილსერვერთან არ აქვს წვდომა, ეს უნდა მოხდეს პროვაიდერებთან შეთანხმებით. კანონში ეს იმიტომ წერია, რომ ადმინისტრატორი ვალდებულია, ითანამშრომლოს გამოძიებასთან“,–ამბობს ხუციშვილი.

კომპანიები სილქნეტი, აიტიდისი და კავკასუს ონლაინი ნეტგაზეთთან საუბარში აცხადებენ, რომ ისინი გამოძიებასთან ითანამშრომლებენ და მათ ნებისმიერ მოთხოვნას, რომელიც კანონს ექვემდებარება, შეასრულებენ.

კანონით გათვალისწინებულია, რომ საგამოძიებო ორგანოებს აქვთ უფლება, კავშირგაბმულობის კომპანიებიდან მოითხოვონ:

„ინფორმაციის მოხსნა და ფიქსაცია კავშირგაბმულობის არხიდან, კომპიუტერული სისტემიდან. ამ მიზნით, კომპიუტერულ სისტემაში შესაბამისი პროგრამული უზრუნველყოფის საშუალებების ინსტალაცია; საფოსტო-სატელეგრაფო გზავნილთა (გარდა დიპლომატიური ფოსტისა) კონტროლი“.

უმრავლესობა ფართო მოხმარების პირადი მეილები და სოციალური ქსელები, რომლებშიც საქართველოს მოქალაქეები არიან დარეგისტრირებული, არ არის ქართული. მაგალითად, yahoo, gmail, facebook, twitter და სხვა, რომელსაც აქტიურად იყენებენ საქართველოში. მათი გაკონტროლება ქართული საგამოძიებო სტრუქტურებისთვის სირთულეს წარმ ოადგენს.

ქართულია ფორუმ.გე, ფოსტა.გე, აიტივი.გე, ფეის.გე – მათ შემთხვევაში გამოძიებას აქვს უფლება, ჰქონდეს წვდომა ამ ქსელში დარეგისტრირებული მომხმარებლის პირად ინფორმაციაზე.

თუ საგამოძიებო სამსახურებისთვის, ეჭვის არსებობის და სასამართლოს ნებართვის შემთხვევაში, გართულდება ფეისბუქთან, იაჰუსთან და ჯიმეილთან წვდომა, ქართული ფორუმები თუ ფოსტები, მარტივად ხელმისაწვდომია.

თუმცა იურისტი ეკა ხუციშვილი ამბობს, რომ არსებობს სისხლის სამართლის საქმეების საერთაშორისო კანონი, რომლის თანახმად, ხდება სხვა ქვეყნის საგამოძიებო ორგანოსთან თანამშრომლობა.

მაგრამ სხვა ქვეყნის საგამოძიებო სამსახურთან თანამშრომლობის შემთხვევაშიც კი, ზემოთჩამოთვლილი კომპანიები არ გასცემენ ინფორმაციას. ამის ერთ–ერთი მიზეზი ის არის, რომ მათ ქვეყანაში მოქმედი კანონმდებლობა მათ არ ავალდებულებს გამოძიებასთან მუშაობას.

ამერიკის შეერთებულ შტატებში 2009 წელს შემუშავდა კანონპროექტი, რომლის მიხედვითაც, საგამოძიებო სამსახურები ინტერნეტის გაკონტროლების უფლებას მიიღებდნენ. საბოლოო ჯამში, ეს კანონი სენატმა არ მიიღო. დებატები ამ დრომდე გრძელდება.

კანონის მიღების მომხრეები აცხადებენ, რომ ტერორისტული აქტებისგან თავის დასაცავად და ასევე, კიბერდანაშაულის თავიდან ასაცილებლად, საჭიროა ამ ტიპის კანონის არსებობა. ნაწილი კი ფიქრობს, რომ მსგავსი კანონი საფრთხის შემცველია.

დემოკრატიის და ტექნოლოგიების ცენტრის ერთ–ერთი წარმომადგენელი, გრეგ ნოიემი ღიად აცხადებდა, რომ ამ კანონის მიღება კომპანიების პრივატულობის აქტის დარღვევას ნიშნავდა.

ცნობილ სოციალურ ქსელ ფეისბუქს აქვს თავისი პრივატულობის აქტი, რომლის მიხედვითაც, ინფორმაცია არ გაიცემა მესამე პირზე.

ვალერი ნასყიდაშვილი, ინფორმაციული ტექნოლოგიების სპეციალისტი ამბობს, რომ კონკრეტულ კომპანიებზეა დამოკიდებული, მისცემენ თუ არა უფლებას მესამე პირს, ამ შემთხვევაში გამოძიებას, მომხმარებლის პირად ინფორმაციას.

ეს ვრცელდება როგორც მეილებზე, ასევე, სოციალური ქსელების პირად საუბრებზე.

ნასყიდაშვილი ამბობს, რომ ალბათობა იმისა, რომ კომპანიამ მესამე პირს მისცეს ინფორმაცია, არსებობს, მაგრამ საჯაროდ ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი კომპანია უარს ამბობს და აცხადებს, რომ მისი მომხმარებლის პირად ინფორმაციას არ გასცემს.

თუმცა არსებობს შემთხვევები, როდესაც კომპანიამ გამოძიებასთან ითანამშრომლა.

მაგალითად, არაბეთის ემირატებში RMI-ის ქსელი რამდენიმე დღე იყო გათიშული იმ მიზეზით, რომ სპეცსამსახურებს კოდირების გასაღები უნდოდათ.

ვალერი ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობის სამ სავარაუდო საშუალებას ასახელებს.

1. თუ თავად გაქვს ინფორმაცია აფიშირებული და მითითებული გაქვს სოციალურ ქსელში სტატუსად საჯარო

2. თუ შენი პირადი პაროლი არ არის კარგად დაცული

3. თუ კომპანიამ ფარულად მისცა შენი პირადი მონაცემები მესამე პირს.

თუმცა მესამე შემთხვევაში, მოპოვებული ინფორმაცია არ გამოდგება საქმის წარმოებისთვის დამამტკიცებელ საბუთად იმიტომ, რომ ის არ ჩაითვლება კანონიერად.

იურისტი ხუციშვილი ამბობს, რომ საგამოძიებო სამსახურს ჭირდება მოსამართლის ნებართვა, აღნიშნული კანონის მუხლებით გათვალისწინებული ქმედებების განხორციელებისთვის. თუმცა, მისივე თქმით, გადაუდებელი აუცილებლობის შემთხვევაში, საგამოძიებო სამსახურს აქვს უფლება, ჯერ ქმედება განახორციელოს, შემდეგ კი 24 საათის განმავლობაში წარუდგინოს სასამართლოს, სადაც დაასაბუთებს, რომ მისი ქმედება გადაუდებელი აუცილებლობით იყო გამოწვეული.

კითხვაზე, არსებობს თუ არა რაიმე ტიპის საფრთხე გადაუდებელ აუცილებლობასთან დაკავშირებით, იურისტი გვპასუხობს:

„ზოგადად, საკანონმდებლო დონეზე ეს არანაირ საფრთხეს არ ქმნის იმიტომ, რომ შესაძლებელია გადაუდებელი აუცილებლობით იყოს საჭირო მოქმედება. და მეორე, არის პრაქტიკა. გამომძიებელმა კარგად უნდა ჩამოაყალიბოს, რომ დაგვიანების შემთხევევაში, ინფორმაცია აღარ იქნებოდა ხელმისაწვდომი“.


http://netgazeti.ge/GE/33/News/3164/ინ...��ოში.htm

ინტერვიუ 149-ე სკოლის დირექტორთან, მაია გიორგაძესთან
სკოლის დირექტორი ზეწოლაზე საუბრობს

ლიკა გიგინეიშვილი



ნეთგაზეთთან საბრისას, #149 საჯარო სკოლის დირექტორმა, მაია გიორგაძემ განაცხადა, რომ დღეს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში იყო დაბარებული მოსწავლეების გუშინდელ აქციასთან დაკავშირებით. ვის შეხვდა გიორგაძე სამინისტროში და რა საკითხებზე ისაუბრეს მათ? - ეს შეკითხვები ნეტგაზეთმა 149-ე საჯარო სკოლის დირექტორს დაუსვა.

ქალატონო მაია, იყავით დღეს სამინისტროში?

კი, ვიყავი.

გავრცელებული ინფორმაციით, დღეს დირექტორებს, რომლებიც სამინისტროში იყვნენ, თან ჰქონდათ მოსწავლეებისა და მშობლების ახსნა-განმარტებითი განცხადებები, თუ რატომ გააცდინეს მოსწავლეებმა გუშინ სკოლა. თქვენ რა დოკუმენტაცია მიიტანეთ სამინისტროში?

მე მივიტანე ჟურნალის გვერდების ასლი, სადაც დაფიქსირებული მქონდა, ვინ ესწრებოდა გაკვეთილებს და ვინ – არა. ვინც არ ესწრებოდა, ამაზე იმავე დღეს იყო დამრიგებლისგან რეაგირება. შევამოწმეთ, რომ ბავშვები ნამდვილად იყვნენ სახლში, ყოველ შემთხვევაში, სადაც იყვნენ და როგორც იყვნენ, მშობლებმა იცოდნენ. ამიტომ მოვითხოვეთ მშობლებისგან ახსნა-განმარტება, ამას ოფიციალური სახე რომ ჰქონოდა და სამინისტროში წავიღე.

სამინისტროში პირადად ვის შეხვდით?

გენინსპექციას.

ირაკლი ანდრიაშვილს, სამინისტროს გენერალური ინსპექციის უფროსს?

დიახ.

მოგთხოვათ მან, რომ ხელი მოგეწერათ განცხადებაზე, რომლის მიხედვითაც, თქვენ დატოვებდით თანამდებობას?

იცით, რა იყო? – ასეთი რაღაც, რახან მოსწავლეებმა აქციაში მონაწილეობა მიიღეს, ასეთი დირექტორები არ უნდა მუშაობდნენ თანამდებობაზეო.

სხვა რომელი სკოლების დირექტორები იყვნენ?

არ ვიცი, მე მარტო შევედი.

კიდევ თუ დაგიბარეს?

არა.

ანუ, თქვენ უარი თქვით თანამდებობიდან გადადგომის შესახებ განცხადებაზე ხელის მოწერაზე? მათი მხრიდან რაიმე დაძალება ან კამათი ამის თაობაზე არ ყოფილა?

იცით, ახლა გენინსპექცია როგორ მოიქცევა, ამაზე ყველამ თავად უნდა გააკეთოს დასკვნა.

რას გულისხმობთ?

რა ვიცი, შემდეგი ქმედებები რა იქნება, ვნახავთ, გამოჩნდება.

დღეს რა იყო, ამაზე გეკითხებით?

დღეს იყო ის, რომ მე ვამტკიცებდი და მივიტანე დოკუმენტები, რომ ჩემი მოსწავლეები არ ყოფილან აქციაზე.

თუ დაიჯერეს მათ ეს?

არა, არ დაიჯერეს.

თუ არ დაგიჯერეს, მაშინ არ მოგთხოვეს, რომ დაგეტოვებინათ თანამდებობა?

კი, მითხრეს, მაგრამ მე უბრალოდ ჩემს პოზიციაზე ვარ.

ამას, თქვენი აზრით, არ მოყვება გაგრძელება?

ალბათ, ვნახოთ…

ქალბატონო მაია, თქვენ გუშინაც იყავით სამინისტროში და დღესაც, რატომ მიხვედით?

გუშინ შეუძლოდ გავხდი და გამოვედი. დამირეკეს და დამიბარეს.

რისთვის გიბარებდნენ? რა გითხრეს?

რას ფიქრობ? რა გადაწყვეტილებას ღებულობ, მოსწავლეები რომ იყვნენ აქციაზე წასული? და მე ვუმტკიცებ, რომ არ იყვნენ, მაინც არ იშლიდნენ და მეკითხებოდნენ, რა გადაწყვეტილებას ღებულობო?

http://netgazeti.ge/GE/33/News/3165/სკ...��ობს.htm

ანდრეი ეპიფანცევი:

Новая статья известного грузинского политолога Гулбаата Рцхиладзе. Как всегда, интересная и как всегда политически выдержанная. Очень хотелось бы, чтобы наши страны научились читать историю в неконфликтном ключе.

Я говорил ранее и повторяю сейчас: из всех грузинских политологов позиция Гулбаата Рцхиладзе и его коллеги Георгия Векуа наиболее близка для возобновления всесторонних отношений между Россией и Грузией. В принципе, по этой позиции вопросов вообще нет. Остаются лишь темы Абхазии и Ю. Осетии, а это серьезные темы...


http://kon-budenogo.livejournal.com/167036.html

განათლების სისტემაში “მანდატურთა” ინსტიტუტის შესახებ

(12 ნოემბერი, 2010)

ადამიანის უფლებათა დამცველი, საბჭოთა ეპოქის დისიდენტი უმწიკვლო რეპუტაციით, საქართველოს მოქალაქე 1997 წლიდან – რომან ფინი – მიმართავს ქართველ თანამოქალაქეებს:

http://geurasia.org/tribuna/roman-fin-mandaturi/

Опубликовано 17:47 10.11.2010

Оценка оппозиционера работы грузинской контрразведки: "их надо не награждать, а арестовать"


Оппозиционер, представитель Республиканской партии Грузии, конфликтолог Паата Закареишвили считает, что грузинская контрразведка в раскрытии деятельности сети российских шпионов проявила не высокий профессионализм, а собственную беспомощность, и такую контрразведку нужно не награждать высокими государственными наградами, а арестовать и привлечь к ответственности.

Об этом оппозиционер заявил в интервью грузинскому изданию "Ахали таоба" ("Новое поколение").

По мнению Закареишвили, грузинская контрразведка в действительности разоблачила ту шпионскую сеть России, которая уже выполнила свои функции во время августовской войны и сейчас ей не нужна. С помощью этой сети России удалось в августе 2008 года вывести из строя грузинскую военную авиацию и разбомбить все стратегические объекты Грузии. "Россия эту шпионскую сеть уже использовала, и она ей больше не нужна. Она нанесла нашей стране урон, а мы сейчас гордимся тем, что что-то раскрыли. Не гордиться надо, а арестовать всех военнослужащих и сотрудников тех структур, которые ответственны за контрразведку", - считает Паата Закареишвили.

По его словам, власти сами признали, что российская шпионская сеть функционировала в Грузии в течение четырех лет, а когда ее разоблачили, свою функцию она уже выполнила, и никакого повода радоваться и торжествовать у грузинского правительства нет. "Это преступление. Вся наша беда в том, что грузинская политика полностью перешла на пропаганду и пиар. А наше правительство собственные поражения преподносит как победу", - анализирует действия властей конфликтолог.

Комментируя утвержденную парламентом Грузии Хартию свободы, предусматривающую люстрацию бывших сотрудников иностранных спецслужб и бывших высокопоставленных чиновников компартии и комсомола, оппозиционер расценил этот документ как пропагандистский и заявил, что ничего общего с реальным законом о люстрации он не имеет. "Люстрация означает защиту прав человека, защиту тех людей, которые, возможно, когда-то работали в разведке или спецслужбах другого государства", - разъясняет Закареишвили и подчеркивает, что даже в России закон защищает бывших шпионов, а в грузинскую Хартию свободы эта защита не заложена.

Как известно, утвержденный парламентом в первом чтении законопроект "Хартия свободы" предусматривает введение ограничений для бывших сотрудников спецслужб СССР, лиц, занимавших высокие посты в компартии и комсомоле, кроме того, вводится мониторинг за поступающими в Грузию грузами и большими финансовыми перечислениями. Инициатива депутата Георгия Тортладзе также предусматривает запрет на большевистскую и коммунистическую символику. "Это пропагандистский законопроект, так как в нем основное внимание перенесено на уничтожение советской символики и на какие-то глупости", - отметил оппозиционер.

По обвинению в шпионаже и связях с зарубежными спецслужбами, в частности с российским ГРУ, в Грузии недавно были задержаны 13 человек, из них 4 - граждане России.Заместитель директора департамента контрразведки МВД Грузии Отар Орджоникидзе заявил, что департамент контрразведки направил в российское ГРУ бывшего офицера советской армии, который вошел в доверие к сотрудникам российской разведки и начал работать в их структуре, благодаря чему удалось изучить специфику работы российской разведки. "Всего в рамках операции "Энвери" было задержано 15 человек, но с двоими из них заключено процессуальное соглашение", - сказал Орджоникидзе. В МИД России данную информацию назвали фарсом.

Документ: http://www.regnum.ru/news/1345039.html

Свидетельство о регистрации СМИ Эл №77-6430 от 6 августа 2002
При цитировании информации ссылка на ИА REGNUM обязательна

«Непарламентские выражения» в новой грузинской конституции

("The National Interest", США)


12/11/201017:22

Услышав, что Грузия приняла новую конституцию, превращающую страну из президентской республики в парламентскую, большинство людей думает, что бывшая советская республика сделала очередной шаг к европейским стандартам. Однако при ближайшем рассмотрении оказывается, что это совсем не так.

Что же происходит на самом деле? 15 октября грузинский парламент одобрил проект новой конституции, которая должна вступить в силу в 2013 году. Так как все предыдущие изменения были направлены на то, чтобы обеспечить удобство правящей элите (как, например, в 2004 году, когда полномочия президента были расширены, а роль парламента уменьшилась), многие в Грузии уверены, что основная задача новой конституции -позволить Михаилу Саакашвили остаться у власти. Вряд ли можно сказать, что это отражает пожелание грузинского народа или является шагом к большей демократии. Чтобы окончательно прояснить этот вопрос, имеет смысл присмотреться к некоторым аспектам конституционного проекта.

Главная проблема заключается в том, что новый документ, в сущности, не избавляет парламент от зависимости от исполнительной ветви власти и не уменьшает концентрацию полномочий руках одного человека. Конечно, с одной стороны, теперь основными полномочиями будет обладать премьер-министр, а не президент, однако, с другой стороны, возможности парламента вынести ему вотум недоверия были резко ограничены. Фактически конституция только усиливает исполнительную власть за счет законодательной, а не ослабляет ее. Именно поэтому Венецианская комиссия (консультативный орган Совета Европы по конституционным вопросам) рекомендовала «проверить и пересмотреть» положения конституции, относящиеся к вотуму недоверия.

Вдобавок, по новым правилам, отправить в отставку вступившего в должность премьер-министра будет практически невозможно. Новая конституция обеспечивает премьер-министру практически те же гарантии безнаказанности, которыми сейчас пользуется имеет президент. В окончательном докладе Венецианской комиссии подчеркивается явный дисбаланс между ветвями власти, который способен привести к серьезному кризису. Новая конституция может служить примером «сверхпремьерской» модели правления, которая может обеспечить нынешнему режиму сохранение власти на неограниченный срок.

Укрепляя роль премьер-министра, проект дополнительно ослабляет власть парламента. Согласно новой конституции, парламент лишается двух важных функций и прав: возможности разрабатывать законодательство и возможности сдерживать исполнительную власть. Например, чтобы вносить поправки в бюджет, теперь будет необходимо согласие правительства. Нигде в демократическом мире не действует парламентская модель правления с таким слабым парламентом. К тому же новые версии ряда процедур, предусмотренные проектом, противоречат конституционному праву и логике. Венецианская комиссия высказалась по этому поводу дипломатично, но четко:

«Комиссия, тем не менее, считает желательным дополнительно укрепить власть парламента. В связи с этим, следует пересмотреть положения, относящиеся к формированию правительства, и особенно к вынесению вотума недоверия, а также к полномочиям парламента в бюджетных вопросах».

Новая конституция также ослабляет судебную власть, позволяя исполнительной власти ее шантажировать. Устанавливая трехлетний испытательный срок, она, по мнению Венецианской комиссии и ряда других международных правовых организаций, ставит под угрозу независимость судей.

Подобные «детали» наглядно демонстрируют, что новая конституция служит просто фасадом, который позволит сохранить власть Саакашвили и его команде. Теперь становится ясно, что правительство Грузии обратилось в Венецианскую комиссию не за практическими рекомендациями и не потому, что оно действительно хотело улучшить проект конституции. В результате Грузия, в которой некогда расцветала демократия, движется к мягкой диктатуре. Фактически, новая конституция стала очередным отступлением от демократических процедур и, соответственно, угрозой правам грузинского народа, и международной безопасности на Кавказе.

Нино Буржданадзе – лидер партии «Демократическое движение - Единая Грузия», бывший спикер парламента и исполняющий обязанности президента Грузии.

http://inosmi.ru/caucasus/20101112/164200779.html

© ИноСМИ.ru 2000-2009

მედიაგამჭვირვალობა ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობის გარეშე
არჩევანი პარლამენტზეა

ლიკა გიგინეიშვილი



ხელისუფლება მედიაგამჭვირვალობის უზრუნველსაყოფად მაუწყებლობის კანონის გარდა ვერც ერთ კანონში ცვლილებების შეტანის აუცილებლობას ვერ ხედავს, - ამის შესახებ უმრავლესობის წევრმა ჩიორა თაქთაქიშვილმა დღეს ისაუბრა. ხელისუფლება თანახმაა ითანამშრომლოს ყველა დაინტერესებულ პირთან, რათა დაიხვეწოს ინიციატივა, რომელიც მედიის მფლობელთა გამჭვირვალობას გულისხმობს. 8 კანონპროექტის ცვლილებების ავტორთა ჯგუფი კი ფიქრობს, რომ მედიაგამჭვირვალობის უზრუნველსაყოფად ცვლილებების მხოლოდ მაუწყებელთა კანონში შეტანა საკმარისი არ არის.



პარლამენტში საკანონმდებლო წინადადება 8 კანონში ცვლილებების შეტანის თაობაზე, რომელიც მედია გამჭვირვალობის უზრუნველყოფას გულისხმობს, ჟურნალისტებისა და იურისტებისგან შემდგარმა საინიციატოვო ჯგუფის ხელმძღვანელმა ლაშა ტუღუშმა დღეს დაარეგისტირირა. იმისათვის, რომ საინიციატივო ჯგუფის საკანონმდებლო წინადადება კანონპროექტად იქცეს და მსჯელობამ პარლამენტში გადაინაცვლოს, ჯერ ის ბიუროს სხდომაზე უნდა განიხილონ.

ბიუროს სხდომაზე უკვე განიხილეს და კანონპროექტადაც აქციეს საპარლამენტო უმრავლესობის მიერ შემუშავებული საკანონმდებლო ინიციატივა, რომელიც, ასევე, მედია გამჭვირვალობის უზრუნველყოფას გულისხმობს, მხოლოდ ერთი განსხვავებით: საპარლამეტო უმრავლესობას მიაჩნია, რომ მედიაგამჭვირვალობის უზრუნველყობა მხოლოდ ერთ კანონში- მაუწყებლობის შესახებ კანონში - ცვლილებების შეტანით შეიძლება. კანონპროექტის ინიციატივაც მათი მხრიდან, ცვლილებების მხოლოდ ამ კანონში შეტანას გულისმობს.

კანონპროექტის თანახმად, ოფშორულ ზონაში დარეგისტრირებულ კერძო და იურიდიულ პირებს აეკრძალებათ მედიასაშუალების ფლობა. ასევე, მაუწყებელთა მფლობელები ვალდებულნი იქნებიან თავიანთი ვინაობაა გაამჟღავნონ და საკუთრებში ცვლილებების შემთხვევაში, ინფორმაცია ოფიციალურ ვებ–გვერდზე გამოაქვეყნონ.

საინიციატივო ჯგუფის მიერ წარმოდგენილი ცვლილებების საერთო პროექტი უმრავლესობის მიერ წარმოდგენილ ცვლილებასაც ითვალისწინებს და რამდენიმე სხვა საკითხსაც ეხება, ესენია: საკუთრების ფინანსური გამჭვირვალობა, საკუთრების კონცენტრაციის საკითხი, ლიცენზირებისა და ინტერესთა კონფლიქტის საკითხები და სხვა.

თუ ბიურო დათანხმდება, რომ საინიციატივო ჯგუფის მიერ შემუშავებულ წინადადებებს კანონპროექტის სახელი ეწოდოს, მაშინ მასზე მსჯელობა უკვე პარლამენტში გადაინაცვლებს.

გაითვალისწინებს თუ არა საპარლამენტო უმრავლესობა საინიციატივო ჯგუფის მიერ შემოთავაზებულ 8 კანონპროექტს მაშინ, როდესაც წინასწარი შეფასებით, უმრავლესობის წევრები ამ ეტაპზე სხვა კანონებში ცვლილებების შეტანის აუცილებლობას ვერ ხედავენ და აქცენტს მაუწყებლობის შესახებ კანონზე აკეთებენ?

პარლამენტის იურიდიულ საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილემ ჩიორა თაქთაქიშვილმა ნეტგაზეთთან საუბარში რამდენჯერმე გაუსვა ხაზი იმას, რომ ხელისუფლება მზად არის ითანამშრომლოს ყველა დაინტერესებულ მხარესთან იმ მიზნით, რომ დაიხვეწოს ინიციატივა, რომლითაც პარლამენტი გამოვიდა და რომელიც ითვალისწინებს საქართველოში მედიის მფლობელთა შესახებ ინფორმაციის გამჭვირვალობას.

საინიციატივო ჯგუფის წევრები ფიქრობენ, რომ მხოლოდ ერთ კანონში ცვლილების შეტანა ვერ უზრუნველყოფს მედიაგამჭვირვალობის თავისუფლებას. მათი თქმით, ეს საკითხი კომპლექსურად, ანუ სხვა კანონებთან მიმართებაში უნდა განიხილებოდეს.

,,ბუნებრივია, ჩვენ შეიძლება გვქონდეს განსხავებული მიდგომები კონკრეტულ რეგულაციებთან დაკავშირებით, ეს არის ჩვეულებრივი მოვლენა დემოკრატიულ საზოგადოებაში. ამავდროულად მე დარწმუნებული ვარ, რომ ჩვენი მიზნები როგორც საქართველოს პარლამენტისა და ასევე საქართველოში არსებული სხვადასხვა ორგანიხზაციის წარმომადგენლების, რომლებიც მუშაობდნენ ამ თემაზე, არის ერთი და იგივე. ეს გახლავთ მედიის მფლობელთა შესახებ მეტი ინფორმაციის არსებობა საზოგადოებაში. ამ თვალსაზრისით, იმედი მაქვს, რომ კონსულტაციების შედეგად, ნ შესაძლებელი იქნება მივიღოთ ზუსტად ისეთი კანონპროექტი, რომელიც უზრუნველყოფს იმ კონკრეტული პრობლემის გადაჭრას, რომელიც უკავშირდება ოფშორულ ზონაში რეგისტრირებული მედია საშუალებების მფლობელებს’’, - ამბობს თაქთაქიშვილი.

საინიციატივო ჯგუფი, რომელიც 8 კანონში ცვლილებების შეტანის წინადადებით გამოდის, დღეს საქართველოში აკრედიტებული დიპლომატიური კორპუსის წარმომადგენლებს შეხვდა. დიპლომატიური კორპუსი მხარს უჭერს საინიციატივო ჯგუფის მიერ შემოთავაზებულ ცვლილებებს.

რაში დაეხმარება დიპლომატიური კორპუსი საინიციატივო ჯგუფს და მათი აზრით, გაითვალისწინებს თუ არა უმრავლესობა საინიციატივო ჯგუფის მიერ წარმოდგენილ მოსაზრებებს? - ეს შეკითხვა ნეტგაზეთმა რამდენიმე დიპლომატს დაუსვა.

,,მე მივესალმები დიალოგს სამოქალაქო საზოგადოებასა და მთავრობას შორის. ისევე როგორც შეერთებულ შტატებში, აქაც ყოველთვის საჭიროა ცვლილებების შეტანა, გადახედვა რაღაცეების, შეცვლა. მედია მესაკუთრეების გამჭვირვალობა - ეს იყო ერთ-ერთი საკითხი, რომელზეც ჩვენ გვქონდა დიალოგი მთავრობის წევრებთან. ისინი დათანხმდნენ და თქვეს, რომ ძალიან დაინტერესებულები არიან ამ კანონპროექტის მიღებაში. მე ვფიქრობ, რომ ჩვენ კიდევ სხვა საკითხებზეც გავაგრძელებთ დიალოგს’’, - ამბობს კენტ ლოგსდონი, საქართველოში აშშ-ს ელჩის მოადგილე.

,,რეფორმა არის ევოლუციური პროცესი, ყველაზე მთავარი ამ პროცესში არის დიალოგი. იმედი მაქვს, რომ ეს დიალოგი გაგრძელდება, არასამთავრობო ორგანიზაციები პირდაპირ შეხვედრებს გამართავენ მთავრობასთან, როცა ამ საკითხზე კონკრეტული მოლაპარაკებები დაიწყება. საერთაშორისო საზოგადოებისთვის მედია გამჭვირვალობის საკითხი დღის წესრიგში დიდი ხანი დგას. ჩვენ მოვუსმენთ როგორც მთავრობის, ასევე არასამთავრობო ორგანიზაციების და პოლიტიკური პარტიების პერსპექტივებს მედია რეფორმებთან დაკავშირებით და შევეცდებით ხელი შევუწყოთ, რეფორმები გატარდეს იმ მასშტაბით, რა მასშტაბითაც შესაძლებელია’’, - ამბობს ლუის ნავარო, ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის წარმომადგენელი.

,,მე დავინახე, რომ ეს პაკეტი ცვლილებებისა, რომელიც წარმოადგინა საინიციატივო ჯგუფმა, არის ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებები, განსაკუთრებით, რაც შეეხება ადმინისტრაციულ კოდექსს, ინფორმაციის ხელმისაწვდომობას, მგონი, ეს კარგი დასაწყისია. მედია მესაკუთრეთა გამჭვირვალობა მნიშვნელოვანია, მაგრამ ზოგადად მედია გამჭვირვალობისთვის საკმარისი არ არის. მედია მესაკუთრეთა გამჭვირვალობა საერთაშორისო პრობლემაა. არის ევროკაშვირის ინიციატივა, რომლის შედეგადაც ჩვენ ვცდილობთ, რომ მოვუწოდოთ ევროკავშირს უზრუნველყოს უფრო მაღალი გამჭვირვალობა. ევროკომისია ამაზე უკვე მუშაობს, ისინი ატარებენ კვლევას, რომ დაამტკიცონ – ცვლილებები საჭიროა’’, - ამბობს ჰელენ დარბიშე, ევროპული ორგანიზაციის Access info Europe-ის აღმასრულებელი დირექტორი. ორგანიზაცია მუშაობს სამთავრობო და კერძო გამჭვირვალობაზე.

საინიციატივო ჯგუფი ფიქრობს, რომ დიპლომატიური კორპუსის წარმომადგენლები დაეხმარებიან მათ საკუთარი ინიციატივის ლობირებასა და ადვოკატირებაში ხელისუფლებასთან.

ეს ადამიანები წარმოადგენენ ძალიან მნიშვნელოვან, გავლენიან, საერთაშორისო ორგანიზაციებს, საელჩოებს. ჩვენ ვიცით, რომ როდესაც ქართული სამოქალაქო საზოგადოება და საერთაშორისო ორგანიზაციები ერთსა და იმავე მესიჯს ეუბნებიან ჩვენს ხელისუფლებას, როგორც წესი, ეს მესიჯი ჭრის ხოლმე’’, - განაცხადა ნინო დანელიამ, მედიაექტპერტმა და საინიციატივო ჯგუფის წევრმა.

http://netgazeti.ge/GE/33/News/3210/არ...��ზეა.htm

გენინსპექცია სკოლის დირექტორებთან

ლიკა გიგინეიშვილი, მაია მეცხვარიშვილი

netgazeti.ge



„ჩემს მეუღლეს თანამდებობიდან წასვლის შესახებ განცხადება არ დაუწერია“ – ამბობს თბილისის #148 საჯარო სკოლის დირექტორი ვალერიან გიორგაძე. მისი მეუღლე, #149 სკოლის დირექტორი მაია გიორგაძე, ჯერჯერობით, ერთადერთია, რომელმაც დანარჩენი 7 კოლეგის მსგავსად, გათავისუფლების შესახებ განცხადებას ხელი არ მოაწერა. #148 და #149 საჯარო სკოლებში დღეს დილით განათლების სამინისტროს გენერალური ინსპექცია შევიდა შესამოწმებლად.

განათლებისა და მეცნიერების მინისტრმა ჟურნალისტებს აღნიშნული ფაქტი დაუდასტურა და განმარტა: „განათლებისა და მეცნიერების მინისტრს აქვს უფლება, მოახდინოს რეაგირება იმ დარღვევების ფაქტებზე, რომლებიც ფიქსირდებიან. გენერალური ინსპექცია მოქმედებს კანონმდებლობასთან შესაბამობაში და ამოწმებს იმ ეკონომიკურ გადაცდენებსა და დარღვევებს, რომლებიც არსებობენ სხვადასხვა სკოლაში. ეს არის რუტინული პროცესი, რომელიც გაგრძელდება“.

სკოლის დირექტორთა ასოციაციის ხელმძღვანელი თეა თუთბერიძე ამბობს, რომ #149 და #148 სკოლებში გენინსპექციის შესვლას წინ უძღოდა ზეწოლა აღნიშნული სკოლების დირექტორებზე სამინისტროს მხრიდან.

„გუშინ ვალერიან გიორგაძე სამინისტროში დაიბარეს და მოსთხოვეს, რომ მის მეუღლეს, მაია გიორგაძეს, 149-ე სკოლის დირექტორს, თანამდებობიდან გადადგომის შესახებ განცხადება დაეწერა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, პრობლემები მასაც შეექმნებოდა“, – ამბობს თუთბერიძე.

თავად ვალერიან გიორგაძე ნეტგაზეთთან საუბარში აცხადებს, რომ მასთან „ეგეთი საუბარი არ ყოფილა“, თუმცა ადასტურებს, რომ სამინისტროში გუშინ მართლაც იმყოფებოდა: „სამინისტროში ვიყავი სხვა საქმეზე, რესურს–ცენტრში“.

ვალერიან გიორგაძე ამბობს, რომ დღეს მის სკოლაში გენერალური ინსპექცია მართლაც შევიდა: „ინსპექციის შემოსვლის მოტივი თემატური შემოწმებაა“ – ამბობს იგი ნეტგაზეთთან საუბარში. მანვე დაგვიდასტურა, რომ გენინსპექცია იმ სკოლასაც ამოწმებს, რომელსაც მისი მეუღლე ხელმძღვანელობს.

„149-ე სკოლაში გენერალური ინსპექცია სეიფის გასაღებს ითხოვს. ამის უფლება გენინსპექციას არ აქვს. სეიფის გასაღები კი არ უნდა მოითხოვონ, მათ უნდა შეამოწმონ კონკრეტული დოკუმენტები და ამ დოკუმენტების წარდგენა უნდა მოითხოვონ“ – ამბობს თეა თუთბერიძე.

თავად #149 სკოლის დირექტორთან, მაია გიორგაძესთან დაკავშირება ნეტგაზეთმა ამ დრომდე ვერ მოახერხა. ქალბატონი მაიას პირადი და სამსახურებრივი მობილური ტელეფონები გამორთულია. არავინ პასუხობს არც სკოლის დირექტორის კაბინეტის ტელეფონს.

მაია გიორგაძეს ნეტგაზეთი 10 ნოემბერს ესაუბრა. მან ღიად განაცხადა, რომ განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს გენერალური ინსპექციის უფროსი ირაკლი ანდრიაშვილი პირადად ითხოვდა მისგან თანამდებობის დატოვებას.

ამ ინფორმაციის გადამოწმებას ნეტგაზეთი განათლებისა და მეცნიერების მინისტრთან შეეცადა, თუმცა დიმიტრი შაშკინი მხოლოდ ორსიტყვიანი კომენტარით შემოიფარგლა: „რა სისულელეა“ – გვითხრა მან.
მაია გიორგაძის თქმით, განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში ის 9 ნოემბერს, ღამით, მას შემდეგ დაიბარეს, რაც საჯარო სკოლების მეთორმეტეკლასელებმა საპროტესტო აქცია გამართეს 8 საატესტაციო გამოცდის გაუქმების მოთხოვნით. სკოლის დირექტორთა ასოციაციის ხელმძღვანელის თქმით, იმ ღამით 8 სკოლის დირექტორი იქნა დაბარებული სამინისტროში, რომლებსაც თანამდებობების დატოვება მოთხოვეს.

სამინისტროს მოთხოვნას მხოლოდ მაია გიორგაძე არ დაემორჩილა: „მე ვამტკიცებდი და მივიტანე დოკუმენტები, რომ ჩემი მოსწავლეები არ ყოფილან აქციაზე“ – აღნიშნა მან. დღეს ნეტგაზეთთან საუბარში ვალერიან გიორგაძემაც განაცხადა, რომ აქციაში არც მისი სკოლის მოსწავლეებს მიუღიათ მონაწილეობა.

განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს ოფიციალური ინფორმაციით, საჯარო სკოლების დირექტორები საკუთარი განცხადებების საფუძველზე გათავისფლდნენ. შაშკინის თქმით, დირექტორებმა განცხადებები სამეურვეო საბჭოების თავმჯდომარეების სახელზე დაწერეს.

შედით ლინკზე, ნახეთ ვიდეო:

http://netgazeti.ge/GE/33/News/3200/გე...��თან.htm

ინტერესები და ფასეულობები: მერკელი და ჰუ ძინტაო ობამას წინააღმდეგ
(14 ნოემბერი, 2010)

WELT ONLINE. მერკელი და ჰუ – მსოფლიოს უძლიერესი წყვილი. ჩინეთის სახელმწიფო მეთაურთან ერთად გერმანიის კანცლერმა სეულში წარმატებას მიაღწია ბარაკ ობამას წინააღმდეგ.

ანგელა მერკელი მსოფლიოში ყველაზე მძლავრ ქალბატონად ითვლება – 2006 წლიდან ამის წერილობითი დასტურიც არსებობს, როდესაც ამერიკულმა ჟურნალმა „ფორბსმა“ იგი თავისი ლეგენდარული სიის პირველ ადგილზე დააყენა. მსოფლიოს უმძლავრეს მამაკაცად კი ბოლო დროიდან ჰუ ძინტაო მიიჩნევა: ჩინეთის პრეზიდენტმა თავისი ამერიკელი კოლეგა ბარაკ ობამა „ფორბსის“ მესვეურთა თვალში პირველი ადგილიდან მიმდინარე წელს პირველად ჩააჩოჩა.

მხოლოდ ჟურნალისტური თამაშია? დიახ, რა თქმა უნდა, მაგრამ გასულ კვირაში „დიდი ოცეულის“ სამიტზე სეულში მსოფლიოს უმნიშნელოვანეს ქვეყანათა სახელმწიფო და მთავრობათა მეთაურებმა საკუთარი თვალით იხილეს, თუ რა ხდება, როდესაც მსოფლიოს უძლიერესი ქალი და მამაკაცი ერთად მოქმედებენ ასპარეზზე: ისინი განსაზღვრავენ სტრატეგიას. ეს კი ყველაზე მტკივნეული უნდა იყოს სწორედ ობამასთვის, რომელმაც კბილები გაიფუჭა გერმანულ-ჩინურ კავშირზე.

თავდაპირველად ობამა შეეცადა, ჰუ ძინტაო გაეტეხა. უზარმაზარი ამერიკული დელეგაცია სამი თვითმფრინავით ჩამოფრინდა, ორასი ჟურნალისტის თანხლებით და მთლიანად დაიკავა ქალაქის ყველაზე ძვირი სასტუმრო – „გრანდ ჰაიატი“. მაგრამ გამოცდილ ჰუზე შთაბეჭდილება ვერც ბროლის ჭაღებმა, ვერც სპეცსამსახურების აგენტების მებრძოლმა გარეგნობამ ვერ მოახდინა. საათნახევრის განმავლობაში ესაუბრებოდა მას ობამა: ჩინელებმა ბოლოსდაბოლოს უნდა შეამცირონ თავიანთი უზარმაზარი სავაჭრო ნამეტი აშშ-ში. ჰუ თავაზიანი იყო, მაგრამ არაფერს ამბობდა. მან იცოდა: მის შემდეგ უნდა მოსულიყო მისი ყველაზე ახლო მოკავშირე. ჰუს შემდეგ ობამა დაუყოვნებლივ შეუდგა ანგელა მერკელის დაყოლიებას. მერკელის მხრიდან რეაგირების გარეშე არ დარჩენილა ის ფაქტი, რომ ობამამ მას თითქმის მთელი ოცი წუთი ალოდინა: როდესაც ობამამ მას შემდგომ კომპლიმენტად უთხრა, რომ ჩინელებისგან განსავავებით გერმანელებთან მაშინვე შეიძლება მუშაობაში ჩართვა, ძვირფასი დროის იმაზე ხანგრძლივი საუბრით ხარჯვის გარეშე, თუ რა კარგ მდგომარეობაშია ორმხრივი ურთიერთობები, მერკელმა ჩაიცინა: „მაგრამ დღეს მე ამას სიამოვნებით მოვისმენდი“.

სტატია ბოლომდე: http://geurasia.org/irani-ruseti-amerika/i...erkel-obama-hu/

რუსულადაც იგივე სტატია:

Интересы и ценности: Меркель и Ху Цзинтао против Обамы


(14 Ноября, 2010)

WELT ONLINE. Меркель и Ху – мощнейшая пара мира. Вместе с главой китайского государства канцлер Германии смогла добиться успеха против Барака Обамы в Сеуле.

Ангела Меркель считается самой мощной женщиной в мире – этому есть даже письменное подтверждение начиная с 2006 года, когда американский журнал «Форбс» поставил ее во главу своего легендарного списка. А мощнейшим мужчиной мира с недавних пор является Ху Цзинтао: Президент Китая отодвинул своего американского коллегу Барака Обаму первый раз в этом году с первого места в глазах руководства «Форбса».

Всего лишь журналистская игра? Конечно, но на прошедшей неделе главы государств и правительств важнейших стран могли на саммите «Большой Двадцатки» воочию убедиться, что происходит, когда сильнейшая женщина и сильнейший мужчина мира выступают вместе: тогда они определяют стратегию. Это должно быть наиболее болезненным именно для Обамы – он испортил себе зубы на германско-китайском союзе.

Сначала Обама попытался сломить Ху Цзинтао. Огромная американская делегация прилетела на трех самолетах с двумястами журналистами и полностью заняла самую дорогою гостиницу в городе – «Гранд Хаятт». Но на опытного Ху не произвели впечатления ни хрустальные люстры, ни воинственные агенты спецслужб. Полтора часа разговаривал с ним Обама: китайцы должны в конце концов снизить свой огромный торговый избыток в США. Ху был вежлив, но ничего не говорил. Он знал: после него должна была прийти его ближайшая союзница. Сразу после Ху Обама начал уговаривать Ангелу Меркель. То, что он заставил ее ждать почти двадцать минут, не осталось без реакции со стороны Меркель: когда Обама сказал ей как бы в качестве комплимента, что с немцами в отличие от китайцев можно сразу же окунуться в работу, не растрачивая драгоценное время с длительными заверениями, на каком хорошем уровне находятся двухсторонние отношения, она ответила ему с ухмылкой: «Но сегодня я бы услышала это с удовольствием».

вся статья: http://geurasia.org/ru/irani-ruseti-amerik...erkel-obama-hu/

უნავთობო ნიგერია
(14 ნოემბერი, 2010)


„განსხვავებით სხვა პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისაგან, რუსეთს აღარ აქვს “კულტურული გავლენა” საქართველოზე“, განაცხადა დე ფაქტო პრეზიდენტმა სააკაშვილმა 8 ნოემბერს და ამ კონტექსტში ისაუბრა ტელევიზიებზე, როგორც ბერკეტზე, რომელსაც აქვს „კულტურული და პოლიტიკური გავლენა ჩვენს იდენტურობაზე“.


“რუსეთი არის ჩამორჩენილი, ფეოდალური ქვეყანა… პირდაპირ ვთქვათ, რა არის რუსეთი დღეს – ნავთობზე მჯდომი ნიგერია არის ეკონომიკურად. ამ ჩამორჩენილ ქვეყანას აქვს დღეს კულტურული და იდენტურობის გავლენა პრაქტიკულად ყველა ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკაში. ყველაზე ნაკლებად მათ აქვთ ეს [გავლენა] საქართველოში, პრაქტიკულად აღარ აქვთ,“– განაცხადა მან თავისუფალი უნივერსიტეტის სტუდენტებთან შეხვედრაზე.


მას მერე, რაც გფრ-ის კანცლერმა ჰელმუტ შმიდტმა სსრკ-ს „ზემო ვოლტა ბალისტიკური რაკეტებით“ შეარქვა, 30 წელი გავიდა. სხვათა შორის, საქართველო იმ „ზემო ვოლტის“ ნაწილი იყო. სააკაშვილის ეკონომიკურ შედარებებს რომ გავყვეთ, შეიძლება ითქვას, რომ სსრკ-ს ყოფილი რესპუბლიკა რაკეტების გარეშე დარჩა, ხოლო მთლიანი შიდა პროდუქტი (მშპ) დღევანდელი ბურკინა ფასოს ნახევარიც აღარ აქვს. ასე რომ, ნამეტანი გასახარელი არაფერია, როდესაც უარყოფითი სავაჭრო სალდო ქვეყნის ბიუჯეტს აღემატება. ზოგჯერ სააკაშვილი ვირტუალური ლი კუან იუს როლში წარმოაჩენს თავს. ყოველ შემთხვევაში, ჩრდილოელი მეზობლის ჭკუის სწავლება მეტად უყვარს, ნებისმიერი საბაბით თუ უმისოდ.


თეორიულად, რუსეთ-საქართველოს შორის დაძაბულობა 2013 წელს შეიძლება ჩაცხრეს. იმ დროისთვის რუსეთში უკვე ერთი წელი, ხოლო საქართველოში ახალარჩეული იქნება „ახალი პრეზიდენტი“. მთელი ინტრიგა იმაშია, რუსული „ტანდემიდან“ ვინ დაიკავებს კრემლს, ხოლო ახალ ქართველ პრეზიდენტს სააკაშვილი არჩევნებამდე ორი თვით ადრე დაასახელებს. გვახსოვს, როგორ შეეცადა წინასაარჩევნოდ, გიგი უგულავა მიება საკუთარი პოლიტიკური ფიგურისადმი. მომავალი ნომინალური პრეზიდენტი ასევე დარჩება სააკაშვილის ჩრდილქვეშ.


ამიტომ რთულად წარმოსადგენია დადებითი ტრენდის გაჩენა სახელმწიფოთაშორის ურთიერთობებში. რუსული ფილმების ფესტივალი თბილისში კარგი ნიშანია, მაგრამ პუტინ-მედვედევის თბილისში ან სააკაშილის მოსკოვში წარმოდგენა შესაძლებელის ზღვარს გარეთაა.


მორიგი ჯაშუშური სკანდალი კიდევ კარგა ხანს მოწამლავს ურთიერთობათა ატმოსფეროს. ინტერნეტ-პორტალის „ადამიანი და კანონი“ მთავარი რედაქტორი, „SOS–რუსეთი“ პროექტის ავტორი ანტონ სამოილენკო დარწმუნებულია, რომ: „2010 წლის გაზაფხულ–ზაფხულში ქართულმა სპეცსამსახურებმა ჩაატარეს წინასწარი ოპერაცია რუსეთის მოქალაქეების დაკავება–დაპატიმრების მიზნით, შეთითხნილი ბრალდებებით, რომლებიც შემდეგ სასწრაფოდ გაასამართლეს და ახლა ციხეებში ამყოფებენ. შემდეგ, 2010 წლის შემოდგომაზე,

სტატია მთლიანად: http://geurasia.org/problema-analizi/russi...geria-saak-oil/

დატუსაღებული 14 წლის გოგონა შველას ითხოვს!

უახლოეს ხანში ევროპის ადამიანის უფლებათა დაცვის სასამართლო გვანცა ყუფარაძის საქმეს განიხილავს, რომელიც 2006 წლის ნოემბერში, 14 წლის ასაკში, თანაკლასელი ბიჭის განზრახ მკვლელობის მცდელობის ბრალდებით დააპატიმრეს და 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს.


[ნინო მიქიაშვილი. 17:03 06-10-2010]


პრესა.გე გვანცას მამას, ალექსანდრე ყუფარაძეს შეხვდა და ესაუბრა; ასევე ვესაუბრეთ პარლამენტარ დიმიტრი ლორთქიფანიძეს, რომელიც გვანცას მამის განმარტებით, საქართველოს პარლამენტში ერთადერთი ადამიანი აღმოჩნდა, ვინც ყუფარაძეების პრობლემა დეტალურად შეისწავლა, გულთან ახლოს მიიტანა და პოლიტიკური დებატების დროს, ამაზე პარლამენტის ტრიბუნიდან მიხეილ სააკაშვილსაც მიმართა. პრესა.გე–სთან საუბრისას დიმიტრი ლორთქიფანიძე ამბობს, რომ გვანცა ყუფარაძის მიმართ გამოტანილი განაჩენი უკანონო და უსამართლოა.

ის, რასაც ამ მასალაში წაიკითხავთ, ეყრდნობა ალექსანდრე ყუფარაძის და დიმიტრი ლორთქიფანიძის მონათხრობს. პრესა.გე არ არის პირველი, ვინც ამ საქმეზე მასალას აქვეყნებს. 2006 წლიდან მოყოლებული დღემდე, ქართულ გაზეთებში არაერთი მასალა დაიბეჭდა. ახლახანს ამ თემაზე, ტელეეთერში სტუდია “ჯი ენ ესის“ ჟურნალისტის, იმედა დარსალიას მიერ მომზადებული ვრცელი სიუჟეტიც გავიდა, რომელშიც კონკრეტულ ადამიანთა მონათხრობი (როგორც ფარულად, ისე ღიად ჩაწერილი თვითმხილველების) ემთხვევა, ალექსანდრე ყუფარაძისა და დიმიტრი ლორთქიფანიძის მონათხრობს.

სანამ ამ საქმეში ახლადაღმოჩენილ გარემოებაზე გიამბობთ, მოკლედ მოგიყვებით ისტორიას, რის გამოც გვანცა ყუფარაძე დღემდე საპყრობილეშია:

2006 წლის 9 ნოემბერს, ნაძალადევის რაიონში, მე-12-ე საჯარო სკოლის ტერიტორიაზე, სასწავლო პროცესის დროს, 14 წლის თორნიკე ტყემალაძეს დანით 33 ჭრილობა მიაყენეს. ოფიციალური ვერსიით ეს თორნიკეს კლასელმა, გვანცა ყუფარაძემ გააკეთა. მოტივი საქმის მასალებში არ ფიგურირებს და ეს დაზარალებულისთვისაც უცნობია. თავად გვანცას ჩვენების მიხედვით, თორნიკეს 4 ახალგაზრდა (გვანცასთვის უცნობი, ხოლო თორნიკესთვის ნაცნობი) სცემდა და აქედან ორმა მას დანით ჭრილობები მიაყენა. მომხდარიდან რამდენიმე წუთში, ამ ფაქტის ერთადერთმა მოწმემ, გვანცა ყუფარაძემ თანაკლასელის დაჭრის ამბავი ერთ–ერთ მასწავლებელს შეატყობინა.

სკოლის სასწავლო ნაწილმა, მაია ბერძენიშვილმა შემთხვევის ადგილის შესახებ გვანცა ყუფარაძეს დაწვრილებით გამოჰკითხა, რის შემდეგაც, სკოლის თანამშრომელთა თქმით, დანაშაულის კვალი წაშალა.

დიმიტრი ლორთქიფანიძე: “სისხლის სამართლის საქმის გაცნობისას, ძალიან მნიშვნელოვან დეტალს წავაწყდი, რაზეც შემდგომში ყურადღება სტუდია “ჯი ენ ესმა“ გაამახვილა, თავის სიუჟეტში, რომელიც ტელეკომპანია “მაესტროს“ ეთერით გავიდა და რომელშიც ასახულია დანაშაულის ადგილზე სისხლის კვალის წაშლის ფაქტი, იმ საჯარო სკოლის სასწავლო ნაწილის მიერ, რომელშიც გვანცა ყუფარაძე სწავლობდა. ეს ფაქტი გამოძიებისთვის რატომღაც შეუმჩნეველი დარჩა. საქმის მასალებში არის ჩვენება, სადაც სასწავლო ნაწილი ამბობს, რომ მან კვალი წაშალა, რაღაც სხვა მოსაზრებების გამო“.

მე–12 საჯარო სკოლის ტერიტორიაზე მომხდარი ამბის შესახებ, ერთ–ერთი სააგენტოს ე.წ. ნიუსი, პირველად გაზეთ “ალიაში“ გამოქვეყნდა..; 14 ნოემბერს ამაზე ტელეკომპანია “მზის“ საინფორმაციო გამოშვებაშიც ილაპარაკეს (მოგვიანებით ინფორმაცია “რუსთავი 2“–ზეც გავიდა), რის შემდეგაც მამამ თავისი შვილი პოლიციაში მიიყვანა – “აი, ჩემი შვილი და თუ დამნაშავეა, მოვკლავ–მეთქი, - ვუთხარი პოლიციელებს. მანამდე გვანცა პოლიციას ერთხელ ჰყავდა დაკითხული“.

ალექსანდრე ყუფარაძის განმარტებით, სისხლის სამართლის საქმის გაცნობის შემთხვევაში, ნებისმიერი ადამიანი დარწმუნდება, რომ დაზარალებული თორნიკე ტყემალაძე მოსამართლის კითხვებზე წინასწარ მომზადებულ და შეთანხმებულ პასუხებს სცემს – “როცა ეკითხებიან – წინააღმდეგობა რატომ ვერ გაუწიეო, დაზარალებული ამბობს, ჟეშტი მეჭირა, მაგრამ ბოლოს წინააღმდეგობის გაწევა შევძელი და გავიქეციო. აი, ასეთი სისულელეების დაჯერება შეძლო მოსამართლემ. ახლა თქვენ წარმოიდგინეთ, როგორ შეიძლებოდა გაქცეულიყო ადამიანი, რომელსაც 33 ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული?!“

გვანცა ყუფარაძის მამის თქმით, მე-12 საჯარო სკოლის იმ თანამშრომლებზე, რომლებმაც საქმის ირგვლივ სიმართლე იციან,ზეწოლას ახორციელებენ და ამიტომ, ხმამაღლა შიშით ვერაფერს ამბობენ. გვანცას დედა, ციალა ქავთარაძეც მე-12 სკოლაში მუშაობს – მათემატიკას ასწავლის.

ალექსანდრე ყუფარაძე: “სხვადასხვა სკოლებში არაერთი ამგვარი შემთხვევა მოხდა, რასაც დირექტორისა და მოადგილეების წასვლა მოჰყვა. მე-12 საჯარო სკოლაში მანანა გორგასლიძე მეოთხე წელია დირექტორის მოვალეობას ასრულებს. როგორც ჩანს, განათლების მინისტრის, დიმიტრი შაშკინისთვის ასეთი დირექტორები და სასწავლო ნაწილები ხელსაყრელია; მოზარდებს ალბათ ამგვარი ხალხის მეშვეობით უპირებენ სამტრედიის ე.წ. სპეცსკოლაში გამწესებას და ციხის კონტიგენტის შევსებას - რაც მეტი დაჩაგრული ბავშვი გაიზრდება, მით მეტი მონა ეყოლებათ. გვანცამ თავის ჩვენებაში სიმართლე ილაპარაკა, მაგრამ კედელს ცერცვი შეაყარეო, ასე გამოვიდა; ჩემი შვილი სიმართლის თქმისთვის ისჯება; ცალკეული პიროვნებების პასუხიმგებლობის საკითხი, რომ არ დამდგარიყო, ჩემი შვილი გისოსებს მიღმა აღმოჩნდა. მას რომ ეთქვა ის ტყუილი, რომელსაც სკოლის ადმინისტრაცია ამტკიცებდა (რომ თორნიკე ტყემალაძე ვითომ მეორე სართულის ფანჯრიდან გადმოვარდა), დღეს ალბათ, თავისუფალი იქნებოდა“.

იმას, თუ როგორ აღმოჩნდა გვანცა ყუფარაძე იმ ადგილას, სადაც თორნიკე ტყემალაძე დაჭრეს, ალექსანდე ყუფარაძე, მისი შვილის ჩვენებაზე დაყრდნობით გვიამბობს - იმ დღეს, პირველ გაკვეთილზე თორნიკემ გვანცას გარკვეული თანხა სთხოვა, რაზემ პასუხად მიუგო - მე არ მაქვს, მაგრამ შემიძლია დედას ვთხოვო და დაგეხმარებიო. ამაზე თორნიკემ უარი უთხრა. მეხუთე გაკვეთილის შემდეგ, ღობესთან მყოფმა თორნიკე ტყემალაძემ გვანცას თხოვნა გაუმეორა - შენს იქით გზა არ მაქვს, ეგებ დედას სთხოვოო. ამასობაში, ოთხი ახალგზარდა მოვიდა...

ალექსანდრე ყუფარაძე: “როგორც თვითმხილველები ჰყვებიან, წინა დღეს აგინებდნენ გამოდი თორემ ასე და ისე გიზამთო; სკოლის შენობიდან თორნიკე მასწავლებლებმა არ გაუშვეს, მაგრამ ამ ამბის შესახებ, არც მათ მშობლებს შეატყობინეს. მეორე დღეს თორნიკე დაჭრეს“.

იმაზე, თუ რატომ წაშალეს დანაშაულის კვალი და რატომ აშინებენ იმათ, ვინც სიმართლე იცის, ალექსანდრე ყუფარაძე დაზუსტებით ვერაფერს ამბობს, მაგრამ იხსენებს 2006 წლის 9 ნოემბერს, როცა დანაშაულის ადგილის დათვალიერება დასრულდა (ეს კი ღამის 11საათზე, ფარნის შუქზე გაკეთდა!), პოლიციის მანქანაში, სკოლის სასწავლო ნაწილის გამგეები უშუალოდ მას უმტკიცებდნენ, რომ თორნიკე ტყემალაძე დაჭრეს კიკვიძის ბაღში და შემდეგ სკოლის ტერიტორიაზე შეიყვანეს.

“პოლიციისთვის მთავარი იყო საქმე გახნილიყო. მათ არ ადარდებდათ, ვის დაიჭერდნენ – ნამდვილ დამნაშევეებს თუ უდანაშაულო ბავშვს. რაც შეეხება დირექციას - მანანა გორგასლიძე “ნაცმოძრაობის“ წევრია; ამასთან კახა ლომაიას კადრია – მანამდე განათლების სამინისტროში მუშაობდა. გორგასლიძის წინამორბედი ლომაიას სიდედრს გადააყოლეს, რომელიც მე-12 სკოლაში პედაგოგად მუშაობდა. საათების არქონის გამო შემცირებაში მოჰყვა, რის გამოც ლომაია სკოლის იმჟამინდელ დირექტორს დაემუქრა. 4 თუ 5 თვის შემდეგ განათლების მინისტრად დაინიშნა და დირექტორიც გაათავისუფლა“, - აცხადებს გვანცა ყუფარაძის მამა.

პარლამენტარი დიმიტრი ლორთქიფანიძე გვანცა ყუფარაძის საქმეს უნიკალურ შემთხვევად აფასებს და ამბობს, რომ 4 წლის განმავლობაში სასჯელს იხდის საპყრობილის რეჟიმში, სრულწლოვან პატიმარ ქალებთან ერთად, მხოლოდ იმიტომ, რომ ქვეყნის პენიტენციურ სისტემას არასრულწლოვან ქალთა დაწესებულება არ გააჩნია.

დიმიტრი ლორთქიფანიძე: “პოლიტიკური დებატების დროს ამაზე მიხიელ სააკაშვილს გავუმახვილე ყურადღება, რასაც უმრავლესობის წარმომადგენელი, პალიკო კუბლაშვილი გამოეხმაურა და არასწორი ინფორმაცია გაავრცელა - თითქოს გვანცა ყუფარაძემ მიაყენა თავის თანატოლს სიცოცხლისთვის სახიფათო 7 ჭრილობა და რომ ჩემი მხრიდან გვანცა ყუფარაძის ადვოკატობა იყო არადროული და მიმართული იყო პოლიტიკური ქულების ჩაწერისკენ. ამის შემდეგ, გვანცა ყუფარაძის სისხლის სამართლის საქმით უფრო ღრმად დავინტერესდი და ჩემს თვალწინ წარმოუდგენელი რამ დადგა - საქმე ეხება განზრახ მკვლელობის მცდელობას დამამძიმებელ გარემოებებში, რა დროსაც თითქოს გვანცა ყუფარაძემ მის თანაკლასელს მიაყენა 33 ჭრილობა, ორი სხვადასხვა მჭრელი საგნით.

ინფორმაციის მოპოვების მიზნით გვანცა ყუფარაძის კანონიერ წარმომადგენელს, მის მამას დავუკავშირდი; დავინტერესდი გვანცა ყუფარაძის აკადემიური მოსწრებით და გავარკვიე, რომ 14 წლის ასაკამდე გვანცას სემესტრულად, არც ერთი ოთხიანი არ ჰყოლია გამოყოლილი, იყო ფრიადოსანი; დახასიათებაშიც, რომელიც მე-12 საჯარო სკოლამ გასცა, წერია, რომ გამოირჩეოდა უაღრესად დადებითად და რომ არასდროს არ ჰქონია შენიშვნა მიღებული“.

საქართველოს სახელით კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი პარლამენტარ დიმიტრი ლორთქიფანიძისთვის ბევრ კითხვის ნიშანს აჩენს. მას მიმაჩნია, რომ განაჩენი არის არაკანონიერი და უსამართლო, გამომდინარე იქიდან, რომ სასამართლო არ დაეყრდნო, არც ექსპერტიზის დასკვნებს და არც ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლის მიხედვით, პარლამენტარის განმარტებით, აშკარად იკვეთება ახალი დანაშაულის კვალი, როგორც მინიმუმ, დანაშაულის დაფარვის კუთხით.

“შესაბამისად, მას შემდეგ, რაც ევროსასამართლო განიხილავს გვანცა ყუფარაძის საქმეს, რომელსაც პრიორიტეტი აქვს მინიჭებული, ვფიქრობ, სამართლიანობა იზეიმებს და ამ საქმეზე ჭეშმარიტება საბოლოოდ გაირკვევა. თუმცა, როგორ და რა გზით მოხდება გვანცა ყუფარაძისა და მისი ოჯახისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, ჩემთვის ძნელი წარმოსადგენია, ვინაიდან გვანცა ყუფარაძე უპრეცენდენტო პირობებში იხდის სასჯელს, მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ, რომ სახელმწიფოში არ არის მოწყობილი არასრულწლოვან ქალთა სპეციალური დაწესებულება.

მიუხედავად იმისა, რომ პრეზიდენტს მესამედ გავუგზავნე დასაბუთებული შუამდგომლობა, გვანცა ყუფარაძის შეწყალების აუციელებლობის თაობაზე, ჩემთვის ჯერჯერობით დაუდგენელი და გაუგებარი მიზეზების გამო, პრეზიდენტი გოგონას შეწყალებისგან თავს იკავებს. კიდევ ერთი გარემოება, რომელიც შემამსუბუქებელი უნდა ყოფილიყო – მიუხედავად გაუსაძლისი, მძიმე პირობებისა, გვანცა ციხის პირობებშიც აგრძელებს სწავლა–განათლებაზე ზრუნვას; მან წარმატებით დაძლია ყველა გამოცდა, რომელიც მეთორმეტე კლასის დამამთავრებელ გამოცდებს შეეხებოდა, მაგრამ გარკვეული, ხელოვნური ბარიერის გამოყენების გამო, მას 1 გამოცდით მეტის ჩაბარება მოუწია, რაც არ იყო დადგენილი მოცემული პროგრამით და რის გამოც მან ვეღარ შეძლო ერთიანი ეროვნული გამოცდების ჩაბარება და სწავლის უმაღლეს სასწავლებელში გაგრძელება.

ესეც ალბათ იმ მიზეზის გამო, რომ იმ შემთხვევაში, თუ გვანცა ყუფარაძე ერთიანი ეროვნული გამოცდებით დადგენილ სტანდარტებს დაძლევდა და რომელიმე უმაღლეს სასწავლებელში მოხვდებოდა, მაშინ პრეზიდენტი კიდევ ერთხელ დადგებოდა მორალური ვალდებულების წინაშე, შეეწყალებინა ეს მსჯავრდებული.
მიუხედავად ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა გარემოებისა, ჩვენ მაინც ვაგრძელებთ მუშაობას ამ კუთხით და ვიმედოვნებთ, რომ საერთაშორისო ორგანიზაციები გვანცა ყუფარაძის მდგომარეობას ყურადღებას მიაქცევენ“, - ამბობს პალამენტარი.


პრესა.გე-ს კითხვას - თქვენი აზრით, რას ერჩოდნენ 14 წლის გვანცა ყუფარაძეს? დიმიტრი ლორთქიფანიძე პასუხობს:

“რამდენადაც ჩემთვისაა ცნობილი, მე-12 საჯარო სკოლის პედაგოგებს შორის ისეთებიც არიან, რომლებსაც ხელისუფლებაში ძალიან სერიოზული მფარველები ჰყავთ, ისევე, როგორც დირექტორს. როგორც ჩანს, გვანცა ყუფარაძე აღმოჩნდა ყველაზე დაბალი ღობე, რომელზეც შესაძლებელი იყო ხელი შეეწმინდათ“.

presa.ge

http://networkedblogs.com/awJf6

ქუთაისში უნდა გაქეიფოთ, ქუთაისში!!!


03:18 17.11.2010
[ლელა ჩქარეული]
პრეზიდენტმა ქუთაისში მთავრობის ახალი სახლის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარა. სამომავლოდ აქ აღმასრულებელი ხელისუფლების გასვლითი სხდომების ჩატარება იგეგმება და მთავრობის წარმომადგენლობა იქნება განთავსებული.

სოსო ცინცაძე აცხადებს, რომ თბილისი თავკომბალას დაემსგავსა და მისი დეცენტრალიზაცია აუცილებელია. კახა კაციტაძე კი არ გამორიცხავს, რომ მთავრობის წარმომადგენლობის ქუთაისში დაარსება დედაქალაქში მასობრივი გამოსვლების მასშტაბურობის პრევენციის მიზანს ემსახურებოდეს.

„თბილისიდან ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ ვიპარებით, ჯერ პარლამენტი შემოგაპარეთ, ახლა კი – მთავრობა“, - ამის შესახებ პრეზიდენტმა სააკაშვილმა ქუთაისში, მთავრობის სახლის მშენებლობის გახსნაზე განაცხადა .

პრეზიდენტის თქმით, თანდათან ხორციელდება ქუთაისის მეორე დედაქალაქად ქცევის პროექტი. მისი განცხადებით, საქართველოს მთავრობა თბილისში დარჩება, მაგრამ ქუთაისში იქნება მთავრობის მუდმივი წარმომადგენლობა. როგორც მიხეილ სააკაშვილმა აღნიშნა, ეს არის სწორედ ის ფილოსოფია, რომელსაც საქართველოს მთავრობა ატარებს:

„პირი მაქვს დაღებული, ისეთი სილამაზეა და რისი თქმა მინდოდა, დამავიწყდა. მსოფლიოში ყველაზე ლამაზი პარლამენტის შენობა გვექნება. მთავრობის სახლი ერთი წლის თავზე გაიხსნება, პარლამენტს კიდევ წელიწად-ნახევარი დასჭირდება. საქართველოს გეოგრაფიულ ცენტრთან ყველაზე ახლოს მდებარე დიდი ქალაქი ქუთაისია.

იმის გათვალისწინებით, რომ განვითარება ხდება ზღვისკენ, იმის გათვალისწინებით, რომ გველეშაპს კლანჭი აქვს ჩავლებული ჩვენს ყველაზე მნიშვნელოვან ტერიტორიაზე და ქართლის ნაწილში კიდევ თავზე დაგვყურებს თავისი სამხედროებით და იმის გათვალისწინებით, რომ თბილისს განტვირთვა, ამ რეგიონს კი განვითარება სჭირდება, ეს ძალიან სტრატეგიული გადაწყვეტილებაა“.

პრეზიდენტის თქმით, პარლამენტის ქუთაისში გადატანის ერთ-ერთი მთავარი მომხრე და ინიციატორი თბილისის მერი გიგი უგულავა იყო. მან ასევე იმ ინფრასტრუქტურულ პროექტებზეც ისაუბრა, რომლებიც რეგიონში უკვე ხორციელდება:

„ქუთაისის გარშემო ვაჩენთ ძალიან საინტერესო ინფრასტრუქტურას, სათაფლიაში, ხონში, მარტვილში მღვიმეების კომპლექსი კეთდება და ხორციელდება აბაშისწყლის ხეობის უნიკალური განვითარება. ვანი ძალიან მალე საინტერესო არქიტექტურული და დიდი ტურისტული ცენტრი გახდება. ხდება მთელი რეგიონის განვითარება ახალი გზით, რომელიც ზესტაფონიდან ქუთაისის გავლით, ახალ პარლამენტს 3 კმ-ში გაუვლის და სამტრედიაში ჩავა. უკვე 2012 წლის გაზაფხულზე, ამ გზით ჩავალთ აჭარაში, ჩოლოქზე, ჩოლოქიდან ბათუმში და იქიდან - შემოვლითი გზით საზღვარზე. შესაბამისად, ამ რეგიონის მნიშვნებლობაც უფრო მოიმატებს“.

სააკაშვილმა ქუთაისში პარლამენტის გადატანის მნიშვნელობაზე ისაუბრა და ამ საკითხისადმი სკეპტიკურად განწყობილ ადამიანებსაც გამოეხმაურა.
როგორც მან განაცხადა, ბევრს აწუხებს კითხვა, რამდენად კარგი და იოლი იქნება დეპუტატების თბილისიდან ქუთაისში სიარული.

„მე მინდა მათ საპასუხოდ განვაცხადო - ვინ თქვა, რომ საქართველოს დეპუტატები უნდა იყვნენ თბილისელები, ეს ვინ დააკანონა?! თუმცა, ეს იმის გამოძახილია, რომ ნაწილს ჰგონია, ყველაფერი თბილისში კი არა, თბილისის ერთ-ერთ პატარა ადგილზე, რუსთაველის გამზირზე ხდება – ყოფილი სასტუმრო „ივერიიდან“ პარლამენტამდე და თავისუფლების მოედნამდე. მათთვის, რა თქმა უნდა ძნელია, იმის მაგივრად, რომ სამსახურში ვაკიდან და წყნეთიდან იარონ, იქიდან ქუთაისში უნდა წამოვიდნენ.

მაგრამ დეპუტატებმა თბილისიდან კი არა, რეგიონებიდან უნდა იარონ და მაშინ ყველაფერი თავის ადგილზე დგება. ეს არის მთელი საქართველოს წარმომადგენელი პარლამენტი. საქართველო არ არის ტერიტორიულად დიდი ქვეყანა, მაგრამ არის მრავალფეროვანი, ძალიან საინტერესო ქვეყანაა თავისი განვითარებით და ამის გამო ყველაფერი ასე უნდა იყოს დალაგებული“, - აღნიშნავს პრეზიდენტი.

პოლიტოლოგი სოსო ცინცაძე დარწმუნებულია, რომ მთავრობის წარმმადგენლობისა და პარლამენტის ქუთაისში გადატანა არა მასობრივი მიტინგებისთვის ხელის შეშლის, არამედ დედაქალაქის განტვირთვის მიზანს ემსახურება.

როგორც ცინცაძემ „პირWელს“ განუცხადა, „თბილისი თავკომბალას დაემსგავსა და მისი დეცენტრალიზაცია აუცილებელია“.

„მსოფლიოს არცერთ ქვეყანაში არ ხდება, რომ დედაქალაქში ქვეყნის მოსახლეობის ნახევარი ცხოვრობდეს. წარმოიდგინეთ, რამდენი ავტომობილი დააკლდება თბილისს, როდესაც მთავრობა და პარლამენტი ქუთაისში იმუშავებენ. თავის დროზე გაერო-ს შენობის აშენება ვაშინგტონში იგეგმებოდა და სხვათაშორის, ამას სტალინი და ჩერჩილი უჭერდნენ მხარს, თუმცა ამერიკელმა ხალხმა ეს გააპროტესტა და გადაწყდა, რომ გაერო ნიუ-იორკში განთავსებულიყო“, - განაცხადა პოლიტოლოგმა.

ამასთან, ცინცაძე გამორიცხავს, რომ პარლამენტისა და მთავრობის ქუთაისში გადატანა მასობრივი აქციების ხელისშეშლის მიზანს ემსახურებოდეს.

„თბილისში იმდენი ადამიანი მაინც დარჩება, რომ მასობრივი აქციები გაიმართოს. ასე, რომ, ვფიქრობ, მთავრობის ეს გადაწყვეტილება მხოლოდ დედაქალაქის განტვირთვას ემსახურება“, - დასძინა მან.

ექსპერტი კახა კაციტაძე არ გამორიცხავს, რომ პრეზიდენტ სააკაშვილის მიერ მთავრობის წარმომადგენლობის ქუთაისში დაარსება დედაქალაქში მასობრივი გამოსვლების მასშტაბურობის პრევენციის მიზანს ემსახურებოდეს.

„საქართველოს ხელისუფლების პოლიტიკაზე სერიოზულ კომენტარს ვასიკო ოდიშვილი თუ გააკეთებს. ხელისუფლების არაადექვატურობა სწრაფი ტემპით იზრდება და მალე მისი ფანტაზია იქამდე წავა, რომ კოსმოდრომს ააშენებენ, სადაც უცხოპლანეტელებთან შეხვედრები იქნება შესაძლებელი“, - განაცხადა „პირWელთან“ საუბარში კაციტაძემ.

მისივე თქმით, „ხელისუფლების გადაწყვეტილებების უცნაურობიდან გამომდინარე, შეიძლება, ათასგვარი ვერსია გამოითქვას, მაგრამ ერთ-ერთი ვერსიით, მთავრობის წარმომადგენლობის ქუთაისში დაარსება შესაძლოა, მასობრივი გამოსვლების მასშტაბურობისთვის ხელის შეშლას ისახავდეს მიზნად“.


http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=1932

“სინგაპურში, ბოლო 50 წლის განმავლობაში ხელისუფლება არ შეცვლილა”


13:48 16.11.2010
[რუსიკო მუმლაძე]

საქართველოს პრეზიდენტი ძალიან ხშირად ხდება ხოლმე ნოვატორული იდეების გამხმოვანებელი და ეს იდეები ხანდახან შოკშიც აგდებს საზოგადოებას. ამ წელში მან სხვა მრავალ იდეასთან ერთად ორი ყველაზე ხმაურიანი განაცხადი გააკეთა – საქართველო-აზერბაიჯანის კონფედერაცია და ქვეყნის სინგაპურიზაცია. ბურუსით მოცული ორივე თემიდან მხოლოდ ერთი აშკარა “მესიჯი” მოდის - 2008 წლის აგვისტოს ომში დამარცხებული მხედართმთავარი, აქცენტს რეგიონალურ ეკონომიკურ ურთიერთობებზე აკეთებს. თუმცა, ჯერ არც კონფედერაციის რეალური ნიშნები ჩანს და არც სინგაპურიზაციის.



და მაინც, რა არის ეს სინგაპურიზაცია? რა დადებითი და უარყოფითი მომენტები აქვს ამ მოდელს? შეიძლება თუ არა, საერთოდ, საქართველოს სინგაპურიზაცია, რომელიც თავის თავში როგორც ეკონომიკურ, ასევე სახელმწიფო მოწყობის მოდელს გულისხმობს? რას აპირებს სააკაშვილი – საქართველოს სინგაპურიზაციას, თუ ქართულ ეკონომიკაში სინგაპურში უკვე გამოცდილი და გამართლებული მოდელის ელემენტების შემოტანას?



პრესა.გე-მ ამ თემასთან დაკავშირებით კომენტარი სთხოვა საერთაშორისო ურთიერთობების სპეციალისტს ვანო მაჭავარიანს. ინტერვიუ ვრცელი და საინტერესო გამოვიდა, შესაბამისად მის მეორე ნაწილს ამ დღეებში შემოგთავაზებთ.



ვანო მაჭავარიანი: “როცა საუბარია ქვეყნის სინგაპურიზაციაზე, ეს მიგვანიშნებს იმაზე, რომ ხელისუფლების მხრიდან ქვეყნისთვის ახალი ეკონომიკური მოდელის ძიებაც დაიწყო და ასევე გამჟღავნდა იმ ახალ რეალობებზე მორგების სურვილი, რომელიც წარმოიქმნა აგვისტოს ომისა, თუ მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის შემდეგ.



ამაში იგულისხმება ის, რომ ჩვენთვის ევროკავშირთან ურთიერთობები უკვე სხვა ხარისხში გადადის. ანუ, აქ უკვე ჩანს ორი პრობლემა: პირველი - საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანების გრძელვადიანი პერსპექტივა და მეორე ის, რომ თავად ეკონომიკურმა კრიზისმა საკმაოდ დიდი ზიანი მიაყენა იმ საინვესტიციო პროექტებს, რომლებზეც ქვეყნის მთავრობა გათვლებს აკეთებდა.



ანუ, ამერიკული და ევროპული ინვესტიციების ჩავარდნაზე?

- დიახ, საუბარია ამერიკულ, ევროპულ და თურქულ ინვესტიციებზეც კი. თუ გახსოვთ, ადრე საუბარი იყო თავისუფალი ეკონომიკური ზონების შექმნაზე, სასტუმროების მშენებლობაზე თბილისში და ბათუმში, ასევე – სხვა პერსპექტიული, ქვეყნისთვის მნიშვნელოვან პროექტების განხორციელებაზე, რაც ვერ მოხერხდა.. შესაბამისად, დღის წესრიგში დადგა ქვეყნის სინგაპურიზაცია...



თუ შეიძლება, ბოლოსდაბოლოს, ავუხსნათ მკითხველს, რა არის ეს სინგაპურიზაცია?

- სინგაპურის ეკონომიკა ძირითადად აწყობილია სავაჭრო ურთიერთობებზე.

ეს ქვეყანა არის ფინანსური და სავაჭრო ეკონომიკური ურთიერთობების რეგიონალური ცენტრი სამხრეთ აზიაში. იქ განლაგებულია მსოფლიოს ყველა სავაჭრო კომპანია, რომელიც სამხრეთ აზიასა და მსოფლიოს დანარჩენ ნაწილს შორის ვაჭრობის ხელშეწყობის საქმიანობას ეწევა. არის უზარმაზრი დახმარებები. ამ ბაზრის მოთამაშეები არიან: ჩინეთი, სამხრეთ აზიის ქვეყნები - ე.წ “აზიური ვეფხვები”, რომელთა ეკონომიკა საკმაოდ სწრაფი ტემპებით ვითარდება..



სინგაპურში მოქმედებენ კონკრეტული სავაჭრო სახლები, რომელთაც თავისი საქმიანობა აწყობილი აქვთ ამ რეგიონების ეკონომიკური საქმიანობის წახალისებაზე. მაგალითად, ჩინეთი უზარმაზარი მზარდი ბაზარია, რომელსაც სჭირდება კონკრეტული ტექნოლოგიები, ფინანსები, ეკონომიკური პარტნიორების მოძიება, პროდუქტები და ა.შ. ეს სავაჭრო სახლებიც ზუსტად ამ საქმიანობითა და ურთიერთობების დამყარებით არიან დაკავებულები. ვთქვათ, თუ რომელიმე ჩინურ კომპანიას სჭირდება რაღაც წიაღისეული, შეუძლია, სინგაპურს ეწვიოს და იქ მიიღოს შესაბამისი ინფორმაცია.



გავლენების თვალსაზრისით რა ხდება სინგაპურში, ყველას კარგად მოეხსენება, რომ დიდი თანხების ტრიალი ყოველთვის დიდ პოლიტიკასთან არის დაკავშირებული..

- სინგაპურში ბოლო 50 წლის განმავლობაში ხელისუფლება არ შეცვლილა და არსებობენ სიმბოლური ოპოზიციური პარტიები. სინგაპურში სტუაციას მართავს უცვლელი მთავრობა. ეს არის იმ ხალხის ერთობა, რომელმაც შექმნა თანამედროვე სინგაპური და ეს პოლიტიკური დინასტია დღემდე აგრძელებს თავის საქმიანობას.



დაახლოებით ასეთი სიტუაციას იმეორებს აზერბაიჯანი, იქ თითქმის არავის აქვს პრეტენზია, თუ პრეზიდენტ ალიევის შვილი გახდება ხვალ ამ ქვეყნის პირველი პირი. ოპოზიციაც, ფაქტობრივად, სიმბოლურია..

- განსხვავება იცით რა არის? სინგაპური ძალიან პატარა ქვეყანაა და ძალიან მარტივად მიხვდნენ იმას, უნარი შესწევთ, რომ ქვეყანა მართონ, როგორც ე.წ კომპანია, როგორც ბიზნეს-კორპორაცია. მმართველი, ანუ გენერალური დირექტორი სინგაპურის შემთხვევაში - პრემიერ-მინისტრია. პრემიერ-მინისტრი ხელს უწყობს იმ ეკონომიკური თანამშრომლობის გაღრმავებას და იმ პოლიტიკური, თუ სავაჭრო პარტნიორების მოზიდვას, რომელსაც გარანტიას აძლევენ სწორედ ეს უცვლელი მთავრობა და სინგაპურის ფინანსური ინსტიტუტები..



მთავრობის მოვალეობაა პარტნიორებს საქმიანობის ისეთი პირობები შეუქმნას, რომელიც დღეს მსოფლიოში ერთ-ერთ საუკეთესოდ ითვლება. სინგაპურში საქმიანობა ნებისმიერი ფინანსური, თუ სავაჭრო ბიზნესით დაკავებული კომპანიისთვის საოცნებო რამაა. შესაბამისად, რადგან სახელმწიფო მართავს ამ ბიზნეს–საქმიანობას და პრემიერი უძღვება მას, მისი ანაზღაურებაც 1 მილიონი დოლარია. ანუ სინგაპურის მიდგომა სუფთა ეკონომიკური პროცესია.



დინასტია არის ის გუნდი რომელიც უზრუნველყოფს ამ პოლიტიკურ-ეკონომიკური პროცესის სწორად წარმართვას. ეს არის პარტია, რომელიც 50 წელია ხელმძღვანელობს ამ ქვეყანას. აღსანიშნავია, რომ ეს ყველაფერი ვაკუუმში არ ხდება. მის გარშემო არიან ისეთი ქვეყნები, როგორიცაა ჩინეთი, იაპონია, აზიის სხვა ქვეყნები. იქ დევს აშშ-ისა და ავსტრალიის დიდი ინტერესები. სინგაპურმა საკმაოდ რთული გზა გაიარა იმისთვის, რომ შეენარჩუნებინათ გეოპოლიტიკური ბალანსი, რომელიც დღეს ამ პატარა ქვეყანას უსაფრთხო არსებობის საშუალებას აძლევს. მან იტვირთა ფუნქცია - ყოფილიყო სუფთა სავაჭრო-ეკონომიკური ცენტრი რეგიონისთვის და ეს მისაღები აღმოჩნდა ამ დიდი ქვეყნებისთვის.



აქედან გამომდინარე, საქართველოს სინგაპურიზაცია რამდენად არის მისაღები მსოფლიოსთვის და მისი მეზობლებისთვის? მე ნაკლებად წარმომიდგენია, რომ ჩვენთან ამ მოდელის პირდაპირ გადმოღებამ გაამართლოს...

- პირდაპირ ამ მოდელის გადმოღება, რა თქმა უნდა, შეუძლებელია. ჩვენ სხვა ისტორიული გზა გვაქვს გავლილი. აქ არის იმის მცდელობა, რომ მოხდეს საქართველოს ეკონომიკური მოდელის გარკვეული რევიზია და ახალი ელემენტების შემოტანა. ტრადიციულად, საქართველოს აქვს სოფლის მეურნეობა, ენერგეტიკა, სატრანზიტო დანიშნულება - ამას რეალურად არ ვივიწყებთ. თუმცა, როგორც ჩანს, სინგაპურიზაციის ელემენტები (სავაჭრო და ფინანსური ოპერაციები) არის დამატებითი ფუნქცია, რაც პრეზიდენტს უნდა, რომ საქართველომ შეიძინოს, იმისთვის, რომ მეტი ინვესტიცია და ფინანსური რესურსი იქნას მოზიდული.



არ ვიცი, რამდენად მისაღები და საინტერესო იქნება სხვა ქვეყნებისთვის ეს შეთავაზება იმ პირობებში, როდესაც ჩვენ ღია აგრესია გვაქვს რუსეთიდან და ღია შანტაჟი ხორციელდება, როგორც საქართველოს, ასევე საქართველოს მეზობლების მისამართით, რომ საქართველოსთან რაც შეიძლება ნაკლები ეკონომიკური ინტერაქცია განხორციელდეს. ჩემი აზრით, ეს საკმაოდ რთულად მისაღწევი მიზანია.



როცა სინგაპურის მმართველობის მოდელზე, ანუ ერთპარტიულ დინასტიაზე ვსაუბრობთ და ჩვენც გვინდა სინგაპურიზაციის ელემენტები შემოვიტანოთ, მაშინ აქ ისიცაა გასათვალისწინებელი, რომ ყველაზე მყარი გარანტია, რომ სინგაპურში არ შეირყა სახელმწიფოს მიდგომა ეკონომიკურ პოლიტიკასთან დაკავშირებით, სწორედ ამ დინასტიის უცვლელობაა... მაშინ, ჩვენთანაც რაღაც მსგავსი მოდელის გადმოღება იქნება საჭირო, ასეთი მყარი გარანტიის გასაცემად.

- სინგაპურიზაცია მსოფლიოსთვის სწორედ იმიტომაა საინტერესო და ჩვეულებრივ ერთი დინასტიის მმართველობადაც იმიტომ არ არის შეფასებული, რომ აქ ჩვენ საქმე გვაქვს იმ პირობების შექმნასთან, რომელიც სჭირდებათ სავაჭრო სახლებს ფინანსური ოპერაციების სწორად წარმართვისთვის. ის, რომ იქ იყოს დიდი მასშტაბებით კორუფცია, არაეფექტური მართვა, ასე არ არის. ეს ყველაფერი მინიმალურ დონეზეა დასული.



მთავრობის პრინციპია, რომ ბიზნესმენები დაინტერესებულები იყვნენ იქ ბიზნესის კეთებით. ერთის მხრივ, ეს ძალიან საინტერესო მოდელია, რადგან მთავრობა იღებს ვალდებულებას, სუფთად იმუშაოს და არ ჩაერიოს ამ კომპანიების საქმიანობაში, ანუ ის შუამავლისა და ბიზნესგარემოს შემქნელის ფუნქციებს ასრულებს. რა თქმა უნდა, აქედან ქვეყნის ხაზინაში ძალიან დიდი გადასახადები შედის.



ხალხიც კმაყოფილია, რადგან მათი ცხოვრების დონე მაღალია...

- მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი ცხოვრების დონეა. დამეთანხმებით, რომ არ არსებობს მსოფლიოში ისეთი ქვეყანა, სადაც არ არის დასაქმების, ან სხვა სოციალური პრობლემა, მაგრამ სინგაპურში ძირითადი სოციალურ-ეკონომიკური პრობლემები მოგვარებულია. სინგაპურში არის მოსახლეობის ნაწილი, ვისაც სოციალური პრობლემები აქვს, მაგრამ უდიდესი ნაწილი უზრუნველყოფილია არამარტო შვილების, არამედ მათი შვილიშვილების პერსპექტივაში, იმდენად სწორად გათვლილი ეკონომიკური პოლიტიკა ტარდება სახელმწიფოს მხრიდან.



მათი კულტურა ძალიან პრაგმატულია, ძალიან ფრთხილად ეკიდებიან ფულს, იციან ფულის ყადრი, იციან, რას ნიშნავს საბაზრო ეკონომიკაში ცხოვრება, რაც ჩვენთვის ძალიან ახალი ხილია. ამიტომ, ესეც გარკვეული პრობლემა იქნება ჩვენთვის, ვიდრე ჩვენი თაობა საბჭოური, უყაირათო ცხოვრების სტილს გადაეჩვევა.



საქართველოში უყაირათო ცხოვრების გარდა, უფრო მწვავედ ის მომენტი დგას, როცა დილიდან საღამომდე მუშაობენ და შესაბამისი შემოსავალი მაინც არ აქვთ. ჩვენთან დიდი პრობლემაა ხელისუფლების უმაღლეს ეშელონებში გამეფებული კორუფცია, რა ხდება ამ თვალსაზრისით სინგაპურის მმართველ 50-წლიან დინასტიაში?

- რა თქმა უნდა, ეს პრობლემა იქ არის. იყო რამდენიმე სკანდალი, რომელიც მთავრობის რამდენიმე წევრს ეხებოდა. ბევრი რამ დაფარულია, ამის შესახებ რთულია, ვინმემ გაიგოს, რადგან ჩაკეტილი საზოგადოებაა, მაგრამ იქ მომხდარმა სკანდალებმა გამოიწვია მთავრობის რამდენიმე წევრის გადაყენება. სისხლის სამართლის საქმეებიც კი აღიძრა.



ჩვენთვის საყურადღებო ისაა, რომ თუ ჩვენ სინგაპურიზაციის ელემენტების შემოღებაზე ვსაუბრობთ, ეს ნიშნავს იმას, რომ სახელმწიფომ თავის თავზე უნდა აიღოს ის ფუნქციები, როცა მთავრობის მთავარი საქმიანობა იქნება ბიზნესის ხელშეწყობა და არა – სხვის ბიზნესში ცხვირის ჩაყოფა. ასეთ შემთხვევაში ქვეყანას დამატებითი შემოსავალი გაუჩნდება. რამდენად იქნება ეს შესაძლებელი იმ პირობებში და იმ კომპეტენციის ფარგლებში, რაც დღეს საქართველოში არსებობს, ვერ გეტყვით. ამას ცოტა საბაზრო ეკონომიკის პრინციპების ცოდნა, რეგულირების ხარისხი და ბევრი რაღაცეები სჭირდება... საკმაოდ რთული მისაღწევი მეჩვენება ამ პირობებში ის, რაზეც ვსაუბრობთ, თუმცა შესაძლებელია”.



რამდენად წარმოუდგენია ვანო მაჭავარიანს, რომ “ნაცების” ხელისუფლებამ ცხვირი არ ჩაყოს სხვის ბიზნესში, რა სავარაუდო პოლიტიკურ დინასტიაზე შეიძლება, იყოს საუბარი საქართველოს სინგაპურიზაციის შემთხვევაში და სხვა ამგვარ საინტერესო საკითხებზე, ის ისაუბრებს ინტერვიუს მეორე ნაწილში, რომელსაც ამ დღეებში შემოგთავაზებთ...

http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=1925

ხელისუფლების მორიგი უტიფრობა


21:53 16.11.2010
[ნინო მიქიაშვილი]






ტელევიზიების რეალური მფლობელების გამოსააშკარავებლად მომზადებული ორი კანონპროექტიდან ერთზე – ხელისუფლების მიერ მომზადებულზე, კონსტიტუციური სამართლის პროფესორი ვახტანგ ხმალაძე, რომელიც ამავდროულად არის ჟურნალისტებისა და მედია–ექსპერტებისგან შემდგარი საინიციატივო ჯგუფის წევრი, პრესა.გე–სთან საუბრისას ამბობს, რომ ეს არის ხალხისთვის თვალში ნაცრის შეყრა და მეტი არაფერი.



რა არის ხელისუფლების მიერ წარდგენილი კანონპროექტის მთავარი ნაკლი?

ვახტანგ ხმალაძე: საკუთრების გამჭვირვალობის ნაწილში ყველაფერი იდეალურად, რომ ყოფილიყო გაკეთებული, ეს საკმარისი არ იქნებოდა იმისთვის, რომ საზოგადოებისთვის გამჭვირვალე ყოფილიყო მაუწყებლის საკუთრების საკითხი, რადგან ამ 4 დეპუტატის მიერ წარდგენილ კანონპროექტში არაფერია ნათქვამი მაუწყებელთა ფინანსურ გამჭვირვალობაზე.



ამასთან, ის, რაც მათ წარადგინეს, არის უაღრესად ნაკლოვანი და გარწმუნებთ, რომ ამის მიღებით, არსებულ ვითარებაში არაფერი გაუმჯობესდება, რადგან წარმოდგენილი კანონპროექტის მიხედვით, მაუწყებლის საკუთრების 10% შესაძლებელია ეკუთვნოდეს ოფშორულ ზონაში დარეგისტრირებულ იურიდიულ პირს და შესაბამისად, ამ იურიდიული პირის შესახებ, არავის არაფერი გვეცოდინება – ვინ დგას მათ უკან, ვინ არიან ისინი, როგორია მათი ფინანსების წარმომავლობა, ხომ არ არის მათი ფინანსები და ფინანსების წყარო ნარკობიზნესი, ტრეფიკინგი, იარაღით ვაჭრობა; ხომ არ არის ეს უცხო სახელმწიფოს, მათ შორის საქართველოსადმი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოს ფული; ხომ არ არის ეს საქართველოში მოქმედი რომელიმე პოლიტიკური პარტიის ფული.



ეს ყველაფერი ძალიან სახიფათოა, რადგან მოგეხსენებათ, მაუწყებლობა საზოგადოებრივი აზრის ჩამოყალიბებაზე საკმაოდ სერიოზულ გავლენას ახდენს.



კანონპროექტის ერთ–ერთი ავტორი ამბობს, რომ 10%–იანი წილის ფლობა მაუწყებლის მართვის საშუალებას არ იძლევაო...

– ბატონ კუბლაშვილს ვერანაირად ვერ დავეთანხმები, რადგან სავსებით შესაძლებელია, რომ ამ 10%–ის პარალელურად, სხვა მესაკუთრის – ერთის, ან რამდენიმეს წილი იყოს ვთქვათ, 40%–ზე მეტი. ანუ ჯამურად ერთი ჯგუფის წილი აღმოჩნდეს 50%–ზე მეტი, რეალური დაფინანსება მოდიოდეს სწორედ ოფშორულ ზონაში რეგისტრირებული პირისგან და სწორედ ამიტომ, ის ახდენდეს რეალურ გავლენას მაუწყებლის პოლიტიკაზე და მაუწყებლის საქმიანობაზე.



რატომ ჩადეს კანონპროექტში ამგვარი ფორმულირება, ოფშორის შესახებ?

– შედეგიდან გამომდინარე მხოლოდ ერთი რამის თქმა შემიძლია – დღეს შესაძლებელია მთლიანად ოფშორულ ზონაში დარეგისტრირებულს ეკუთვნოდეს ეს საკუთრება. ამაზე კარგა ხანია დიდი ხმაურია ატეხილი – უკმაყოფილება ქართულ საზოგადოებაშიც არის და საერთაშორისო წრეებშიც; გარდა ამისა, ხელისუფლებისთვის ცნობილია, რომ ერთმა ჯგუფმა მოამზადა სათანადო კანონპროექტები, რათა ეს საკითხი გადაიჭრას და იმისთვის რომ ხელისუფლებას მოეხდინა დემონსტრირება – ჩვენ თვითონ მივდივართ გამჭვირვალობაზე, ჩვენ თვითონ ვითხოვთ ცნობილი გახდეს ვინ არიან ტელევიზიების მფლობელებიო.



მათ მიერ წარმოდგენილი პროექტი მედიაგამჭვირვალეობის შესახებ, რეალურად არის თვალში ნაცრის შეყრა. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ – არა აქვს მნიშვნელობა, მთლიანად ოფშორულ ზონაში რეგისტრირებულს ექნება მთელი საკუთრება, თუ ამ საკუთრების ნაწილი, რადგან ეს ისეთი ხვრელია, რომ ათ პროცენტს დაწერ, ხუთ პროცენტს თუ სამს, ამით რეალურად ვითარება არ შეიცვლება, რადგან სწორედ ამ ერთი შეხედვით მცირე საკუთრებიდან შეიძლება მოხდეს ყველაფერი ის ცუდი, რაც შეიძლება მოხდეს მაშინ, როდესაც საკუთრება მთლიანად ოფშორულ ზონაში რეგისტრირებულს ეკუთვნის.



გამოსავალს რაში ხედავთ?

– ჩვენ არა ერთხელ ვყოფილვართ იმის მოწმე, როდესაც გიხდება იმის მტკიცება, რომ ორჯერ ორი არის ოთხი; ასეთ დროს პასუხად ვღებულობთ იმას, რომ ორჯერ ორი არ არის ოთხი. ამ კონკრეტულ ფაქტზე მთელმა საზოგადოებამ ძლიერი ზემოქმედება უნდა მოახდინოს, ისეთი ცვლილებები მოითხოვოს, რაც რეალურად გვჭირდება. სხვანაირად ვერ ვხედავ შანსს, რომ ხელისუფლებამ მართლაც გახსნას საკუთრება და ფინანსური საქმიანობა გამჭვირვალე გახადოს.



კონკრეტულად როგორ წარმოგიდგენიათ ხელისუფლებაზე ზემოქმედება?

– უპირველსად მედიის საშუალებით – პრესით, რადიოთი და იმ ტელევიზიით, რომელზეც საზოგადოებას ხელი მიუწვდება. რა ვიცი, ყველანაირი გზა შეიძლება იყოს; ვთქვათ, მოთხოვნები პოლიტიკური პარტიების მხრიდან. ანუ ყველა ის მექანიზმი, რასაც კანონი უშვებს, უნდა გამოვიყენოთ.



თუ ასეთი ზემოქმედება არ მოხდება და საზოგადოება ისეთივე ინერტულ დამოკიდებულებას გამოხატავს, როგორც საკონსტიტუციო ცვლილებებთან მიმართებაში მოხდა, მაშინ ალბათობა იმისა, რომ რაიმეს მივაღწევთ, იქნება ძალიან მცირე. რასაკვირველია, მნიშვნელობა ექნება საერთაშორისო საზოგადოების ზემოქმედებასაც.



ჩვენმა საინიციატივო ჯგუფმა კონფერენცია გამართა, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს საქართველოში აკრედიტებულმა დიპლომატიურმა წარმომადგენლობებმა. იქ იყვნენ ელჩები, ან ელჩების მოადგილეები და ჩვენ მათ ეს გავაცანით.



და რა თქვეს ელჩებმა, შეუძლიათ დახმარება?

– ელჩები ამას პირდაპირ არასდროს ამბობენ. არსებობს ზემოქმედების პირდაპირი და ირიბი საშუალებები – რჩევები, რომ სასურველია ასე იყოს; ეს არის შეფასება იმისა, რაც არის და კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი რამ არის – ჩვენ ხელს გვიწყობს ის რეკომენდაციები, რომლებიც არსებობს, ევროსაბჭოს და ევროკავშირის დონეზე. ჩვენ ევროკავშირის წევრი არა ვართ, მაგრამ ხომ ვამბობთ, რომ ევროკავშირისკენ ვისწრაფვით?! ამიტომ კეთილი უნდა ვინებოთ და ეს რეკომენდაციები შევასრულოთ.



ასევე ჩვენ ვართ ევროსაბჭოს წევრი და მათი რეკომენდაციები უნდა შევასრულოთ. ზემოქმედება ალბათ, ერთბაშად, ძალიან სწრაფად არ მოხდება, მაგრამ იმისათვის რომ მოხდეს, ყველა მექანიზმი უნდა გამოვიყენოთ.

http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=1927

ირაკლი ოქრუაშვილი: "ან მე გავაკეთებ იმას, რაც ჩავიფიქრე, ან ქვეყანა დაიღუპება"
14:05 - 21.11.2010

"სააკაშვილმა ჩრდილოეთ კავკასიაში მოქმედი ისლამისტი ბოევიკებისთვის სატრანსპორტო კორიდორი გახსნა"


ინტერვიუ "ქართული პარტიის" ერთ-ერთ ლიდერთან ირაკლი ოქრუაშვილთან

სასტუმროში, სადაც ჩვენ შეხვედრა დავთქვით, ირაკლი ოქრუაშვილი დაცვის გარეშე მოვიდა. არავითარი ქორული იერი, - მშვიდი, კეთილმოსურნე, გახსნილი. ეტყობა ბოლო დროს განვითარებულმა მოვლენებმა ცეცხლი გაანელა, მაგრამ "ფრთები" ვერ მოტეხა.


საქართველო - ვირტუალური რეალობა

- ირაკლი, უკრაინაში საქართველოში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ურთიერთსაწინააღმდეგო ინფორმაციები ვრცელდება. კერძოდ, ქვეყანაში არსებულ ამჟამინდელ ვითარებასთან დაკავშირებით. ამბობენ, რომ სააკაშვილის დამსახურებით, საქართველოში პრაქტიკულად, გამეფებულია სამოთხე. ვალერია ნოვოდვორსკაიამ სტატიაც კი დაწერა სათაურით "ქართული ზღაპარი". უკრაინის მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში ბოლო დროს ხშირად ჩნდება ინფორმაციები იმის შესახებ, რომ სააკაშვილმა შეძლო კორუფციაზე გამარჯვება. რამდენად შეესაბამება ეს რეალობას? გვახსოვს, 2000-2001 წლებში, როდესაც იუსტიციის მინისტრის მოადგილე იყავით, თქვენ ასევე ცდილობდით კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლას. შეიძლება მასზე გამარჯვება თუ კორუფცია უკვდავია?


- მე შევეცდები ობექტური ვიყო მოვლენების შეფასების დროს, მაგრამ ჯერ ვიტყვი ჩემს სუბიექტურ აზრს. ჩემი ხედვით, ის, რასაც საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლება აშენებს, განსაკუთრებით დასავლეთისთვის, არის ვირტუალური ქვეყანაა, რომელიც რეალობისგან ძალიან შორს არის. რეალური მოვლენები და რეალური ვითარება - ადამიანის უფლებების, ბიზნესის განვითარების, კორუფციის კუთხით, საქართველოში სრულიად სხვაგვარია, ვიდრე ის, რაც მიეწოდება დასავლეთს, უკრაინას, ევროპას და რუსეთს.
დიახ, მოქმედმა ხელისუფლებამ გაიმარჯვა კორუფციაზე. მე შემიძლია ეს დაგიდასტუროთ. მაგრამ კორუფციაზე მან გაიმარჯვა დაბალ დონეზე. გადაკეტა აბსოლუტურად ყველა არხი ქვემოდან და კორუფციის მიგრირება მოხდა მაღალ ფენაში. ე.ი. აშენდა განვითარებადი ქვეყნებისადმი დამახასიათებელი კორუფციული პირამიდა. თუ თქვენ პასპორტის ან რაიმე სხვა დოკუმენტის აღება დაგჭირდებათ, ან პირადი პრობლემის მოგვარება სახელმწიფო დაწესებულების გავლით, ქრთამს არავინ არ მოგთხოვთ, მაგრამ სრულიად შეუძლებელია გაიმარჯვოთ სახელმწიფოს მიერ გამოცხადებულ რომელიმე ტენდერში, როდესაც საქმე ეხება 100 ათას დოლარზე მეტ თანხას, მაღალჩინოსნების თანხმობის გარეშე. შეუძლებელი სახელმწიფოსგან დაკვეთა მიიღოთ თუ არ ფლობთ შესაბამის მდგომარეოაბს და არ გაქვთ კავშირები გავლენიანი სტრუქტირების მაღალჩინოსნებთან.
მე ყოველდღე მესმის იმის შესახებ, რომ ვიღაც დააპატიმრეს, იჯდა თვენახევარი, 2 თვე, გადაიხადა ის თანხა, რისი გადახდაც დააკისრეს და გაათავისუფლეს. ეს საქართველოში ჩვეულებრივი მოვლენა გახდა.

- თქვენ გინდათ თქვათ, რომ სააკაშვილმა სერიოზული რეპრესიული მანქანა აამოქმედა?

- დიახ. ეს ცხადი და აშკარა იმ ადამიანებისთვისაც კი, რომლებიც ერთი კვირით ჩადიან საქართველოში. იმ ქართველებს, რომლებიც ადრე წავიდნენ საქართველოდან და ცხოვრობენ ევროპაში ან სხვა ქვეყნებში, საქართველოში ჩამოსვლის დროს ექმნებათ შთაბეჭდილება, რომ ჩვენთან სამოთხე შეიქმნა. ჩამოფრენის დროს ისინი ხედავენ ბრწყინვალე აეროპორტს, რუსთაველის გამზირს, შეცვლილ იერ-სახეს, ქალაქს, სადაც 24-საათიანი განათებაა. ეს შეიძლება სამოთხედ მოგეჩვენოს, მაგრამ მხოლოდ ერთი შეხედვით. ქვეყანაში, რომლის მოსახლეობაც 3,5 მილიონზე მეტს არ შეადგენს (და ბოლო 20 წლის განმავლობაში მოსახლეობის რაოდენობა მნიშვნელოვნად შემცირდა), პატიმრობაში იმყოფება 25 ათასი მოქალაქე. ვფიქრობ, ასეთი სტატისტიკა არ შეიძლება არ აშფოთებდეს ჯანსაღად მოაზროვნე ადამიანს.

- გამოდის, რომ ის პოზიტივი, რაზეც აღტაცებულად იწერება უკრაინულ მედიაში, მხოლოდ ლამაზი გარეკანია?

- ზუსტად ასეა. პიარ-კომპანიებზე, ლიბისტებზე, რომელიც ევროპაში ჰყავთ დაქირავებული, უზარმაზარი ფული იხარჯება. საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენლებს ლობისტები დაქირავებული ჰყავთ რუსეთშიც და, რა თქმა უნდა, აშშ-შიც. ათეულობით მილიონი დოლარი იხარჯება იმისათვის, რომ უზრუნველყოფილი იყოს ქვეყნის ხელისუფლების იმიჯი, როგორც დემოკრატების და რეფორმატორების.

- ე.ი. თქვენ გინდათ თქვათ, რომ სააკაშვილმა საკუთარი თავი ბრწყინვალე პიარ-მენეჯერად წარმოაჩინა?

- ვფიქრობ, ასეა. 2008 წლის ომის შემდეგ მან დიდი ძალისხმევა მოანდომა საკუთარი თავის რეაბილიტაციას. მან ეს მოახერხა, როგორც ამ ბრძოლაში რუსებზე გამარჯვებულმა.

სააკაშვილის მთავარი შეცდომა

- ჩვენ ერთი ასეთი გამოთქმა გვაქვს - სიყვარულიდან სიძულვილამდე ერთი ნაბიჯია. მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებაში ყოფნის დროს თქვენ ფაქტიურად, მეორე ფიგურა იყავით სახელმწიფოში. იყავით თანამებრძოლები და თუ არ ვცდები, უახლოესი მეგობრებიც. რა მოხდა? რა მომენტში გაირბინა თქვენს შორის შავმა კატამ? და ვინ არის ამაში დამნაშავე - ის თუ თქვენ?


- არაფერი პირადი. მე ყოველთვის ვეკამათებოდი იმაზე, რაც მიმაჩნდა, რომ ქვეყნის განვითარებას ხელს უშლიდა. საქართველოში ამჟამინდელი სიტუაცია ასეთია - არაფერი ის, რაზეც ჩვენ "ვარდების რევოლუციამდე ვსაუბრობდით", იქამდე, ვიდრე მოვიდოდით ხელისუფლებაში. ჟვანიას სიკვდილის შემდეგ სააკაშვილმა იგრძნო, რომ მის წინაშე იყო აფსოლუტური ძალაუფლება. ის ძალაუფლება, რაზეც ოცნებობდა. ის კი აღმერთებს სრული ძალაუფლების კონფორტს. პრეზიდენტის გვერდით არ დარჩა არც ერთი ადამიანი, რომელიც გაბედავს და ეტყვის, რომ ეს არ არის შავი და არა თეთრი.
იმაზე, რომ შეიქმნას ვირტუალური რეალობა, რომელიც "იყიდება" დასავლეთში, მუშაობს ძალიან ძლიერი რეპრესიული მანქანა. თქვენ ხედავთ, რომ ყველა სოციალური გამოკითხვის მიხედვით, რომელიც საქართველოში ტარდება, მოსახლეობის ხელისუფლების მიმართ ნდობა 60-70%-ზე მაღალია. მაგრამ ეს აბსოლუტურად არარეალური მაჩვენებელია. გაიარეთ ქუჩებში, დაეკონტაქტეთ თქვენთვის ახლობელ ადამიანებს, თუკი ასეთები გყავთ საქართველოში და ისინი სრულიად განსხვავებულ სურათს დაგიხატავენ.

- ირაკლი, მე როგორც გავიგე, თქვენ პრეზიდენტთან კონფლიქტი არ გქონიათ. უბრალოდ დაძაბულობა გადავიდა მღელვარებაში...

- დიახ, 2005 წლის შემდეგ წარმოიშვა დაძაბულობა, იყო განსხვავებები ხედვებში, გარკვეული უთანხმოებები. მე დავუშვათ ვიხრებოდი იმისკენ, რომ საზოგადოებას არ სჭირდებოდა იმდენად ძლიერი რეპრესიული მანქანა, რომელსაც იყენებდა. ის კი ამბობდა - თუ შიში ექნებათ, პატივს გვცემენ. ეს ჩემი სტილი არ არის. თუ ადამიანს პატივს არ გცემენ, არანაირი პირობაში არ გცემენ პატივს.

- სააკაშვილმა თქვენ როდესღაც თავის ყველაზე დიდ შეცდომად დაგასახელათ. თქვენი აზრით, რაშია სააკაშვილის ყველაზე დიდი შეცდომა? - იმაში, რომ მან ვერ გაუძლო ძალაუფლების გამოცდა?

- მე მიმაჩნია, რომ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ყველა ადამიანი მეტ-ნაკლებად ფუჭდება. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათ განუსაზღვრელი ძალაუფლება აქვთ. სააკაშვილს ეს დაემართა, ალბათ მაქსიმალურად. ვფიქრობ, რომ სააკაშვილის ყველაზე დიდი შეცდომა ის არის, რომ ვერ იტანს კრიტიკას. მას უყვარს მიიღოს ზუსტად ის ინფორმაცია, რისი გაგონებაც სურს.

- მიხეილ სააკაშვილს თეთრი სახლი ისევ ძველებურად უჭერს მხარს თუ აშშ-ს ინტერესი მის მიმართ განელდა?

- შტატებში პრაგმატულად უყურებენ საქართველოში შექნილ ვითარევას. პირადად მე ყოველთვის ვცდებოდი, როდესაც ვფიქრობდი, რომ ისინი მხარს უჭერენ დემოკრატიას. ისინი მხარს უჭერდნენ სტაბილურობას. სტაბილურობას ნებისმიერ ფრასად. სააკაშვილი იქნება ხელისუფლებაში თუ ვინმე სხვა, თეთრი სახლისთვის ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ვიდრე სააკაშვილი უზრუნველყოფს ამერიკისთვის ასპროცენტიან კომფორტს, ისინი მას მხარს დაუჭერენ, იმის მიუხედავად, რაც არ უნდა ჩაიდინოს სააკაშვილმა საკუთარ ქვეყანაში. მაგალითისთვის თავისუფალი მედია ავიღოთ.. სააკაშვილმა ერთ-ერთი დიდი ტელეკომპანია ჩამოართვა საკუთარ მფლობელს, სხვა ტელეკომპანია სხვა მფლობელს ჩამოართვა და ამაზე დასავლეთში რეაგირება არავინ მოახდინა.

- თქვენ გინდათ თქვათ, რომ სააკაშვილი მაინც არის დამოუკიდებელი მოთამაშე და არა მარიონეტი, რომელსაც, როგორც ჩვენთან მიიჩნევენ, ოკეანის გაღმიდან მართავენ?

- არა და ჩვენ ამას მალე დავინახავთ. ყველასთვის ცხადი გახდება, რომ თავისი მეორე საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვის შემდეგ, ის შეეცდება პრემიერ-მინისტრის სავარძელში გადაჯდომას.

- თქვენ როდესღაც განაცხადეთ, რომ სააკაშვილმა პრეზიდენტობის წლებში მილიარდობით დოლარი მოიხვეჭა, შეგიძლიათ დაასახელოთ ამ შემოსავლის წყაროები?

- სოციოლოგიური გამოკითხვის მიხედვით, რომელიც ერთ-ერთმა რესპექტაბელურმა მედია-სახლმა ჩაატარა, ყველაზე მდიდარ ქართველ პოლიტიკოსად სააკაშვილი დასახელდა. გამოკითხულთა დაახლოებით 70%-მა გამოთქვა ასეთი აზრი. ქართულ ბიზნესში არ დარჩა არც ერთი ძლიერი ბიზნეს სტრუქტურა, რომელსაც არ აკონტროლებდა პრეზიდენტი ან მისი ოჯახი. ყველაზე აქტიურ როლს ამ სფეროში თამაშობს მისი ბიძა - დედის ძმა. პრეზიდენტი იღებს უზარმაზარ შემოსავლებს.
მე არჩევანი არ დამიტოვეს

- მოდით 2005 წელი გავიხსენით. 25 სექტემბერს, თუ არ მეშლება, ტელეკომპანია "იმედმა" თქვენი გამოსვლა აჩვენა...

- ეს იყო 2007 წელს...

- სადაც თქვენ სააკაშვილს ბრალი დასდეთ ბადრის მკვლელობის მცდელობაში. შემდეგ განაცხადეთ, რომ მას გარკვეული წვლილი მიუძღვის ჟვანიას მკვლელობაშიც. მოგვიანებით ბრალი დასდეთ კორუფციაში და განაცხადეთ, რომ ის ამზადებდა საიდუმლო ოპერაციას სამხრეთ ოსეთის საქართველოს შემადგენლობაში დაბრუნებისათვის. ეს ძალიან სერიოზული განცხადებაა და ნიშნავს იმას, რომ თქვენ ის გამოიწვიეთ. რამ გაიძულათ დაგეყენებინათ საკუთარი თავი და თქვენი ახლობლები დარტყმის ქვეშ და მოქცეულიყავით ზუსტად ასე და არა სხვანაირად?

- მე წამოვედი ხელისუფლებიდან ნოემბრის შუა რიცხვებში. 9-10 თვის განმავლობაში არ ვჩნდებოდი საზოგადოებაში, არ გამიკეთებია არც ერთი განცხადება, მშვიდად ვმუშაობდი სახლში და ვაკვირდებოდი პრეზიდენტის ქმედებებს. ყველაფერი რომ ნორმალურ კალაპოტს დაბრუნებოდა და ქვეყანას დაეწყო ნორმალური განვითარება, მე ალბათ, არასოდეს გავაკეთებდი იმას, რაც 2007 წლის სექტემბერში გავაკეთე. მე წამოვედი სელისუფლებიდან, არ შემიქმნია პრეზიდენტისთვის არანაირი პრობლემა და მეტიც, მას გამოსწორების და სწორ გზაზე დაბრუნების შანსი მივეცი. მაგრამ არაფერი არ შეიცვალა. მე სხვა არჩევანი არ დამრჩა და მოვიქეცი ისე, როგორც მოვიქეცი, შედეგის მიუხედავად. მე კარგად ვიცოდი, შედეგი როგორიც იქნებოდა. მაგრამ ეს ჭუჭყი, რომელიც ჩემი ოპოზიციაში გადმოსვლის შემდეგ ზედაპირზე ამოვიდა, რა თქმა უნდა, ძალიან პროდუქტიული იყო ქვეყნისთვის და საზოგადოებისათვის. ადამიანებმა სხვა თვალით შეხედეს ყველაფერს.
2007 წლის 7 ნოემბერს პრეზიდენტი დემონსტრანტებს სრულიად მიუღებელი მეთოდებით გაუსწორდა. 2008 წლის იანვარში კი პრინციპში, წააგო საპრეზიდენტო არჩევნები. მხოლოდ ბუშის პირადი მხარდაჭერა და პირადი განცხადება დაეხმარა მას წაგებული არჩევნების ლეგიტიმაციაში. 2008 წლის საპარლამენტო არჩევნებში დამარცხება კი ბოლო იყო. მან აგვისტოში მიიღო გადაწყვეტილება, რომ დაეწყო საბრძოლოო მოქმედებები ცხინვალში. სააკაშვილი მიხვდა, რომ უკვე აღარ იყო ხალხში ისეთი პოპულარული და ძლიერი, როგორც ადრე. ყველაი ამ სისულელის შემდეგ, რომელიც მან 8 თვის განმავლობაში ჩაიდინა, დარჩა მხოლოდ ის, რაც გააკეთა. მას ომში გამარჯვების იმედი ჰქონდა, რაც დიდი სისულელე იყო.

- როგორი რეაგირება ჰქონდა პრეზიდენტს თქვენს ტელეგამოსვლაზე? დაგირეკათ? შეეცადა რაიმეს გარკვევას?


- ორი დღე ის პარიზში იმალებოდა. ის ადგილიც ვიცი, სადაც ჩემი დაპატიმრების გადაწყვეტილება იქნა მიღებული. 2 დღის განმავლობაში მას არანაირი განცხადება არ გაუკეთებია. ჩემი გამოსვლის შემდეგ კი საქართველო დუღდა. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ის შეეცადა ყველაფრის უარყოფას, მაგრამ ჩემი განცხადებები პასუხგაუცემელი დატოვა.

- ე.ი. არ გამოვიდა თქვენთან კონტაქტზე.

- არ გამოვიდა.

- მართალია, რომ რამოდენიმე ხნის შემდეგ მან თქვენ პრემიერ-მინისტრის პოსტი შემოგთავაზათ? ჰქონდა ამას ადგილი?

- ეს იყო 2007 წლის აპრილში. როცა მან ეს წინადადება წამომიყენა. საპასუხო კითხვა დავუსვი: ვინ იქნებიან მთავრობის შემადგენლობაში, ის ადამიანები, რომლებიც გიქმნიან ვირტუალურ რეალობას და არ გაძლევენ რეალურ სურათს, იმასთან დაკავშირებით, რაც ქვეყანაში ხდება? მან მითხრა - დიახ! ამ შემადგენლობასთან მე არ ვიმუშავებდი.

- მართალია, რომ თქვენი დაკავების ოპერაციაში 100 პოლიციელი მონაწილეობდა?

- ცოტა უფრო მეტიც.

- ეს როგორ მოხდა?

- აღარ მინდა ამის გახსენება. ყველაფერი ამისკენ მიდიოდა. იმ მომენტისთვის ჩემი 12 მეგობარი იყო დაპატიმრებული. ბევრი ჩემი თანამებრძოლი დაკითხვებზე იმყოფებოდა პოლიციაში და მათზე ზეწოლა ხორციელდებოდა. ოპერაციაში ჩართული იყო მთელი სახელმწიფო მანქანა - სპესამსახურებიდან დაწყებული ჩვეულებრივ პოლიციელამდე.

- თქვენ იცოდით, რომ დაგაპატიმრებდნენ?

- მე ამას ვუშვებდი. მეუბნებოდნენ, რომ უკეთესი იქნებოდა თუ ქვეყანას დავტოვებდი და არავითარი პრობლემა არ მექნებოდა. მაგრამ მე გავაკეთე ის, რასაც ჩემს მოქალაქეობრივ ვალდებულებად ვთვლიდი.

- თქვენი დაკავება კორექტულად მოხდა?

- მე ასე არ ვიტყოდი. მე მაშინ ნომერ პირველ მტრად ვითვლებოდი, ხოლო რეპრესიული მანქანა იდეალურად არის აწყობილი. ეს არ არის სამართალდამცავი სტრუქტურა, სუფთად პოლიციური სისტემაა, რომელიც კონკრეტულ რეჟიმს იცავს და მხარს უჭერს ერთ კონკრეტულ პარტიას. მოწყობილია სააკაშვილის ნებაზე და ის მზად არის, შეარულოს მხოლოდ მისი ნება.

- როდესაც თქვენ პრეზიდენტს დაუპირისპირდით, მაშინ მხარს გიჭერდნენ არა მარტო საქართველოში, არამედ უკრაინაშიც, რუსეთშიც, რისი გეშინოდათ?

- სწორედ ამ მხარდაჭერის.

- მე მახსოვს თქვენი გამოსვლები. მაშინ ბევრი ჩემი ნაცნობი ამბობდა, რომ ბოლოს და ბოლოს საქართველოში გამოჩნდა ლიდერი - ახალგაზრდა, ლამაზი, ქარიზმატული, ნიჭიერი, რომელიც შეძლებდა გაძღოლოდა ხალხს ბარიკადებისკენ და გადატეხდა სიტუაცია. მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ გავრცელდა თქვენი სხვა განცხადება, გატეხილი, მომნანიებელი ადამიანის განცხადებაა.. რა მოხდა?

- დრო, როდესაც მე ამაზე ვისაუბრებ, ჯერ არ დამდგარა. ახლა ამის დრო არ არის.

- დაგემუქრნენ?

- არჩევანი არ დამიტოვეს. მე ვიცი რაშია ჩემი შეცდომა.

- შესაძლებელია დავუშვათ, რომ საქმე ეხებოდა არა მხოლოდ თქვენს პოლიტიკურ კარიერას და თქვენს ბედს, არამედ თქვენი ახლობლების, მშობლების ბედსაც?

- როდესაც ამის დრო მოვა, მე ვიტყვი ამის შესახებ.

ჩემი ამბიცია - რეჟიმზე გამარჯვებაა


- ერთი თვის წინ თქვენ "ქართული პარტია" შექმენით. როგორია მისი პროგრამული მიზანი? თუ შეიძლება, დაწვრილებით მოგვიყევით და როგორ აპირებთ სააკაშვილის რეჟიმთან ბრძოლას?


- ბოლო სამი წლის განმავლობაში ოპოზიციამ ძალიან ბევრი შეცდომა დაუშვა. ის, რაც ჩემს მიერ დაიწყო, ის ტალღა, რომელიც ჩემი გამოსვლის შემდეგ აგორდა, ოპოზიციონერების დიდმა ნაწილმა, დაახლოებით 90%-მა პირადი მიზნებისთვის გამოიყენა. 2009 წლის მაისში, როდესაც დაახლოებით, 100 ათასი ადამიანი ქუჩაში პრეზიდენტის გადადგომის მოთხოვნით გამოვიდა, ოპოზიციამ სახალხო აღშფოთების საჭირო კალაპოტისკენ მიმართვა ვერ შეძლო. მისმა შეცდომებმა ხალხი ისეთ პესიმიზმამდე მიიყვანა, რომ დღეს უკვე ძალიან დიდი ძალისხმევაა საჭირო, რომ ქუჩაში თუნდაც 5-10 ათასი ადამიანი გამოიყვანო. დღეს ეს არის ოპოზიციისადმი ხალხის ნდობის მაქსიმუმი.
სამი წლის განმავლობაში მე თითქმის უმოქმედოდ ვიყავი, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქართველოსგან რამდენიმე ათასი კილომეტრით ვიყავი დაშორებული. როდესაც შენთვის თითქმის ყველა სატელევიზიო არხი დახურულია, ხალხთან ვირტუალური ურთიერთობა გიწევს. არსად გამოსვლის საშუალებას არ მაძლევდნენ. ერთადერთი, რასაც ამ სამი წლის განმავლობაში ვაკეთებდი, ვცდილობდი იმ პოლიტიკურ ჯგუფებს შორის, რომელთაც რეჟიმის წინააღმდეგ ბრძოლა შეუძლიათ, ნდობაზე დამყარებული ურთიერთოებები ამეშენებინა. ჩვენ ეს გამოგვივიდა. შევქმენით არაორდინალური გუნდი. ჩვენთან არის ლევან გაჩეჩილაძე, საპრეზიდენტო მარათონის ყოფილი მონაწილე, რომელმაც არჩევნებში პრინციპში გაიმარჯვა, თუმცა მას ეს გამარჯვება წაართვეს. ეს არის ძალიან პოპულარული, პროფესიონალი და კარგი ადამიანი, ყოფილი უფლებადამცველი სოზარ სუბარი; ჩვენს გუნდშია ასევე ეროსი კიწმარიშვილი, ერთ-ერთი ნიჭიერი ადამიანი იმათ შორის, რომელმაც საქართველოში ყველაზე დიდი მედია-იმპერია შექმნა.


ჩვენ შევძელით ბევრი განსხვავებული ადამიანის გაერთიანება, უარი ვთქვით ამბიციებზე, რომელიც სუფთა პოლიტიკურ ურთიერთობებს ხელს უშლიდა. ჩვენ შევძელით შეთანხმება და თავს არასოდე ვაპატიებთ, თუ ხელიდან გავუშვებთ უკანასკნელ შანსს, უკანასკნელ შესაძლებლობას სიტუაციაზე რაიმე სახით ზემოქმედება მოვახდინოთ და ყველაფერი გამოვასწოროთ.

- არ გეშინიათ, რომ სხვადასხვა ძალების გაერთიანების შედეგად სიტუაციური კავშირი შეიქმნება, რომელმაც შესაძლოა, (როგორც ეს იყო უკრაინაში) იქამდე მიგიყვანოთ, რომ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ თითოეულმა გააკეთოს ის, რაც ჩაიფიქრა?


- ყველა მიმართულებით, სიტუაციის ნებისმიერი ვარიანტით განვითარებისთვის ჩვენ შევქმენით ურთიერთქმედების უნივერსალური სქემა, რომელიც პარტიის შიგნით ნებისმიერი პრობლემის განეიტრალებაში დაგვეხმარება. ჩვენ ყველა სხვადასხვა დროს ხელისუფლებაში ვიყავით და ვიცით, რა შეიძლება მოხდეს. ჩვენთვის ცნობილია, რომ ადამიანები ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ კარდინალურად იცვლებიან და საკუთარი გამოცდილების გათვალისწინებით, ჩვენ მივაღწიეთ არაოფიციალურ შეთანხმებას ბევრ საკითხში რაც არ მოგვცემს საშუალებას რადიკალურად შევიცვალოთ, თუ ხელისუფლებაში აღმოვჩნდებით.
ჩემი ამბიცია - ამ რეჟიმზე გამარჯვება, ქვეყანაში სიტუაციის შეცვლა და სამშობლოში დაბრუნებაა. ჩვენი მიზანი - სააკაშვილის ხელისუფლებიდან ჩამოცილებაა და ჩემთვის აბსოლუტურად უმნიშვნელოა, ვინ და როგორ შეაფასებს ჩემს სიტყვებს. თუ ჩვენ ამას არ გავაკეთებთ, ისინი ხელისუფლებაში 30-40 წელი დარჩებიან.

- თქვენ ოპოზიციის ერთ დიდ მუშტად კონსოლიდაციისკენ ისწრაფვით, რომელიც სააკაშვილის რეჟიმს დაარტყამს და დარწმუნებული ხართ, რომ ეს გამოგივათ?

- დიახ!

- მაგრამ საქართველოს პრეზიდენტი ოპოზიციის დაშლის ოსტატია...


- ჩვენ ეს ვიცით, მაგრამ ის გუნდი, რომლის შეკრებაც ჩვენ შევძელით, ვფიქრობ, საკმარისია იმისთვის, რათა ძლიერი პარტიული მანქანა შევმნათ, რომელიც რეჟიმის წინააღმდეგ ბრძოლას შეძლებს. ჩვენ გვსურდა ჩვენს გუნდში სხვა ოპოზიციონერი კოლეგებიც გვეხილა, თუმცა მათ უარი თქვეს - ამბიციებთან გამკლავება ვერ შეძლეს.

- ირაკლი, ისე მოხდა, რომ ჩვენ აეროპორტიდან სასტუმრომდე ქართველებმა მოგვიყვანეს. მათ თქვეს, რომ საქართველოში წელიწადში რამდენჯერმე ჩადიან, თუმცა სახლებში დაბრუნებას არ აპირებენ, სააკაშვილის რეჟიმი კი მათი აზრით, ეს არის სისტემა თიხის ფეხებზე, რომელიც სადაცაა ჩამოინგრევა რადგან საზოგადოების უკმაყოფილება ძალიან მაღალია. რამდენად ფეთქებადსაშიში სიტუაციაა?

- ძალიან!

- შესაძლებელია საქართველოში რევოლუცია მოხდეს და არა "ხავერდოვანი"? ასეთი რამ შესაძლებელია?


- აფეთქება საქართველოში ჯერჯერობით არ მოხდება, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ, რომ იქ არავინ არის ისეთი, ვინც პროტესტს სათავეში ჩაუდგება. არ არის პოლიტიკური ჯგუფი, რომელსაც რეჟიმის წინააღმდეგ მასიური უკმაყოფილების მიმართვა შეუძლია. ადამიანები აღარავის ენდობიან. ეს ძალიან ლოგიკურია, რადგან პოლიტიკოსებმა, რომელთაც ხალხი წელიწადში 3-4-ჯერ მიტინგებზე გამოჰყავდათ, ნდომის ლიმიტი ამოწურეს - აძლევდნენ დაპირებებს, თუმცა არაფერს აკეთებდნენ.

- მოდით, თქვენი პარტიის პროგრამულ მიზნებს დავუბრუნდეთ. თუ არ ვცდები, ერთერთი მთავარი რუსეთთან ურთიერთობების გაუმჯობესებაა, თუმცა ჯერ კიდევ არ არის დავიწყებული თქვენი არამეგობრული გამონათქვამები რუსეთის ფედერაციის მისამართით. რამ გაიძულათ რუსეთისკენ შემობრუნება?


- 2008 წლის ომის დროს ჩვენ ძალიან სულელურ მდგომარეობაში აღმოვჩნდით: გვიბიძგეს ომისკენ და არ დაგვეხმარნენ. ჩვენ აგვამხედრეს რუსების წინააღმდეგ. ომის შემდეგ კი მივიღეთ ჰუმანიტარული დახმარება: ერთი გემი სასმელი წყლით, მეორე - ქაღალდებით და მეტი არაფერი. ამ ყველაფერმა გვაიძულა ყველაფრისთვის სხვა მხრიდან შეგვეხედა.


რუსეთთან ურთიერთობების გაუმჯობესება ჩვენი პოლიტიკური გუნდის ძალებს აღემატება, მით უფრო, რომ ჩვენ ოპოზიციაში ვართ. საგარეო ურთიერთობების დამყარება მხოლოდ ორი ქვეყნის ხელისუფლებას შეუძლია. თუმცა იმ ანტირუსული კამპანიის შეწყვეტა, რომელიც დღეს საქართველოში მიმდინარეობს, ჩვენ შეგვიძლია. არსებობენ ადამიანები, რომლებიც სხვების შეცდომებზე სწავლობენ, ჩვენ საკუთარ შეცდომებზე სწავლამ მოგვიწია.

- როგორ აპირებს თქვენი პარტია ტერიტორიული მთლიანობის პრობლემის გადაწყვეტას?


- 2008 წლის მოვლენების შემდეგ ამ პრობლემის გადაწყვეტის მიმართ ჩვენ ძალიან გავუცხოვდით. მეჩვენება, რომ ახლა ამისთვის არა ერთი ან ხუთი წელი, არამედ რამდენიმე ათეული წელი დაგვჭირდება. შესაძლოა, პრობლემა პოლიტიკოსების უკვე შემდეგმა თაობამ გადაწყვიტოს. მაგრამ თუ ჩვენ ამის გადასაწყვეტად საფუძველს არ შევქმნით, მიზანს ათი წლის შემდეგაც ვერ მივუახლოვდებით. საჭიროა ამ საკითხისთვის ხანგრძლივი პროგრამა შევქმნათ და ამ მიმართულებით არა ცალმხრივად, არამედ პროცესის სხვა მონაწილეებთან ერთად უნდა ვიმოძრაოთ, კერძოდ, აფხაზეთან და ოსებთან ერთად.


ჩვენი პროგრამის პრიორიტეტული მიზანი - სააკაშვილის მიერ შექმნილი რეპრესიული სისტემის დანგრევაა და მე გავაკეთებ ყველაფერს, რაც ჩემს ძალებშია, რომ ამ რეჟიმზე გავიმარჯვოთ.

- მაგრამ ეს იმ ძველი სისტემის შემქმნელების რეპრესიების გარეშე შეუძლებელია. მე ვსაუბრობ არა შურისძიებაზე, არამედ კანონიერ ქმედებებზე. როგორ აპირებთ პრეზიდენტთან მოქცევას?


- ჩვენ მივცემთ ყველას საშუალებას თავი სასამართლოს წინაშე გაიმართლოს. რა უნდა გავუკეთოთ ადამიანებს, რომელთა გამო ქვეყანამ საკუთარი ტერიტორიის მეხუთედი დაკარგა, ეს საზოგადოებამ უნდა გადაწყვიტოს.


რუსეთის სუსტი რგოლი

- ჩვენ მივედით ძალიან სერიოზულ თემამდე - ოფიციალური თბილისის მიერ საერთაშორისო ტერორიზმის მხარდაჭერამდე. იანვრის ბოლოს, თებერვლის დასაწყისში საქართველოში ჩეჩენი ბოევიკების ყრილობა გაიმართა. მიხეილ სააკაშვილმა ამის შესახებ იცოდა, თუმცა ღონისძიება მოიწონა. როგორია სიტუაციის თქვენეული შეფასება.


- ტერორიზმის მხარდაჭერა შეიძლება გაზვიადებულად ჩავთვალოთ, მაგრამ არავისთვის არის საიდუმლო, რომ მოქმედი ხელისუფლებისთვის ნომერი პირველი მტერი რუსეთია. ჩრდილოეთ კავკასია რუსეთის სუსტი რგოლია. ეს იციან დასავლეთშიც და აშშ-იც. 2004 წლის დასაწყისში, როდესაც სააკაშვილი მოსკოვში პირველი ოფიციალური ვიზიტით ჩავიდა, მე მასთან ერთად ვიყავი. რუსეთის მაშინდელმა პრეზიდენტმა პუტინმა შეგვატყობინა, რომ ჩვენი ყოფილი გენერალური კონსული ტრაბზონში ჩეჩნებს ქართულ ვიზებს აძლევდა, რათა მათ საქართველოს ტერიტორიის გავლით რუსეთში ან აზერბაიჯანში მოხვედრა შეძლებოდათ. პუტინმა სააკაშვილს ამ სიტუაციაში გარკვევა სთხოვა. ეს ჩვენთვის სიახლე იყო: ჩვენ ახალი მოსულები ვიყავით ხელისუფლებაში, "ვარდების რევოლუციიდან" სულ რაღაც სამი თვე იყო გასული. კრემლში გამართული შეხვედრის შემდეგ, სააკაშვილმა თქვა, რომ საჭირო იყო ამ კონსულისთვის ყურადღება მიგვექცია. ერთი თვის შემდეგ ეს ადამიანი კონსულად ეგვიპტეში გადაიყვანეს, ანუ მექაში ბოევიკებისთვის, რომლებიც ჩრდილოეთ კავკასიაში იგზავნებოდნენ.

- ამ გადაწყვეტილებამ სტატუსი აუმაღლა კონსულს საგარეო საქმეთა სამინისტროში და მას არაბულ ქვეყანაში ანალოგიური ქმედებებით დაკავების შესაძლებლობა მისცა?


- დიახ, მას პატივი მიაგეს. საქართველოს ხელისუფლების ამჟამინდელ გადაწყვეტილებას ჩრდილოეთ კავკასიელთათვის უვიზო რეჟიმის შემოღების შესახებ რუსეთის პრეზიდენტის იმ დიდი ხნის წინანდელ თხოვნასთან უშუალო დამოკიდებულება აქვს. რას ნიშნავს ეს? დავუშვათ, ადამიანზე, რომელიც ცხოვრობს ვლადიკავკაზში, ბესლანში ან გროზნოში და საქართველოს ტერიტორიაზე გადმოსვლას სურს, რათა რაღაც ივაჭროს და უკან დაბრუნდეს, ეს გადაწყვეტილება არ ვრცელდება. ეს ეხება მათ, ვინც სირიაში, თურქეთში, ეგვიპტეში ცხოვრობს და ცდილობს საქართველოს გავლით რუსეთში, ჩრდილოეთ კავკასიაში მოხვდეს. იყო შემთხვევები, როდესაც გარკვეულ პირთათვის "კორიდორის" გახსნის გადაწყვეტილებას იღებდნენ. ჩრდილოეთ კავკასიის მხრიდან ისინი მიემართებოდნენ თურქეთში ან სხვა ქვეყანაში საქართველოს გავლით. თუ არ ვცდები ერთი მათ შორის აჩმეზ გოჩიაევია. ცნობილია, რომ შსს მინისტრის გადაწყვეტილებით, საქართველო საკუთარ საიდუმლო ბაზებზე რამდენიმე ათეულ ადამიანს ამზადებდა, ძირითადად ინგუშებს.

- აჩმეზ გოჩიაევი, როგორც რუსული მხარე ამტკიცებს, საქართველოს ტერიტორიაზე იმალება და თითქოსდა დამნაშავეა მოსკოვში სახლების აფეთქებაში. შეგიძლიათ, ეს დაადასტუროთ?


- მე დღეს ძალიან შორს ვარ შიდა ინფორმაციებისგან და ამის დადასტურება არ შემიძლია. შემიძლია, მხოლოდ გითხრათ, რომ მას "კორიდორი" ორგზის მისცეს და თუ არ ვცდები, ეს იყო 2005 წლის დასასრული და 2006 წლის დასაწყისი. იქ იყო კიდევ ერთი ადამიანი - მაგაიაევი, იმ წრეებში საკმაოდ სერიოზული ფიგურა.

- ჩრდილოეთ კავკასიელთათვის უვიზო რეჟიმის შემოღება, მათ შორის ჩრდილოეთ კავკასიური არხის შექმნა, ნათელია, სააკაშვილის მიერ რუსეთის წინააღმდეგ საუკეთესო კავკასიური თამაშია. რა არის თქვენთვის ცნობილია მის "წყალქვეშა" ნაწილზე?


- ახლა შეიძლება შევეხოთ თემას სააკაშვილი მარიონეტია თუ დამოუკიდებელი ფიგურა? მე ვფიქრობ, ის მოთამაშეა და ცდილობს თავისი "გამომუშავება" დასავლეთში ვინმეს მიჰყიდოს. ნათელია, არიან ადამიანები, რომლებიც სააკაშვილს მსგავსი ქმედებებისთვის შეაქებენ, განსაკუთრებით შტატებში. როდესაც მე მის გუნდში ვმუშაობდი, ყოველთვის ამის წინააღმდეგი ვიყავი. სააკაშვილი ცდილობდა ეჩვენებინა, როგორ ებრძოდა ბოროტებას. ამ ბოროტებაში მოიაზრება რუსეთი.


- შეგვიძლია გავაკეთოთ დასკვნა, რომ სააკაშვილმა ჩრდილოეთ კავკასიაში მოქმედი ისლამისტი ბოევიკებისთვის სატრანსპორტო კორიდორი გახსნა?

- ვფიქრობ, რომ კი.

- თქვენ გესმით, ეს რამდენად სერიოზული ბრალდებაა?


- რა თქმა უნდა. ჩემი ვარაუდით, ჩრდილოეთ კავკასიაში მოხვედრა ყველაზე მოსახერხებელი საქართველოს გავლითაა. მე ვნადირობდი იმ ადგილებში, რომლის შესახებაც ვსაუბრობთ. იქედან ერთნახევარი დღეა საჭირო იმისათვის, რომ სადაც გინდა იქ მოხვდე.

- იღებდა თუ არა სააკაშვილი ფინანსურ "მადლიერებას" არაბი ისლამისტებისგან მათი "ძმების" დახმარებისთვის ჩრდილოეთ კავკასიაში? ცნობილია თქვენთვის მსგავსი ფაქტები?


- ჩემთვის ეს უცნობია, მაგრამ იყო შემთხვევები, როდესაც ჩვენი ბანკების ფულის "გათეთრებაში" მონაწილეობის საკითხი იდგა, რომელიც იმ მხარეს უნდა გაგზავნილიყო. თუმცა როგორ წყდებოდა ეს საკითხი, ჩემთვის უცნობია.

- მიიღო სააკაშვილმა რაიმე სახის ქრთამი საკუთარი ქმედებებისთვის?


- ვფიქრობ, რომ ამ თამაშში მაგალითად ბერეზოვკის მონაწილეობა და მისი მხრიდან პირველი კავკასიური არხის დაფინანსება, გვაძლევს იმის შესაძლებლობას ვივარაუდოთ, რომ ეს რთული კომბინაციაა. იქ რაღაც კიდევ შეიძლება მოხდეს.

- მართალია თუ არა, რომ 5 მლრდ ოდენობის საერთაშორისო ეკონომიკურმა დახმარებამ, რომელიც საქართველოს რუსეთთან შეიარაღებული კონფლიქტის შემდეგ გამოეყო, სააკაშვილის რეჟიმი ეკონომიკური კრახისგან იხსნა?

- დიახ.

- ამ პროგრამის მოქმედების ვადა დასასრულს უახლოვდება, საქართველოში კი ეკონომიკური სიტუაცია რთულია. თქვენი აზრით, არსებობს თუ არა საფრთხე, რომ სააკაშვილი უახლოეს პერიოდში რუსეთთან ახალი შეიარაღებული კონფლიქტის პროვოცირებას მოახდენს, რათა ეკონომიკურ კრახს გაექცეს, ანუ იმოქმედებს თუ არა პრინციპით: ომი ყველაფერს ჩამოწეს?


- არ ვფიქრობ, რომ საქმე ომამდე მივა, მაგრამ დაძაბულობას, ყოველთვის იმ დონემდე შეინარჩუნებს, რომელიც დაეხმარება რაიმე სახის დახმარება მიიღოს. თუმცა რომც არ მიიღოს დახმარება, რეპრესიული მანქანის შესანახად ფულს ყოველთვის იშოვის. მისთვის ეს ბიზნესია და არა იდეოლოგია.

თამაში, რომელშიც არ შეიძლება, მტკიცებულება დატოვო

- თუ სააკაშვილი მაინც მოახდენს ახალი კრიზისის პროვოცირებას კავკასიაში, როგორ მოიქცევიან დერჟავები რომლებიც, როგორც ანალიტიკოსები თვლიან, გარკვეულწილად მოქმედებენ საქართველოს პრეზიდენტზე და აფინასებენ მას?


- ჩვენ ყოველთვის გვიბიძგებდნენ კონფლიქტისკენ, თუმცა გვაფრთხილებდნენ: "თქვენ მარტო დარჩებით", ანუ პარტნიორებისა და მოკავშირეების გარეშე ევროპაში. მართალია, არავინ ევროპიდან დიდ დახმარებას არც ელოდა. თუ პრეზიდენტი ამჯერადაც სისულელეს ჩაიდენს, საზოგადოება ამას ვერ გაიგებს.

- საქართველოში ებრაელი და ამერიკელი სპეციალისტები მუშაობენ, რომლებიც საქართველოს შეიარაღებული ძალების სადაზვერვო ქვედანაყოფების მომზადებას ახორციელებენ. შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ ისინი პარალელურად ჩრდილოეთ კავკასიის "უკანონო შეიარაღებული ბანდფორმირებებისთვის" ბოევიკებსაც ამზადებენ? ხომ არ იყენებს სააკაშვილის რეჟიმი აშშ-სა და ისრაელის სპეციალისტებს საკუთარი კავკასიური თამაშისთვის?


- ამის შესახებ არაფერი ვიცი, თუმცა სრულიად არ არის აუცილებელი ინსტრუქტორები ამერიკიდან და ისრაელიდან მოიწვიო, როდესაც საკუთარიც საკმარისი გყავს.

- აგვისტოს ომის შემდეგ საქართველო სხვადასხვა სახის შეიარაღების შესყიდვას აგრძელებს. რამდენად რეალურია, რომ შეიარაღების ნაწილი ჩრდილოეთ კავკასიელი "მეამბოხეების" ხელში მოხვდეს, მათგანი კი შემდეგ "ალ-ქაედასა" და მის მონათესავე დაჯგუფებებში?


- მე არ ვარ ექსპერტი და არ მინდა სიტუაცია შევაფასო. თუმცა პრინციპში, მე ამას არ ვუშვებ. ეს ის თამაშია, რომელშიც სამხილის დატოვება არ შეიძლება.


- ირაკლი, თქვენ პარიზში თავს უსაფრთხოდ გრძნობთ? იღებთ თუ არა უსაფრთხოების რაიმე ზომებს?


- ვერ ვიტყვი, რომ უსაფრთხოებაზე საერთოდ არ ვფიქრობ, თუმცა ამას ძალიან ცოტა ყურადღებას ვუთმობ. ქუჩაში დაცვის გარეშე დავდივარ და არაფრის მეშინია.

- და მაინც, ძალიან სამწუხაროა, რომ "ქართულ შევარდენს" ან როგორც თქვენ გიწოდებდნენ მთავარ ქორს, ფრთა მოტეხეს. როგორ ცხოვრობთ დევნილობაში?


- მე ვერასოდეს შევეგუები აქ ცხოვრებას. არ ვიცი, როდის შევძლებ სახლში დაბრუნებას, მაგრამ ადრე თუ გვიან, დავრუნდები.

- იყო თუ არა თქვენი საქართველოში "დაბრუნების" მცდელობა?


- არა, სასამართლო გარჩევის შემდეგ, რომელიც საქართველოს თხოვნით იქნა ორგანიზებული, ასეთი მცდელობები არ ყოფილა.

- როგორ ფიქრობთ, სააკაშვილი თქვენ "ჩამოგდებულ მფრინავად" გთვლით? თუ მაინც ეშინია თქვენი?


- მე მას 2008 წლის ომის დროს დავურეკე. ამის შესახებ სააკაშვილმა მიტინგზე განაცხადა, რომელზეც 10 ათასი ადამიანი იყო შეკრებილი. მე მას დახმარება შევთავაზე. ვუთხარი, რომ ეს არა მხოლოდ მისი ომი, არამედ ჩემი ქვეყნის ომი იყო და ჩემი ხალხის და თანამოქალაქეების გვერდით ყოფნა ჩემი ვალი იყო. ისეთი შეშინებული ხმა, როგორიც მას მაშინ ჰქონდა, მე ცხოვრებაში არ გამიგია. ეშინია ჩემი თუ არა, მე ეს არ მაღელვებს. მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ სააკაშვილი თანამდებობაზე არ დარჩეს. რა თქმა უნდა, მე შემიძლია, საფრანგეთში ყოველგვარი პრობლემების გარეშე ვიცხოვრო, მაგრამ ბოლო 3 წლის განმავლობაში მე მაიძულეს, რთული, მაგრამ მტკიცე გადაწყვეტილება მიმეღო: ან გავაკეთებ იმას, რაც ჩავიფიქრე, ან ქვეყანა დაიღუპება. შეიძლება ეს ხმამაღალი ნათქვამი, მაგრამ ეს ჩემი ვალია. მე მიყვარს საქართველო!

- ირაკლი, პოლიტიკა, როგორც გამოცდილება უჩვენებს, ეს არის გზა იმედგაცრუებისა და მწარე შეცდომების. არასოდეს გაგჩენიათ სურვილი მიგეტოვებინათ იგი?

- არასოდეს, ეს ჩემი არჩევანია.

ელენა ბაბილოვა

"Еженеделъник 2000" - HTTP://2000.net.ua/2000/forum/vizavi/70087

http://pirweli.com.ge/index.php?option=com...04&Itemid=1

„სააკაშვილი და მედვედევი შეხვედრას თავს შეგნებულად არიდებენ“


02:32 22.11.2010
[გეგა ბერიძე]
სააკაშვილი მედვედევთან შესახვედრად მზად არის „მიუხედვად იმისა, რომ რუსები თავად არიან ოკუპანტები და ეთნიკური წმენდა მოაწყვეს“. პრეზიდენტი მედვედევი კი სადავო საკითხებზე დისკუსიას არა საქართველოსთან, არამედ ნატოსთან იწყებს. თან - იმ პირობით, რომ აფხაზეთის და ცხინვალის აღიარების გადათქმას არ აპირებს.

ექსპერტები თბილისი–მოსკოვის პირდაპირი დიალოგის შესაძლებლობას სკეპტიკურად აფასებენ. ნიკა ჩიტიძე აცხადებს, რომ რუსეთთან დიალოგის დაწყება აუცილებელია იმის მიუხედავად, რომ მას დეოკუპაცია მალე არ მოყვება. ირაკლი სესიაშვილის შეფასებით კი, სააკაშვილი და მედვედევი ერთმანეთთან შეხვედრას თავს შეგნებულად არიდებენ.

პრეზიდენტი სააკაშვილი მზადაა რუს კოლეგა დიმიტრი მედვედევს „ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ ადგილას, ყოველგვარი წინაპირობების გარეშე“ შეხვდეს.

„ჩვენ ბევრჯერ გვითქვამს, რომ მზად ვართ ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ ადგილას, ნებისმიერ დონეზე, ყოველგავრი წინაპირობების გარეშე, შევხვდეთ და ვისაუბროთ. რა თქმა უნდა, მე გავესაუბრებოდი პრეზიდენტ მედვედევს მისთვის საინტერესო ნებისმიერ საკითხზე. ამ მხრივ, ჩვენ ძალიან მოქნილი პოლიტიკა გვაქვს“, - განაცხადა მიხეილ სააკაშვილმა „BBC“-სთან საუბარში.

ამასთან, საქართველოს პირველი პირის განმარტებით, აღნიშნულის მიუხედავად მას რუსები ემალებიან. „ისინი გვემალებიან, მიუხედვად იმისა, რომ თავად არიან ოკუპანტები და ეთნიკური წმენდა მოაწყვეს“, - დასძინა მან. გარდა ამისა, სააკაშვილი იმედს გამოთქვამს, რომ მოსკოვის დამოკიდებულება უფრო ცივილური გახდება და ის მეზობლებთან საუბარს ისწავლის.

„იმედია, მოსკოვის დამოკიდებულება უფრო ცივილური გახდება. ჩვენ ახალი ურთიერთობების მომხრე ვართ ძირითადი პრინციპების გათვალისწინებით. თქვენ იცით, რომ საქართველოს ორი რეგიონი ოკუპირებულია. ჩვენ ნახევარი მილიონი იძულებით გადაადგილებული გვყავს და ეს 5-მილიონიანი ქვეყნისთვის საკმაოდ დიდი რიცხვია. სწორედ ესაა ჩვენი წუხილის მიზეზი, თუმცა იმედი გვაქვს, რომ ოდესმე დადგება დრო, როცა რუსეთი თავის მეზობლებს ცივილურად მოექცევა. მას არა მხოლოდ საქართველოსთან, არამედ მთელ რიგ ქვეყნებთან აქვს პრობლემები. ვფიქრობ, ეს გადატვირთვის პოლიტიკაზეც აისახება“, - განმარტავს სააკაშვილი.

ნიკა ჩიტიძე თბილისის მიერ მოსკოვთან დიალოგის დაწყების თაობაზე მზადყოფნას მიესალმება, თუმცა ეჭვობს, რომ რუსეთი მოლაპარაკებებზე არ წამოვა.

„თავისთავად, ის, რომ საქართველოს რუსეთთან კონფრონტაციის და შესაბამისად, ჩრდილოეთიდან მოსალოდნელი საფრთხეების შემცირება სურს, მისასალმებელია. დიალოგს მართლაც არ აქვს ალტერნატივა, მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყნის დეოკუპაცია, მხოლოდ გრძელვადიან პერსპექტივაში შესაძლოა მივიღოთ ამის შედეგად“, - განუცხადა ჩიტაძემ „ჯი-ეიჩ-ენს“ პრეზიდენტ სააკაშვილის მიერ ლისაბონში გაკეთებულ განცხადებაზე კომენტირებისას.

ამასთან, ექსპერტი დარწმუნებულია, რომ დიალოგზე რუსული მხარე არ წამოვა, რითაც 2008 წლის აგვისტოში განხორციელებული აგრესიის გამართლებას შეეცდება.

„მოსკოვი „გაღმა შეტევის“ პრინციპით მოქმედებს და საქართველოს აქეთ ადანაშაულებს იმ აგრესიაში, რომელიც ცხინვალში თვითონ განახორციელა. აქედან გამომდინარე, ვფიქრობ, რომ ის ამ აგრესიის გამართლებას და საკუთარი, ვითომდა, სიმართლის დამტკიცებას, თუნდაც იმ ფორმით შეეცდება, რომ საქართველოს ოფიციალურ ხელისუფლებასთან მოსალაპარაკებლად არ დაჯდება“, - განმარტავს ექსპერტი.

გარდა ამისა, ნიკა ჩიტაძემ ისიც დააკონკრეტა, რომ ის რუსეთთან მხოლოდ საქართველოს ოფიციალური ხელისუფლების მოლაპარაკებების დაწყებას უჭერს მხარს, რიგი პარტიების „ყოველგვარ ამდაგვარ მცდელობას კი უარყოფითად აფასებს“.

პოლიტოლოგ ირაკლი სესიაშვილის შეფასებით, სააკაშვილი და მედვედევი ერთმანეთთან შეხვედრას თავს შეგნებულად არიდებენ.

„მეჩვენება, რომ სააკაშვილი შეგნებულად არიდებს თავს მედვედევთან შეხვედრას, ისე, როგორც – მედვედევი სააკაშვილთან, რადგან ორივე დარწმუნებულია, რომ არც ერთი წავა კომპრომისზე (ჩვენ კომპრომისზე წასვლის საშუალება არც გვაქვს). ამიტომაც ქმნიან ისინი ისეთ გარემოს, თითქოს დიალოგისთვის მზად არიან და ამას საჯარო გამოსვლებშიც აცხადებენ, თუმცა ეს განცხადებები მხოლოდ არარეალობის გამომხატველია“, - განუცხადა ირაკლი სესიაშვილმა „ჯი-ეიჩ-ენს“ საკითხის კომენტირებისას.

ამასთან, პოლიტოლოგის განმარტებით, თბილისსა და მოსკოვს შორის მოლაპარაკებების შესაძლო დაწყებას წინამოსამზადებელი სამუშაოებიც სჭირდება და ეს იმ ფონზე, როცა მიხეილ სააკაშვილი რუსეთის სპეცსამსახურების უსუსურობაზე საუბრობს და პრეზიდენტ მედვედევის მისამართით ცინიკურ განცხადებებს აკეთებს, შეუძლებელი ხდება. „ასეთი წინაპირობები ვერ იქნება კარგი საფუძველი იმისა, რომ დიალოგი დაიწყოს“, - განმარტა პოლიტოლოგმა.

სამხედრო ექსპერტი გიორგი მელითაური არა სააკაშვილი–მედვედევის შესაძლო დიალოგზე, არამედ „რუსეთისგან საქართველოს მისამართით მოსალოდნელ არაპირდაპირ, მაგრამ ირიბ დარტყმებზე“ საუბრობს.

როგორც „პირWელს“ სამხედრო ექსპერტმა განუცხადა, „საერთაშორისო ზეწოლიდან გამომდინარე მოსკოვისგან 2008 წლის მასშტაბების აგრესია მოსალოდნელი არაა, მაგრამ არ უნდა დაგვავიწყდეს მის მიერ კონტროლირებადი რეგიონები, რომელთა მხიდანაც საქართველოს მისამართით აგრესიული განცხადებები ხშირად კეთდება“:

„რუსეთი საქართველოზე პირდაპირ დარტყმებს ვერ განახორციელებს, რადგან ეს საერთაშორისო არენაზე მისი იმიჯისთვის წამგებიანი იქნება და სირიის, პალესტინის და ერაყის დონის ქვეყნად გამოცხადდება, მაგრამ მოსალოდნელია, რომ მოსკოვმა საქართველოში ჯაშუშური ქსელი კიდევ უფრო გააძლიეროს და აამოქმედოს. ასევე არ უნდა დაგვავიწყდეს ჩვენი მისამართით ჩეჩნეთის პრეზიდენტის, რამზან კადიროვის მიერ წაყენებული ბრალდებები, რომლის თანახმად, საქართველოში „ბოევიკთა“ ჯგუფები მზადდება. ასე, რომ, მოსკოვისგან მის მიერ კონტროლირებად რეგიონებზე გავლით დარტყმების შანსი მიზერულია, მაგრამ მაინც არსებობს“, - განაცხადა მელითაურმა და დასძინა, რომ შს სამინისტროს მისი ბიუჯეტითა და ტექნიკური აღჭურვილობით აღნიშნული აგრესიის მოსაგერიებლად ყველანაირი საშუალება გააჩნია, თუმცა ქართული მხარე არა აგრესიის მოგერიებაზე, არამედ პრევენციაზე უნდა იყოს ორიენტირებული.

ამასთან, მისივე შეფასებით, საქართველოს ძალოვან უწყებაში ამ დროისთვის პროფესიული კადრების პრობლემა ჯერ კიდევ არსებობს და ამ კუთხით მუშაობის გაგრძელება აქტუალურია.

http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=2010

ახალქალაქში ქართველი სანთლითაა საძებარი


17:02 22.11.2010
[ნინო მიქიაშვილი]

ახალქალაქში ქართველი სანთლით უნდა ეძებო, მაგრამ როცა იპოვით, დარწმუნდებით იმაში, რომ აქ არსებული ვითარება, გასულ წლებთან შედარებით უკეთესია. ადამიანებს შორის არსებულ ურთიერთობას ვგულისხმობთ და არა მხოლოდ იმას, რომ შუქი 24 საათი აქვთ, ცენტრალურ ქუჩებზე ასფალტიც დაგებულია და გაზი შემოყვანილი. რამდენიმე წლის წინ, ახალქალაქში ქართველები ერთმანეთთან შეხვედრისას ქართულად მისალმებას ერიდებოდნენ...

ახალქალაქში, ისევე, როგორც ნინოწმინდაში, ქართული ოჯახები თითებზე ჩამოსათვლელია. მოსახლეობის უდიდესი უმრავლესობა ეროვნებით სომეხია. ამ რაიონში ორი დღე დავყავით, სხვა ჟურნალისტებთან ერთად. ჩვენ აქ ა/ო. “გოუ ჯგუფმა“ ჩამოგვიყვანა. ნინოწმინდიდან გამოგზავნილ მასალაში, სათაურით - რეპორტაჟი ახალქალაქიდან, უკვე აღვნიშნეთ და კიდევ ერთხელ გავიმეორებთ, რომ აქ სტუმრობის მიზანი იმ პრობლემების და სიახლეების დანარჩენ საქართველომდე მიტანაა, რაც სამცხე-ჯავახეთში აწუხებთ და უხარიათ.

როგორია ახალქალაქში პრესა.გე-ს თვალით დანახული წუხილი და სიხარული, ამ მასალიდან შეიტყობთ.

მაშ ასე, 20 ნოემბერს ახალქალაქის ცენტრში, კულტურის უზარმაზარი სასახლის წინ, მესროპ შატოცის დიდი ძეგლი საზეიმო ვითარებაში გაიხსნა. მოედანზე დაახლოებით 10000, ან ოდნავ მეტი ადამიანი იყო თავმოყრილი. მათ შორის თბილისიდან ჩამოსული სტუმარიც შევნიშნეთ - ვან ბაიბურთი, საქართველოს პარლამენტის ყოფილი წევრი; ის ახლა მიხეილ სააკაშვილის მრჩევლად მუშაობს. სტუმრები სომხეთის პარლამენტიდანაც იყვნენ.

ახალქალაქელმა ჟურნალისტებმა გვითხრეს, რომ 15 ნოემბერს, ახალქალაქში სტუმრად ჩამოსულ მიხეილ სააკაშვილს სწორედ ამ ადგილას დახვდა ხალხი, უფრო სწორად, დაახვედრეს. სააკაშვილი და მისი მეუღლე დათქმულ დროზე გვიან ჩამოსულან. სპეციალურად მათთვის სახელდახელო სცენა შატოცის ძეგლის გვერდით, დაახლოებით 50 მეტრში მოუწყვიათ.

როცა აქაურებს ვუთხარით - როგორ ყვარებიათ აქ მიხეილ სააკაშვილი?! მას კოცნიდნენ, ეფერებოდნენ და თან ბევრნი იყვნენ?! მოგვიგეს - “ბევრი ხალხი, რომ მოგეჩვენათ, ეს ტელეკამერების დამსახურება იყო; ასე გაჩვენეს, თორემ, აქ დაახლოებით 1000 კაცი იდგა; ისინი რაიონის გამგეობამ სოფლებიდან ორგანიზებულად ჩამოიყვანა; ამ მოედანზე ხალხი 4 საათი სააკაშვილის ჩამოსვლას ელოდებოდაო“.

როგორც ახალქალაქელებმა განგვიმარტეს, მესროპ შატოცი სომხური დამწერლობის შემქმნელია. ძეგლს სომხური, ქართული და ინგლისური წარწერა აქვს. სხვათა შორის, ახალქალაქის ქუჩებში ტრაფარეტებიც სამენოვანია, მაგრამ ძეგლისგან განსხვავებით ინგლისურ წარწერებს ვერსად ნახავთ. მაგალითად, დარბინიანის, თავისუფლების და პოგრანიჩნიკების ქუჩებზე ტრაფარეტები ქართულად, სომხურად და რუსულ ენაზეა გაკეთებული.

ახალქალაქში პირველად 8 წლის წინ გახლდით. ერთ-ერთ მაღაზიაზე გამოკრული იყო ლიმონათ “ყაზბეგის“ რეკლამა, ქართული წარწერებით და ისე გაგვეხარდა, რომ თბილისიდან ჩამოსულებმა ამ პატარა რეკლამასთან ფოტოები სათითაოდ გადავიღეთ. ახლა ამ მხრივ ვითარება უკეთესობისკენაა შეცვლილი - მაღაზიებს უკვე ქართული წარწერები აქვთ, ისევე, როგორც აფთიაქებს... ახალქალაქის საავადმყოფოში “ნაცმოძრაობის“ სომხურენოვანი საარჩევნო პლაკატები ვნახეთ - მიხეილ სააკაშვილი ბავშვებთან ერთად, სკოლის მერხზე. პლაკატის მარჯვენა კუთხეში დიდი ხუთიანი ხატია.

პირადი საუბრის დროს აქაური სომხები ამბობენ, რომ თუ ქართული ენა არ იცი, სამსახურს ვერ იშოვი. ჩვენ ამაში ვერ დავრწმუნდით, რადგან ნებისმიერ შენობაში შესვლისას, ქართულად თითქმის არავინ დაგვლაპარაკებია - “პო გრუზინსკი ნე პონიმაემო“ და საუბარს რუსულად ვაგრძელებდით. ათეულამდე მასწავლებელს შევხვდით და იქიდან ქართული მხოლოდ ერთმა იცოდა, რომელიც რუსულენოვან სკოლაში ბავშვებს ქართულ ენას ასწავლის. განცხადებებს რუსულ ენაზე წერენ; მაგალითად საავადმყოფოში, ან სასამართლოში მისვლა თუ მოუწიათ, იქაც რუსულად საუბრობენ...

მაგრამ ამასთან, აღნიშნავენ, რომ მათი შვილები და შვილიშვილები (ძირითადად სკოლის მოსწავლეები) ქართულად წერენ, კითხულობენ და საუბრობენ -“ადრე ქართული ენისთვის ამდენი ყურადღება, რომ მიექციათ, ახლა ჩვენც გვეცოდინებოდაო“. ის რომ ახალქალაქის მოსახლეობის უდიდესმა უმრავლესობამ ქართული არ იცის, ბუნებრივია, ეს მათი ბრალი არ არის; ამ პრობლემის მოგვარებაზე საქართველოს ხელისუფლებას აქამდე თავი არ შეუწუხებია და ახლა ხომ იმაზე უფრო ზრუნავენ, რომ საქართველოში ყველა ინგლისურად ალაპარაკდეს.

არაპირდაპირი გაგებით შეიძლება ითქვას, რომ ახალქალში ჯერ ისევ საბჭოთა პერიოდია და აქ “ცივილიზაციას“ არ შემოუღწევია - მაღაზიებზე, სასტუმროებსა და სხვადასხვა ორგანიზაციებზე ინგლისურენოვანი წარწერები ჯერ არ არის, ისე, როგორც თბილისშია; აქ ამ მხრივ რუსულენოვანი წარწერები დომინირებს.

აქაურები უმუშევრობას უჩივიან - “აქ მხოლოდ მაღაზიები, ბენზინგასამართი სადგურები და სალონები მუშაობსო“. ისევე, როგორც დანარჩენი საქართველოდან, ახალქალაქიდანაც არიან სამუშაოდ წასულები უცხოეთში, ძირითადად რუსეთში. აქ არ არის თეატრი, კინო. ახალგაზრდული ცენტრი ორია, მაგრამ გასართობი დანიშნულება არც ერთს აქვს - აქ მხოლოდ რუსულის და ინგლისურის შესწავლაა შესაძლებელი.

აქ ძალიან ბევრს ახალგაზრდა კაცს ჰქვია არარატი; რამდენიმე მაღაზიას, რესტორანს და იმ სასტუმროსაც, რომელშიც ჩვენ დაგვაბინავეს, აწერია “არარატ“. მოკლედ, ეს სახელი ძალიან პოპულარულია.

ა/ო. “გოუ ჯგუფმა“ მათი ორგანიზაციის წარმომადგენლების მიერ გადაღებული პატარა ფილმები, უფრო სწორად, ვიდეო-ინტერვიუები აჩვენეს აქ მოქმედი ორგანიზაციებისა და მედიასაშუალებების წარმომადგენლებს. ფილმების ჩვენების შემდეგ დისკუსია მოეწყო. განსაკუთრებით აქტიური შუა ხანს მიტანებული მამაკაცი იყო; ლაპარაკს არავის აცდიდა. ტყუილებიც თქვა. მათ შორის თვალშისაცემი ის იყო, რომ ახალქალაქში ძირითადად ქართველები არიან დასაქმებულები და ისეთი პოლიტიკა ტარდება, რომ სომეხი ახალგაზრდები იძულებულები არიან აქაურობა დატოვონ და უცხოეთს მიაშურონ.

როცა ამ აქტიურ ადამიანს პრესა.გე-მ ჰკითხა, აბა წაგვიყვანეთ და გვანახეთ სად არიან ქართველები დასაქმებული, მთელი დღე ვეძებდით და ერთი ქართველიც ვერ ვნახეთ-თქო, მოგვიტრიალდა და ურცხვად გვითხრა, წაგიყვანთ და განახვებთო. რასაკვირველია, მას არსად წავუყვანივართ, რადგან ვერაფერს მსგავსს ვერ გვანახვებდა, გამონაკლისების გარდა.

მაგალითად, გავიგეთ, რომ პოლიციის უფროსის მოადგილე ქართველია. ის კაცი კი, ვინც აქტიურობდა და თან ტყუილებს ლაპარაკობდა, აღმოჩნდა ორგანიზაცია “ვირქის“ ერთ-ერთი ლიდერი, დავით რსტაკიანი. აქაურმა ჟურნალისტებმა გვითხრეს, “ეს ყოველთვის ასე იქცევა, სიცრუეს ლაპარაკობს, ყურადღებას ნუ მიაქცევთ, აქაური მოსახლეობა ისე არ ფიქრობს, როგორც “ვირქის“ წარმოამდგენელი ლაპარაკობსო“.

ქართველების ნახვა, თუ გინდათ, ბაზარში უნდა მიხვიდეთო, - გვითხრა სასტუმროს დიასახლისმა და მივედით. იქ ბათუმიდან ჩამოტანილ მანდარინს აბარებდნენ, ქართველები, რომლებსაც დახმარება ვთხოვეთ - ეგება აქაურ ქართველს იცნობდეთ-თქო და დაუძახეს იქვე მყოფ ახალგაზრდა კაცს, რომელიც აღმოჩნდა ამირან შავაძე, სოფელ აფნიას მკვიდრი. როგორც მან გვითხრა, აფნიაში 35 ქართული ოჯახი ცხოვრობს. ისინი 1989 წელს, აჭარაში მომხდარი სტიქიური უბედურების შემდეგ გადმოასახლეს; სახლები “მერაბ კოსტავას სახელობის საადგილმამულო ფონდის“ სახსრებით აუშენეს.

აფნიაში ხულოს რაიონიდან გადმოსახლებული შავაძეები, კოჩალიძეები, ძირკვაძეები და სურმანიძეები ცხოვრობენ. თავს მესაქონლეობით ირჩენენ; კარტოფილი, ქერი და ხორბალიც მოჰყავთ. სხვადასხვა რაიონებიდან და ქალაქებიდან მათთან ჩადიან და ყველს ბითუმად ყიდულობენ (კილოგრამს 5 ლარად). აფნიელები უჩივიან ცუდ გზას და სარწყავი არხების უქონლობას; მოსავლის ვარგისიანობა ამინდზეა დამოკიდებულიო, - გვითხრეს. სასმელი წყლის პრობლემა არ აქვთ, რადგან 2 წლის წინ რომელიღაც არასამთავრობო ორგანიზაციას წყალი თითოეულ ოჯახში შეუყვანია.

ამირან შავაძეს, რომ დავემშვიდობეთ, ბაზართან ახლოს, ჯეოსელის ოფისში შევედით, რადგან გვითხრეს, რომ იქ ერთი ქართველი ახალგაზრდა კაცი მუშაობს და აქაური ქართველების ყოფაზე მოგიყვებათო. ეს ადამიანი ვერ ვნახეთ, რადგან, როცა ამ ოფისის ხელმძღვანელს სომხურად გადაუთარგმნეს, რატომ ვეძებდით სახელად მამუკას, დიდად არ ეამა. იქიდან ისე გამოვედით, რომ დამშვიდობებითაც არავის დავმშვიდობებივართ.

ბაზარში რამდენიმე ცისფერთვალება ქალბატონთან მივედით და ვკითხეთ - აქაური ხართ? პასუხად გაოცებული სახეები მივიღეთ - “პო გრუზინსკი ნე პონიმაემ“. შემდეგ იქვე ასპინძიდან ჩამოსული რამდენიმე ადამიანს შევხვდით. ისინი ბაზარში ციტრუსს ყიდიდნენ. მათგან შევიტყვეთ, რომ ახალქალქში 15-20 ქართული ოჯახია.

ახალქალაქის დათვალიერების შემდეგ, სასტუმროში დაბრუნებამდე ახალქალაქი-კუმურდოს ეპარქიაში მივედით, სადაც მთავარანგელოზ მიქაელის სახელობის ტაძარია - ერთადერთი მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი ახალქალაქში. და კიდევ - იქ მაცხოვრის სუდარის ასლია დაბრძანებული. აქ ორი მონაზონი ცხოვრობს. მრევლისგან შევიტყვეთ, რომ ბაზარში ჩვენთვის ქართული ოჯახების არასწორი რიცხვი დაუსახელებიათ - ახალქალაქში 50-მდე ქართული ოჯახიაო. მათ გვითხრეს, რომ ახალქალაქის რაიონში სულ 10 ქართული სოფელია: გოგაშენი, აფნია, ოკამი, ჩუნჩხა, თენა, ბარალეთი, ხოსპიო, კოთელია, არტენა, აზმანა. ახალქალაქის ეპარქიაში 5 დედათა მონასტერი მოქმედებს და ახალქალაქში არსებულ ტაძართან ერთად, კიდევ ერთი მოქმედი ტაძარი არის სოფელ ხოსპიოში, რომელიც მეათე საუკუნეშია აშენებული.

მეასნიკიანის ქუჩაზე, ახალქალაქის წმინდა ზოსიმე კუმურდოელის სახელობო სასწავლებელი პანსიონია განთავსებული, რომელიც საქართველოს საპატრიარქოს ექვემდებარება. ამ შენობაში ადრე სასტუმრო “ჯავახეთი“ იყო. ეს სასწავლებელი 2009 წლის იანვარში გაიხსხნა და მასში 7 ბავშვი ეუფლება სხვადასხვა ხელობას. ვინც შიგ ახალქალაქში ცხოვრობს, ღამეს სახლში ათევს, ხოლო ვინც სოფლიდან დადის, ის დასაძინებლად სასწავლებლის შენობაში რჩება.

აქ მხოლოდ 9 კლას დამთავრებულებს იღებენ. სწავლა 2 წლიანია. შენობის მხოლოდ მეორე სართულია გარემონტებული. აქ ყველანაირი პირობაა შექმნილი იმისთვის, რომ დაეუფლო ფარდაგის ქსოვას, თექაზე მუშაობას, რეჟისორ-დეკუმენტალისტის პროფესიას. სახელობო სასწავლებელში ინგლისურს, ქართულს, ხელოვნებათმცოდნეობას და რელიგიის საგნებს ასწავლიან.

სასწავლებელში, რომ მივედით, ორი მოსწავლე და დიასახლისი დაგვხვდნენ. შენობის დათვალიერების შემდეგ, ირაკლი და ლევან გოგოლაძეებმა, რომლებიც რეჟისორ-დოკუმენტალისტის პროფესიას ეუფლებიან, თავიანთი გაკეთებული ანიმაციური ფილმები გვანახეს. კედლებზე ბავშვების მოქსოვილი, ულამაზესი ფარდაგები და თექის ტილოებია გამოფენილი.

ახალქალაქში მთავარანგელოზ მიქაელის სახელობის ტაძარი და სახელობო სასწავლებელი ის ადგილებია, რომლის ნახვის შემდეგ სულში სიხარული ჩაგეღვრებათ და უკეთესი მომავლის იმედი მოგეცემათ.

ახალქალაქიდან ახალციხეში წასვლამდე ვიყავით სოფელ სამსარაში, რომელიც საქართველოში უშგულის შემდეგ ყველაზე მაღალი ადგილია. როგორც იქაურებმა გვითხრეს, ეს სოფელი ზღვის დონიდან 2 245 მეტრზეა, ხოლო იქვე მდებარე სამსარის მთა, ზღვის დონიდან 3 000 მეტრზე. სამსარა ახალქალაქიდან 30 კილომეტრითაა დაშორებული, მაგრამ გზა იმდენად ცუდია, რომ 30 კილომეტრის გავლას 2 საათზე მეტხანს მოვუნდით და მტვრისგან ნაცრისფრად შევიღებეთ.

სოფელში მისვლამდე გამოქვაბულში არსებულ სამონასტრო კომპლექსში ვიყავით, რომელიც მეათე საუკუნეშია გაკეთებული. სამსარის სამონასტრო კომპლექსი, სადაც თავის დროზე მართლმადიდებელი ბერები ცხოვრობდნენ, ამჟამად უმოქმედოა.


http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=2027

დიტო გელოვანი: მელენტი-დომენტი და დარაჯი პიგალის მოედნიდან


12:25 22.11.2010
[დიტო გელოვანი - ის, რაც ხდებოდა წინა კვირაში. ”ვერსია”]

- ექვთიმე გულკეთილს ნიშნავს. გამოდგება ეს. ა, მელენტი – მზრუნველი ყოფლა ბერძნულად. ვუკოლ – ხარების მწყემსი. არ გვინდა ეს. თავლის უფროსი ქე ხარ უკვე და ხარების მწყემსი აღარაა საჭირო. პოლიევქტი... კაია, დიდად სასურველს ნიშნავს. დომენტიც კაია – დამწყნარებელი. აბესალომი – ებრაული სახელი ყოფილა და მშვიდობის მამაა, თურმე. ესეც კაია ნამდვილად – ტიხონ! აჰ, ნამეტანი კაია, ბედნიერების მომტანს ნიშნავს და, აგერ ერთი მეგულება კიდევ... კალენიკე – ბრწყინვალედ გამარჯვებული. რამდენია? შვიდი, ხომ? იყოს. გვეყოფა შვიდი: ექვთიმე, მელენტი, პოლიევქტი, დომენტი, აბესალომ, ტიხონ და კალენიკე. დარჩეს ასე?

(ჭაბუა ამირეჯიბი, “დათა თუთაშხია”)



ირაკლი ოქრუაშვილმა პარიზიდან შემოთვალა: “შეგიძლიათ იმ დარაჯად ჩამთვალოთ, რომელიც მუდამ იმის ფიქრში იქნება, რომ ხელისუფლებაში აღარ მოხვდნენ ისეთი მედროვეები და შეურაცხადები, როგორიც სააკაშვილი და მისი გუნდია. ამას კი ხელისუფლებაში ყოფნის გარეშეც შეძლებს ადამიანი. სხვა ამბიცია არ გამაჩნია”.



რა თქმა უნდა, შემიძლია, რომ ოქრუაშვილი ჩავთვალო დარაჯად. ეს უკვე ბევრ რამეს ნიშნავს, რადგან როდესაც იყო გუბერნატორი, პროკურორი, შს მინისტრი და თავდაცვის მინისტრი, თქვენი არ ვიცი და, მე მას არაფრად ვთვლიდი. ახლა უკვე ვთვლი და, კიდევ ვიმეორებ, რომ ეს მართლაც დიდი მიღწევაა. დარაჯია და მიაღწია.



“გახდი შენი ქალაქის მეეზოვე” - მოგვიწოდებდა გიგი უგულავა. “ჩამთვალეთ დარაჯად” - გვთხოვს ოქრუაშვილი. ბაზარი არ არის, შენ მანდ ყურადღებით იყავი და ჩვენ შევეცდებით დავივიწყოთ ის, რასაც ვერასოდეს დავივიწყებთ – სპორტულ პიჟამას, აბოლებულ სიგარეტს და ნერვულად დაბრეცილ ტუჩებს. იყო ეს და მითხარით ვინმემ, რომ არ ყოფილა, რომ დამესიზმრა, რომ გურამ პეტრიაშვილის ნაცვლად სხვა ვინმე მელანდება.



“ვწუხვარ, რომ ჩემი დაწყებული საქმე, ბოლო სამი წლის განმავლობაში, ზოგმა ორ შაურად დაახურდავა და ზოგმა მეტად; აქედან გამომდინარე, დღეს ჩემს განსაკუთრებულ მოვალეობად მიმაჩნია იმის დასრულება, რაც 2007 წლის 25 სექტემბერს დავიწყე” – შემოთვალა ირაკლი ოქრუაშვილმა პარიზიდან.



უკვე საბოლოოდ დავიბენი. ჯერ ძლივს შევეგუე იმას, რომ საქართველოს ისტორია 2003 წლის 23 ნოებერს იწყება და ახლა მეუბნებიან, რომ არც მთლად მასეა საქმე – ყველაფერი 2007 წლის 25 სექტემბერს დაიწყო.



ავტოინსპექტორივით კი გამომივა, მაგრამ მაინც ვიტყვი: რაღაც მაინც დაგვიტოვეთ – დიდგორი, დიუსელდორფი... ბევრია? მაშინ – დიდგორი. ტყუილია? მაშინ – 1967 წლის 14 მაისი, ნახალოვკა, პირველი სამშობიარო. ძველია? მაშინ - ... რაღა მაშინ? თურმე, არ დავბადებულვარ!



ყველანი 1967 წლის 21 დეკემბერს ჩავისახეთ, როცა ის დაიბადა და ქვეყანას მოვევლინეთ 2003 წლის 23 ნოემბერს, როდესაც მან სხვისი ჩაი დალია. ჰოდა, ეს, თურმე, დარაჯი ყოფილა და შეგვიძლია, ეროსი კიწმარიშვილი “რუსთავი 2”-ის ოპერატორად ჩავთვალოთ. სოზარი... არა, ეს მე ვიყავი “თავისუფლების ინსტიტუტის” წევრი... გრეჩიხა... არა – ლამაზი კალიგრაფიით მე გამომყავდა ღვინის ბოთლის ეტიკეტზე წარწერა “მიხეილ სააკაშვილი. ჩამოსხმულია საქართველოში”.

ჩამოსხმულია საქართველოში, ყურძენი მოიყვანა იმ გლეხმა, თავდაცვის მინისტრი, რთველის გენერლად დანიშნული აწ უკვე დარაჯი რომ ემუქრებოდა: “ყურძნის ჩაბარების ფასის მომატებაზე ხმა რომ ამოიღო, ვერ გადამირჩები!”



“პრიმიტიულ საკითხებზე კინკლაობას გადააყოლა დღევანდელმა ოპოზიციამ ქვეყანა, რამაც სააკაშვილის რეჟიმიც გაამყარა” - პარიზიდან შემოთვალა ოქრუაშვილმა.



დარაჯი ეძახე და, მართალს კი ამბობს! მაგას დარაჯი უნდა ერქვას და ბარნოვს – ექსპერტი?! თუმცა, საკითხავია, რა სჯობს იყო – დარაჯი პიგალის მოედანზე თუ, ექსპერტი სააკაშვილის კარზე? ისე, ჩვენში დარჩეს და, მგონი პირიქით არის – ექსპერტი პიგალის მოედანზე და დარაჯი სააკაშვილის კარზე. ასე უფრო სწორია.



ოქრუაშვილზე საუბარს კი ნიუსიდან ნაწყვეტით დავასრულებ: “ყოფილი ჩინოვნიკის განცხადებით, ამ შეცდომების გათვალისწინებით, უახლოეს მომავალში “ქართული პარტია” მძლავრი პარტიული მანქანის შექმნას აპირებს, რაც ხელისუფლების შეცვლის საშუალება იქნება. “24 ნოემბერს დაგეგმილი პარტიული ყრილობა, სადაც ყველა ორგანიზაციული საკითხი უნდა გადაწყდეს, სწრაფად მოქმედების საშუალებას მოგვცემს”, - აცხადებს ოქრუაშვილი”.



ხოლო სწრაფად მოქმედება საშუალებას მისცემთ, რომ ახალი წელი ავლაბარში იზეიმონ.



“დედა, რას გავდნენ, აუუ! ჩამოდღლეზილები, ჭუჭყიანები, გაუბედურებულები. გალიაში ჩამწყვდეული მელიები თუ გინახავს, სწორედ ისე აბრიალებდნენ თვალებს” - ეს არ არის “ინტერპრესნიუსიდან”, ეს არის “დათა თუთაშხიადან”. ერთ ქართულ ხალხურ ზღაპარში კი ვკითხულობთ: “მელია იცინის, იცინის, კვდება სიცილით”.

მოკლედ – მელიები. ზოგი ჩამოდღლეზილია, ზოგიც - სიცილით კვდება. ისეც ხდება ხოლმე, რომ მდიდრები ტირიან და ჩამოდღლეზილი მელიები იცინიან. ასეც უნდა იყოს, როდესაც გვერდით გყავს ექვთიმე, მელენტი, პოლიევქტი, დომენტი, აბესალომ, ტიხონ და კალენიკე. ამდენი სიხარული ერთად... ერთად აღებულ ბევრ სიხარულს ბედნიერება ეწოდება, ერთი ქვეყნის მოქალაქე ბედნიერ ადამიანთა ჯგუფს კი – ბედნიერი ერი.



ორიოდე სიტყვა ბედნიერი ერის ყველაზე დიდ პატრიოტებზე – არსენზე და სამუელზე.



“დღეს ვარ ჯავახეთში და მინდა ვისაუბრო ჯავახეთის ორ მკვიდრზე, მაიორ არსენ კარაპეტიანზე, ნინოწმინდის პოლიციის უფროსზე და პოლკოვნიკ სამუელ პეტროსიანზე, ახალქალაქის პოლიციის უფროსზე. ეს ორი ჯავახეთის მკვიდრი, ეს ორი ჩვენი სისხლი და ხორცი, ჩვენი მოქალაქეები, 2008 წლის აგვისტოში მივლინებით გაგზავნილი იყვნენ პარიზში და მათ ისარგებლეს შემთხვევით და წაიყვანეს თავიანთი ოჯახები. შემდეგ, საქართველოში დაიწყო დიდი ომი. მათ არ ჰქონდათ ბილეთების გადმოსაცვლელი ფული და სამუელი და არსენი მივიდნენ პარიზის სომხურ სათვისტომოში და ისესხეს ფული საქართველოში ბილეთის გადმოსაცვლელად და დასაბრუნებლად. თავის ოჯახებთან ერთად, 8-ში საღამოს უკვე იყვნენ აქ თავიანთ პოსტებზე, ახალქალაქსა და ნინოწმინდაში. აი, ვინ არის ყველაზე დიდი პატრიოტი საქართველოში. მე მინდა პატივი მივაგო მათ და ახალქალაქის ყველა მკვიდრს, რომელთაც აქ დაიცვეს საქართველო” – როდესაც ამ სიტყვებს ამბობდა, სააკაშვილი მართლაც ჯავახეთში იყო. არსენი და სამუელი მართლაც მისი სისხლი და ხორცია. ისინი მართლაც პოლიციის უფროსები არიან... ჯერჯერობით. დანარჩენი კი...



დიდებული რამ არის მივლინება. “ფორესტ გამპიდან” მახსოვს: უმამოდ გაზრდილი პატარა ფორესტი ეკითხება დედას: “დედი-ჯან, რას ნიშნავს მივლინება?” დედა პასუხობს: “ფორესტ-ჯან, მივლინება, ნიშნავს, როდესაც მიდიან და უკან აღარ ბრუნდებიან”.



და რადგან არსენი და სამუელი (ვალტერ სამუელს ტრამვა აქვს) დაბრუნდნენ, ეს იმას ნიშნავს, რომ ისინი არ იყვნენ მივლინებაში. ისარგებლო შემთხვევით და პარიზში ოჯახი გაიყოლო, დამეთანხმებით, ეს არანაირ სამივლინებო ჩარჩოებში არ ჯდება. ისინი არ იყვნენ მივლინებაში, მივლინებაში არის ირაკლი ოქრუაშვილი.



მახსოვს, ერთი გერმანელი მასაჟისტი, კაი ტრუკუცუნა გოგო, თბილისში მივლინებით იყო. მიშამ ისარგებლა იმის მივლინებით და მივლინება ექკურსიად იქცა, ექსკურსია – სექსკურსიად, ექსპორტი - სექსპორტად და ერთ დღესაც სექს-პრეზიდენტი ექს-პერზიდენტად გადაიქცევა.



“ჩვენ ერთად შევინარჩუნეთ ჯავახეთი საქართველოსთვის” - ეს იყო პრეზიდენტის ჯავახური ვიზიტის სლოგანი. შევინარჩუნეთ, მაგრამ გვითხარით, ვინ გვედავება? ბევრი გვედავება, მათი ვინაობა არ ვიცი. მხოლოდ ის ვიცი, რომ ყველა მათგანის გვარი ერთნაირად მთავრდება. ახალქალაქისა და ნინოწმინდის პოლიციის უფროსები დროულად დაბრუნდნენ პარიზიდან და ჯავახეთი შევინარჩუნეთ. პერევის პოლიციის უფროსი ახლახანს დაბრუნდა სან-ფრანცისკოდან და, შესაბამისად, რუსებმაც ახლახანს დატოვეს პერევი.



ჰოდა, სლოგანიც გამოცხვა: “პოლიციის უფროსი ტერიტორიული ერთეულის ხერხემალია”.



“რა თქმა უნდა, მე ვარ აფხაზეთის შვილი. მე ვიყავი სამეგრელოში და ვიყავი წარმოუდგენელი სილამაზის ხეობაში, რომელიც არის აბაშის წყალში. ამ ხეობიდან რამდენიმე კილომეტრში ამ ხეობასა და ნოქალაქევის უძველეს ციხე კოშკს შორის არის ჩემი წინაპრების ნასახლარი და რა თქმა უნდა, ჩემი გული იქ სხვანაირად ცემს, რა თქმა უნდა მე ვარ სამეგრელოს შვილი. გუშინ მე ვიყავი კახეთში და კახეთში, როგორც არასდროს, მე ვგრძნობდი, რომ მე ვარ კახეთის შვილი” – ალბათ, მიხვდით, ვისაც ეკუთვნის ეს სიტყვები. დიახ, ეს სიტყვები ეკუთვნის არსენისა და სამუელის სისხლს და მათსავე ხორცს, რომელიც კახეთში კახელია, სამეგრელოსი – მეგრელი, ვაკის საცურაო აუზში – წყალბურთელი, ხოლო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში – კლასიკური ტენორი. საბჭოთა ჯარში ეფრეიტორი იყო.



“რუსეთში ძალიან ბევრი ოცნებობს, ციმბირის მაღაროებზე გამაგზავნოს” - თქვა სააკაშვილმა და უცებ თავი რუსეთში მეგონა. “მანქანის შუშები დამუქებული მხოლოდ ჩამორჩენილ ქვეყნებში აქვთ” - თქვა მიშამ და ლოტკინელებმა თავი ჟენევაში იგრძნეს. “საზღვრის გახსნის დროს ჩეჩნების მეშინოდა” - თქვა პრეზიდენტმა, რომელსაც ყველასი ეშინია, ქართველების გარდა, რადგან ჩვენ... “ჩამოდღლეზილები, ჭუჭყიანები, გაუბედურებულები. გალიაში ჩამწყვდეული მელიები თუ გინახავს...”



ამ ბოლო მარგალიტებით მიშამ ბათუმის ერთ-ერთ რესტორანში სადილობის დროს მდედრობითი სქესის რუსი ჟურნალისტი გააბედნიერა და მარგალიტებს ბრილიანტი მოაყოლა: “ჩვენს დევნილებს და გაჭირვებულებს ქუჩაში პრაქტიკულად ვერ ნახავთ. ყველა კეთილმოწყობილია”.



და, ყველას მოუნდა, რომ იყოს დევნილი და გაჭირვებული, რადგან მოეწყობა კეთილად და იცხოვრებს ბედნიერად.



“აფხაზეთიდან დევნილი ნანა ფიფია, რომელმაც თავის დაწვა სცადა, წუხელ დამწვრობის ცენტრში გარდაიცვალა. ამის შესახებ “ინტერპრესნიუსს” დამწვრობის ცენტრში განუცხადეს. აფხაზეთიდან დევნილმა, ნანა ფიფიამ ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს შენობის წინ თავის დაწვა 27 ოქტომბერს სცადა. მას სხეულის 30%-იანი დამწვრობა ჰქონდა. ნანა ფიფია საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებას ითხოვდა”.



“ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო გარდაცვლილის ოჯახს უსამძიმრებს და აცხადებს, რომ ფიფიას გადარჩენას ყველანაირად ცდილობდნენ. “24-საათიანი მორიგეობის რეჟიმში ვმუშაობდით ჩვენც და საავადმყოფოს პერსონალიც, მაგრამ მისი გადარჩენა ვერ მოხერხდა. სამინისტრო გარდაცვლილის ოჯახს დაეხმარება და ყველა საჭირო ხარჯს დაფარავს. ნანა ფიფიას მკურნალობაც მთლიანად სახელმწიფომ დააფინანსა, თუმცა შედეგი ვერ მივიღეთ, რის გამოც უზომოდ ვწუხვართ”, - ნათქვამია სუბელიანის უწყების მიერ გავრცელებულ განცხადებაში”.



სააკაშვილის ინტერვიუ რუსულ პრესაში 17 ნოემბერს გამოქვეყნდა. დევნილი ქალბატონი 19 ნოემბერს გარდაიცვალა. ინტერვიუ 16 ნოემბერს შედგა, რესტორანში. დევნილი ქალბატონი ამ დროს დამწვრობის ცენტრში სიკვდილს ებრძოდა.



“ყველა დევნილი კეთილმოწყობილია” - პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი ალბათ დამწვრობის ცენტრს გულისხმობდა. მაგას რას გაუგებ... ყველაზე დიდი პატრიოტები შემთხვევით სარგებლობენ და პარიზში ოჯახებით მიდიან. ლადო ვარძელაშვილმა ძიუდოში მსოფლიო ჩემპიონატით ისარგებლა და ოჯახი ტოკიოში წაიყვანა; შოთა მალაშხია წაგებული ომით სარგებლობს და ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის კომისიას ხელმძღვანელობს, შესაბამისი პრივილეგიებით; ისეთი ტიპიც ვიცი, მამის თვითმკვლელობით რომ სარგებლობს, ხოლო სარგებლობა იმ კომისიის თავმჯდომარეობაში გამოიხატება, რომელმაც თვითმკვლელობა მკვლელობად უნდა გაასაღოს.



შინაგან საქმეთა მინისტრის, ვანო მერაბიშვილის დედას ჟენია თუმანიშვილ-მერაბიშვილსას “ეტალონი დირექტორის” წოდება მიენიჭა. სკოლა კი, რომლის დირექტორიც ჟენია თუმანიშვილ-მერაბიშვილია, წლის “ეტალონი საჯარო სკოლა” გახდა. ახალციხის ილია ჭავჭავაძის სახელობის მე-5 საჯარო სკოლის დირექტორი გადაცემა “ეტალონის” ავტორმა და წამყვანმა, გოჩა ტყეშელაშვილმა დააჯილდოვა”.



“ეტალონი” ხომ იცით რომელიცაა? – ყველაზე ეროვნული მედია-პროექტი. ხომ იცით “პეესპე”? – ქართული ფარმაციის ლიდერი და “ავერსიც” ხომ იცით? – ლიდერი ლიდერთა შორის. ალბათ, იცით და მაშინ გოჩა ტყეშელაშვილიც გეცოდინებათ – ყველაზე დიდი პატრიოტი პატრიოტთა შორის, ოღონდ, მაიორ არსენ კარაპეტიანისა და პოლკოვნიკ სამუელ პეტროსიანის შემდეგ.



რა ხანია, “ფანტას” რეკლამა აღარ მინახავს – “გაიზიარეთ მხიარულება”.



დღეს, 22 ნოემბერს, ვარძელაანთ ლადო სტუდენტურ თვითმმართველობებს შეხვდება და ახალ სიცოცხლეს შთაბერავს ყველაზე ეროვნულ პროექტს - “კლუბ ვესიოლიხ ი ნახოდჩივიხ”, ანუ მხიარულთა და საზრიანთა კლუბი. წაიკითხეთ ნიუსი და იმხიარულეთ.



“სტუდენტურ თვითმმართველობებთან შეხვედრაზე მინისტრი გამოვა ინიციატივით, „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის" ეროვნული ფედერაციის ჩამოყალიბებასთან დაკავშირებით. ეროვნულ ფედერაციას მხარს დაუჭერს და დააფინანსებს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო. “მ.ს.კ." ეროვნული ფედერაციის ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტი კლუბის ღონისძიებებში საქართველოს მასშტაბით უმაღლესი სასწავლებლების ჩართვა იქნება. დღემდე „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბს” კავშირის სტატუსი ჰქონდა. კლუბის წევრებს სხვადასხვა ღონისძიების ჩასატარებელად მატერიალური და ფინანსური რესურსების მოზიდვა უჭირდათ”.



უიმე, საწყლები... მხიარულებიც, საზრიანებიც, მაგრამ, თან – საწყლებიც. რა არის მათი ცხოვრება? ეტყვიან, რომ ყველა დევნილი კეთილმოწყობილია და, უნდა იმხიარულონ. ვარძელაშვილი სიგარეტს ამოიღებს და უნდა მოუკიდონ. მერე, თვითონ ამოიღებენ სიგარეტს, ვარძელაშვილს ეტყვიან – მომაკიდებინეო და, ვარძელაშვილი ეტყვის – მოკიდეთო. ესენი დაიბოღმებიან, მაგრამ იმდენს მაინც მოისაზრებენ, რომ იმხიარულონ. ოღონდ, ჯერ - “ექვთიმე, მელენტი, პოლიევქტი, დომენტი, აბესალომ, ტიხონ, კალენიკე პოლიქრონიოოონ”.



აი, თქვენ კი...



მოსკოვში ანომალიური მოვლენების გამო ხეები გამწვანდა, ჩვენთან კი ანომალიური მოვლენების გამო ადამიანებმა გაწითლების უნარი დაკარგეს.



“რაც პრეზიდენტის თანამდებობაზე ვიმყოფები, ასეთი ნაყოფიერი კვირა არ მქონია – თქვა მიშამ ობამასთან შემდეგ და იმ ტრუკუცუნა გერმანელ მასაჟისტს გულიანად გაეცინა. გაეცინა და, სულ ტყუილადაც. მიშა მართალია – ასეთი ნაყოფიერი კვირა არ ჰქონია და თუ არ გჯერათ, ყური უგდეთ საქართველოს შემორჩენილ მთებს და გადამხმარ ლელიანს. შავი და თეთრი აბანოში, მთებში და ლელიანში ჩანს.



რამდენიმე ნიუსის ჩამონათვალი: “გია თორთლაძე და ხათუნა კალმახელიძე საპატიმროების აბანოებში ვიდეო თვალის დამონტაჟებაზე ვერ შეთანხმდნენ”. “გიგი უგულავამ ახალი ნაგავსაყრელი დაათვალიერა”. “ლეიბორისტები” საგადასახადო დაუმორჩილებლობის გამოცხადებით იმუქრებიან”. “ირაკლი ოქრუაშვილი - 25 ნოემბერს დაგეგმილ სახალხო კრებაზე კიდევ ერთი “საპნის ბუშტი” გაიბერება”. ”დედამიწას დღეს დილით ასტეროიდმა ჩაუქროლა”.



ნაწყვეტი ნიუსიდან (სააკაშვილი საუბრობს ჩინოვნიკებზე): “ვგეგმავთ, ისინი პატარა ელექტრომობილებზე გადავსვათ, თუმცა აღმოვაჩინეთ პრობლემა – ხმა არ აქვთ, ქვეითად მოსიარულეებს არ ესმით მათი ხმა და ავარიები ხდება. ვიფიქრებთ, როგორ გავახმოვანოთ “ელეტრომობილები”.



და, ბოლოს, ერთი ნიუსის სათაური (სააკაშვილი სახელმწიფო დაწესებულებების თბილისიდან ქუთაისში გადატანაზე საუბრობს): “მიხეილ სააკაშვილი – თბილისიდან ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ ვიპარებით”.



შენ მოისაზრე და გაიპარე, ჩვენ მოვისაზრებთ და ვიმხიარულებთ.



დ.გ. (დაიმახსოვრეთ და გაითვალისწინეთ) - სმენა იყოს! მე რომ ჩამოვთვალე, ის სახელები ნიშნავს: გულკეთილს, მზრუნველს, დიდად სასურველს, დამწყნარებელს, მამას მშვიდობისას, ბედნიერების მომტანს და ბრწყინვალედ გამარჯვებულს. გაიგეთ?

- მასე ვისწავლოთ, კაკო-ბატონო, ქართულია ეგ და უფრო გვეხერხება ჩვენ.

(ჭაბუა ამირეჯიბი, “დათა თუთაშხია”)

http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=2023

ბლოგები / ნანა დევდარიანი

წმინდა გიორგის სახელობის დიდი ნოემბრის ვარდების რევოლუცია

22.11.2010


პატარაობისას, ყოველ 7 ნოემბერს, ერთი კითხვა მაწუხებდა: რატომ ზეიმობდნენ ოქტომბრის რევოლუციის მორიგ წლისთავს ნოემბერში. მოგვიანებით, ძველი და ახალი სტილის გარდა დანარჩენსაც მივხვდი და შეკითხვებიც აღარ გამჩენია. 2003 წელსაც, რევოლუციის ბელადებმა გამარჯვება ჯერ წმინდა მიხეილს დაუკავშირეს (რამხელა სიმბოლოა ეს ამ წმინდანის სახელის მქონე სააკაშვილისთვის!), მაგრამ წმ. მიხეილის ხსენების დღე აგვისტოშია. იგი მთავარანგელოზ მიქაელში აერიათ (21 ნოემბერს კი სწორედ მთავარანგელოზობა აღინიშნება). მიქელ-გაბრიელის სახელთან რევოლუციის დაკავშირება მთლად კარგის მომტანი რომ ვერ იქნებოდა, მიხვდნენ და საბოლოოდ არჩევანი წმ. გიორგიზე შეაჩერეს, თუმცა რევოლუცია 22 ნოემბერს მოხდა და არა 23-ში, გიორგობას. საკუთარი მფარველი წმინდანის დღე ყველაზე ღირსეულად ისევ ედუარდ-გიორგი შევარდნაძემ აღნიშნა; მან პრეზიდენტის პოსტიდან გადადგომის შესახებ გიორგობას - 23 ნოემბერს განაცხადა. მანამდე კი, 24 საათის განმავლობაში, ორხელისუფლებიანობა გვქონდა. მიუხედავად ბევრი მცდელობისა, იმ პროცესების კონსტიტუციურ ჩარჩოებში ჩასმა მაინც ვერ მოხერხდა. სამაგიეროდ, თავისუფლების მოედანზე ოქროცურვილი წმინდა გიორგი დაავანეს.

ბოლშევიკები პატარების იდეოლოგიურ დამუშავებას რევოლუციური ზღაპრებით ახერხებდნენ. დაუვიწყარია ბონჩ-ბრუევიჩის “მოთხრობები ლენინზე’’; ბავშვებისა და ზოგადად, ადამიანებისადმი ლენინის სიყვარულის მითი მეთოდურად ინერგებოდა. თუმცა, ყველა რევოლუციას თავისი ბონჩები და ბრუევიჩები ჰყავს, რომლებიც ქმნიან მითებს “დიდი ოქტომრის (ნოემბრის, თერმიდორის, ბრუმერის, ფორთოხლის, ტიტების და ა.შ.) რევოლუციებისა და მათი ბელადების შესახებ.

თავისი ბონჩ-ბრუევიჩები “ვარდების რევოლუციასაც’’ ჰყავს. ისინი გულაჩუყებულნი წერენ თავიანთი ბელადის სიმამაცეზე, საკუთარ რევოლუციურ ღვაწლსა და საერთო-სახალხო მხარდაჭერაზე.

“ტრიბუნის ქვემოთ ჩამოვჯექი და პატარა ბავშვივით ავტირდი. ირგვლივ დიდი გამარჯვება სუფევდა. დიდებული იყო ყველა წამი. დიდებული იყო მთელი დღე.’’ – ეს ხბოს აღტყინება 22 ნოემბრის დღის ბოლოს ასახავს. მაგრამ უშუალოდ რევოლუციის დღის ხოტბა არ კმარა. მას ღირსეული წინასიტყვაობაც სჭირდება: “სიტყვა რევოლუცია ქართულ პოლიტიკასთან მიმართებაში პირველად 22 ნოემბრამდე 6 თვით ადრე გავიგე. მაშინ, როდესაც ერთ-ერთ თათბირზე, სადაც იმას ვიხილავდით თუ როგორ დაგვეცვა თავი არჩევნების გაყალბებისაგან, მიშამ მოკლედ მოჭრა: “რა აზრი აქვს ამაზე ლაპარაკს? მაინც გააყალბებენ და მაინც რევოლუციური შედეგი დადგება. ამ პირობებში მნიშვნელობა ექნება არა იმას, გავიმარჯვებთ თუ არა არჩევნებში, არამედ იმას, შევძლებთ თუ არა რევოლუციის მოხდენას”. მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ უკვე მიჩვეულები ვიყავით მიშასგან პოლიტიკური მომავლის უტყუარ პროგნოზებს, მისი სიტყვები მაინც ზედმეტად ველურ ფანტაზიად მოგვეჩვენა.’’ (სტილი დაცულია! – ნ.დ.)

ესეც ასე - მითოლოგიის პირველი თეზა მზადაა: “მიშა - უტყუარი პროგნოზისტი!’’ მაგრამ თეზებს დამაგრება სჭირდება; ერთი და იგივე თეზა სხვა სიტყვებით ხშირად უნდა გამეორდეს, რომ სამიზნე ჯგუფის ცნობიერებაში ჩაჯდეს. “მიშა მაგარია’’ ჯერ სიუჟეტურ იგავებში უნდა გამეორდეს არაერთხელ, რომ შემდეგ ლაკონურ და ტევად სლოგანად გადაიქცეს. ამიტომ თეზა მეორდება და ძლიერდება:

“მაშინ ჯერ არ ვიცოდი კიდევ რამდენჯერ გამახსენდებოდა ეს სიტყვები მომავალი თვეებისა და წლების განმავლობაში იმის დასტურად, რომ როგორც მერე გაირკვა, ერთადერთი მიშა იყო ვისაც ზუსტად ჰქონდა დანახული და წარმოდგენილი ის თუ საით მივდიოდით და რა გველოდა წინ’’ (სტილი აქაც დაცულია და ყველა მომდევნო ციტატაშიც, რადგან ნორჩ რევოლუციონერებს საკუთარი აზრების მწყობრად ჩამოყალიბების უნარი არც რევოლუციის შემდეგ შეუძენიათ და ყველა ციტატასთან ამის მითითება ზედმეტი იქნება).

ახლა, საერთო-სახალხო მხარდაჭერის თეზაა ჩამოსაქნელი. რაკი ხალხთან ურთიერთობით ნაციონალები არც მაშინ იტკივებდნენ თავს და მით უფრო - არც რევოლუციის შემდეგ, “ხალხის ხმის’’ როლში საკუთარი ბებიის გამოყვანა ხდება საჭირო.

“ჩემი ინტუიტიური რწმენა, რომ ხალხის დაკვეთა რევოლუცია იყო, არც მეტი არც ნაკლები ბებიაჩემმა გაამყარა. ბებია არ გამოირჩეოდა ორიგინალობით რადგანაც ისევე, როგორც ბებიათა უმრავლესობისათვის, მისთვისაც საკუთარი შვილიშვილის, ანუ ჩემი უსაფრთხოება იყო ცხოვრების უმთავრესი ამოცანა. . . მისთვის არანაირი ფასეულობა, არანაირი პრინციპი არასოდეს არ იდგა ჩემს კარგად ყოფნაზე მაღლა. არც დაფიქრდებოდა, ისე დაუმალავდა სტუმარს თეთრ ხორცს ჩემთვის შესანახად… და თუ საკუთარი ფოფინა ბებია მთხოვდა რევოლუციას, ჩემთვის სრულიად ცხადი იყო თუ რას ითხოვდა ხალხი ნაციონალური მოძრაობისა და მისი ლიდერისგან.’’

ბებიის პორტრეტი სრულ წარმოდგენას იძლევა იმაზე, თუ რა “პრინციპებით’’ გაზარდეს ჩვენი რევოლუციონერები, თუმცა ნუ დავწვრილმანდებით. ეს ხომ მითოლოგიის საფუძვლებია და არა მორალის წყარო!

მითოლოგიის მეორე თეზაც ჩამოიქნა: “ეს მოთხოვნა და ეს განწყობა იგრძნობოდა ყველგან, ქუჩებში, ოჯახებში, უბნებში, სოფლებში, ქალაქებში და მთელ ქვეყანაში’’.

შემდეგი თეზა ის არის, რომ ამ საერთო განწყობამ მთელი ქვეყანა სპონტანურად ჩამოიყვანა თბილისში. “ტელეეკრანზე ნანახით მივხვდი თუ რა დიდი იყო ეს მომენტი. დაუვიწყარი იყო ის შემთხვევით დაჭერილი კადრი ჯვრის მონასტრიდან. დაუვიწყარი და სიმბოლურიც. წყვდიადით მოცულ საქართველოში როგორ მოდიოდა სინათლის ერთი სხივი უწყვეტ ნაკადად’’.

რაკი ექვსი წლის შემდეგ რევოლუციური ხელისუფლების წინააღმდეგ ბევრად მეტი ხალხი გამოვიდა, ამიტომ საჭირო ხდება ამ მოვლენათა დამცირება: “სასაცილო და უსუსური იყო ამ მარშის 09-ში კალკირების ბედკრული მცდელობა ოპოზიციის მიერ, როდესაც ვითომ მარში (სინამდვილეში კი ნელა მოძრავი რამდენიმე მანქანის მიერ შეფერხებული ტრეფიკი), გაჩახჩახებულ და ახლად აშენებულ ავტობანზე მორცხვად მოიზლაზნებოდა.’’

მთელი ამ მონაკვეთის ხელოვნურ პათოსზე აღარ შევჩერდები, მაგრამ “ის შემთხვევით დაჭერილი კადრი ჯვრის მონასტრიდან’’ მართლაც შეუდარებელია. ახლა წარმოიდგინეთ, ნოემბრის შეღამებულზე რუსთავი 2-ის ჟურნალისტი, ოპერატორი და ტექნიკური პერსონალი (პირდაპირი ჩართვის უზრუნველსაყოფად) როგორ აღმოჩნდნენ “შემთხვევით” ჯვრის მონასტრის მიმდებარე უკაცრიელ მოედანზე და ასევე “შემთხვევით” ჩაერთნენ პირდაპირ ეთერში!

სხვა რევოლუციონერის მოგონებებში რევოლუციური ტელევიზიის შტაბ-ბინა განსხვავებულად გამოიყურება: “ძალიან კარგად მახსოვს 21 თუ 22 ნოემბრის საღამო – რუსთავი 2-ის ლამის შეშლილი ოფისი. მე ეროსის კაბინეტში ვიყავი და ტელეფონით ვაშინგტონში ზეინო ბარანს ველაპარაკებოდი. დღემდე საოცარი სიცხადით მახსოვს მისი ბოლო სიტყვებიც - “ჩვენ ვერაფერს გავაკეთებთ, ახლა ყველაფერი თქვენს ხელშია.’’

შემდეგი თეზაც მოინიშნა: ამერიკელები (რუსების ხსენებაც არაა! – ნ.დ.) იმ ყველაფერთან კავშირში არ იყვნენ, ყველაფერი “ჩვენ’’ (იგულისხმე ქართველი ხალხი – ნ.დ.) განვახორციელეთ. მაგრამ იმავე მოგონებებში თანმიმდევრულად არის აღწერილი სრულიად საპირისპირო: “ჩემს შემაჯამებელ კვლევაში, რითაც ამერიკის ატლანტიკურ საბჭოში ჩემი ექვსთვიანი ყოფნა უნდა დამესრულებინა, ვამბობდი, რომ რევოლუცია გარდაუვალი იყო სწორედ იმიტომ, რომ საკუთარ მომავალს ვერ ვხედავდით ამ ქვეყანაში… მახსენდება ამერიკაში არასამთავრობო საქტორის წარმომადგენლების ვიზიტი – ჩემი მეგობრების გიგა ბოკერიას, თინა ხიდაშელის, გია ნოდიასა და კახა ლომაიას შეხვედრები და გამოსვლები სხვადასხვა ორგანიზაციებში. მახსენდება ჩემი ემოცია მათი ნახვისას და ერთი მიზნისათვის ბრძოლის სიხარული… მახსენდება ერთი და იგივე კითხვები, რომლითაც მაღალჩინოსან ამერიკელებს მივმართავდი და რომლებიც საშინლად მძულდა – დაგვეხმარებით თუ არა?.. რევოლუციიდან რამდენიმე კვირაში მოლოცვის წერილი მივიღე ატლანტიკური საბჭოს პრეზიდენტისაგან, სადაც უკვირდა, თუ როგორ ვიწინასწარმეტყველე ეს რევოლუცია. მე მივწერე, რომ ამის წინასწარმეტყველება არც ისე ძნელი იყო, რადგან რევოლუციის გარდა სხვა არჩევანი არ გვქონდა.’’

ასე და ამგვარად, რევოლუციას მხოლოდ ბელადები კი არა, თავისი “წინასწარმეტყველებიც’’ ჰყავს. რაც შეეხება ქვეყნის გარედან რევოლუციისთვის აღმოჩენილ დახმარებას, ამაზე უკვე იმდენი დაიწერა, რომ მკითხველის დრო შეგვიძლია დავზოგოთ. მხოლოდ აშშ-დან შემოსული თანხები მილიონებს ითვლიდა და განკუთვნილი იყო საქართველოში დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების დასაცავად, რის საჭიროებასაც დღეს დასავლეთში ვეღარ ხედავენ. რუსულ და ქურდულ ფულზე საუბარი არ ღირს, ისინი თვითონ მოიკითხავენ. ყოველ შემთხვევაში, რაიმე ოფიციალური წყაროები არ არსებობს, ხოლო სააკაშვილის ყოფილი თანამებრძოლები ამ დახმარებაზეც მიუთითებენ.

ასე იყო თუ ისე, 22 ნოემბრამდეც მივიდნენ და პარლამენტის შტურმიც დაიგეგმა. პარლამენტში შეჭრამდე ვუკოლ ბერიძის ქუჩაზე ნაციონალების ოფისში “სამთა თათბირი’’ შედგა, რომელზეც ზურაბ ჟვანიამ და ნინო ბურჯანაძემ ყოყმანი დაიწყეს. რევოლუციურ მოგონებებში ეს ეპიზოდი ასე გამოიყურება: “თავიდან მე ეს აღვიქვი, როგორც ნინოსა და ზურაბის გადამეტებული სიფრთხილე, ვითარების განწვავებისადმი შიში, გაუთვალისწინებელი მოვლენებისათვის თავის არიდების მცდელობა, სულაც როგორც გარკვეული გულუბრყვილობა… იქნებ ეს არც შიში იყო, არც სიფრთხილე და არც გულუბრყვილობა? იქნებ ეს იყო გაცნობიერება იმისა, რომ თუ პარლამენტში წავიდოდით და გავიმარჯვებდით, ეს იყო გარანტირებული პრეზიდენტობა და რევოლუციის ერთპიროვნული გმირობა მიხეილ სააკაშვილისთვის? იქნებ ეს იყო გამჭრიახ პოლიტიკოსში გაღვიძებული მორიელის ინსტიქტი, რომ თან სხვის ზურგზე მჯდარიყო და თან იმაზე ეფიქრა, როგორ არ მიეცა მისთვის გაღმა ნაპირზე ფეხის დადგმის საშუალება?’’
გაღმა ვინც გავიდა, ეს ძალიან კარგად დაინახა ყველამ, მაგრამ რა ღირს ის რევოლუცია, რომლის ბელადები ერთმანეთს მორიელებად თვლიან? თუმცა, ამ ეპიზოდშიც სულ სხვა – მითოლოგიური თეზაა მნიშვნელოვანი: არავითარი სამეული, რევოლუციას მხოლოდ ერთი ბელადი ჰყავს!

ყველა დანარჩენი ბრბოა, უფრო ზუსტად კი – ბანდერლოგები: “მოკლედ ბანდერლოგებივით შევესიეთ პარლამენტის სხდომათა დარბაზს. აგერ-აგერ ლოკალური ჩხუბები (თუ უფრო ძიძგილაობები) მიმდინარეობდა. გადარბენისას ვიგრძენი, რომ მაგიდიდან მაგიდაზე გადახტომის დროს, ფეხქვეშ მაგიდის ხის ზედაპირი გვარიანად იდრიკებოდა და გატეხვის ან მინიმუმ გაბზარვის ხმას გამოსცემდა. ეს იყო ერთადერთი მატერიალური ზარალი რაც ქვეყანას იმ დღეს პირადად მე მივაყენე, ვინანე და მეტი მაგიდებზე აღარ მირბენია’’.

ამ სტრიქონების ავტორმა, მას შემდეგ, ბევრ მაგიდას გადაურბინა და ზარალიც ბევრი მიაყენა ქვეყანას, მაგრამ მას არავითარი საფრთხე არ ემუქრება მანამ, სანამ ახსოვს, რომ ბელადი ერთია, ყველა დანარჩენი კი – მაიმუნი. ხოლო მითოლოგიური თეზის დონეზე ეს ასე გამოითქმის: რევოლუციის ერთადერთი ბელადი არის ყველაზე გამჭრიახი, ყველაზე ჭკვიანი, ყველაზე შორსმჭვრეტელი და კაცთმოყვარე. ამის შემდეგ ის-ღა დაგრჩენია, ციტატა გააგრძელო: Жить стало лучше. Жить стало веселее! და ყველაფერი თავის ადგილზე დადგება.

რევოლუციის მემატიანე კიდევ უფრო აძლიერებს მითოლოგემას: “ვისაც მატრიცა გინახავთ გემახსოვრებათ ის ეპიზოდი სადაც ნეო (კიანუ რივსი) იგებს, რომ სწორედ იგია რჩეული. იმ ეპიზოდში ნეო ხვდება, რომ გარემო მთლიანად მის კონტროლს ექვემდებარება და კონცენტრაციის ძალით მის ირგვლივ ყველაფერი ტალღასავით იდრიკება. მოკლედ არ ვიცი მიგიქცევიათ თუ არა ყურადღება ამ მომენტისთვის. მაგრამ მიშა, რომ აფეთქდა ზუსტად ეგ ეპიზოდი წარმომიდგა თვალწინ. ვერ გეტყვით ოთახი გაიდრიკა თქო, მაგრამ მასთან მოდავეების პოზიციები კი გაცამტვერდა უმალ.”

ამ სტრიქონების ავტორი ისევე ერკვევა პოლიტიკაში - ზოგადად და რევოლუციაში - კონკრეტულად, როგორც ორთოგრაფიასა და პუნქტუაციაში, მაგრამ ეს სულაც არ უშლის ხელს, იდეოლოგიურად გამართული მემუარები წეროს. მკითხველისთვის ალბათ საინტერესოა ამ მოგონებათა ავტორების ვინაობა, მაგრამ მათ ერთი კრებითი სახელი აქვთ - ბონჩ-ბრუევიჩი.

ცნობისათვის: 1946 წელს, რევოლუციური მითოლოგიის შექმნის შემდეგ, ლენინის პირადი მეგობარი და მემატიანე ბონჩ-ბრუევიჩი ათეიზმის მუზეუმის დირექტორად დანიშნეს, სადაც ცხოვრების ბოლომდე იმსახურა. ქართველი ბონჩ-ბრუევიჩები კი ტელეეკრანებსა და გაზეთის ფურცლებზე კვლავაც თხზავენ მიქელ-გაბრიელის სახელობის დიდი ნოემბრის ვარდების რევოლუციის მითებს.

http://www.presa.ge/new/?m=blogs&BAID=11&BID=31

კულტურული აგრესია და საპნის ოპერები


(22 ნოემბერი, 2010)




2009 წლის აგვისტოში მაუწყებლობა დაიწყო თანამგზავრულმა ტელეარხმა Farsi1. ის დაფუძნებულია არაბეთის გაერთიანებულ საამიროებში და თავისი პროგრამების ტრანსლაციას აწარმოებს ირანზე, ფარსი (სპარსულ) ენაზე. არხის მფლობელებად ასახელებენ მედია–მაგნატს და მილიარდერს რუპერტ მერდოკს და ავღანელ ბიზნესმენ მოჰსენის.


არხის პროგრამა, ერთი შეხედვით, საკმაოდ უცნაურია. მასში არ არის საინფორმაციო გამოშვებები, შემეცნებითი, საგანმანათლებლო და სპორტული პროგრამები, არამედ მხოლოდ სერიალები და კომედიური შოუები. ამასთან, სერიალებიდან არჩეულია ძირითადად ლათინოამერიკული სერიალები, ე.წ. „საპნის ოპერები“ და ცალკეული ამერიკული მძაფრსიუჟეტიანი სერიალები.

როგორც ამტკიცებს ზოგიერთი წყარო, მაგალითად, ირანული ემიგრანტული წრეებიდან აშშ–ში, ასევე თავად არხის თანამფლობელი მოჰსენი, მაუწყებლობის დაწყებიდან ერთი წლის შემდეგ Farsi1 პოპულარული გახდა ირანელთა შორის. ებრაული რუსულენოვანი პორტალის, MIGnews–ის მონაცემებით, არხის გადაცემებს ირანის მოსახლეობის ლამის ნახევარი უყურებს. მოჰსენი უფრო მოკრძალებულ ციფრებს ასახელებს, მაგრამ ისიც მილიონებზე საუბრობს.

ამასთან, როგორც ამბობენ, ირანის ხელისუფლება ცდილობს ებრძოლოს ამ სატელიტური არხის მაუწყებლობას და ჩაახშოს ის. ამგვარი ქმედებები იწვევენ ისლამური რესპუბლიკის ირანელი და დასავლელი მოწინააღმდეგეების კრიტიკას, რომლებიც ბრალს სდებენ მმართველ რეჟიმს იმაში, რომ მას სურს წაართვას ირანის მოსახლეობას… ლათინოამერიკული სერიალები.

არხის მეპატრონეები აცხადებენ, რომ სერიალებიდან ამოღებულია პორნოგრაფიული და ეროტიული სცენები და კოცნის კადრებიც კი. ამიტომ, თითქოს, გადაცემების შინაარსი არ არღვევს ისლამური მორალის ნორმებს. მაგრამ ირანში სხვაგვარად ფიქრობენ. მათ სრულიად სამართლიანად მიაჩნიათ, რომ თუნდაც ეროტიული სცენების გარეშე, მოსახლეობის „დასმა“ პრიმიტიულ სერიალებზე, რომლებშიც ნაჩვენებია და ირიბი პროპაგანდა მიმდინარეობს ცოლ–ქმრული ღალატის, უაზრო გართობის, ჩაცმის სტილის და სხვ., უარყოფითია ირანის მოსახლეობის ცნობიერებისთვის და ნელ–ნელა წამლავს მას ე.წ. დასავლური ფასეულობების ზეგავლენით.

იმას, რომ ეს შეშფოთება უადგილო არაა, ადასტურებს თავად მსგავსი არხის გაშვების ფაქტი. ძნელი წარმოსადგენია, რომ მილიარდერი რუპერტ მერდოკი და დასავლური ინსტიტუტები, რომლებიც მის უკან დგანან, ზრუნავენ ირანელი დიასახლისების დასვენებაზე და გართობაზე ან თუნდაც აინტერესებთ კომერციული მოგება ირანის ბაზარზე შეღწევით. ნათელია, რომ ამ შემთხვევაში ჩვენ გვაქვს კულტურული აგრესიის მაგალითი, რომლის მიზანია თავს მოახვიოს სხვა ქვეყნებს საკუთარი ცხოვრების წესი და ფასეულობები, დაასუსტოს „მტრის“ ფასეულობები, რომლებზეც დგას ისლამური რესპუბლიკა. ხოლო კულტურული კოლონიზაციის შემდეგ ყოველთვის დგება ეკონომიკური და ხშირ შემთხვევაში, სამხედრო კოლონიზაციის ჯერი. ირანის ხელისუფლებას კარგად ესმის ეს, ამიტომაც დასავლეთის მიერ გაჩაღებული „რბილი ომის“ გამკლავება ამ ეტაპზე მის მთავარ პრიორიტეტად არის გამოცხადებული.

http://geurasia.org/irani-ruseti-amerika/�...�ა-საპ/

რას მოუტანს საქართველოს სოფლის მეურნეობას ბურების ჩამოსახლება


მთავრობის დაბურული ინიციატივა



მიშა მეფარიშვილი






ბურების ფერმა სამხრეთ აფრიკაში


- ვაიმე, არ იცი? - აფრიკიდან 40 000 კაცი ჩამოყავთ საქართველოში საცხოვრებლად.

- მგონი, კახეთში უპირებენ ჩასახლებას *** მოემზადე ახალი მეზობლების დასახვედრად.

- თქვენ ხუმრობთ, ხალხო და მე გული გამისკდა?! წარმოიდგინეთ, მართლა რომ ჩამოასახლონ! საცოდავო საქართველო, საით მიექანები!

ეს კომენტარები ფეისბუქზე, ერთ–ერთი მომხმარებლის მიერ საკუთარ გვერდზე ატვირთულ ფოტოს მოჰყვა. ფოტოზე, რომლითაც სოციალური ქსელის მომხმარებლების ნაწილი გამოეხმაურა ხელისუფლების ინიციატივას საქართველოში ბურების ჩამოსახლებასთან დაკავშირებით, რამდენიმე აფროამერიკელია გამოსახული, წარწერით – „ჩვენი მომავალი თანამოძმეები“.

ვინ არიან სინამდვილეში ბურები? რატომ და რის გამო შეიძლება ისინი დასახლდნენ საქართველოში? საქართველოს რომელ რეგიონში აპირებს მთავრობა მათ ჩამოსახლებას და რა პირობებით? რა შედეგების მომტანი იქნება საქართველოში ბურების ჩამოსახლება? – ეს ის შეკითხვებია, რაზეც საქართველოს მოსახლეობის დიდ ნაწილს პასუხი არ გააჩნია და რაზეც ხელისუფლება ამ დრომდე არ იძლევა პასუხებს.

ბურები - თეთრკანიანი ფერმერები, სამხრეთ აფრიკაში მე–17–18 საუკუნეებში გადასახლებული ჰოლანდიელების შთამომავლები არიან (ძველჰოლანდიურ ენაზე სიტყვა ბურ აღნიშნავდა გლეხს). ბურების მშობლიური ენა აფრიკაანსულია. ამ ენაზე სიტყვა ბური ფერმერს ნიშნავს.

დაუზუსტებელი ინფორმაციით, ბურების 40 ათას ოჯახს, დაახლოებით 150 ათას ადამიანს, საქართველოში, კერძოდ კი, ქართლისა და კახეთის რეგიონებში, უახლოეს თვეებში ჩამოასახლებენ.

საქართველოში ბურების ჩამოსახლებას დიასპორის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრის აპარატი უწევს კოორდინაციას, შესაბამისად, ნეტგაზეთმა შეკითხვებით, პირველ რიგში, აღნიშნულ სამინისტროს მიმართა. პრესსამსახურში განგვიმარტეს, რომ ჩვენს მიერ დასმულ შეკითხვებზე პასუხის გაცემა მხოლოდ მინისტრს შეუძლია, რომელიც საზღვარგარეთ იმყოფება მივლინებაში და ამის გამო, პასუხები ვერ მივიღეთ.

სახელმწიფო მინისტრმა პაპუნა დავითაიამ საქართველოში ბურების ჩამოსახლებასთან დაკავშირებით ინტერვიუ ამერიკულ CNBC-ის მისცა, სადაც განაცხადა, რომ ბურები მსოფლიოში ერთ–ერთი საუკეთესო ფერმერები არიან, რომელთა დახმარებითაც ააღორძინებენ საქართველოში სოფლის მეურნეობას:

”კომუნისტურ პერიოდში დავკარგეთ ეს (სამეურნეო) ტრადიციები. ჩვენ გვინდა, აღვადგინოთ აგრარული სექტორი,” – აღნიშნა დავითაიამ.

საქართველოში აგრარული სექტორის განვითარების კუთხით რამდენიმე საერთაშორისო ორგანიზაცია მუშაობს, მათ შორის, ქეა საერთაშორისო, ათასწლეულის გამოწვევა საქართველო, ევროკავშირის წარმომადგენლობა საქართველოში. აღნიშნულ ორგანიზაციებში ნეტგაზეთს განუცხადეს, რომ ფერმერული მეურნეობის განვითარება ხელს შუწყობს აგრარული სფეროს აღორძინებას, თუმცა რამდენად შედეგიანი იქნება საქართველოს აგრარულ სექტორის განვითარებისთვის ბური ფერმერების ჩამოსახლება, ამ კითხვაზე პასუხისაგან თავს იკავებენ იმ მოტივით, რომ არ ფლობენ კონკრეტულ ინფორმაციას საქართველოში ბურების ჩამოსახლების თაობაზე.

ბურების ჩამოსახლებასთან დაკავშირებით ამ დროისთვის არსებობს მხოლოდ ერთადერთი ოფიციალური წერილობითი დოკუმენტი – ურთიერთგაგების მემორანდუმი, რომელიც დიასპორის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრმა პაპუნა დავითაიამ მიმდინარე წლის 18 აგვისტოს გააფორმა სამხრეთ აფრიკის ეროვნულ აგრარულ კავშირთან ქალაქ პრეტორიაში.

ურთიერთგაგების მემორანდუმის შესახებ ინფორმაცია დიასპორის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრის აპარატში დღემდე გასაიდუმლოებულია.

სამხრეთ აფრიკის ეროვნული აგრარული კავშირი, რომელთანაც საქართველომ გააფორმა ურთიერთგაგების მემორანდუმი, იგივეა, რაც ტრანსვაალის სასოფლო კავშირი. კავშირი, რომელიც 1897 წელს შეიქმნა თეთრკანიანი ფერმერების უფლებების დაცვის მიზნით, ძირითადად, სწორედ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში მცხოვრებ თეთრკანიან ფერმერებს აერთიანებს. ტრანსვაალის სასოფლო კავშირის გენერალურმა მენეჯერმა ბენი ვან ზილმა ნეტგაზეთს განუცხადა, რომ ბური ფერმები საქართველოში საკუთარი ინვესტიციით აპირებენ ჩამოსვლას.

"საქართველოში სოფლის მეურნეობა დაბალ დონეზეა განვითარებული. ბურები რომ შემოვლენ, რა გადატრიალებას მოახდენენ, ვერ გეტყვით. ინვესტორი როცა შემოდის ქვეყანაში, მას ის კი არ აინტერესებს, საქართველო განვითარდება თუ – არა, მას უნდა, პირველ რიგში, თავისი ბიზნესი განავითაროს," – ამბობს საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის სოფლის მეურნეობის პროგრამის კოორდინატორი დავით თამარაშვილი. მისივე თქმით, ეს პროცესი, შესაძლოა, ქართველი გლეხებისა და ფერმერებისთვის მძიმე შედეგების მომტანი აღმოჩნდეს:

„თუ ისინი (ბურები) შემოიტანენ თანხას და მაღალხარისხიან პროდუქციას აწარმოებენ, იქნებიან კონკურენტულნი. ჩვენს გლეხს კი არც ფული აქვს და არც – ტექნოლოგიები, საოჯახო ხასიათის მეწარმეობა აქვთ. ეს არ არის მომგებიანი სოფლის მეურნეობა,“ – ამბობს თამარაშვილი.

ქართველი ფერმერი დავით თანიაშვილი, რომელსაც ოზურგეთის რაიონის სოფელ ბახვში 5 ჰექტარ მიწის ნაკვეთზე ციტრუსი და ჩაი მოჰყავს, ამბობს, რომ მას სახელმწიფოსგან ფინანსური თანადგომა სჭირდება.

”ფინანსური დახმარებებია საჭირო. მქონდა განაცხადი იაფ კრედიტზე, რადგან მოთხოვნა იზრდება და მეურნეობის გაზრდაც მსურდა, მაგრამ ვერ მივიღე კრედიტი”, – ამბობს თანიაშვილი (2008 წლის თებერვლის თვეში ეკონომიკის სამინისტრომ მას იაფი კრედიტი დაუმტკიცა, მაგრამ საბოლოოდ, პროგრამის შეწყვეტის მოტივით, მან სახელმწიფოსგან დაფინანსება ვერ მიიღო).

დავით თამარაშვილის თქმით, სწორედ გრძელვადიანი და დაბალპროცენტიანი სესხების გაცემითაა შესაძლებელი საქართველოში ფერმერული მეურნეობის განვითარება.

ხელისუფლებაში ფიქრობენ, რომ ქართველ ფერმერებს საკუთარი მეურნეობების განვითარებაში მნიშვნელოვანწილად შეუწყობს ხელს ბურების გამოცდილების გაზიარება:

„ბურებს აქვთ ფერმერობის უნიკალური გამოცდილება. ჩვენთვის მნიშვნელოვანია, რომ საქართველოში დაინერგოს ახალი კულტურები. კარგი იქნება, თუ ჩვენს ქვეყანაში გააჩაღებენ თავიანთ მეურნეობებს“, – განაცხადა პაპუნა დავითაიამ კურიერ P.S.–სთან ინტერვიუში.

«სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში სოფლის მეურნეობა ძალიან განვითარებულია და ეს ბური ფერმერების დამსახურებაა,» – ამბობს გაეროს სურსათისა და მიწათმოქმედების ორგანიზაციის კონსულტანტი რატი შავგულიძე.

სამხრეთ აფრიკის საინფორმაციო პორტალის მონაცემებით, სოფლის მეურნეობის დარგებიდან მათ ქვეყანაში განვითარებულია როგორც მეცხოველეობა, ისე მიწათმოქმედება: მარცვლეული კულტურებიდან, ძირითადად, მოყავთ ყვითელი სიმინდი და ხორბალი. ასევე, რესპუბლიკა მზესუზმირის ათ ყველაზე დიდ ექსპორტიორ ქვეყნებს შორისაა. იგივე წყაროს მონაცემებით, სამხრეთ აფრიკაში 13.8 მილიონი მსხვილფეხა საქონელი და 28.8 მილიონი ცხვარია. სამხრეთ აფრიკას წარმატებები ღვინის ბაზარზეც აქვს: 110 ათას ჰექტარ ფართობ მიწაზე ვაზის 300 მილიონი ძირი ხარობს. თუკი 1992 წელს რესპუბლიკიდან 22 მილიონი ლიტრი ღვინის ექსპორტი განხორციელდა, 2007 წელს ამ მონაცემმა 314 მილიონ ლიტრამდე მიაღწია.

ნეტგაზეთი დაინტერესდა, სოფლის მეურნეობის რომელ სფეროს გაჰყვებიან ბურები საქართველოში? ბენი ვან ზილმა, ტრანსვაალის სასოფლო კავშირის გენერალურმა მენეჯერმა, გვიპასუხა:

«უნდა შევისწალოთ ბაზარი (როგორც ადგილობრივი, ასევე – საექსპორტო). ამის შემდეგ გადავწყვეტთ, რა ვაწარმოოთ. საქართველოს აქვს მდიდარი სამეურნეო ტრადიციები და არსებული ცოდნის უკუგდება არ არის კარგი პრაქტიკა.»

ვან ზილი ამბობს, რომ „ინფორმირებული არჩევანის“ გასაკეთებლად ემზადება:

”ჩვენ არ ვაპირებთ დავიწყოთ პროექტი, სანამ არ გვექნება უფრო მეტი ინფორმაცია, რომელიც ჩვენ, მომავალ ინვესტორებს, საშუალებას მოგვცემს, გავაკეთოთ ინფორმირებული არჩევანი.”

უფრო მეტი ინფორმაციის მიღებას ვან ზილი დეკემბრის დასაწყისში აპირებს, როდესაც პირადად ეწვევა საქართველოს.

ბურების თხუთმეტკაციანი დელეგაციის პირველი ვიზიტი საქართველოში 29 სექტემბერს შედგა. ვიზიტის მიზანი საქართვლოში მიმდინარე რეფორმების გაცნობა და საინვესტიციო გარემოს შესახებ უფრო მეტი ინფორმაციის მიღება იყო.

ოფიციალური ინფორმაციით, სამხრეთაფრიკელი ფერმერები ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარებისა და ფინანასთა სამინისტროებში მიიყვანეს, სადაც ”ბიზნეს გარემოსა და საინვესტიციო კლიმატის შესახებ ინფორმაცია მიაწოდეს.” სტუმრებს უცხოურ საწარმოებსა და ადგილობრივი გლეხების სამიწათმოქმედო ნაკვეთებზე ექსკურსიაც მოუწყვეს.

ბურებს ექსკურსიამძღოლობას საქართველოში რამდენიმე პირველი პირი უწევდა, მათ შორის, შს მინისტრი ვანო მერაბიშვილი და პირველი ლედი სანდრა რულოვსი. ბურების დელეგაცია კახეთში ძმებ გამტკიცულაშილების ვენახშიც მიიყვანეს.

ნეტგაზეთი დაუკავშირდა ერთ–ერთ ძმას – გელა გამტკიცულაშვილს, რომელიც ვენახთან ერთად, მარანსაც ფლობს და, შესაბამისად, თავადვე აწარმოებს ღვინოს. ჩვენს შეკითხვებზე, თუ რა მიზნით მიიყვანეს მასთან ბური ფერმერები, რაზე იყო მათთან საუბარი და მიიღო თუ არა ბური კოლეგებისგან მან რაიმე რჩევები ან პირიქით, ისინი თუ დაინტერესდნენ მისი გამოცდილებით, გამტკიცულაშვილმა ასეთი პასუხი გაგვცა: «უნდა გავიაზრო, მოვიფიქრო, გავიხსენო ის მომენტები, ის სიტუაციები აღვიდგინო, ასე უცბად ამ საკითხზე... ეს მნიშვნელოვანი საკითხია»... გამტკიცულაშვილმა გვითხრა, რომ მოგვიანებით დავკავშირებოდით, თუმცა „მოგვიანებით“ მან ჩვენს სატელეფონო ზარებს აღარ უპასუხა.

ვან ზილი ამბობს, რომ ტრანსვაალის სასოფლო კავშირი დეკემბერში გამოგზავნის ექსპერტებს, რომლებიც შეისწავლიან საქართველოს შიდა და საგარეო ბაზარზე მოთხოვნას. ექსპერტების დასკვნის შემდეგ კი, გადაწყვეტენ – ღირს თუ არა საქართველოში კაპიტალის დაბანდება.

ბურები სამხრეთ აფრიკიდან გასახლებას ქვეყანაში შექმნილი პირობების გამო აპირებენ: ვან ზილის თქმით, 1994 წლიდან (მას შემდეგ, რაც სამხრეთ აფრიკაში აპარტეიდი გაუქმდა) დღემდე აფროამერიკელებმა 3 ათასი თეთრკანიანი ფერმერი მოკლეს. მისივე თქმით, ამჟამად მიმდინარეობს სამხრეთ აფრიკაში მცხოვრები 5 მილიონი თეთრკანიანის შევიწროება 35 მილიონი შავკანიანის მიერ. სამხრეთ აფრიკის სახელმწიფო პოლიტიკის თანახმად, თეთრკანიან ფერმერებს საკუთრებაში არსებული მიწების 30% ჩამოერთმევა.

”სახელმწიფო პოლიტიკის გამო, ბევრმა კვალიფიციურმა ფერმერმა დაკარგა ფერმერობის შესაძლებლობა და მომავალში ეს შეუქცევადი პროცესი გახდება,” – ამბობს ბენი ვან ზილი, რომელსაც საქართველოს ხელისუფლების თანადგომის იმედი აქვს იმ შემთხვევაში, თუ საბოლოოდ გადაწყდება ბურების საქართველოში ჩამოსახლების საკითხი.

საქართველოს პირველმა ლედიმ კურიერ P.S.–თან ინტერვიუში განაცხადა, რომ სახელმწიფო ბურებს აუცილებლად დაეხმარება, თუმცა კონკრეტულად – რაში, ამ საკითხებზე საქართველოს ხელისუფლებაში ჯერ ღიად არ საუბრობენ.

http://netgazeti.ge/

182–ე სკოლის დირექტორი იძულებით გაათავისუფლეს და დირექტორად მანდატური გოგონა დანიშნეს

სკოლებში მანდატურების გადირექტორების პროცესი გრძელდება – პრესა.გე–ს მიერ, ერთ–ერთი პედაგოგისგან მოპოვებული ინფორმაციით, ვარკეთილში, 182–ე საჯარო სკოლის დირექტორი, არჩილ ჩხაიძე აიძულეს დაეწერა განცხადება, თანამდებობიდან წასვლის თაობაზე, რის შემდეგაც მის ნაცვლად მანდატური დანიშნეს.


[ნინო მიქიაშვილი. 22:00 20-11-2010]

სკოლის პედაგოგებისთვის ჯერჯერობით უცნობია გადირექტორებული მანდატურის გვარი. მათ მხოლოდ ის იციან, რომ მანდატური 30 წლისაა და სახელად სოფო ჰქვია.

ამასთან, სანამ არჩილ ჩხაიძე განცხადებას დაწერდა, სკოლის პედაგოგებს მის დასაცავად დაგეგმილი ჰქონდათ საპროტესტო აქციის მოწყობა, მაგრამ ეს თავად ჩხაიძის თხოვნით არ გააკეთეს – “ჩვენს ყოფილ დირექტორს დაემუქრნენ და ბატონმა არჩილმა გვთხოვა, რომ საპროტესტო აქცია არ გაგვემართა, რადგან ამით ვითარებას კიდევ უფრო დავამძიმებდით“.

დიდი წვალებისა და დავიდარაბის შემდეგ, პრესა.გე–მ განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს პრესსამსახურის უფროსთან, ნინო პოტჟებსკაიასთან ტელეფონით დაკავშირება შეძლო. მას ვთხოვეთ დაგვხმარებოდა იმის გარკვევაში, თუ რატომ აიძულეს 182–ე სკოლის დირექტორი გათავისუფლების შესახებ განცხადება დაეწერა, რის შემდეგაც დირექტორად მანდატური დაინიშნა.

პოტჟებსკაიამ მოგვიგო – “ჩვენ ასეთ საკითხებზე კომენტარს არ ვაკეთებთ“. როცა კითხვა შევუბრუნეთ, რატომ არ აკეთებთ კომენტარს–თქო, ყურმილი დაგვიკიდა.

ინტერნეტ–ტელევიზია itv.ge-ს მიერ მოპოვებული და დადასტურებული ინფორმაციით, 157–ე საჯარო სკოლაში დირექტორად მანდატური შორენა ბუნტურია დანიშნეს; 152–ე და 124–ე სკოლების დირექტორებმა კი განცხადება დაწერეს, გათავისუფლების შესახებ.

“დირექტორების დირექტორი“, ანუ “სკოლების დირექტორთა ასოციაციის“ აღმასრულებელი დირექტორი, თეა თუთბერიძე, რომელიც განათლების მინისტრთან დაპირისპირებულია, ირწმუნება, რომ 152–ე და 124–ე სკოლების დირექტორებად მანდატურების დანიშვნაა გადაწყვეტილი.

თუთბერიძის ინფორმაციით, იგივე მოხდება 130–ე სკოლაშიც.

presa.ge

ეს ისედაც ვიცოდით, რომ პუტინ-მედვედევის დაპირისპირება არ არსებობს, უფრო ვიღაცეების სურვილების სფეროა. ))

Foreign Policy не верит в заявления о трениях в российском правящем тандеме:

"Мечтать не вредно"



Foreign Policy не верит в заявления о трениях в российском правящем тандеме
Джозеф Байден на круглом столе с журналистами заявил, что Договор о сокращении стратегических наступательных вооружений и "перезагрузка" отношений США и Россией поможет Медведеву укрепить свои позиции во власти по сравнению с Путиным
По наблюдению журналиста, у Медведева удивительно мало союзников-тяжеловесов в высших эшелонах правящей элиты

Несмотря на то, что средства массовой информации со ссылкой на политологов и экспертов последние месяцы регулярно пишут о противоречиях и назревающем конфликте внутри правящего в России тандема, издание Foreign Policy в такие сообщения не верит. Как с иронией замечает по этому поводу обозреватель Кристиан Кэрил: "Что ж, мечтать не вредно".

Как отмечает издание, даже в американской администрации заметили признаки борьбы между премьером Владимиром Путиным и президентом Дмитрием Медведевым, пишет InoPressa. Так, на прошлой неделе вице-президент США Джозеф Байден на круглом столе с журналистами заявил, что Договор о сокращении стратегических наступательных вооружений и "перезагрузка" отношений США и Россией поможет Медведеву укрепить свои позиции во власти по сравнению с Путиным. Как считает обозреватель издания, из опыта общения с Россией следует, что публично выраженная поддержка российского политика может привести к тому, что этого человека в скором времени оттеснят на обочину и лишат влияния.

- Медведев корректирует имидж, заметила пресса
- Президент впервые догнал премьера в рейтинге доверия

Напомним, что действительно пресса - как российская, так и западная - усматривала противоречия в тандеме, комментируя разные события политической жизни. Так, во время информационной войны против бывшего мэра столицы Юрия Лужкова СМИ писали, что если Медведев не настоит на отставке поддерживаемого Путиным Лужкова, это будет стоить ему карьеры. Как известно, все закончилось громкой отставкой Лужкова с сокрушительной мотивировкой "в связи с утратой доверия". Кроме того, президент запретил поставки зенитно-ракетных комплексов С-300 Ирану, наложил вето на строительство скоростной трассы через Химкинский лес.

Хотя, по мнению экспертов, такие решения могут свидетельствовать о все большей самостоятельности Медведева как политика, Foreign Policy считает, что обсуждать это бессмысленно, так как пока нет надежной информации о намерениях Путина и Медведева относительно грядущих президентских выборов. Действительно оба участника тандема старательно избегают конкретизировать свои планы, отвечая на вопрос о выборах 2012 года. Единственное, в чем заверяют премьер и президент, - что они договорятся. Политологи считают, что в любом случае до прямой конкуренции на выборах между Путиным и Медведевым дело не дойдет.

Как пишет обозреватель издания, комментируя неопределенность намерений премьера и президента относительно политического будущего, "в России таких вещей никогда никто по-настоящему не знает". В то же время, отмечает автор статьи, "почти никто не исходит из тезиса, что Медведев могущественнее Путина, хотя так и было бы, если бы принципы российской конституции действительно работали".

По наблюдению журналиста, у Медведева удивительно мало союзников-тяжеловесов в высших эшелонах правящей элиты. Этот факт может стать для него роковым, так как, по мнению Кэрила, в современной России именно правящая элита, а не общественное мнение или поддержка Запада, решает всё.

Что касается решений Медведева, которые можно истолковать как противостояние с Путиным, то в статье указывается, что хотя президент в итоге и снял Лужкова, но новым мэром стал "человек Путина" - бывший руководитель аппарата премьера Сергей Собянин. Отказ от договора с Ираном по С-300 тоже нельзя рассматривать как решительный шаг президента, поскольку отношения между Россией и Ираном стали напряженными давно. С Химкинским лесом тоже до сих пор не все понятно, ведь строительство пока всего лишь приостановлено.

Как указывает Кристиан Кэрил, в отношениях с НАТО Медведев тоже продолжает политику, начатую Путиным. Так, он подписал российскую военную доктрину, где говорится об угрозе для России со стороны НАТО. Не согласился российский лидер и признать притязания НАТО на размещение элементов ПРО в странах Европы. Напротив, в США сейчас говорят об излишних уступках, которые Вашингтон делает для России.

Отмечая, что рейтинг Медведева в последнее время неуклонно растет, догоняя показатели Путина, журналист пишет, что в России рейтинг не отражает реального политического капитала. По мнению автора, Медведев мог бы заработать себе очки, если бы занялся подлинной борьбой с коррупцией, что стало бы "потенциальной угрозой для деловых интересов" не только вице-премьера РФ, "серого кардинала Кремля" Игоря Сечина, курирующего в правительстве ТЭК, но, возможно, и самого Путина. Но пока борьба с коррупцией ведется президентом только на словах.

В своей статье Кристиан Кэрил указывает, что в будущем в тандеме возможна подлинная политическая конкуренция, однако пока непонятно, сможет ли Медведев создать свою политическую базу и есть ли у него вообще такое желание. По мнению журналиста, в 2012 году тандем договорится ничего не менять в распределении власти: Путин останется премьером, Медведев - президентом.

საქართველოში მინდა!


(26 ნოემბერი, 2010)



შავ-თეთრ ფერებში მოვლენების აღქმა ზოგადად ყველა რევოლუციურ ხანას ახასიათებს. საქართველოში ეს ორი ფერიც პრივატიზებულია. ერთნი ყველაფერს ნათელ ტონებში აღიქვამენ, მეორენი კი მიიჩნევენ, რომ ქვეყანაშია ფერები მუქი.


ცხოვრება ჭრელია, მაგრამ ხანდახან – მიწისზედა გადასასვლელივით ზოლიანი. ჩვენ ამ გადასასვლელზე ვდაგავართ და იმის ნაცვლად, რომ მანქანების ნაკადს ვუყურებდეთ, ზოლების ფერებს ჩავკირკიტებთ. 7 წელი გავიდა. რამდენიც უნდა ვიდავოთ, შავ ფერზე შეჩერებულთა რაოდენობა აშკარად მატულობს, მათ შორის, იმათ ხარჯზე, ვინც არც ისე დიდი ხნის წინ თეთრ ფერს ფეხს არ უცვლიდა.


გახდა თუ არა ცხოვრება უკეთესი, კვლავ მთავარ საკამათო თემად რჩება ჩვენს საზოგადოებაში. კარგ ტონად ითვლება იმის თქმა, რომ, რა თქმა უნდა, “რაღაცები გაკეთდა, მაგრამ”. . . შემდეგ მოდის გრძელი ჩამონათვალი იმისა, თუ როგორ გახდა კონტროლირებადი მედია და სასამართლო, როგორი დაუცავია კერძო საკუთრება, როგორ ხელყოფს პოლიცია ადამიანის სიცოცხლეს, რამდენი უჯდება სახელმწიფო ბიუჯეტს “შემცირებული და ეფექტური’’ ბიუროკრატია, როგორ მოვიგეთ ომი და დავკარგეთ ტერიტორიის 20%, რამდენად გაძვირდა პირველადი მოხმარების საქონელი და როგორი ხელმიუწვდომელი გახდა იგი მოსახლეობის უდიდესი ნაწილისთვის, რომ საქართველოში წარმოებული მედიკამენტები ერევანში ბევრად უფრო იაფია, ვიდრე აქ, როგორ გაიზარდა პატიმრების რაოდენობა 7.000-დან 30.000-მდე და ა.შ. და ა.შ.


კამათის ფორმატსა და გამოყოფილ დროს გააჩნია, თორემ ამ საკითხთა ნუსხა მეტად გრძელია. მეტისმეტად გრძელი იმისათვის, რომ ერთი გაზეთის ფორმატი ეყოს. მაინც რა ხდება? მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაუნახავი და უმადურია? ცხოვრობს უკეთ, მაგრამ თავს უარესად გრძნობს? იქნებ ყველაფერი კიდევ უფრო უარესად არის, ვიდრე წვრილმანებში ჩაკირკიტებული ოპონენტები ამჩნევენ?


ეს როგორო? – იკითხავს გაოცებული მკითხველი. იმისათვის, რომ ამ კითხვას პასუხი გავცეთ, მაქსიმალურად ავარიდოთ თავი საკუთარ არგუმენტებს და უკანასკნელი 7 წლის განმავლობაში “ვარდების რევოლუციის’’ მიღწევების შესახებ იმ პირთა გამონათქვამები მოვიხმოთ, რომლებიც თეთრ ფერს ანიჭებენ უპირატესობას. თუმცა, ზოგიერთი მათგანი ახლა უკვე შავ ფერზეა შეჩერებული. უბრალოდ, ისინი ხელისუფლებაში აღარ არიან. მაშ, ასე:


- რევოლუციამდე საქართველო მხოლოდ ფორმალურად იყო დამოუკიდებელი;

- “ვარდების რევოლუციის’’ შემდეგ საქართველომ ევროპისკენ სვლა დაიწყო;

- საქართველომ უპირატესობა კანონის უზენაესობას მიანიჭა;

- საქართველომ დაძლია კორუფცია;

- საქართველომ შეძლო ფართომასშტაბიანი დეცენტრალიზაცია;

- “ვარდების რევოლუციის’’ მთავარი მიღწევა ის არის, რომ სახელმწიფო შედგა;

- საქართველო სიახლის, უკეთესის შექმნის, ცივილიზებულ გარემოში ცხოვრების გზაზეა შემდგარი;

- რეფორმების მიზანია ხალხის ცხოვრების გაუმჯობესება;

- ჩვენი მთავარი ამოცანაა ეკონომიკის ამოქმედება, ახალი სამუშაო ადგილების შექმნა, ყოველი ადამიანის დაცვა, მისი განვითარებისა და წარმატების მიღწევის შესაძლებლობა;

- ყველაზე მთავარი, რაც ქვეყანამ “ვარდების რევოლუციის’’ შედეგად მიიღო, არის სოციალური ტრანსფორმაცია;

- ჩვენ ვაჩვენეთ, რომ შესაძლებელია ერთდროულად გქონდეს თავისუფლებაც და წესრიგიც;

- “ვარდების რევოლუცია’’ დაიწყო 7 წლის წინ და დღესაც გრძელდება. იგი ემსახურება სწორედ იმას, რომ ძალაუფლება ხალხმა აიღოს საკუთარ ხელში და საკუთარი ქვეყნის ბატონ-პატრონი გახდეს;

- “ვარდების რევოლუციის’’ მთავარი მიღწევაა ის, რომ ჩვენ ღირსება დავიბრუნეთ;

- ჩვენ გვერჩიან იმიტომ, რომ საქართველო ყველაზე განვითარებული ქვეყანაა რეგიონში;

- გაძლიერდა პარლამენტის როლი უსაფრთხოების სფეროს დემოკრატიულ ზედამხედველობაში;

- “ვარდების რევოლუციის’’ შემდეგ მოგვარდა ელექტროენერგიის მიწოდების პრობლემა;

- განვითარდა სპორტის ყველა სახეობა. სპორტული ფედერაციები ეფექტური გახდა;

- ქართული მედიის ერთადერთი პრობლემა ის არის, რომ საზოგადოებამ არ იცის მათი მფლობელების ვინაობა;

- საქართველო არის ნომერი პირველი რეფორმატორი ქვეყანა.


ამ ლოზუნგების გაგრძელება შეიძლება, მაგრამ, ნაკლებ სავარაუდოა, რომ მკითხველმა ამ აღწერილობაში საკუთარი სამშობლო ამოიცნოს. თქვენი არ ვიცი, მაგრამ ამის წაკითხვის შემდეგ ხმამაღლა ყვირილი მომინდა:


საქართველოში მინდა!

http://geurasia.org/tribuna/საქა�...��ინდა/

ქართული მას-მედია საქართველოს წინააღმდეგ

(29 ოქტომბერი, 2010)


ამ სტატიის სათაურიდან გამომდინარე, მავანმა შეიძლება იფიქროს, რომ ქართული მასმედიის რომელიღაც საშუალებას „ღმერთი გაუწყრა“ და სტრასბურგის სასამართლოში იჩივლა დაკარგული უფლებებისთვის, ასე დიდი წვალებითა და ვაი-ვაგლახით რომ მოიპოვა დამოუკიდებლობის აღდგენიდან ვარდების რევოლუციამდე.


erekle-2.ge / geurasia.org

თავიდანვე გავაკეთებ დაზუსტებას. სტრასბურგის სასამართლო “ქვეყნის” სახელწოდებაში ამ ქვეყნის მთავრობას გულისხმობს, რადგან პასუხი მას მოეთხოვება, ხოლო მოსარჩელის მიერ საქმის მოგების შემთხვევაში ზიანი სწორედ მთავრობამ უნდა აანაზღაუროს. ვინაიდან, ასეთ შემთხვევაში, მთავრობის არც ერთი წევრის ჯიბიდან არც ერთი თეთრი არ იხარჯება და ეს ჯარიმებიც ხალხს აწვება კისერზე, როგორც ჩანს, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ თავიდანვე ფრიად ბრძნული და ნაწილობრივ ფილოსოფიური დატვირთვაც კი მისცა მის მიმართ წარდგენილი საქმეების დასათაურების ფორმას.


ჩემი შერჩეული სათაური ნამდვილად არ აიგივებს საქართველოს მის მთავრობასთან, რადგან, ყველასათვის კარგადაა ცნობილი, რომ ქართული მასმედია ებრძვის საქართველოს, და არა მის მთავრობას. ნამდვილად არ ვაპირებ ბანალურ ჭეშმარიტებაზე ვისაუბრო და თავი შეგაწყინოთ თეორიებით, რომელიც მკითხველთა დიდმა ნაწილმა ალბათ ჩემზე უკეთ იცის. მე უბრალოდ რამდენიმე ფაქტზე შევაჩერებ თქვენს ყურადღებას, რომლებიც უშუალოდ ჩვენი ორგანიზაციისა და მასმედიის ურთიერთობებს ეხება, და ვფიქრობ ინტერესსმოკლებული არ უნდა დარჩეს, რადგან მასმედიამ ან საერთოდ არ შეიწუხა თავი მათ გასაშუქებლად, ან შესანიშნავად შეუფუთა მაყურებელს (ზოგმა, მკითხველსაც) თეთრი მაწონი შავ ქაღალდში და ბოლოს დამტკიცებულ თეორემასავით მიაწერა – რ.დ.გ (რისი დამტკიცებაც გვსურდა). ეს ისე, სიტყვისთვის, თორემ ჩვენი მასმედია რაიმეს დამტკიცებისთვის თავს რომ არ იწუხებს, ამაზე ქვემოთ მოგახსენებთ.


2010 წლის 13 სექტემბერს საქართველოს აეროპორტიდან დეპორტირებულ იქნა ისრაელის მოქალაქე, პოლიტოლოგი ავიგდორ ესკინი, ხოლო 14 სექტემბერს, საქართველოს ტერიტორიაზე არ შემოუშვეს რუსეთის მოქალაქე, სტრატეგიული განვითარებისა და მოდელირების ცენტრის პირველი ვიცე პრეზიდენტი, ბატონი გრიგორი ტროფიმჩუკი. ისინი საქართველოში ერეკლე მეორის საზოგადოებამ და საქართველოს ხალხთა მსოფლიო კონგრესის თბილისის ფილიალმა მოიწვია. მათ მონაწილეობა უნდა მიეღოთ 15 სექტემბერს დაგეგმილ საერთაშორისო მრგვალ მაგიდაში ,,თვითმყოფადობა და გლობალიზაცია: გამოწვევები და პერსპექტივები“. ზემოხსენებული პიროვნებების საქართველოდან დეპორტაცია იმავე დღეს გააპროტესტეს ისრაელის ტელევიზიებმა, რუსეთის ჟურნალ-გაზეთებმა, ყველა ებრაულმა საიტმა და მრავალმა სააგენტომ. ისრაელის მრავალი პუბლიცისტი, ჟურნალისტი, პოეტი თუ საზოგადო მოღვაწე ესკინის დეპორტაციას სააკაშვილის ხელისუფლების ანტისემიტურ გამოხტომად ნათლავდა. და მაშინ, როცა მთელი მსოფლიოს თუ არა ისრაელის, რუსეთის და ევროპის წამყვანი სააგენტოები საუბრობდნენ საქართველოდან დეპორტირებულ პერსონებზე, ჩვენი ქართული მასმედია დუმდა და სირაქლემას პოზიციას ინარჩუნებდა, გარდა ტელეკომპანია ,,მაესტროსი“, რომელიც ქართული ტელევიზიებიდან ერთადერთი აღმოჩნდა, რომელმაც ეს მოვლენაც და მრგვალი მაგიდის მუშაობაც ობიექტურად შეაფასა.


ისრაელის ერთ-ერთი ტელეარხის წამყვანი დიდი გაოცებით საუბრობდა იმაზე, რომ მან კომენტარი სთხოვა ქართველ ჟურნალისტებს მომხდარი ფაქტის შესახებ, ხოლო მათგან პასუხად მიიღო: „ვერაფერს გეტყვით, ხვალ დაგვირეკეთ“. ეს რაღაც ახალია მსოფლიო ჟურნალისტიკაში. როგორც წესი, ჟურნალისტები ცდილობენ ყველას დაასწრონ მოვლენათა შეფასება და საკუთარი აზრი და ხედვა გადასცენ საზოგადოებას, აქ კი, როგორც ყველაფერი, ესეც პირიქით ხდება. ჩვენი მასმედია რომ ხელისუფლების მიერაა ოკუპირებული, ეს ცხადზე ცხადია, კერძოდ კი, როგორც “კავკასიის” მეპატრონე, ბატონი დავით აქუბარდია იტყოდა, „ვანიჩკას კანტორის“ მიერ, არადა ბატონი ვანო მერაბიშვილის სამინისტროზე კანტორა ნამდვილად არ ითქმის. სრული გულწრფელობით ვამბობ, რომ თავის პროფესიულ მოვალეობას ეს სამინისტრო, სხვებთან შედარებით, მართლაც “ხუთიანზე” ასრულებს. სავარაუდოდ სწორედ მან აუკრძალა ტელევიზია “კავკასიას” (რომელიც მართლაც ჩამოგავს სოფლის კანტორას, სადაც ხალხი სალაყბოდაც შეივლიდა ხოლმე) ერეკლე მეორის საზოგადოებისა და ქართველ ხალხთა მსოფლიო კონგრესის ღონისძიებათა გაშუქება. გამონაკლისი არც ებრაელი პოლიტოლოგის არშემოშვება აღმოჩნდა მათთვის, რაც უპრეცენდენტო შემთხვევა იყო, რამეთუ საქართველოს უახლეს ისტორიაში (ძველში, მით უმეტეს) ასეთი რამ არასოდეს მომხდარა.


არა მგონია, ტელეკომპანია “კავკასიაზე” ბევრი საუბარი ღირდეს, რადგან მან ქართულ საზოგადოებაში სულ რამდენიმე ხნის წინ მოახდინა საკუთარი თავის ლუსტრაცია, როდესაც მართლმადიდებლობის მშვიდობიანი დამცველი ჩვენი ძმები პირდაპირ ეთერში დააჭერინა, ხოლო ამ ბიჭების მხარდამჭერი აქციები დაბლოკა და ეთერში არ გაუშვა. თუმცა გადაღებით გადაიღო, რათა ვიდეომასალა კანტორიდან სამინისტროში გადაეგზავნა, აქციაში მონაწილე პირთა გამოვლინების მიზნით. სხვათა შორის სწორედ ასე მოიქცა „იმედის“ კანტორაც, როცა ჩვენმა ორგანიზაციამ, რუსულენოვან მრევლთან ერთად, საპროტესტო აქცია მოაწყო ამ ტელევიზიის წინ, რუსეთის პატრიარქის, კირილის შესახებ გაკეთებული შეურაცხმყოფელი სიუჟეტის გამო. ახლა კი ძალზე აღშფოთებულები იძახიან – ეს რა გაბედა კირილმა, როგორ მიულოცა ოსებს დამოუკიდებლობის დღეო. როდესაც ამოდენა ქვეყნის მართლმადიდებელთა მამას ტალახს ესროდნენ, მაშინ არავის გახსენებია, რომ სწორედ მან განაცხადა პირველმა, რომ რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესია აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთს ქართული დედა ეკლესიის კანონიკურ ფარგლებში აღიარებდა. მან და ჩვენმა პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ, კიდევ სხვა შემხვედრი ნაბიჯებიც გადადგეს, მაგრამ, როგორც ჩანს, ამ ნაბიჯების ხელშემწყობი პოლიტიკური ნება ჩვენს ქვეყანაში მომწიფებული არ არის.


კვლავ დავუბრუნდეთ ესკინისა და ტროფიმჩუკის საქართველოში არშემოშვების საკითხს. საზღვარგარეთის მედია დაჟინებით ითხოვდა განმარტებებს მათი საქართველოში არშემოშვების გამო. ამას დაემატა ისიც, რომ, ვიზაზე უარი უთხრეს რუსეთის დუმის წევრს, დუმის დელეგაციის წევრს ევროსაბჭოში, ბატონ სერგეი მარკოვს, რომელიც თბილისში ევროსაბჭოს დელეგაციის ეგიდით უნდა ჩამოსულიყო, თავის ევროპელ და რუს კოლეგებთან ერთად. ერეკლე მეორის საზოგადოება შეთანხმებული იყო მის თანაშემწესთან, რომ იგი დაესწრებოდა რუსული ენის შემსწავლელი კურსების გახსნას. ხელისუფლებამ ახლა უკვე მეორე კანტორა აამოქმედა, სახელწოდებით ,,რეალტივი“, რომელსაც მართლაც არაფერი აქვს საერთო არც ჟურნალისტიკასთან და არც ტელევიზიასთან. მასთან მრავალმა რესპონდენტმა შეწყვიტა ურთიერთობა, თვით უმრავლესობიდანაც კი. მოკვლევის ინსტიტუტი საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსიდან სწორედ მაშინ ამოიღეს, როდესაც მე იურისპრუდენციას ვსწავლობდი. ჰოდა ეტყობა არ იყო ეს ინსტიტუტი ასე ხელაღებით გასაუქმებელი. მაგრამ ქართველები ძალიან ნიჭიერი ხალხი ვართ. რა საჭიროა ეს ამოდენა ინსტიტუტი თავისი რეგულაციებით, როდესაც მის მაგივრობას მშვენივრად სწევს “რეალტივი”, და თანაც გამომძიებლის, ბრალმდებლის და მოსამართლის ფუნქციებსაც ითავსებს. ისე პროვოკატორობაშიც მშვენივრად არიან გაწაფულები. მათ მიერ მომზადებულმა სიუჟეტმაც დაამტკიცა ეს ყოველივე, სადაც ავიგდორ ესკინი მუსულმანური ექსტრემისტული დაჯგუფების ლიდერად მოიხსენიეს. არადა ბატონი ავიგდორი არის ისრაელის მოქალაქე და იყო ივრითის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა მასწავლებელი, სიონიზმის მქადაგებელი და კაბალის ორი სკოლის დამაარსებელი (ამ მონაცემების ადამიანისთვის მუსულმანი ექსტრემისტის დაძახება შავ მაწონზე უარესია, ბოლოს და ბოლოს მაწონს შეიძლება საკონდიტრო საღებავი შეურიო და გააშავო, ესკინის მუსულმანად მოქცევა კი ძალზე გაჭირდება). გარდა ამისა, თურმე ექსკლუზიური ინფორმაციით მას ტატუც ჰქონია მკერდზე წარწერით: ,,ქართველთა სისხლი მწყურია, გაუმარჯოს აფხაზეთს“. საქართველო სახელწიფო რომ იყოს და არა მხოლოდ ქვეყანა, მსგავს ტელევიზიას ნამდვილად ჩამოართმევდნენ ლიცენზიას და სოლიდურ ფულად ჯარიმასაც დააკისრებდნენ. ამ ტელევიზიამ კიდევ ერთი ცილისწამებლური სიუჟეტი გაუშვა ერეკლე მეორის საზოგადოების და ქართველ ხალხთა მსოფლიო კონგრესის ერთობლივი პროექტის რუსული ენის შემსწავლელი უფასო კურსების შესახებ, სადაც განაცხადა, რომ თურმე ათასობით მოსწავლე ჰყოლია ერეკლე მეორის საზოგადოებას, რომლებსაც პუტინის ენას ასწავლიან და რისთვისაც თურმე თითოეულ მოსწავლეს ალექსანდრე ებრალიძე ფულს უხდის. არადა თავად სიუჟეტში, როდესაც ინტერვიუს ვაძლევდი, განვუმარტე, რომ ამჯერად 6 ჯგუფი არსებობს და თითო ჯგუფში 12-14 მსმენელია და სულ 70 კაცისგან შედგებოდა. ისიც ვუთხარი, რომ ათობით ადამიანი ჩაწერილია და შემდეგ ნაკადს ელოდება, რადგან ამჯერად მეტის საშუალება არა გვაქვს.


რაც შეეხება პუტინის ენას, ამ ენის პრივატიზება არც პუტინს გაუკეთებია და არც მედვედევს. ასეთი განცხადების გაკეთება პროვინციალიზმია და მეტი არაფერი (პროვინციალიზმი გეოგრაფიული ცნება არ არის). თუმცა ისიც უნდა ითქვას, რომ ჩვენი პოლიტიკოსებისა და ჟურნალისტებისაგან განსხვავებით პუტინიც და მედვედევიც მშობლიურ ენაზე საკმაოდ დახვეწილად საუბრობენ და პატივს სცემენ მას. ჩემთვის პირადად მიუღებელია ქართული ენის დამახინჯება ათასნაირი „სლენგით“ და ქუჩური ტერმინით, რასაც ასე უხვად მოისმენთ ჟურნალისტიდან დაწყებული პრეზიდენტით დამთავრებული. რუსული ენის შესწავლა, ამ ქვეყნის უდიდეს მწერლობასთან და პოეზიასთან ზიარება, არავის არ აწყენს, ენის, რომელ ენაზეც მიიღო განათლება ილია ჭავჭავაძემ, აკაკი წერეთელმა და თერგდალეულმა ქართველმა მამულიშვილებმა. არავისთვის არ იქნება ურიგო პუშკინის, ტოლსტოის, დოსტოევსკის, ესენინის, პასტერნაკის, თუ ლერმონტოვის დედანში წაკითხვა. ასევე პრაგმატული თვალსაზრისითაც, რუსული ენა ხომ დღესდღეობით ერთადერთი ენაა, რომლითაც ერთმანეთს ესაუბრებიან პოსტსაბჭოთა სივრცეში მცხოვრები ერები, ჩვენი უახლოესი მეზობლების, აზერბაიჯანლებისა და სომხების ჩათვლით. იქ ხომ დღემდე მეორე ენა რუსული ენაა და, რაც ყველაზე მთავარია, თუ ჩვენ გვსურს აფხაზეთისა და ოსეთის დაბრუნება, მათთან სასაუბროდ რუსული ენა უბრალოდ უკონკურენტოა – ეს დღევანდელი რეალობაა.


ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, რამდენი ენაც იცი, იმდენი კაცი ხარო – ძველი სიბრძნე გვასწავლის. ჰოდა რატომ გვაწყენს ენების ცოდნით გაძლიერება ასე მცირერიცხოვან ერს? მაინც რატომ და რისთვის უნდა ხდებოდეს ასეთი გაშმაგებული ბრძოლა რუსული ენის წინააღმდეგ და ყველა იმ ადამიანის წინააღმდეგ, ვინც ცდილობს როგორმე აღადგინოს კეთილმეზობლური ურთიერთობა რუს და ქართველ ხალხს შორის და მისცეს განათლება ჩვენს მომავალ თაობას?! აბსოლუტურად უსუსური იყო ისტორიკოსის, რეალტივის შტატიანი კომენტატორის, ბატონ სვიმონ მასხარაშვილის კომენტარი თავის მშობლიურ ,,რეალტივის“ ეთერში, სადაც მან რუსული ენის შესწავლა შაჰ აბასის ენის შემსწავლელ კურსებს შეადარა, შემდეგ რაღაც ჯალალედინზეც თქვა. იმდენად შეუსაბამო იყო ბატონი მასხარაშვილის კომენტარი, რომ ეჭვი გამიჩნდა, რომ მას საერთოდ არა აქვს ინფორმაცია არც ჩვენი ორგანიზაციისა და არც რუსული ენის კურსების შესახებ. მისი კომენტარის პასუხად კი მინდა ბატონ ისტორიკოსს შევახსენო, რომ საქართველოში თურქული ენის შემსწავლელი რამდენიმე კურსია. თუ ბატონი მასხარაშვილი ისტორიკოსია მან კარგად უნდა იცოდეს, რომ ტაო-კლარჯეთი ტერიტორიულად გაცილებით აღემატება დღევანდელ ოკუპირებულ ტერიტორიებს, რატომ არ ითხოვს მის დაბრუნებას თურქეთისაგან? სხვათა შორის, ტაო-კლარჯეთი მართლაც განუყოფელი იყო დედა საქართველოსაგან, იქ არც ენა იყო განსხვავებული და არც სარწმუნოება, რასაც ვერ ვიტყვით აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს მოსახლეობაზე. ამ საკითხზე ბატონი მასხარაშვილი არაფერს ამბობს, ახლა სხვა პოლიტიკური სიტუაციაა, ახლა ყველა უნდა დავირაზმოთ და რუსეთი ვლანძღოთ. აი ასეთია პოლიტიკური შეკვეთა.


ასევე პარადოქსია, რომ არც ერთი ტელევიზია არ დაინტერესდა, მათ შორის არც “რეალტივი”, იმ ათასობით ინგლისური ენის მასწავლებლების შესახებ, რომლებიც საქართველოში ჩამოდიან ვითომც-და კეთილშობილური მისიით, და უფასოდ ასწავლიან ინგლისურ ენას. ამაზე ბევრი რამ დაიწერა გაზეთებში და მე თავს არ შეგაწყენთ, ერთს კი ვიტყვი – ამ მასწავლებლების დათესილს ძალიან მალე მოვიმკით. პარადოქსია, როდესაც ჩამოსულ მისიონერს, რომელიც ათასობით დოლარს იღებს რათა იდეურად მოწამლოს ქართველი ახალგაზრდობა, ხელისუფლება 500 ლარს ჯიბის ფულად აძლევდეს, ხოლო დამსახურებულ პედაგოგს კი – 250 ლარს, პენსიონერს – 90 ლარს და დევნილსა თუ ვეტერანს დენსა და გაზს უჭრიდეს.


ასევე არ შეიძლება, არ გავამახვილოთ ყურადღება “რუსთავი 2-ის” ტელევიზიაზე, რომელიც რეალტივის და კავკასიის კანტორისგან ნამდვილად განსხვავდება და უფრო სოლიდურად გამოიყურება. ორი დღის შემდეგ მათაც გააკეთეს სიუჟეტი ბ-ნ ავიგდორ ესკინის საქართველოში არშემოშვებასთან დაკავშირებით და აზრი სოსო ცინცაძეს ჰკითხეს. საინტერესოა, მაგრამ მათ ბ-ნ ავიგდორ ესკინის შესახებ აზრი შეეძლოთ ეკითხათ ერეკლე მეორის საზოგადოების ხელმძღვანელობისათვის და ასევე გაეშუქებინათ 15 სექტემბრის მრგვალი მაგიდის მსვლელობა, სადაც სკაიპის საშუალებით პირდაპირ ეთერში ნახევარი საათის განმავლობაში იყო ჩართული ავიგდორ ესკინი, თუმცაღა “რუსთავი 2″-ს სიმართლის გარკვევა რომ არ აინტერესებს და ყველაფერს აკეთებს, რათა არ მოხდეს რაიმე ფორმით ქართულ-რუსული ურთიერთობების დასათბობად ჩატარებული ღონისძიებების გაშუქება, ეს ცხადია.


ამისი მრავალი მაგალითი არსებობს, როდესაც ერეკლე მეორის საზოგადოებამ ჩაატარა საპროტესტო აქცია იმედის ტელევიზიის წინ, რომელშიც ათობით ადამიანი იღებდა მონაწილეობას, ამ დროს ტელევიზია ვრცლად აშუქებდა ნატოს მხარდამჭერ აქციებს, სადაც სულ ხუთიოდე მათივე აქტივისტი იღებდა მონაწილეობას. იგივე შეიძლება ითქვას ბეჭვდით გამოცემებზე. ერეკლე მეორის საზოგადოებამ თავისი მოღვაწეობის მოკლე პერიოდში გამოსცა სამი რუსულ-ქართული ალმანახი, ერთ-ერთი მათგანი ეძღვნებოდა ფაშიზმზე გამარჯვების 65-ე წლისთავს. ამ ომში 300 ათასზე მეტი ქართველი დაიღუპა, თუმცა წიგნის პრეზენტაცია, რომელიც საკმაოდ სოლიდურად ჩატარდა. ღონისძიებას ომის მრავალი ვეტერანი ესწრებოდა, მათ შორის ბ-ნი კარლო გარდაფხაძე, იგი მიიჩნევა და არის კიდეც ქართული ტელევიზიის დამაარსებელი და მრავალი წლის მანძილზე პირველი არხის ხელმძღვანელი. ეს ღონისძიება არავის გაუშუქებია, ხოლო ცხინვალში დაღუპული მეომრების პატივსაცემად დაბეჭდილი წიგნის პრეზენტაციას მთელი ქართული მასმედია აშუქებდა. ისტორია გაარკვევს რატომ და რისთვის დაიღუპნენ ეს ბიჭები და რა თქმა უნდა მათ ხსოვნას ჩვენ პატივი უნდა ვცეთ, მაგრამ თუ დავივიწყებთ ჩვენს წინაპრებს, მაშინ ამ ბიჭების ხსოვნასაც იგივე ბედი ელის. მაშინ რა აზრი აქვს ამ აჟიოტაჟს? არაფერი – დღევანდელი ხელისუფლების კიდევ ერთი „პიარ-აქციაა“ და მეტი არაფერი.


რუსულ ენასთან დაკავშირებით ერთი საინტერესო სიახლე დაამკვიდრა “ჯეოსტარმა”, ანუ “რუსთავი-2″-მა, სადაც რუსული სიტყვის გამოყენების შემთხვევაში ჯარიმა იქნა დაწესებული 1 ლარის ოდენობით. მსგავსი ქმედება წააგავს ჰიტლერის მიერ ანტიებრაულ ფაშისტურ ქმედებებს. მადლობა ღმერთს, რომ ჩვენს ხელისუფლებას არ შესწევს იმის ძალა, რომ რუსი ხალხის გენოციდი მოახდინოს, მაგრამ რუსული ენის „გენოციდი“ რომ მიმდინარეობს საქართველოში, ეს შეუიარაღებელი თვალითაც ჩანს. ასევე არ შეიძლება ყურადღების მიღმა დაგვრჩეს ისეთი ტელეკომპანია, როგორიც ,,იმედია“, არხი, რომელიც მიცვალებულ ადამიანს წაართვეს და იმედი უიმედობად აქციეს, ტელეარხი, რომელიც პატარკაციშვილის სიცოცხლის პერიოდში იყო ერთადერთი გამონათება ქართულ ტელე-ინდუსტრიაში, არხი, რომელიც პროპაგანდას უწევდა ქართულ კულტურას, ხელოვნებას, ძირძველ ქართულ ტრადიციებს. დღეს იგი იქცა გახრწნილობის, ლესბოსელობის, მამათმავლობის, მრუშობის და უხამსობის რუპორად, რისიც მრავალი მაგალითიც არსებობს ისეთი ტელეპროექტების სახით, როგორიც იყო ,,ღამე შორენასთან“, რომელიც მართლმადიდებლობისათვის ყველაზე პატივსაცემ ინსტიტუტს ,,ქალიშვილობას“ მასხრად იგდებდა და ერთი ღამის სექსსა და „ბოი-გერლ-ფრენდობას“, ანუ ქართულად რომ ვთქვათ – საყვარლობას სთავაზობდა ახალგაზრდებს.


არანაკლები გახრწნილობის მქადაგებელია გადაცემა ,,სიმართლის დრო“, სადაც მამათმავლები, ლესბოსელები, მრუშები თავიანთი ურჯულო საქციელით ამაყობენ, უფრო სამწუხარო კი ის არის, რომ ამგვარ ამაზრზენ საქციელზე დარბაზში ცრემლების და სინანულის ნაცვლად ტაშის ქუხილი ისმის. რას ნიშნავს ეს ყველაფერი, თუ არა ცოდვის პოპულარიზაციას და ცოდვის ქადაგებას – ანუ სულიწმიდის გმობას. სულიწმიდის გმობა კი ერთადერთი ცოდვაა, რომელიც არც ამ ქვეყნად და არც იმ ქვეყნად არავის არ მიეტევება, ამას თავად უფალი იესო ქრისტე გვასწავლის სახარებაში.


დიდ გაკვირვებას იწვევს ისიც, რომ ამგვარი გადაცემების წინააღმდეგ, რომლებიც სულიწმიდის გმობით გამოირჩევა, სადაც სიტყვათა ნახევარს ორგაზმი, სექსი, მამათმავლობა წარმოადგენს, არანაირი ფორმით არ გმობენ ჩვენი სასულიერო პირები. არ შეიძლება ასევე ორიოდე სიტყვა არ ვთქვა იმ გაზეთებისა თუ ინტერნეტ საიტების შესახებ, რომლებმაც დამალეს ისრაელის მოქალაქის და რუსეთის მოქალაქის დეპორტაცია საქართველოს ტერიტორიიდან. მაგალითად, ასეთია, ვითომცდა თავისუფალი სიტყვის მქადაგებელი ,,რეზონანსი“, რომელიც ყველანაირად თავს არიდებს განსხვავებული აზრის გამოქვეყნებას თავის გაზეთში. მაგ. მაშინ როცა ასობით ადამიანი მივიდა ტელეკომპანია ,,კავკასიის“ წინ რვა უდანაშაულო ქართველი მართლმადიდებლობის დამცველთა მხარდასაჭერ აქციაზე, მაშინ სდუმდა ,,რეზონანსი“, ხოლო მეორე დღეს კი ხუთი ადამიანი, რომელიც ,,კავკასიის“ – მართლაც კანტორის დასაცავად გამოვიდა, მათ ვრცელი სტატია მიუძღვნეს ამ აქციაში მონაწილეებს. იგივე შეიძლება ითქვას თითქმის ყველა ბეჭდვით მედიაზე. არ შეიძლება ყურადღება არ მივაქციოთ ერთ-ერთ სახელისუფლებო ინტერნეტ-რესურსს expert.ge, სადაც ამგვარ სტატიას მივაგენი – ,,ვიზრდებით ბატონებო“, რომელიც წერილობითი ანალოგია “რეალტივის” სიცრუისა, სადაც საქართველოს მეგობარი ბ-ნ ავიგდორი საშინელ მტრად არის დახატული. არადა, ვისაც ავიგდორის აზრი აინტერესებს, ყველანაირი დამახინჯების გარეშე, შეუძლიათ მის ინტერვიუს გაეცნონ გაზეთ ,,ერეკლეს გზაში“. ისე გაზრდას რაც შეეხება, საკვირველია ქართული ანდაზაა ,,ფიცი მწამს, ბოლო მაკვირვებსო’ – 20 წელია კი არ ვიზრდებით, ვპატარავდებით და ვკარგავთ ტერიტორიებს. ჩვენი ხელისუფლების (აქ სამივე პრეზიდენტი იგულისხმება) უგუნური პოლიტიკითა და საქციელით 2008 წელს ისეთი ტერიტორიებიც კი დავკარგეთ, რომელიც საქართველოს არასოდეს არ დაუკარგავს მთელი თავისი არსებობის მანძილზე. აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს კონფლიქტების დროს მრავალი წელი ეჭირათ კოდორის ხეობა ქართველ ვაჟკაცებს. ასევე ახალგორი, თამარაშენი და ასობით ქართული სოფელი, რომლებიც ვარდების რევოლუციით მოსულმა ხელისუფლებამ გააცამტვერა. აი ასე ვიზრდებით ეტყობა. თუმცაღა სტატიის ავტორი ალბათ ვარდების რევოლუციის შემდეგ ცალ-ცალი კალოშით მოსული ჩინოვნიკების კაპიტალის ზრდას გულისხმობდა, ეს კი ნამდვილად ჭეშმარიტებაა.


თუმცა მხოლოდ სახელმწიფო დაკვეთას ყველა ტელევიზია და ყველა გაზეთი არ ასრულებს. ისინი ცოტანი არიან, მაგრამ მაინც არიან, როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. მათ ჩამოთვლას არ ვაპირებ, რადგან, გამორიცხული არ არის, მათაც რაიმე ცილი დასწამონ. სხვათა შორის, კიდევ ერთი ცილისწამება გამახსენდა. 29 სექტემბერს ჩატარებულ სახალხო კრების ე.წ. „რეპეტიციაზე“ ჩვენი ორგანიზაცია არც არავის დაუპატიჟებია, და რომც დავეპატიჟებინეთ – არ წავიდოდით, რადგან ჩვენთვის ნათელი არ არის მისი მიზნები და არც ხელისუფლების ძალადობრივი ცვლილებაა მისაღები. მიუხედავად ამისა, „რეალტივიმ“ შეცდომაში შეიყვანა ბატონი სოსო ცინცაძე (ეს ბატონმა სოსომ სატელეფონო საუბარში დაგვიდასტურა), დაარწმუნა იგი, რომ დარბაზში ალექსანდრე ებრალიძის მომხრეები და ერეკლე მეორის საზოგადოების წევრები გამოჩდნენ, და გააკეთებინა კომენტარი, რომელსაც არაფერი ჰქონდა საერთო სიმართლესთან. მთავარი ის არის, რომ ამ კომენტარის საფუძველზე მრავალმა მედია-საშუალებამ გაავრცელა ეს ინფორმაცია ლეიტმოტივით – სახალხო კრებაში შეიძლება რუსული ფული გამოჩნდეს (მაგრამ რა შუაშია აქ ერეკლე მეორის საზოგადოება, რომელსაც არამც თუ რუსული, ქართული ფულიც კი არა აქვს, ხოლო ვისაც არა სჯერა, გვეწვიოს ჩვენს ოფისში, უზნაძის 15-ში).


სიტყვა მართლაც გამიგრძელდა, მაგრამ ერთი რამ შემიძლია თამამად ვუთხრა ჩვენი ვებგვერდის მკითხველს – შეიძლება შეცდომა დავუშვა, მაგრამ არც ამ სტატიაში და არც რომელიმე სტატიაში ამ ვებგვერდზე ერთი სიტყვაც არ არის ყალბი. ღმერთმა მოგვცეს ძალა სიყალბის მორევთან გამკლავების.


არჩილ ჭყოიძე

http://geurasia.org/tribuna/eskin-chkoidze/

შეხლა–შემოხლა პირველი არხის წინ


01:31 27.11.2010
[ნინო მიქიაშვილი]

პარლამენტის შენობიდან პირველ არხამდე მოწყობილი მანიფესტაციის შემდეგ, მაშინ, როცა ეკა ბესელია, “სახალხო კრების“ სხვა ლიდერებთან ერთად პირველი არხის გენერალურ დირექტორთან მოსალაპარაკებლად იყო შესული, შენობის წინ “დაიცავი საქართველოს“ ერთ–ერთ ლიდერს, გოგა ხაინდრავას, ჟურნალისტებისთვის უცნობ პიროვნებასა და ტელეკომპანია “რუსთავი 2“–ის ჟურნალისტებს შორის ინცინდენტი მოხდა, რომელსაც ინტერნეტ–ტელევიზია itv.ge-ს ჟურნალისტი, ანა ლაპიაშვილიც შეესწრო.

პრესა.გე–ს მკითხველს itv.ge-ს ჟურნალისტი მომხდარის შესახებ უამბობს. ასევე გთავაზობთ გოგა ხაინდრავას კომენტარს, მომხდართან დაკავშირებით.

ანა ლაპიაშვილი: როდესაც ეკა ბესელია გია ჭანტურიასთან მოსალაპარაკებლად იყო შესული, გოგა ხაინდრავა მოვიდა. მასთან ჟურნალისტები მივედით ჩასაწერადაც. ხაინდრავამ ჯერ “რუსთავი 2“–ს მოთხოვა გასულიყო, მაგრამ რა თქმა უნდა, ჟურნალისტები შეეცადნენ მისგან პასუხი მიეღოთ, იმ კითხვებზე, რომელიც მათ დაუსვეს. გოგა ხაინდრავა ჟურნალისტებს მეძავებად მოიხსენიებდა, ხოლო “რუსთავი 2“–ს საროსკიპოს ეძახდა.

ყველა ჟურნალისტს ასე მიმართავდა?

– არა, ჟურნალისტებს ისე ლანძღავდა – თქვენ არ აშუქებთ ობიექტურადო, მაგრამ კონკრეტულად “რუსთავი 2“–ზე იყო შეტევა და აგრესია, რომ ეს არის საროსკიპო. შემდეგ როდესაც ჟურნალისტი კითხვას უსვამდა – გაგვეცით პასუხი რატომ არ იყავით პარლამენტთანო, მიკროფონს ლოგო მოაძრო, რომელიც ოპერატორმა გამოართვა და მიკროფონს გაუკეთა.



ამასობაში, გრძელდებოდა ლანძღვა, რომ კომენტარს არ გააკეთებდა. შემდეგ უკვე ჟურნალისტებიც ძალიან აგრესიულად იყვნენ განწყობილები, იმის გამო, რომ პრაქტიკულად, პირად შეურაცხყოფას აყენებდა, პირდაპირ მათ ლანძღავდა.



შემდეგ, პირველი არხის ჟურნალისტს გადაუგდო ლოგო – თქვენც არ აშუქებთ ობიექტურად, არაეთიკურები და ტენდენციურები ხართო.



გოგა ხაინდრავას გვერდით იდგა პიროვნება, რომელიც სამწუხაროდ, ვერ გავარკვიეთ ვინ იყო და რას წარმოადგენდა. მას ჟურნალისტთან შელაპარაკება მოუვიდა – “რუსთავი 2“–ის ჟურნალისტს ხელი ჰკრა. ოპერატორმა ჟურნალისტის დაცვა გადაწყვიტა, კამერა დადო და შეხლა–შემოხლა დაიწყო, მაგრამ ისინი ხალხმა გააჩერა.



სამართალდამცავები იქ იყვნენ?

– არა, არ ყოფილან, პირველი არხის წინ იდგა მხოლოდ დაცვა, რომელიც ამ ინცინდენტში არ ჩარეულა.



სხვების მიმართ გამოთქვამდა შეურაცხმყოფელ სიტყვებს, გოგა ხაინდრავა?

– არა. უბრალოდ, ჩვენ არაპროფესიონალებად და ტენდენციურებად მოგვიხსენიებდა, მარტივი სალანძღავი სიტყვები იყო.



პრესა.გე–სთან საუბრისას გოგა ხაინდრავა ამბობს, რომ ის კონკრეტულად სამი ტელეკომპანიის წარმომადგენლებს მიმართავდა და იქ მყოფ სხვა ჟურნალისტებთან არანაირი პრეტენზია არ ჰქონია.



გოგა ხაინდრავა: “ის რაც ვთქვი, ეკუთვნოდა “რუსთავი2“–ის, “იმედის“ და პირველ არხის წარმომადგენლებს, რომლებსაც ხელში ამ ტელეკომპანიების მიკროფონები ეჭირათ; მათ ჟურნალისტებად არ ვთვლი; ისინი არიან ვანოს მსტოვრები, სპეც–აგენტები. ასე ვთქვათ, ღმერთის წინაშე გეუბნებით, რომ დანარჩენებისთვის არაფერი მითქვამს. ამის გაკეთება აზრადაც არ მომსვლია.



რაღაც ყალბი სოლიდარობის შესახებ იქაც მითხრეს, მაგრამ ვისთან სოლიდარობაზე მელაპარაკებით?! პროვოკატორებთან სოლიდარობაზე?! იმ ადამიანებთან, ვინც ქართულ საზოგადოებას საკუთარი ტელეეთერის მეშვეობით ყოველდღიურად, ყოველწუთიერად შხამავს?! ამიხსენით, მათ ჰქვიათ ჟურნალისტები?!



ვინც “რუსთავი 2“–ის ჟურნალისტებთან თავის თავს აიგივებს, ესე იგი მათაც ეკუთვნოდათ ის, რაც ვთქვი, მაგრამ ვიმეორებ, რომ ზემოთ ჩამოთვლილი ტელეკომპანიების გარდა სხვების მისამართით რაიმეს თქმა აზრადაც არ მომსვლია. სხვა არც დამინახავს, სხვას არც ვუყურებდი; პირიქით, ვუთხარი გაიწიეთ და დანარჩენებს რასაც გნებავთ, დიდი სიამოვნებით გიპასუხებთ–მეთქი“.

შეხლა–შემოხლა პირველი არხის წინ


http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=2099

სააკაშვილთან 80-90-იანი წლების მიჯნის მეთოდებით ბრძოლა, რბილად რომ ვთქვათ, გაუმართლებელია

10:51 26-11-2010

სახახლო კრებისა და "ქართული პარტიის" ყრილობის პოლიტიკურ შედეგებზე და ოპოზიციურ ფლანგზე არსებულ ვითარებაზე "ინტერპრესნიუსი" ფილოსოფოსს, ზაზა ფირალიშვილს ესაუბრა.

- ბატონო ზაზა, როგორ შეაფასებდით სახალხო კრებას. თქვენი აზრით, რა როლს შეასრულებს კრება ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში? რამდენად რეალისტურია დაუმორჩილებლობისთვის მზადება და რა რეალური შედეგი შეიძლება მოჰყვეს კრების მიერ საკონსტიტუციო ცვლილებებისადმი უნდობლობის გამოცხადებას?
- ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, თუ რას ელოდნენ თავად კრების ორგანიზატორები კრების დღისგან. თუ ისინი ასიათასობით ადამიანის მოსვლას და ასეთი საყოველთაო მხარდაჭერის ფონზე პარალელური ხელისუფლების შექმნას ვარაუდობდნენ, არ უნდა დარჩენილიყვნენ კმაყოფილები. ის განცხადება, რომ პარლამენტის წინ შეკრებილი 15000 ადამიანი 850000 ადამიანის არჩეული დელეგატი იყო, დიდად არ ცვლის ვითარებას. არ არის გამორიცხული, მათ იმედი აქვთ, რომ ხვალ და ზეგ კიდევ უფრო მეტი ადამიანი მივა. ეჭვი მეპარება, ასე მოხდეს. რაც შეეხება დაუმორჩილებლობის გამოცხადებას, ამგვარ რამეს მხოლოდ საყოველთაო მხარდაჭერის შემთხვევაში თუ ექნებოდა აზრი. ამის ნიშნები, ჯერ მაინც არ ჩანს. ალბათ, ამიტომაც გამოაცხადეს დაუმორჩილებლობისთვის მზადება.
აშკარაა, რომ რადიკალურ ოპოზიციას ჟანრის კრიზისი დაუდგა. 2007 წლის შემდეგ რადიკალურმა განცხადებებმა დაკარგა ძალა და გავლენა. 2007 წელს რიგითი ადამიანებისთვის მთავარი სატკივარი ხელისუფლება იყო, ადამიანთა უდიდესი მასებიც სწორედ ხელისუფლების წინააღმდეგ ამოძრავდა და არა - ვინმეს მხარდასაჭერად. ადამიანებს მხოლოდ საბაბი სჭირდებოდათ და ოპოზიციამ მისცა ეს საბაბი. პროცესების გაჭიანურებამ კი, ყოველ ჩვენგანს დაანახა, რომ საქმე არ ეხებოდა მხოლოდ ხელისუფლებისთვის პროტესტის გამოცხადებას, რომ ამით უნებურად მხარს ვუჭერდით იმათ, ვინც ნამდვილად არ იყო ხელისუფლებაზე უფრო სასურველი. ვფიქრობ, სწორედ ეს არის არსებითი მომენტი. სააკაშვილმა სწორედ ეს კარტი გაათამაშა და საკმაოდ წარმატებულადაც. მან პროცესების გაჭიანურებით დაგვანახა, რომ ჩვენი სატკივარია არა მხოლოდ ხელისუფლება, არამედ ოპოზიციაც, მითუმეტეს, რომ ეს უკანასკნელი სრულიად უმწეო აღმოჩნდა, საპროტესტო მუხტი და ენერგია რეალურ პოლიტიკურ ძალად ექცია. ამგვარი ოპოზიცია უმალ ხელისუფლების მეხამრიდის როლს ასრულებს. მავანთა რადიკალური და რევოლუციური ფრაზეოლოგიით საინფორმაციო სივრცის გაჯერებით ხდება ოპოზიციური აზრისა და მოძრაობის სიმულირება, თუ გნებავთ, მოდელირება. ხდება ის, რაც სინამდვილეში არ ხდება და მავანი პოლიტიკური მოღვაწეები, სურთ თუ არა, მოდელირებული პროტესტის მონაწილეებად გვევლინებიან.
სიტუაცია ბოლომდე კარიკატურულ სახეს მიიღებს, თუ ქვეყანას კიდევ ერთი "კანონიერი და ხალხის მიერ არჩეული" ხელისუფლება მოევლინება, რომელსაც მაშინვე სათავეში ჩაგვიყენებენ, როგორც კი პროტესტი გაგვიჩნდება.
კრების ორგანიზატორებმა შეცდომით მიიჩნიეს კრების დღე 2007 წლის 7 ნოემბრისა და სხვა გიგანტური აქციების გაგრძელებად და დაავიწყდათ, რომ იგი, ამავე დროს წაგებული საპრეზიდენტო, საპარლამენტო და ადგილობრივი არჩევნების გაგრძელებაცაა და ლაპარაკი იმაზე, რომ შეკრებას რაიმე ლეგიტიმურობა შეიძლებოდა ჰქონოდა, სულ მცირე, უხერხულია. სააკაშვილმა მიაღწია მთავარს: ამგვარი რადიკალური ოპოზიციის მეშვეობით მან დაფანტა ოპოზიციური მუხტი, ყველა ტიპის არჩევნები მოიგო, კონსტიტუცია გაინაღდა და დასავლეთთან წამხდარი ურთიერთობაც ერთგვარად გამოაკეთა.
უბედურება მხოლოდ ის კი არ არის, რომ სააკაშვილმა 2007 წლის 7 ნოემბრისა და 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ ძალაუფლება შეინარჩუნა, არამედ ისიც, რომ ოპოზიციის დიდმა ნაწილმა რაღაც მიახლოებაშიც კი ვერ აუღო ალღო საზოგადოებრივ პროცესებს და ადამიანებს ჯიუტად სთავაზობდა ერთი და იმავე რეპერტუარს. არადა, სააკაშვილმა 2007, 2008, 2009 წლების კრიზისებს გაუძლო და მასთან გასული საუკუნის 80-იანი და 90-იანი წლების მიჯნის მეთოდებით ბრძოლა, რბილად რომ ვთქვათ, გაუმართლებელია.

- კრებამ შექმნა ადამიანის უფლებების დაცვის, ოსურ და აფხაზურ საზოგადოებებთან ურთიერთობის, საერთაშორისო ურთიერთობების, რეგიონული და ახალგაზრდული კომიტეტები. თქვენი აზრით, კრებამ ჩრდილოვანი კაბინეტის შექმნაზე თუ პარალელური სტრუქტურტების შექმნაზე იზრუნა?
- გარკვეულად ეს ასეა. პარალელური სახელისუფლო ცენტრის შექმნისა და ხელისუფლების ხავერდოვანი განიარაღების იდეა ქართულ პოლიტიკაში გაისმოდა ჯერ კიდევ გამსახურდიას დროს. გაიხსენეთ ეროვნული კონგრესი. იყო მცდელობები შევარდნაძის დროსაც. არც ისე შორეულ წარსულში ბევრი პოლიტიკოსი მონარქიული ოჯახის შექმნას სააკაშვილის ხელისუფლების პარალელური ხელისუფლებით ჩანაცვლების შესაძლებლობად განიხილავდა. ჩანს, იდეა, ჯერ მაინც, უკვდავია, თუმცა _ უშედეგო. კრებაზე 100 000 ადამიანი რომ მისულიყო, ამ აქციას ლეგიტიმაციის ხარისხიც მაღალი ექნებოდა და, შესაბამისად, უკვე სამთავრობო სტრუქტურების პარალელური სხვა კომიტეტების შექმნასაც შეიძლებოდა შევსწრებოდით.

- დარჩა შთაბეჭდილება, რომ ხელისუფლების წინააღმდეგ ორგანიზებულ აქციას საპროტესტო მუხტი აშკარად აკლდა. რა ხდება, ხალხი დაიღალა, ოპოზიციამ საზოგადოებას მოქმდების რეალური გზა ვერ დაანახა, თუ ოპოზიციური სპექტრის გარკვეულ ნაწილს ხალხის ნდობის პრობლემა გაუჩნდა, როგორც ამას ექსპერტთა ნაწილი მიიჩნევს?
- ხალხი არ დაღლილა. უბრალოდ, იგი გრძნობს, რომ სცენარი, რომელსაც რადიკალური ოპოზიცია მას სთავაზობს, განხორციელების შემთხვევაში მასვე უქმნის საფრთხეს. განვლილმა წლებმა ბევრ ადამიანს ასწავლა, რომ მკვეთრი და ფართო მონასმებით ისიც შეიძლება დაიკარგოს, რაც გააჩნია, რომ პოლიტიკური ცხოვრება პროცესია და ნახტომისებური ცვლილებები უფრო მეტი ხიფათის შემცველია, ვიდრე სიკეთისა. სააკაშვილისა და მისი ხელისუფლების მიმართ დამოკიდებულება, ვფიქრობ, ისეთივეა, როგორიც იყო 2007 წელს. თუ უბრალო ადამიანი თავისი პროტესტს არ აკავშირებს კონკრეტულ პოლიტიკურ ჯგუფთან, ეს არ ნიშნავს, რომ იგი დაიღალა ან პასიურია. უბრალოდ, იგი სხვა შემსრულებლებს და პოლიტიკური ქცევის სხვა პარადიგმას ეძებს. ვფიქრობ, რადიკალურ ოპოზიციას სწორედ ამისი აღიარება უჭირს და ისევ და ისევ 2003 წლის განმეორებას ცდილობს. როგორც ვნახეთ, ბრძოლაში ეკლესიის იერარქთა ავტორიტეტიც იქნა მოშველიებული, თუმცა უნდა გითხრათ, ეკლესიისადმი ნდობის მაღალი ხარისხი სრულიადაც არ ნიშნავს, რომ ადამიანები მას პოლიტიკურ ინსტიტუციად განიხილავენ. მისი ნდობა კულტურულ-რელიგიური რიგისაა. მთავარია, ადმიანებმა ეკლესიასთან დაპირისპირებულად და ამით კულტურულ-ისტორიული იდენტობის ხელმყოფად არ მიგიჩნიონ. ამას კარგად მიხვდა სააკაშვილი _ ცოტა გვიან, მაგრამ მაინც მიხვდა.

- ექპერტთა ერთი ნაწილის შეფასებით, კრების ორგანიზატორებმა საერთაშორისო ასპარეზზე მომხდარი ცვლილებები ვერ გაითვალისწინეს. საუბარია აშშ-რუსეთის, ევროპა-რუსეთის ურთიერთობების გაუმჯობესებაზე და იმაზე, რომ საქართველოში არაკონსტიტუციური გზით ხელისუფლების შეცვლის გზა პრაქტიკულად იმის გამოა გამორიცხული, რომ ასეთ ცვლილებას მხარს არავინ დაუჭერს...
- სააკაშვილი ახერხებს, საერთაშორისო საზოგადოებისათვის გასაგებ და მისაღებ ენაზე იმეტყველოს. დასავლეთში მას თავისიანად აღიქვამენ _ შესაძლოა, რაღაცეებში დამნაშავე, შემცდარ, მაგრამ მაინც თავისიანად. იგი ახერხებს, გარკვეულწილად მაინც შეინარჩუნის მითი "ვარდების რევოლუციის" შესახებ _ ფრანგულ გაზეთ "ფიგაროში" გამოქვეყნებული მასალა ამის მშვენიერი მაგალითია. ვკითხულობდი და ისეთი გრძნობა მქონდა, რომ 2003 თუ 2004 წელი იყო დაწერილი, როდესაც ვარდების მოვლენებით ნაშობი ილუზიები ჩვენშიც და დასავლეთშიც ათასგზის უფრო ძლიერი გახლდათ. სააკაშვილის არასაარჩევნო გზით დამხობის იდეა მხოლოდ აღვიძებს და აძლერებს ამ ილუზიებს. ასეთი რამ, თუნდაც მოხდეს, ახალი ხელისუფლება იზოლაციაში აღმოჩნდება. ხოლო ის, თუ რომელი ქვეყნის ხელისუფლებას უყვარს ამგვარი გარიყული ქვეყნები და ვინ იყენებს მათ თავისი ნეოიმპერიალისტური მიზნებისთვის, ვფიქრობ, ძნელი გამოსაცნობი არ არის. მეორე მხრივ, ძნელია, ამგვარი პერმანენტული რევოლუციებისა თუ გადატრიალებების მცდელობების ფონზე დასავლეთმა სერიოზულ პარტნიორად განგვიხილოს.
საქმე, ვფიქრობ, სხვა რამეა. ჩვენ ვერ შევქმენით კონსერვატიზმის თანამედროვე კონცეფცია, ანუ კონცეფცია იმისა, თუ თანამედროვე ვითარებებში როგორ უნდა გადარჩეს ჩვენი კულტურა თვითიზოლაციის გარეშე. რუსული მოტივის რეანიმაცია ჩვენს იდეოლოგიურ სივრცეში 2003 წლის შემდეგ აგრესიული ლიბერალიზმის მოძალებასთან არის დაკავშირებული. მის გაწონასწორებას დღეს ჩვენ კონსერვატიზმის ეროვნული მოძრაობის დროინდელი ფორმებით ვცდილობთ. ამას ემატება ისიც, რომ ბევრისთვის რუსეთი დღეს ტრადიციული ღირებულებების შენარჩუნებასთან ასოცირებს და ასე მივიღეთ ქართული ნაციონალიზმისა და რუსოფილური განწყობილებების უცნაური ნაზავი, 80-იანი წლების ბოლოს კოშმარადაც რომ არავის დაგვესიზმრებოდა. არადა, თითქოს ცხადია, რომ კონსერვატიზმი, რომელსაც რუსეთი გვთავაზობს, სხვა არაფერია, თუ არა ჩვენის სულიერების ზერელე ოპერეტული კონცეფცია, თუ არა მთელი ჩვენი კულტურის ქცევა მკვდარ სამუზეუმო ექსპონატად და უხერხულიც არის, იგი საკუთარ თავს რეალურ პოლიტიკურ პროექტად შევთავაზოთ.
დასავლელი იდეოლოგებისგან განსხვავებით, რომლებიც აგრესიულად ცდილობენ ლიბერალიზმის გავრცელებას მთელს მსოფლოში და ჩვენშიც, რუსი იდეოლოგები, ერთი შეხედვით, ჩვენი ტრადიციული ღირებულებების მნიშვნელობაზე აკეთებენ აქცენტს, მაგრამ დიდი დაფიქრება არ არის საჭირო იმის აღმოსაჩენად, რომ მათ ჩვენ მხოლოდ ერთგვარ იოლად სამართავ სამუზეუმო ექსპონატებად ვჭირდებით, მხოლოდ ეთნოგრაფიულ წარმოდგენათა ერთგვარ პერსონაჟებად და ცხადია, ესეც კვდომაა, ოღონდ ისეთი, თავი ცოცხალი რომ გგონია.
თუ შევძლებთ და დღევანდელ ზერელე ნაციონალიზმს თანამედროვე სამყაროში ჩვენი სულიერების განვითარებისა და დამკვიდრების სერიოზული კონცეფციით ჩავანაცვლებთ, სააკაშვილის ეპოქაც ლოგიკურად დასრულდება და რუსეთიც ვეღარ ითამაშებს ჩვენს ეროვნულ გრძნობებზე. რაც მთავარია, ლიბერალიზმს გამოუჩნდება სერიოზული საპირწონე, რაც, დამეთანხმებით, თანამედროვე სამყაროში ნორმალური სახელმწიფოებრივი განვითარების აუცილებელი პირობაა. ასეთ შემთხვევაში ბრძოლა აზრიანიც იქნება, შედეგის მომტანიც და ცივილიზებული სამყაროსათვის გასაგებიც.

- მიმდინარე კვირაში "ქართული პარტიის" დამფუძნებელი ყრილობაც ჩატარდა და სახალხო კრებაც. თქვენი აზრით, ამ მოვლენების შემდეგ როგორ განვითარდება პროცესები, ერთი მხრივ რადიკალურ ოპოზიციაში და მეორე მხრივ ოპოზიცია-ხელისუფლების ურთიერთობებში, რომლებმაც ცოტა ხნის წინ საარჩევნო კანონისა და საარჩევნო გარემოს შეცვლაზე კონსულტაციები დაიწყეს?
- "ქართულ პარტიასთან" დაკავშირებით მიჭირს ლაპარაკი, მისი თავმჯდომარე გახდა ადამიანი, ვისაც მე პატივს ვცემ და ვფიქრობ, რომ მან სერიოზული შეცდომა დაუშვა. როგორ პოლიტიკურ წარმატებებსაც არ უნდა მიაღწიოს, ეს შეცდომა შეცდომად დარჩება.
რაც შეეხება იმ პარტიებს, რომლებიც საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებაზე ზრუნავენ: პოლიტიკა მრავალფუნქციური რამ არის და არც მხოლოდ კაბინეტებში თამაშდება, არც მხოლოდ მედიაში და არც მხოლოდ მიტინგებზე. შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ისინი ძალზე მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებენ, ოღონდ ჰერმეტულად ჩაკეტილ კაბინეტურ გარემოში და რიგით მოქალაქეებთან ურთიერთობა მთლიანად რადიკალებს გადააბარეს.
ყველაზე ნათლად ალბათ ახლა ჩანს, როგორი დარტყმა იყო ქართული პოლიტიკური ცხოვრებისთვის "ალიანსის" დაშლა. იმის ნაცვლად, რომ სხვა, თუნდაც მხოლოდ კულტურულად და ფსიქოლოგიურად მსგავსი პოლიტიკური ძალები მიეზიდა, იგი დაიშალა. უფლება რომ მქონდეს, მოვთხოვდი მის ყოფილ სუბიექტებს, აღედგინათ "ალიანსი", პიროვნული დაპირისპირებები და ამბიციები დაეძლიათ. "ალიანსის" დაშლა უკვე ირაკლი ალასანიას შეცდომაა, რომელიც კიდევ კარგახანს გაჰყვება მის პოლიტიკურ პორტრეტს. ვფიქრობ, მან რაღაც მომენტში გადაჭარბებით შეაფასა თავისი პოლიტიკური წონა. და მაინც, მიუხედავად მომხდარისა, "ალიანსის" აღდგენა ალბათ ჯერ კიდევ შეიძლება.

კობა ბენდელიანი
"ინტერპრესნიუსი"

http://www.interpressnews.ge/ge/eqskluzivi...rthlebelia.html

ცხოვრება საარსებო მინიმუმის ზღვარზე


თაზო კუპრეიშვილი



იმისათვის, რომ ადამიანმა არსებობა შეძლოს, მას თვეში მინიმუმ 145 ლარი ჭირდება, თუმცა საქართველოს მოსახლეობის დიდი ნაწილისთვის ეს პრაქტიკულად შეუძლებელია.

82 წლის ლოლა გოროზია ამბობს, რომ მხოლოდ პენსიის– 87 ლარის იმედად თვიდან თვემდე თავის გატანას ვერ შეძლებდა.

”ამ ფულის იმედად შიმშილი თუ არა, ავადმყოფობა მაინც მომკლავდა”, - უთხრა მან ნეტგაზეთს. 82 წლის მოხუცს აწუხებს წნევა, წითელი ქარი, რამდენიმე თვეა ფეხები გაუსივდა. თვეში მინიმუმ 60 ლარის წამალი და ექიმთან ერთხელ ვიზიტი მაინც სჭირდება.

საქართველოში მოხუცის პენსია ფიქსირებულად 80 ლარია და მას ემატება მაქსიმუმ 10 ლარი სტაჟისა და ნამსახურეობის მიხედვით. თუმცა ამ თანხას საარსებო მინიმუმამდე კიდევ რამდენიმე ათეული ლარი აკლია.

საქართველოში საარსებო მინიმუმი ყოველთვიურად სურსათის ბაზარზე არსებული ფასების მიხედვით იცვლება. მიმდინარე წლის იანვრიდან დღემდე საარსებო მინიმუმის ფასი დაახლოებით 18 ლარით გაიზარდა. ამჟამად ერთი ზრდასრული ადამიანისთვის საარსებო მინიმუმად გათვალისწინებულია 145 –ლარიანი სამომხმარებლო კალათა. ამ თანხაში შედის ყველა ის სასიცოცხლოდ აუცილებელი პროდუქტი, რომელიც ადამიანს არსებობისთვის ჭირდება. მათ შორის: ხორცეული, ტკბილეული, პური, ბოსტნეული, ხილი, ჰიგიენური მოვლის საშუალებები და ა.შ.

ორსულიანი ოჯახისთვის საარსებო მინიმუმად გათვალისწინებულია 206 ლარი, სამსულიანისთვის - 232, ოთხსულიანისთვის - 257, ხუთსულიანისთვის - 290, ექვსულიანი და მეტისთვისნ - 342 ლარი.

სტატისტიკის დეპარტამენტის ვებ–გვერდზე მოცემულია ყველა იმ პროდუქტის რაოდენობა, რომელიც ადამიანმა ერთი თვის მანძილზე აუცილებლად უნდა მიიღოს. ეს მინიმუმი ყოველდღიურად ასე გამოიყურება: ხორცი-40 გრ, ბურღულეული-10 გრ, კვერცხი-0.5, პური-250გრ, ხაჭო-15გრ, კარტოფილი-150 გრ და ა.შ. სამომხმარებლო კალათაში ჩამოთვლილია 40 სხვადასხვა ნაწარმი, რომელიც ადამიანისთვის აუცილებელი ვიტამინებისა და მიკროელემენტების მინიმალურ რაოდენობას შეიცავს.

ნეტგაზეთმა ბაზრობებისა და სუპერმარკეტების მოვლის შემდეგ დაიანგარიშა, რომ ერთ ზრდასრულ ადამიანს, დღეს არსებული ფასების მიხედვით, საკვების მინიმალური რაოდენობის შესაძენად თვეში მინიმუმ 125 ლარი ჭირდება. ნეტგაზეთმა საორიენტაციოდ, ძირითადად, ბაზრობებზე არსებული იაფი სურსათის ფასი გამოიყენა, რადგან თუკი მომხმარებელი პროდუქტებს სუპერმარკეტში შეიძენს, სამომხმარებლო კალათა გაცილებით ძვირი დაჯდება. მაგალითად, ერთ-ერთ დიდ სუპერმარკეტში 1კგ ბრინჯი 5.40 ლარი ღირს, ბაზრობაზე კი-2 ლარი, პომიდორი სუპერმარკეტში - 6 ლარი, ბაზრობაზე-3.50 ლარი, ძროხის ხორცი სუპერმარკეტში დახარისხებულია და ფასი 8 ლარიდან 12 ლარამდე მერყეობს. ბაზრობებზე და პატარა მაღაზიებში კი მას სტანდარტულ ფასად - 8 ლარად ყიდიან. იგივე ითქმის ყველზე. იმერული ყველი სუპერმარკეტში 9-10 ლარი ღირს, ბაზრობაზე კი-7.


მადონა, 40 წლის დიასახლისი, საჭირო სურსათს კვირაში ერთხელ ყოფილი დეზერტირების ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიაზე ყიდულობს. ისინი ოჯახში ოთხნი არიან: ცოლ-ქმარი და ორი ბავშვი. მადონა ამბობს, რომ ის კვირაში მხოლოდ საჭმელში 60-70 ლარს ხარჯავს, ოჯახის შემოსავალი კი მხოლოდ 450 ლარია, რომელიც თვიდან-თვემდე არ ჰყოფნით.

ის სურსათის გაძვირებას თვიდან თვემდე სულ უფრო ხშირად გრძნობს: ”გასულ წელს უფრო ბევრ სურსათს ვყიდულობდი, ბავშვებს უფრო მეტი ტკბილეულით ვამარაგებდი, მურაბებს ბევრს ვაკეთებდი. ახლა კი ეკონომიის გაკეთება მიწევს. თან, ბავშვებს სკოლაში სულ რაღაც სჭირდებათ. თვიდან თვემდე ვალებით ვცხოვრობ,” - უთხრა ნეტგაზეთს 40 წლის დიასახლისმა. მისი ქმარი ერთ-ერთ სამშენებლო კომპანიაში მუშად მუშაობს. კომპანიას კი მის მიმართ რამდენიმე თვის სახელფასო დავალიანება აქვს.

”ჯერ კიდევ გვაქვს იმ ხელფასის ამოღების იმედი, თორემ აქამდეც ავტეხდით ხმაურს”-ამბობს მადონა.

55 წლის ინეზამ ნეტგაზეთს უთხრა, რომ გასულ წელთან შედარებით, ძირითადად, ხილ-ბოსტნეულისა და შაქრის გაძვირება შეამჩნია. მან შარშან ათეულობით კილო მურაბა, კომპოტი და სხვა მზა საკვები მოამზადა ზამთრისთვის.

”წელს ზამთრისთვის თითქმის არაფერი გამიკეთებია, არც მურაბები, არც პომიდვრის საწებელი, არც აჯაფსანდალი. შაქარი 2 ლარი ღირს, ხილი კი – უფრო ძვირი. 5–ლარიანი გარგრისგან მურაბა როგორ გავაკეთო? შარშან გარგარს 2 ლარად ვყიდულობდი, ვაშლს-50 თეთრად, ლეღვსაც ეგრე, წელს კი სამურაბე ხილი 3 ლარზე ნაკლები არ ღირდა” - ამბობს დიასახლისი.

გაზრდილი კომუნალური გადასახადებისა და სურსათის ფასების გამო ინეზა და მისი ოჯახი, ძირითადად, ეკონომიას ხორცის, ყველისა და ტკბილეულის ყიდვისას აკეთებენ.
”ხორცი და ყველი შეიძლება თვეში ერთხელ ვიყიდოთ, ისიც – მცირე რაოდენობით. ჩვენი ძირითადი მენიუ კარტოფილის, კომბოსტოს, ლობიოს და სხვა ბოსტნეულისგან შედგება”-უთხრა ნეტგაზეთს ინეზამ.

http://netgazeti.ge/GE/35/News/3375/ცხ...��რზე.htm

თამაში რეიტინგებით


10:44 29.11.2010
[ნანა იაშვილი]

საქართველოს ხელისუფლება ყველაზე ხშირად მსოფლიო ბანკის კვლევის – „ბიზნესის კეთება 2011“-ის შედეგებით აპელირებს. ამ კვლევაში წელს საქართველომ მეთორმეტე ადგილი დაიკავა. გავლენიანმა გამოცემა „The Economist“-მა ოფიციალურ თბილისს საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობის რეიტინგის შედეგების გათვალისწინება ურჩია. „The Economist“-ი აღნიშნავს, რომ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიერ მომზადებული გლობალური კონკურენტუნარიანობის ანგარიში მსოფლიო ბანკის „ბიზნესის კეთების“ კვლევისგან განსხვავებით ეკონომიკური კრიტერიუმების უფრო ფართო საზომს წარმოადგენს. საქართველოს ხელისუფლებას აქვს მიზეზი, რომ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის კვლევა არ მოსწონდეს – წელს გლობალური კონკურენტუნარიანობის ანგარიშში საქართველომ სამი საფეხურით უკან დაიხია და 139 ქვეყანას შორის 93–ე ადგილი დაიკავა.

მსოფლიო ბანკის კვლევა „ბიზნესის კეთება 2011“ 9 კრიტერიუმისგან შედგება. იმ კრიტერიუმის მიხედვით, რომელიც ახალი ბიზნესის დასაწყებად საჭირო დროს, პროცედურებს, ხარჯებსა და მინიმალურ საწესდებო კაპიტალს ეხება, საქართველოს 183 ქვეყანას შორის მერვე ადგილი უკავია. სამშენებლო ნებართვების ასაღებად საჭირო პროცედურების, დროის, ხარჯებისა და შემოწმებების მიხედვით მეშვიდე, ხოლო საკუთრების დარეგისტრირების – კომერციული უძრავი ქონების გადაცემასთან დაკავშირებული პროცედურების, დროისა და ხარჯების მიხედვით, მეორე.

ინვესტორთა დაცვის კატეგორიაში საქართველოს მე-20 პოზიცია უკავია, კრედიტის აღების კრიტერიუმში კი მე-15. გადასახადების პარამეტრში (გადასახადების რაოდენობა, გადასახადების გადახდა-დაბრუნებისათვის საჭირო დრო) საქართველოს მდგომარეობა 61-ე ადგილითაა შეფასებული. რაც შეეხება საერთაშორისო ვაჭრობას, ექსპორტისა და იმპორტისათვის საჭირო დოკუმენტაციის, დროისა და ხარჯების მიხედვით საქართველოს 35-ე ადგილი აქვს დაკავებული, კომერციული დავების მოსაგვარებლად საჭირო დროის, პროცედურებისა და ხარჯების მიხედვით კი 41-ე. „ბიზნესის კეთება 2011“-ის შეფასების ცხრა კრიტერიუმიდან ყველაზე დაბალი შეფასება საქართველომ „ბიზნესის დახურვის“ კატეგორიაში მიიღო და 183 ქვეყანას შორის 105-ე ადგილი დაიკავა.

საქართველოს წინსვლა ჰქონდა ეკონომიკური თავისუფლების ინდექსის მაჩვენებელ რეიტინგებშიც: „ფრეიზერის“ რეიტინგის მიხედვით, მან 42-დან 23-ე ადგილზე, ხოლო „ჰერიტიჯის ფონდის“ რეიტინგში 32-დან 26-ე ადგილზე გადაინაცვლა. „ჰერიტიჯის ფონდის“ მონაცემებით, საქართველომ გააუმჯობესა ისეთი პარამეტრები, როგორებიცაა: ქვეყანაში სახელმწიფო დანახარჯების წილის შემცირება, საერთაშორისო ვაჭრობის ზრდა, ბიზნესის დაწყების გამარტივება, სავაჭრო ბარიერების, ბიუროკრატიული დანახარჯებისა და პროცედურების შემცირება.

„ფრეიზერის ინსტიტუტის“ კვლევის ( კვლევა 2008 წლის სტატისტიკურ მონაცემებს ეყრდნობა.) თანახმად, ეკონომიკური თავისუფლების ინდექსის 5 პარამეტრიდან საქართველომ სამის გაუმჯობესება შეძლო, ორი კი ოდნავ შემცირდა. საქართველოს მაჩვენებლები გაუმჯობესდა მთავრობის ზომის პარამეტრში, რაც იმას ნიშნავს, რომ წინა საანგარიშო პერიოდთან შედარებით საბიუჯეტო ხარჯები შემცირდა. ასევე გაუმჯობესებაა მყარი ვალუტის ხელმისაწვდომობის ნაწილში და საგარეო ვაჭრობისათვის ხელშემშლელი ბარიერების გაუქმების პარამეტრშიც. გაუარესება შეიმჩნევა რეგულაციებისა და სამართლებრივი სისტემის – საკუთრების უფლების ნაწილში. საქართველოს სასამართლო სისტემის რეფორმა კი ყველაზე დაბალი ქულითაა შეფასებული.

ორი საფეხურით გაუარესდა საქართველოს პოზიცია „კორუფციის აღქმის ინდექსის“ 2010 წლის შედეგებში. „საერთაშორისო გამჭვირვალობის“ კვლევაში საქართველომ 3.8 ქულით 178 ქვეყანას შორის 68–ე ადგილი დაიკავა. ორგანიზაციის განმარტებით, „სასამართლო სისტემაში რეფორმის გადაუდებელი აუცილებლობა, კერძო საკუთრების უფლების დაცვა, სახელმწიფო ხარჯების (პრეზიდენტის, თბილისის მერისა და მთავრობის სარეზერვო ფონდების) გამჭვირვალობის ნაკლებობა, ელიტური კორუფცია მაღალ ეშელონებში, გაურკვევლობა მედიის მფლობელობისა და დაფინანსების საკითხებში, ისევე როგორც სამოქალაქო საზოგადოების საჯარო პოლიტიკის წარმოებაში ჩართულობის დაბალი დონე – ეს იმ საკითხების ნუსხაა, რომლებიც საქართველოში ჯერ კიდევ პრობლემურად რჩება“.

მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიერ მომზადებული „საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობის ანგარიში“ ის კვლევაა, რომელსაც საქართველოს ხელისუფლება არ ახმაურებს. 2010 წლის კვლევის შედეგებით, საქართველოს 139 ქვეყანას შორის 93–ე ადგილი უკავია. სხვათაშორის, მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიერ მომზადებულ ანგარიშში აზერბაიჯანი 57-ე ადგილზეა, რუსეთი - 63-ზე, ირანი 69-ზე, ხოლო უკრაინა 89-ე ადგილზე. „საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობის ანგარიშში“ საქართველოს 5 საფეხურით ჩამორჩა სომხეთი – ის 98-ე ადგილზეა.

„საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობის ანგარიშში“ საკუთრების დაცვის კრიტერიუმით ჩვენი ქვეყანა 120–ე ადგილზეა, ხოლო სასამართლოს თავისუფლების ხარისხით 104–ე ადგილზე. ნაციონალური დაგროვების ინდექსით საქართველოს 110–ე პოზიცია უკავია, ანტიმონოპოლიური რეგულირებით კი 135–ე. კვლევითი ინსტიტუტების ხარისხის მიხედვით ჩვენი ქვეყნის მდგომარეობა 120–ე ადგილით შეფასდა. მაკროეკონომიკური გარემოს მიხედვით კი საქართველოს 130–ე ადგილი მიუჩინეს.

ამ კვლევაში უმაღლესი განათლების დონით საქართველოს 90-ე ადგილი მიუჩინეს, ფინანსური ბაზრის განვითარების დონით კი 108-ე. ტექნოლოგიური მზაობის კრიტერიუმში საქართველოს 98-ე ადგილი უკავია, ხოლო ინოვაციებისა და გამოცდილების ფაქტორით - 121-ე. 97-ე ადგილითაა შეფასებული ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის კრიტერიუმი. წვრილ აქციონერთა ინტერესების დაცვის მხრივ საქართველოს მდგომარეობა კი 122-ე ადგილით შეფასდა. გზების ხარისხის მიხედვით 65-ე ადგილი გვიკავია, ხოლო საჰაერო ტრანსპორტის ინფრასტრუქტურის ხარისხით 86-ე. უმაღლესი განათლების ხარისხში საქართველოს მდგომარეობა 105-ე ადგილით შეფასდა, საგანმანათლებლო სისტემის ხარისხის მიხედვით -119-ეთი. ტვინების გადინების კრიტერიუმში საქართველო 104-ე პოზიციაზეა.

მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის გლობალური კონკურენტუნარიანობის ანგარიშის მიხედვით, საქართველოში ბიზნესის კეთების ყველაზე პრობლემატურ სფეროებად დაფინანსების ხელმისაწვდომობა, პოლიტიკური არასტაბილურობა, სამუშაო ძალის არაადექვატური განათლება, საგადასახადო რეგულაცია, არასათანადო ინფრასტრუქტურა, მაღალი გადასახადები, ინფლაცია, სამთავრობო ბიუროკრატია, შრომითი რეგულაცია და კორუფცია დასახელდა.

http://www.presa.ge/new/?m=bp&AID=2128

ფინანსთა სამინიტროს ვირტუალური რეალობა


10:51 29.11.2010
[ეკა ბაქრაძე]



კახა ბაინდურაშვილი იფიცება, მაგრამ მისი ფიცი-მტკიცის არც საზოგადოებას სჯერა და არც ექსპერტებს. ყოველ შემთხვევაში, საქართველოს ფინანსთა მინისტრი გულდაგულ ამტკიცებს, რომ შარშანდელთან შედარებით, საგადასახადო ადმინისტრირების ტვირთი საგრძნობადაა შემცირებული. მინისტრმა ამის დასტურად ის სტატისტუკური მონაცემები დაასახელა, რაც საკონტროლო შესყიდვებისა და შემდგომ გამოვლენილი დარღვევების შედეგად გამოიკვეთა.



მინისტრის ინფორმაციით, საკონტროლო შესყიდვების შედეგად გამოვლენილმა დარღვევებმა და დაჯარმებმა 2009 წლის 10 თვეში 60% შეადგინა, ხოლო 2010 წლის 10 თვეში დაჯარიმებები 10%-მდეა დასული.



„სხვადასხვა ინიციატივებსა და ეკონომიკური გაჯანსაღების შედეგად გადასახადის გადახდის კულტურა უკეთესად ჩამოყალიბდა და ჩვენ გადასახადების მობილიზებისათვის ნაკლები ადმინისტრირების გატარება გვჭირდება. ბუნებრივია, რაც უფრო ნაკლებია შემოწმებულ მეწარმეებს შორის დაჯარიმებულ მეწარმეთა რაოდენობა, ეს ნიშნავს, რომ გასატარებელი საგადასახადო იძულებითი ღონისძიებები ნაკლებია. 2009 წელს 10 შემოწმებული ადამიანებიდან 6 ჯარიმდებოდა, ხოლო 2010 წელს 10 შემოწმებული ადამიანიდან მხოლოდ 1 დაჯარიდა“, - განაცხადა ბაინდურაშვილმა.



ფინანსთა მინისტრი ადმინისტრირების წნეხის შემცირებას ორ ფაქტორს უკავშირებს. „ერთია გადამხდელების მხრიდან თანხების ნებაყოფლობითი გადახდა და მეორე შემოსავების სამსახურის მხრიდან ბიზნესისათვის დამატებითი სერვისებისა და სხვადასახვა ტიპის სიახლეების შეთავაზება, რამაც გადამხდელების სახელმწიფოსთან ურთიერთობა გაუმარტივა“, - განაცხადა ბაინდურაშვილმა.



ეკონომიკის ექსპერტები კი საგადასახადო ადმინისტრირების წნეხის შემცირების ტენდენციას სკეპტიკურად უყურებენ. როგორც ექსპერტმა ეკონომიკის საკითხებში გია ხუხაშვილმა განაცხადა, მიმდინარე წელს ბიზნეს-კომპანიების დაჯარიმებები უფრო ხშირი იყო, ვიდრე - 2009 წელს.



„საგადასახადო ადმინისტრირების ტვირთის ზრდის ან შემცირების შესახებ ზუსტ სტატისტიკას არ ვფლობ, მაგრამ რეალურ ფაქტებზე დაყრდნობით შეგვიძლია, ვთქვათ, რომ წელს დაჯარიმებები უფრო ხშირი იყო, ვიდრე - 2009 წელს. ამდენად, საგადასახადო წნეხის შემცირების შესახებ სტატისტიკის მიმართ სკეპტიკურად ვარ განწყობილი“, - განაცხადა ხუხაშვილმა.



საგადასახდო წნეხის კლების ან ზრდის შესახებ ოფიციალურ სტატისტიკას არც „ეკონომიკის პრობლემების კვლევის ცენტრის“ ექსპერტი დავით ნარმანია ფლობს, თუმცა ხუხაშვილის მოსაზრებას იზიარებს და აცხადებს, რომ მიმდინარე წელს საგადასახადო წნეხის შემცირების ტენდენცია არ შეიმჩნევა.



„მიმდინარე წელს საგადასხადო სამსახურების მიერ შემოწმებული ბიზნეს-კომპანიებიდან მხოლოდ 10% თუ დაჯარიმდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოველი შემოწმებული ათი კომპანიიდან საგადასახადო სანქცია მხოლოდ ერთზე განხორციელდა. ვფიქრობ, აღნიშნული მაჩვენებელი ეჭვის საფუძველს ბადებს, რადგან თითქმის ყველა ბიზნეს-კომპანია, რომელშიც ფინანსური შემოწმება განხორციელდა, დაჯარიმდა“, - განაცხადა ნარმანიამ.



ფინანსთა მინისტრის სიტყვების არამართებულობაში ბოლო რამდენიმე კვირის მაგალითის მოყვანაც საკმარია, როდესაც მეწარმეები მასობრივად დააჯარიმეს. ლილოს, „პასაჟის“, „კიდობანის“ მოვაჭრეებს მხოლოდ ჯარიმები არ აკმარეს და ერთხანს იზოლატორშიც აყურყუტეს. 2 დღის წინათ კი ტოტალიზატორების მეპატრონეებს 53 მილიონი ლარის ჯარიმა წამოჰკიდეს.

http://www.presa.ge/new/?m=bp&AID=2130

მუსლიმანებისთვის შეურაცხმყოფელი სახელმძღვანელოები

დათო ყანჩაშვილი



საქართველოში მცხოვრები აზერბაიჯანელები ამბობენ, რომ მეთერთმეტე კლასის ისტორიის სახელძღვანელო, რომლითაც აზერბაიჯანულენოვან საჯარო სკოლებში ასწავლიან, მათ რელიგიურ გრძნობებს ლახავს. სახელმძღვანელო წარმოადგენს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიერ გრიფირებული წიგნის თარგმანს, რომლითაც ქართულ საჯარო სკოლებში ისწავლება ისტორია.

ხაიალ ნამაზოვმა ქვემო ქართლის, გარდაბნის რაიონის სოფელ ჯანდარის საჯარო სკოლა წელს დაამთავრა. ნეტგაზეთთან საუბარში ნამაზოვი ამბობს, რომ მისთვის შეურაცხმყოფელია ის ინფორმაცია, რაც მეთეთრმეტე კლასის ისტორიის სახელმძღვანელოში წერია ისლამის რელიგიის შესახებ.

მაგალითად, სახელმძღვანელოში ნათქვამია, რომ „მუჰამედმა 40 წლის ასაკში მკითხაობა დაიწყო“.

„წიგნში გამოყენებულია სიტყვა „გურუცუმ“, რაც მკითხაობას ნიშნავს. სინამდვილეში უნდა ეწეროს, რომ მუჰამედმა 40 წლის ასაკში დაიწყო წინასწარმეტყველება“ –ამბობენ საქართველოში მცხოვრები აზერბაიჯანელები.

გიორგი ლობჟანიძე, ყურანის მთარგმნელი ქართულ ენაზე, ნეტგაზეთთან საუბარში ამბობს:

„სიტყვა „მკითხაობამ“ ჩემი აღშფოთება გამოიწვია, ამას არ უნდა ბევრი ლაპარაკი, ასე არ შეიძლება განიხილო რელიგიის საკითხები. როცა სკოლის სახელმძღვანელოს ადგენ ,უნდა გაითვალისწინო, რომ ყველაზე ფაქიზ ნაწილთან, მოსწავლეებთან გაქვს ურთიერთობა, ამიტომ ყველა სიტყვა უნდა აწონ–დაწონო და ისე ჩაწერო სახელმძღვანელოში.”

აზერბაიჯანულ ენაზე თარგმნილი სასკოლო სახელმძღვანელოების გამო შექმნილი პრობლემების თაობაზე საქართველოს სახალხო დამცველიც საუბრობს 2009 წლის მეორე ნახევრის ანგარიშში:

„უნდა აღინიშნოს ის პრობლემები, რომლებიც არსებობს თარგმანთან დაკავშირებით. როგორც სკოლების პედაგოგებისა და მშობლების დიდი ნაწილი აცხადებს, სასკოლო სახელმძღვანელოების ნაწილი არაკვალიფიციურად და არაზუსტადაა თარგმნილი ეროვნული უმცირესობების ენებზე, რაც ხშირად იწვევს სირთულეებს შინაარსობრივი კუთხითაც“.

სახალხო დამცველს რამდენიმე მაგალითი მოჰყავს ანგარიშში, მათ შორის მერვე კლასის ისტორია–გეოგრაფიის სახელმძღვანელოდან, სადაც წერია: „ვაჰაბიზმი არის ე.წ. წმინდა ისლამი... ისლამის მიხედვით, თუ ადამიანს სურს სამოთხეში მოხვდეს, იგი მტრის ხელით უნდა მოკვდეს“.

აზერბაიჯანელები ამბობენ, რომ ეს ვაჰაბიზმის არასწორი განმარტებაა, რამაც, მათი თქმით, ქართველებში შესაძლოა ისლამის არასწორი გაგება გამოიწვიოს, რადგან „ვაჰაბიტებს დღეს მსოფლიოში იცნობენ, როგორც ტერორისტებს“ – ამბობენ ისინი.

საქართველოს სახალხო დამცველი ამ ანგარიშში აცხადებს, რომ აუცილებელია განათლების სამინისტრომ მიიღოს სათანადო ზომები, რათა ეროვნული უმცირესობების სკოლებისთვის განკუთვნილი სახელმძღვანელოების მომზადებისა და თარგმნის პროცესში მაქსიმალურად იყოს უზრუნველყოფილი კვალიფიციური თარჯიმნებისა და ეროვნული უმცირესობების ენების მცოდნე შესაბამისი დისციპლინების სპეციალისტების ჩართვა.

თუმცა, როგორც ირკვევა, პრობლემა მხოლოდ „კვალიფიციური თარჯიმნების“ მოძიებას არ უკავშირდება.

მაგალითად, მე–11 კლასის ისტორიის სახელმძღვანელოში, რომელიც ქართულ საჯარო სკოლებში გამოიყენება, ნათქვამია: “გადმოცემა მოგვითხრობს,რომ სწორედ აიაშაზე (მუჰამედის ცოლი) ეჭვიანობის გამო დააწესა მოციქულა ყველა ქალისთვის ჩადრის ტარება", იგივე ტექსტი გვხვდება აზერბაიჯანულ თარგმანშიც.

”ეჭვიანობას ვერ დააბრალებ ჩადრის შემოღებას, მუსლიმების რწმენით, ეს იყო ღვთის გამოცხადება, რომელიც მიეცა მუჰამედს, რომ ქალს უნდა ევლო გარკვეული ტიპის ჩაცმულობით“, – განმარტავს გიორგი ლობჟანიძე.

მისივე თქმით, საქართველო ცივილური სახელმწიფოა და ამიტომ სახელმძღვანელოები ისტორიზმის პრინიციპიდან გამომდინარე უნდა შედგეს „და არა იმით – ვის რა ესიამოვნება, ან როგორ გაუხარდება.”

ბექა მინდიაშვილი, სახალხო დამცველის ტოლერანტობის ცენტრის ხელმძღვანელი, ამბობს რომ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს მოითხოვს ეთნოსთა ისტორია საქართველოში, ან რელიგიის ისტორიის სწავლება:

”ხშირ შემთხვევაში პრობლემა გვაქვს როგორც ერთი მიმართულებით, რომ შეურაცხმყოფელი შეიძლება იყოს უმცირესობებისთვის, მეორე შემთხვევაში გვხვდება ტექსტები დამატებით სახელმძღვანელოში, რომლებიც გადაწონილია მართლმადიდებლობის მიმართულებით, ეს მეორე პრობლემაა, ამიტომ აქ სერიოზული ბალანსი არის დასაცავი და სკოლის ატმოსფეროც უნდა ითვალისწინებს, რომ რელიგია და სკოლა ურთიერთგამიჯნული რამ არის.”

ადამიანის უფლებათა დაცვის საზოგადოებრივი გაერთიანება ტოლერანსის თავმჯდომარე, ელბრუს მამედოვი ამბობს, რომ მას ბევრი კითხვა აქვს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსთან, სახელმძღვანელოებთან დაკავშირებით.

”ეს შეცდომები უნდა გადაიხედოს, ამასთან არ უნდა დაგვავიწყდეს, ვკითხოთ მოსაზრებები ექსპერტებს, რომლებიც შეძლებდნენ ეკარნახათ, თუ როგორ უნდა ავიცილოთ თავიდან გამძაფრება ამა თუ იმ საკითხის,” – ამბობს ელბრუს მამედოვი.

„შეუძლებელია დაწერო ისლამზე და არ გაითვალისწინო თუნდაც ქართველი ისლამოლოგების აზრი,“ – ამბობს გიორგი ლობჟანიძე.

სასკოლო სახელმძღვანელოებთან დაკავშირებით განათლებისა და მეცნიერების სამინიტროში სპეციალური ჯგუფებია შექმნილი. ექსპერტი განათლების საკითხებში სიმონ ჯანაშია ამბობს, რომ კომისიის პასუხისმგებლობის საკითხია, თუ რამდენად აკვირდებიან მსგავს დეტალებს სახელმძღვანელოებში.

„ვფიქრობ, კომისიები საერთოდ არ უნდა არსებობდეს. თუ მომხმარებელი თვლის, რომ სახელმძღვანელო არ ვარგა, ასეთი შემთხვევები ან აღმოიფხვრება, ან წიგნს აღარავინ იყიდის“ – ამბობს ჯანაშია.

განათლების და მეცნიერების სამინისტროს ორგანიზაციამ „საერთაშორისო მუსლიმანური და ქრისტიანული მეგობრობა“ ერთი წლის წინ წერილი გაუზავნა.

”გავუგზავნეთ წერილი, სადაც ამ წიგნებში არსებულ შეცდომებზე და შეურაცხმყოფელ აბზაცებზე ვწერდით. თუმცა პასუხი დღემდე არ მიგვიღია” – ამბობს ორგანიზაციის წევრი რამილ კირიაკოვი.

სამინისტროს ამ საკითხებზე რეაგირება ამ დრომდე არ მოუხდენია. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრმა დიმიტრი შაშკინმა ნეტგაზეთს უთხრა: „მომიტანეთ წიგნი და მოვახდენთ რეაგირებას“.

სახელმძღვანელოები, რომლებიც საქართველოს მუსლიმი მოსახლეობის აღშფოთებას იწვევს, საქართველოს საჯარო სკოლებში რამდენიმე წელია გამოიყენება.

http://netgazeti.ge/GE/35/News/3429/მუ...��ები.htm

ვინ და როგორ იცავს არასრულწლოვნებს პორნოგრაფიული საიტების ხელმისაწვდომობისგან?
ანტი–პორნო უფროსებისთვის
ნინო კახიშვილი


გინდა იშოვნო ბევრი ფული მარტივად? ამ საიტზე რეგისტრაციაში გჩუქნიან 10 დოლარს. შემდეგ კი დავალებები გეძლევათ, რისი შესრულების შემდეგაც კიდევ გირიცხავენ ფულს. თითო დავალებაში 1 დოლარს იხდიან. საიტი 100%-ანია და ფულსაც იხდის. ჩვენ უკვე ორჯერ გადაგვიხადეს. თავიდან დღეში 2-3 დავალებას მოგცემთ, შემდეგ კი შეიძლება 10-15-მდეც ავიდეს. დაკლიკეთ ქვემოთ მოცემული ბანერი, შემდეგ დაკლიკეთ "Join Now" (შემოგვიერთდი ახლავე) და გაიარეთ რეგისტრაცია. წარმატებებს გისურვებთ!

ამ შინაარსის ბანერები ზოგიერთ ქართულ პორნოგრაფიულ საიტზე შესვლისთანავე ჩნდება. პორნო საიტების დამთვალიერებელთა შორის რამდენი არასრულწლოვანია, უცნობია.

საქართველოში გაეროს ბავშვთა ფონდის –იუნისეფის, კომუნიკაციის პროგრამის ხელმძღვანელის, მაია ქურციკიძის თქმით, ბევრი რამ მშობლებზეა დამოკიდებული,– „მათ უნდა აკონტროლონ ის, თუ როგორ იყენებენ მათი შვილები ინტერნეტს. მშობლების წილი პასუხისმგებლობა აქ ძალიან დიდია“, – ამბობს მაია ქურციკიძე.

ამერიკის გამოძიების ფედერალურმა ბიურომ მშობლებს რამდენიმე რეკომენდაცია მისცა:

• სახლში კომპიუტერი ისეთ ადგილას განათავსეთ, რომ ადვილი იყოს ინტერნტში მომუშავე ბავშვის თვალყურის დევნება;
• თუ შეამჩნიეთ, რომ თქვენს შვილს რაიმე საეჭვო ნაცნობობა აქვს ინტერნეტით, დაუყოვნებლივ აცნობეთ სამართალდამცავ ორგანოებს;
• გააფრთხილეთ ბაშვები, რომ ვირტუალურ ნაცნობებს არ უთხრან თავიანთი ნამდვილი სახელი, გვარი, მისამართი, ტელეფონის ნომერი და ელექტრონული ფოსტის მისამართი.

რჩევებს შორის მშობლების მიერ პორნოგრაფიული ვებ–გვერდების დასაბლოკი პროგრამების გამოყენებაა.

მსოფლიო კომპიუტერული პროგრამა–(anti-porn) ანტი–პორნო სპეციალურად მშობლებისთვის და, ზოგადად, უფროსებისთვისაა შექმნილი. პროგრამის მიზანი ბავშვების დაცვაა.

ამ პროგრამის მეშვეობით, მშობელს შესაძლებლობა ეძლევა, კომპიუტერში, რომელსაც ბავშვი იყენებს, ეს პროგრამა ჩატვირთოს. პროგრამის ჩატვირთვის შემდეგ კი პორნოგრაფიული საიტები დაიბლოკება. გარდა ამისა, პროგრამა გარკვეულ სიტყვებსაც უკეთებს ფილტრაციას და მინიმუმამდე დაყავს შანსი იმისა, რომ ბავშვი პორნოგრაფიულ საიტზე აღმოჩნდება.

როდესაც ბავშვი ასეთ საიტზე შესვლას მოინდომებს, კომპიუტერის ეკრანზე გამოჩნდება ფანჯარა პაროლის მოთხოვნით. პაროლი იცის მშობელმა და ამავე საიტებზე შესვლა მხოლოდ ამ პაროლის შეყვანის შემდეგაა შესაძლებელი.

ნეტგაზეთის მიერ გამოკითხული მშობლებიდან პორნოგრაფიული საიტების დასაბლოკი პროგრამის შესახებ არავინ იცოდა, იმის მიუხედავად, რომ ეს პროგრამა მსოფლიოში 2001 წლიდან არსებობს.

“თუ ასეთი პროგრამა დამიყენა დედაჩემმა, სხვაგან წავალ და მაინც შევალ პორნო საიტზე, თუ მინდა, მაგალითად - ინტერნეტ კაფეში“, –ამბობს 14 წლის მარი.

თბილისში, რუსთაველის ქუჩაზე, მდებარე ინტერნეტ-კაფეს, რომლის მომხმარებელი უფრო ხშირად ბავშვები არიან, ადმინისტრატორი ამბობს, რომ მათ ინტერნეტ კაფეში ამის საფრთხე არ არის.

„ასეთი ანტი პორნოგრაფიული პროგრამები არ გვაქვს, მაგრამ ჩვენ ვაკონტროლებთ ქსელში ყველა კომპიუტერს. თუ ვინმე ასეთ საიტზე შევა, დიდი შანსია დაავირუსოს კომპიუტერები. ამიტომ ვაფრთხილებთ“, –ამბობს ინტერნეტ–კაფეს ადმინისტრატორი.

საქართველოში ნებისმიერი ასაკის მომხმარებლისთვის პორნოგრაფიული ვიდეო-რგოლების სანახავად, საკმარისია მიუთითო სრულწლოვანი.



Image 2658


„საქართველოში არ არსებობს კანონი, რომელიც ინტერნეტ სივრცეში პორნოგრაფიული მასალების ხელმისაწვდომობას გააკონტროლებს“,–ამბობს „ბავშვთა დახმარების ცენტრის“ იურისტი, ქეთევან მარგალიტაძე.

პორნოგრაფიული მასალების გავრცელების კონტროლი მხოლოდ რამდენიმე ქვეყანში არსებობს. ერთ–ერთი მათგანია გერმანია, სადაც 2000 წლის აგვისტოდან ძალაში შევიდა კანონი „ინტერნეტის მომხმარებელთა დაცვისა და ქსელის შემადგენლობის კონტროლის წესების შესახებ“. კიბერსივრცეს დაუწესდა აკრძალვები პორნოგრაფიის გავრცელებასთან დაკავშირებით, რომლის დროსაც პასუხისმგებლობას ექვემდებარებიან არა მარტო ინფორმაციის მიმწოდებლები, არამედ თავად ინტერნეტ „პროვაიდერებიც“.

ქართულ ინტერნეტ სივრცეში, დამთვალიერებელთა რიცხვის მიხედვით, www.myvideo.ge პირველ ადგილზეა – დღეში საშუალოდ 114 ათასი მნახველი. საიტზე სხვადასხვა ჟანრის ვიდეო რგოლებთან ერთად, ეროტიკის განყოფილებაში ყოველდღიურად ათეულობით ვიდეო რგოლი იტვირთება.

იმის მიუხედავად, რომ www.myvideo.ge–ს სამომხმარებლო შეთანხმებაში წერია– იკრძალება პორნოგრაფიული ხასიათის მასალების განთავსება საიტზე, ეროტიკის განყოფილებაში ასეთი ვიდეო რგოლები მაინც არის.

www. myvideo.ge-ს მარკეტინგის მენეჯერის, თამარ ვაწაძის თქმით, მას შემდეგ, რაც მათი საიტის სამომხმარებლო შეთანხმება დაიწერა, საიტის მომხმარებელთა რიცხვი და ვიდეო რგოლების რაოდენობა გაიზარდა, რამაც, მისი თქმით, გაართულა ვიდეო რგოლების შინაარსის კონტროლი.

„ჩვენი სამომხმარებლო შეთანხმების მხოლოდ ეს პუნქტი ვერ სრულდება, რადგან ძალიან რთულია იჯდე მთელი დღე და ასეთი ვიდეო რგოლები წაშალო. ვიდეო რგოლებს მე ვაკონტროლებ, ძირითადად, და ვცდილობ ისეთები მაინც, რომლებიც ქართველი გოგოების მონაწილეობითაა, წავშალო“,–ამბობს www.myvideo.ge-ს მარკეტინგის მენეჯერი, თამარ ვაწაძე.

როგორც www. myvideo.ge-ს მარკეტინგის მენეჯერი ამბობს, თუ ვინმე დარეკავს და მოითხოვს ამა თუ იმ ვიდეო რგოლის წაშლას, მაშინივე წაშლიან.

„ამგვარი საიტების განთავსება, როგორც წესი, ხდება „ეროტიკის“ და არა „პორნოგრაფიის“ გრიფით“, – ნათქვამია იუნისეფის კვლევაში „ ბავშვთა კომერციული სექსუალური ექსპლუატაციის“ შესახებ.
„ალბათობა იმისა, რომ ასეთი ტიპის საიტებზე შესულ ბავშვებს ვინმე დაეკონტაქტება, დიდია. ინტერნეტი საუკეთესო და ნაკლები საფრთხის მქონე საშუალებაა პოტენციურ მსხვერპლთან თუ შუამავლებთან გარიგების თვალსაზრისით. თან, ის, რომ ამისათვის მათ ფულს გადაუხდიან მოტივაციაა მათთვის – ფოტო ამდენი ღირს, ვიდეო –ამდენი“, – ამბობს ბავშვთა დახმარების ცენტრის ფსიქოლოგი ქეთევან თავართქილაძე.
რუსეთის შსს–ს მონაცემების მიხედვით, ბავშვის ხარისხიანი პორნო–ფოტოს ფასი ხუთი აშშ დოლარი, ფოტოგალერეის– 20 აშშ დოლარი, 20– წუთიანი ფილმის –700 აშშ დოლარი, 2– საათიანი 1 500 აშშ დოლარი ღირს.

გაეროს მოხსენებების მიხედვით, ბავშვთა პორნოგრაფიული ფოტოების პროდუქციის 60% მსოფლიო ბაზარზე რუსეთიდან ხვდება. მთელი ბავშვთა პორნოგრაფიის 75 %-ზე მეტი ფოტო მასალა ინტერნეტით ვრცელდება, სადაც დაახლოებით 40 000 ასეთი პორნოსაიტია.
როგორც ბავშვთა ფსიქოლოგი ამბობს, სქემა, რომლის მიხედვით, მსხვერპლს ეძებენ, მარტივია – საიტებზე ეცნობიან ბავშვებს; მოიპოვებენ ნდობას და შემდეგ შეხვედრაზეც უთანხმდებიან. პორნოგრაფიული ფოტოების სანაცვლოდ კი, თანხას სთავაზობენ. „ამ ანკესზე განსაკუთრებით ადვილად ეგებიან ბავშვები ნაკლებად უზრუველყოფილი ოჯახებიდან და მოზარდები, რომელთაც „ჯიბის ფული“ არ ყოფნით“, –ამბობს ქეთევან თავართქილაძე.
ფსიქოლოგის თქმით, რამდენიმე წლის წინ yahoo–ს რამდენიმე ჩათი სწორედ იმიტომ დაიხურა, რომ მათ აქტიურად იყენებდნენ პედოფილები: ვებ–კამერის მეშვეობით ისინი შიშველ ბავშვებს იღებდნენ და შემდეგ მასალებს საიტებზე ათავსებდნენ.
„ბავშვები შეიძლება ისე იქცნენ მსხვერპლად, ვერც აცნობიერებდნენ მოზრდილების დანაშაულებრივ ქმდებებს“, –ამბობს ბავშვთა ფსიქოლოგი.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით იკრძალება არასრულწლოვნის ჩაბმა პორნოგრაფიული ნაწარმოების ან პორნოგრაფიული ხასიათის სხვა საგნის უკანონოდ დამზადებაში, ასეთი მასალის გავრცელებაში, რეკლამირებაში ან მისით ვაჭრობაში.

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დანაშაულებათა სტატისტიკური მონაცემების მიხედვით, არასრულწლოვნის პორნოგრაფიაში ჩართვის პრეცედენტი დაფიქსირებული არ არის.

ის, რომ პრობლემა ყველა ქვეყნაში არსებობს, და რომ არც საქართველოა გამონაკლისი, აღნიშნულია იუნისეფის 2001 წლის კვლევაში – ციფრული ფოტო, ვიდეო კამერების, კომპიუტერების, სკანერების, და, ზოგადად, კომუნიკაციების საშუალებების გაიაფება პოტენციურად ყველასათვის ხელმისაწვდომს ხდის ინტერნეტით სარგებლობას და დამატებით შესაძლებლობებს უქმნის ბავშვთა პორნოგრაფიის გავრცელებას.

საქართველოში გაეროს ბავშვთა ფონდის–იუნისეფის მიერ 2001 წლის კვლევაში ნათქვამია, რომ „საქართველოში საზოგადოება დარწმუნებულია, რომ ეროვნული ტრადიციების, მართლმდადიდებლური მორალისა და მენტალიტეტიდან გამომდინარე, ქვეყანაში ვერავინ მოიაზრებს ბავშვს–როგორც კომერციული ექსპლუატაციის ობიექტს“.

„არა მგონია, ჩემი შვილი ასეთ საიტებზე შედიოდეს და რამე ცუდს ათვალიერებდეს“, –ამბობს 14 წლის ნიკას დედა იზა დაუშვილი.

დაახლოებით იმავენაირად ფიქრობს ნეტგაზეთის მიერ გამოკითხული 12 მშობელი.

„ჩემი შვილი ინტერნეტს, ძირითადად, მეგობრებთან საურთიერთოდ იყენებს, და ვიცი, რომ ზოგჯერ ფილმებს, მუსიკასაც იწერს. რამდენჯერაც შევსულვარ მის ოთახში, ცუდი არაფერი მინახავს მის კომპიუტერში“,–ამბობს ნანა შუბითიძე.

ნანას შვილი, თამუნა 14 წლისაა. კომპიუტერი მის ოთახში დგას. როდესაც თამუნა სკოლაშია, მისი მშობლები კომპიუტერს არც მაშინ რთავენ.

„მე სკაიპის მოხმარება ვიცი მხოლოდ. იმასაც მაშინ ვიყენებ, როცა ჩემი შვილი სახლშია, მის გარეშე არ ვრთავ კომპიუტერს. რამე რომ გაფუჭდეს, მე დამაბრალებს“, –ამბობს თამარის დედა.

თამარი ამბობს, რომ თუ მშობელი მის კონტროლს დაიწყებს, სავარაუდოდ, ის პროტესტის ნიშნად შევა პორნოგრაფიულ საიტებზე.

„ჩემი ნაცნობი ბიჭები რომ შედიან ძალიან ხშირად ასეთ საიტებზე, ზუსტად ვიცი. მე არ შევდივარ, თუმცა, თითქმის ყველა გასართობ საიტზე–უფრო მეტად ისეთ საიტებზე, სადაც მუსიკას, ფილმებს ან თამაშებს იწერ, პორნო საიტების რეკლამები ჩნდება. აი, ნახეთ, მაგალითად, www. radio.ge“, –ამბობს 14 წლის თამარი.

www. radio.ge –ზე მთელი დღის განმავლობაში თვალსაჩინო ადგილზე არის ბანერი წარწერით–„შუაღამისას შემოდი www.avoe.ge- ზე- 18 + თამაშები“.

როგორც ბავშვთა ფსიქოლოგი, ქეთევან თავართქილაძე ამბობს, ინტერნეტში მიღებული ინფორმაცია ბავშვისთვის ან მოზარდისთვის სახიფათო იმის გამოც არის, რომ ბავშვი ან მოზარდი სექსზე ინფორმაციას დამახინჯებულად იღებს.

„უფროსებმა ბავშვი სხვა მიზეზითაც უნდა დაიცვან პორნოგრაფიის ყურებისაგან–როცა ადამიანი ბავშვობიდანვე პორნოგრაფიას უყურებს, დროთა განმავლობაში მისთვის სექსი გრძნობებთან და სიყვარულთან გაიგივებული აღარ იქნება“, –ამბობს ფსიქოლოგი.

http://netgazeti.ge/GE/35/News/3488/ან...��ვის.htm

ამერიკელი დიპლომატების ძალისხმევა რუსულ-ქართული კონფლიქტის პრევენციის საქმეში



ივ კლუსმანი

ამერიკელი დიპლომატების მიმოწერა ცხადყოფს, თუ როგორი იყო აშშ-ს უკანასკნელი დიპლომატიური ძალისხმევა (მას შემდეგ რაც წლების განმავლობაში საქართველოს სამხედრო პოტენციალის განმტკიცებას უწყობდა ხელს) რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტის პრევენციის საქმეში 2008 წლის აგვისტოში

ამერიკელებმა ზედმიწევნით იცოდნენ ვისთან ჰქონდათ საქმე. აშშ-ს საელჩოს ერთ-ერთ წერილში ნათქვამია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი ვანო მერაბიშვილი საქართველოს მთავრობაში „აფხაზეთის საკითხებში ყველაზე რეაქციულია“. ამიტომაც კავკასიაში აშშ-ს წარმომადგენელი მეთიუ ბრაიზა მერაბიშვილს 2008 წლის 12 მაისს, საქართველოს დედაქალაქ თბილისში შეხვდა. „ბრაიზამ გააფრთხილა მერაბიშვილი, რომ ომი საქართველოსთვის ცუდი გადაწყვეტილებაა“ – ნათქვამია ერთ-ერთ ამერიკულ წერილში – „ომი ქვეყანას მოუსპობს როგორც ნატო-ში გაწევრიანების ნებისმიერ შანსს, ასევე ის მას ვაშინგტონის და ევროპის დედაქალაქების მხარდაჭერის დაკარგვის ფასად დაუჯდება“.

იმ მომენტისთვის კავკასიაში სიტუაცია ფეთქებადსაშიში იყო: საქართველო პრეტენზიას აცხადებდა აფხაზეთისა და სამხრეთ-ოსეთის რეგიონებზე, რომლებიც ქვეყანას 1990-იანი წლების დასაწყისის ომების დროს გამოეყო. ორივე რეგიონში რუსი მშვიდობისმყოფელები იყვნენ დისლოცირებული და დე-ფაქტო რესპუბლიკები სულ უფრო მეტად იხრებოდნენ რუსეთისკენ.

ქართველები აშშ-ს ახლო მოკავშირეები იყვნენ, მაშინ როდესაც აფხაზებს და სამხრეთ-ოსეთის მოსახლეობას რუსეთი უჭერდა მხარს. არც რუსებს და არც ამერიკელებს რეგიონში სიტუაციის ესკალაცია არ სურდათ, თუმცა არც დაძაბულ ურთიერთობებზე ამბობდნენ უარს. ეს ძალიან სახიფათო მიდგომა გახლდათ, რასაც საბოლოო ჯამში უსიამოვნო შედეგები მოჰყვა.

2006 წლის 11 თებერვალს, მოსკოვში ამერიკის საელჩო ვაშინგტონს აფრთხილებს და რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილის სიტყვები მოჰყავს: სერბეთისგან კოსოვოს დამოუკიდებლობის მხარდაჭერა – ნაბიჯი რასაც აშშ მიესალმება – „პრეცედენტს შექმნის“.

ცხადი იყო რომ ეს კავკასიის ორ გამოყოფილ რეგიონზე მინიშნება გახლდათ. დაახლოებით ორი კვირის შემდეგ, მოსკოვში ამერიკის საელჩო პირდაპირ წერს რუსეთ-საქართველოს ომის საფრთხეზე. წერილში ნათქვამია, რომ საჭიროა ზეწოლა არამხოლოდ მოსკოვზე, არამედ თბილისზეც. “ჩვენ ამავდროულად თბილისიც უნდა ვაიძულოთ კონცენტრაცია მოახდინოს იმაზე, რომ ძალის ნებისმიერი გამოყენება არამხოლოდ მიუღებელია, არამედ სახიფათოც“.

აშშ-ს საჯარო მხარდაჭერამ სააკაშვილი გაამხნევა

თუმცა ამერიკის პრეზიდენტი ჯორჯ ბუში და მისი სახელმწიფო მდივანი კონდოლიზა რაისი საქართველოს უპირობო მხარდაჭერას განაგრძობდნენ. ეს პოლიტიკური კურსი ამხნევებდა საქართველოს პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილს. ის ვარაუდობდა, რომ სიტუაციის გართულების შემთხვევაში, აშშ პროცესში ჩაერთვებოდა. აშშ-ს დახმარებით შთაგონებულმა, მასშტაბური სამხედრო მომზადება დაიწყო. ის იმუქრებოდა და პირობას სდებდა, რომ სეპარატისტულ რესპუბლიკებს მორჩილებას აიძულებდა, მაგრამ მისი ძალისხმევა ფუჭი აღმოჩნდა.

სწორედ ამ სიტუაციაში შეხვდა აშშ-ს წარმომადგენელი კავკასიაში ბრაიზა 2008 წლის მაისში შინაგან საქმეთა მინისტრ ვანო მერაბიშვილს და მას აფხაზეთის მთავრობასთან მოლაპარაკებებში შუამავლის როლი შესთავაზა. ცოტა ხნით ადრე ბრაიზამ აფხაზეთის საგარეო საქმეთა მინისტრთან ერთად შავი ზღვის სანაპიროზე ისადილა. ამერიკელებს სჯეროდათ, რომ ის შუამავლის როლს შეასრულებდა.

მაგრამ მერაბიშვილს აშშ-ს დიპლომატის წინადადებები არ მოეწონა. მან განაცხადა, რომ მომდევნო მოლაპარაკებებში საქართველო სამუდამოდ დაკარგავს აფხაზეთს. შეხვედრის ამერიკული ოქმის თანახმად, მერაბიშვილი ომზე არ საუბრობს, თუმცა დოკუმენტის მიხედვით ცხადი ხდება, რომ ქართველები სამხედრო კონფლიქტის დაწყების ზღვარზე დგანან.

დაახლოებით ორი თვის შემდეგ, ომის დაწყებამდე სულ რაღაც რამდენიმე დღით ადრე, სახელმწიფო დეპარტამენტმა მოსკოვში აშშ-ს საელჩოდან კონფიდენციალური გზავნილი მიიღო, სადაც ნათქვამია რომ რუსები ინფორმირებულები არიან სააკაშვილის ომისადმი მიდრეკილებაზე. „რუსეთის სადაზვერვო ინფორმაციით, საქართველო „მნიშვნელოვანი სამხედრო მოქმედებების“ დაწყებას გეგმავს“.

„შეინარჩუნეთ სიმშვიდე“

მომდევნო დღეებში, ცენტრალურ საქართველოსა და სამხრეთ-ოსეთს შორის საზღვართან ადგილი ჰქონდა სროლებს, თუმცა ეს მხოლოდ ფრაგმენტული სროლები იყო. აშშ-ს ელჩი თბილისში ჯონ ტეფტი, შეეცადა პრეზიდენტის დარწმუნებას, რომ მას თავი უნდა შეეკავებინა: „ელჩი არწმუნებდა საგარეო საქმეთა მინისტრს და თავდაცვის მინისტრის მოადგილეს შეენარჩუნებინათ სიმშვიდე, ზედმეტად მწვავე რეაქცია არ ჰქონოდათ და მოეხდინათ სიტუაციის დეესკალაცია“, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო.

7 აგვისტოს ღამით, სააკაშვილმა გადაწყვიტა ყველა ეს გაფრთხილება არად ჩაეგდო. პრეზიდენტმა სამხრეთ-ოსეთის დედაქალაქზე შეტევის განხორციელების ბრძანება გასცა. ქართულმა რაკეტებმა ცხინვალი დაბომბა. სააკაშვილის არტილერიამ უშუალოდ რუსეთის სამხედრო ბაზაზეც მიიტანა შეტევა და ჯარისკაცები მოკლა.

8 აგვისტოს 10:05 საათზე, ტეფტი ვაშინგტონში ჩინოვნიკებს წერილში წერს, რომ სააკაშვილმა ის დაარწმუნა რომ „საქართველო აკონტროლებს სამხრეთ-ოსეთის თითქმის მთელ ტერიტორიას, მათ შორის ცხინვალს“. ტეფტი მოტყუვდა – „ყველა მტკიცებულება რაც ქვეყნის გუნდს გააჩნია ადასტურებს სააკაშვილის განცხადებას, რომ ეს ბრძოლა საქართველოს განზრახული არ ჰქონდა“. ელჩი შემდეგს აცხადებს – „მხოლოდ მას შემდეგ დაიწყო ცხინვალის აღების ოპერაცია, რაც სამხრეთ-ოსეთიდან ქართულ სოფლებს საარტილერიო ცეცხლი გაუხსნეს“.

მაგრამ ეს ტყუილი გახლდათ და ოდნავ მოგვიანებით ის თავად სააკაშვილმაც უარყო.

8 აგვისტოს დილით, რუსებმა სამხრეთ-ოსეთის მხარე დაიჭირეს და კონფლიქტში ჩაერთვნენ. ერთი დღის შემდეგ სახელმწიფო დეპარტამენტი თავის საიდუმლო ანგარიშში აღნიშნავს, რომ რუსეთის სამხედრო ავიაცია ქართველების პოზიციებს ანადგურებს. „საელჩო თბილისში იუწყება, რომ საქართველოს ჰაერსაწინააღმდეგო რესურსი ამოიწურა, რაც მათ არმიას რუსეთის საავიაციო შეტევებისთვის მოწყვლადს ხდის“.

„ისინი თბილისს აიღებენ“

მანამდე, სააკაშვილმა აშშ-ს ელჩი ისევ მოატყუა – როგორც სჩანს აშშ-ს მხარდაჭერის უზრუნველყოფის მიზნით. ელჩი ტეფტი საკუთარ თავზე წერს – „პრეზიდენტმა სააკაშვილმა დღისით სატელეფონო საუბარში ელჩს უთხრა, რომ რუსები საქართველოს დაპყრობას და ახალი რეჟიმის დამყარებას აპირებენ. ისინი სამხრეთ-ოსეთის დაკავებით არ დაკმაყოფილდებიან და თბილისსაც აიღებენ“.

სინამდვილეში, რუსეთის გენერალური შტაბი საქართველოს დედაქალაქის აღებას არ გეგმავდა.

ორ დღის შემდეგ, რუსეთის არმიამ დაიკავა სამხრეთ-ოსეთი, კონტროლი დაამყარა საქართველოს საჰაერო სივრცეზე და 12 აგვისტოს მათი ქვეითი ჯარები თბილისიდან 50 კილომეტრის (31 მილი) მოშორებით განთავსდნენ.

ტეფტმა 10 აგვისტოს ვაშინგტონს მისწერა – „ქართველებმა ღამის განმავლობაში საშინელი დანაკარგი (შეფასებებით ეს რიცხვი ათასებს აღწევს) განიცადეს.“ აშშ-ს ელჩის თქმით, სააკაშვილის გენერლებმა ფიასკო უკვე ამერიკელებს დააბრალეს – „საქართველოს სამხედრო ჩინოვნიკები პირად საუბრებში ღრმა იმედგაცრუებას გამოსთქვამენ შეერთებული შტატების და დასავლეთის მიმართ, რომლებმაც მეტი მხარდაჭერა არ აღმოუჩინეს მათ რუსული შეტევის წინააღმდეგ“.

მსხვერპლის რაოდენობას ათასებისთვის არ მიუღწევია, თუმცა სერიოზულ სროლებში 800-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა, ქართველებმა კი მომდევნო თვეები იმას მოანდომეს, რომ ომზე პასუხისმგებლობისთვის თავი აერიდებინათ. 2009 წლის მარტში, სააკაშვილის ახლო მრჩეველმა მერაბიშვილმა ელჩ ტეფტთან ევროკავშირის მიერ დაწყებულ საგამოძიებო კომისიაზე დაიჩივლა. გამოძიებას, რომელსაც შვეიცარელი დიპლომატი ჰეიდი ტალიავინი ხელმძღვანელობდა, ხუთდღიანი ომის დაწყების მიზეზები უნდა გაერკვია.

ქართული შფოთი ევროკავშირის გამოძიებაზე

საქართველოს მთავრობა პირველ რიგში შეშფოთებული იყო კომისიის ორი ექსპერტით, ბრიტანეთის არმიის გადამდგარი პოლკოვნიკით კრისტოფერ ლანგტონით და ჰამბურგის უნივერსიტეტის სამართლის პროფესორით ოტო ლუჰტერჰანდტით. 2009 წლის 10 მარტის შეტყობინებაში ტეფტი წერს, რომ მერაბიშვილის აზრით ისინი არიან „პრო-რუსები და ანტი-ქართველები“.

მერაბიშვილის თანახმად, თავად გამოძიება „გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა (ფრანკ-ვალტერ) შტაინმაიერმა დაგეგმა“. საქართველოს ლიდერების აზრით, შტაინმაიერიც ასევე „პრო-რუსი და ანტი-ქართველი“ იყო. მერაბიშვილი შიშობდა, რომ გამოძიება „საქართველოს დისკრედიტაციის საშუალება“ გახლდათ.

ამავდროულად საქართველოს ხელისუფლება აქტიურად ამტკიცებდა იმას, რომ მას უღალატეს. ამას ტეფტის შეტყობინება მოწმობს, სადაც მოყვანილია ელჩის საუბარი თბილისის მერთან გიგი უგულავასთან, რომელიც ასევე სააკაშვილის ახლო მოკავშირეა. უგულავამ ელჩს განუცხადა, რომ „მთავრობაში არსებობდა მოსაზრება, რომ ცხინვალის შენარჩუნება შესაძლებელი იყო, თუმცა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი საერთაშორისო თანამეგობრობა უმალ დაიცავდა საქართველოს ქმედებებს“.

ამერიკელები სულ უფრო გაღიზიანებულები ჩანდნენ თვითსიბრალულით შეპყრობილი კავკასიელი მოკავშირეებით. ტალიავინის კომისიამ საკუთარი დასკვნა სექტემბრის ბოლოს გამოაქვეყნა. სააკაშვილი ჩიოდა, რომ „დასკვნა ძალიან ანტი-ამერიკული“ იყო. ამერიკის საელჩოს ხელმძღვანელმა ამას ცივად უპასუხა, რომ ვაშინგტონი „წინ იყურება და არა უკან“.

მაშინ საქართველოს პრეზიდენტმა ამერიკელებს სთხოვა, იმაში მაინც დამეხმარეთ რომ ლათინური ამერიკის ქვეყნებმა აფხაზეთი და სამხრეთ-ოსეთი არ აღიარონო. რაზეც აშშ-ს თავდაცვის მინისტრის თანაშემწე ალექსანდრე ვერშბოუმ მას უპასუხა, რომ შეერთებული შტატები ყოვლისშემძლე არ არის. 2009 წლის 2 ნოემბერს თბილისში ამერიკის საელჩოს მიერ დაწერილ წერილში ჩანს, თუ რა სწრაფად შეიცვალა ამერიკელების დამოკიდებულება სააკაშვილისადმი და ის აგდებული გახდა. აშშ-ს ჩინოვნიკებმა პრეზიდენტს უთხრეს, რომ „ბევრ ისეთ ქვეყანაში, რომელიც აღიარების საკითხს განიხილავს, შეერთებულ შტატებს მათ პოლიტიკაზე გავლენის შესაძლებლობა შეზღუდული აქვს“.

ორიგინალი

http://foreignpress.ge/?p=15772#more-15772

`” ხელისუფლებამ წართმეული ქონება უნდა დააბრუნოს"


ბიზნესი წესების გარეშე


თედო ჯორბენაძე, გაზეთი "ბათუმელები"



ბიზნესში დღეს თამაშის წესები არ არსებობს, ამ წესების გარეშე კი ბიზნესის კეთება შეუძლებელია; ხელისუფლებამ ბიზნესმენებს უკანონოდ წართმეული ქონება უნდა დაუბრუნოს. დღეს არც ერთი ბიზნესმენი არ არის დაცული, შესაძლოა ნებისმიერ დროს დაგიჭირონ - ამბობს ბიზნესმენი, ზურაბ ცისკარაძე.

„თითოეულ ბიზნესმენს თამაშის თანაბარი წესები უნდა ჰქონდეს. თქვენ მხოლოდ გადასახადების პატიოსნად გადახდა გჭირდებათ...“, - განაცხადა მიხეილ სააკაშვილმა 2004 წლის მარტში ბიზნესმენებთან შეხვედრაზე, რომელსაც შპს “აირის” დამფუძნებელი და დირექტორი, ზურაბ ცისკარაძეც ესწრებოდა: “დიდი იმედი მომეცა. ბევრი ფიქრობდა ჩემსავით, რომ გვეშველა... ივნისში ბათუმის მერიაშიც შეგვხვდა მთავრობა; აჭარის ბიზნესმენთა ასოციაცია ჩამოვაყალიბეთ და პრეზიდენტად ამირჩიეს”.

პრეზიდენტად არჩევიდან რამდენიმე დღეში ცისკარაძე იძულებული გახდა, ქვეყანა დაეტოვებინა: "მეგობარმა ადვოკატმა და გენერალური პროკურატურის მაღალჩინოსანმა მირჩიეს, ქვეყანა დამეტოვებინა, თორემ დამაკავებდნენ”.

ეს მისთვის ბიზნესიდან რიგით მეორე იძულებითი ჩამოცილება იყო. რვა თვის შემდეგ, ფინანსური ამნისტიით ქვეყანაში დაბრუნებული ზურაბ ცისკარაძე, 2005 წელს მესამედ აიძულეს საქმიანობა შეეწყვიტა. ბიზნესმენის ქონების ნაწილი სახელმწიფომ მიისაკუთრა.

იძულება პირველი

“აირმა” აჭარაში თხევადი გაზის რეალიზაცია 1998 წელს დაიწყო. 2001 წელს კი, როგორც ზურაბ ცისკარაძე ამბობს, აჭარის მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით, ფაქტობრივად, აეკრძალათ გაზის აჭარის ტერიტორიის ფარგლებს გარედან შემოტანა. "აირმა" გაზის ექსპორტი 2003 წელს მაინც დაიწყო აზერბაიჯანიდან, რასაც აჭარის ხელისუფლებისგან ზურაბ ცისკარაძის წინააღმდეგ "ზეწოლა, მუქარა და შანტაჟი მოჰყვა. კერძოდ, ჯუმბერ გოგიტიძისგან, რომელიც ერთდროულად იყო ნავთობბაზის დირექტორი, სს “აჭარგაზის” ("აირის" კონკურენტის) მმართველი, საბაჟო და საგადასახადო დეპარტამენტების თავმჯდომარე... მზად ვიყავი, მიმეყიდა ყველაფერი მათთვის, მაგრამ ქონების წართმევა დამიპირეს”.

საგადასახადოსა და აჭარის უშიშროების სამინისტროს თანამშრომლებმა, სასამართლოს ნებართვის გარეშე, დაიწყეს “აირის” შემოწმება და ფირმას 666 878 ლარის გადასახადი დააკისრეს. ზურაბ ცისკარაძემ აქტზე (2003 წლის სექტემბერი) ხელი არ მოაწერა: "ყველა გადასახადს ვიხდიდი, მაგრამ არ მქონდა გამოწერილი დღგ-ს სპეციალური ანგარიშ-ფაქტურა და ვერც გამოვწერდი, - აჭარაში არ გვაძლევდნენ ამ დოკუმენტს. დარიცხული თანხის წარმოშობის ძირითადი მიზეზი ეს იყო”. აქტი რეაგირებისთვის ჯერ აჭარის პროკურატურას, მერე საგადასახადოს გადაეცა.

საქმის მასალებიდან: "საგადასახადოს ინსპექტორ ა. კახიძის თქმით, პირველი აქტი დაიწერა აჭარის უშიშროების სამინისტროში ვინმე თოდრიას ხელმძღვანელობით და დაიბეჭდა მათსავე კომპიუტერზე”.

კახიძის ჩვენებიდან: “აღვნიშნავ, რომ ჩემთან ერთად შემოწმებაში მონაწილეობას იღებდნენ აჭარის უშიშროების სამინისტროს წარმომადგენლები და ყველა ციფრი, რომელიც ფიქსირდებოდა, მათ მიერ კონტროლზე იყო აყვანილი" (სსს #1807, ტ.2, გვ. 168).

"აირში" განმეორებითი რევიზია ჩატარდა. მორიგი შემოწმების აქტით (2004 წლის მარტი) ფირმას 549 000 ლარის გადახდა დააკისრეს. ამ დროს ზურაბ ცისკარაძე თბილისშია: "2004 წლის 10 იანვარს იგეგმებოდა ჩემი დაპატიმრება, ამიტომ ბათუმიდან გაპარვა მომიწია". იგი ბათუმში "აჭარის რევოლუციის" შემდეგ დაბრუნდა.

იძულება მეორე

აჭარის რევოლუციის შემდეგ ზურაბ ცისკარაძემ საქმიანობა განაახლა. 2004 წელს კი მის წინააღმდეგ ხელვაჩაურის რაიონულმა პროკურატურამ აღძრა სისხლის სამართლის საქმე, რომელიც ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტს გადაეგზავნა. ამის შესახებ ცისკარაძემ ერთი თვის შემდეგ შემთხვევით გაიგო. საქმე, აბაშიძის პერიოდში ჩატარებული რევიზიების აქტებზე დაყრდნობით აღიძრა.

"სასამართლოს ნებართვის გარეშე საგადასახადოს და მითუმეტეს, უშიშროების თანამშრომელთა შესვლა კომპანიაში, თავიდანვე დანაშაული იყო. ამდენად, ყველა შემდგომი მოქმედებაც იყო უკანონო", _ აცხადებს ზურაბ ცისკარაძე. მან ამჯერადაც დაპატიმრების საფრთხის გამო დატოვა ქვეყანა. იმავე წლის 14 ივლისს ბათუმის საქალაქო სასამართლომ მას პატიმრობა შეუფარდა, გამოცხადდა ბრალდებულის ძებნა. მოსამართლის ბრძანებით "აირისა" და მისი დირექტორის ქონება დაყადაღდა და "ბრალდებული სამუშაოდან გადააყენეს". საქმე არ გააცნეს და გამოძიების პროცესში არ ჩართეს ზურაბ ცისკარაძის ადვოკატი გივი პაპუაშვილი.

სასამართლოს გადაწყვეტილებით "აირში" ხელახალი შემოწმება (მესამედ) ჩატარდა. თუმცა ზურაბ ცისკარაძეს მიაჩნია, რომ "დამატებითი შემოწმების აქტით და ექსპერტიზის დასკვნით ბიუჯეტისადმი დავალიანების რაოდენობა კვლავ დაუდგენელია". ამავე აქტში ისიც არის აღნიშნული, რომ "საწარმოზე სპეციალური ანგარიშ-ფაქტურების გაუცემლობა დასტურდება წინა პერიოდის შემოწმების მასალებითაც".

აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის ცნობით კი "აირს" 2004 წლის 5 ნოემბრის მდგომარეობით, ბიუჯეტის მიმართ გასალდოებული (სხვაობა შემოსავლისა და გასავლის ჯამებს შორის) დავალიანება არ ერიცხება.

25 დეკემბერს ამ საქმეზე წინასწარი გამოძიება შეჩერდა, ბრალდებულის დაძებნამდე.



იძულება მესამე

ზურაბ ცისკარაძე საქართველოში თურქეთიდან 2005 წლის იანვრის ბოლოს დაბრუნდა. ამნისტიის აქტის საფუძველზე მის მიმართ სისხლის სამართლებრივი დევნა ამავე წლის თებერვალში შეწყდა.

"ამნისტიის შემდეგ, ოთხი თვის განმავლობაში არავის მოუთხოვია გადასახადები. გასაჩივრების ვადა გაატარეს და შემდეგ მითხრეს, ფული გაქვს გადასახდელიო. რახან ამნისტია შემეხო, მეგონა, იმ ძველ ფინანსებს აღარ მედავებოდნენ... ძველი ჯარიმების გადახდა გავასაჩივრე", _ აცხადებს ზურაბ ცისკარაძე.

სისხლის სამართლის საქმე "აირის" დირექტორის მიმართ შესაბამისი კანონის მე-3 მუხლის საფუძველზე შეწყდა. ზურაბ ცისკარაძე კი სასამართლოსგან ითხოვდა, ამავე კანონის მე-4 მუხლის საფუძველზე "აირის" მიერ ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება შესრულებულად ჩათვლილიყო:



"არც დამალაპარაკეს, _ ფული გაქვს გადასახდელი და უნდა გადაიხადოო... პარალელურად "ბათგაზი" შევქმენი. არ გასულა ერთი თვე, შემოვარდნენ (2005 წელს) ნიღბიანები და 120 ათასი ლარით დამაჯარიმეს _ არ გადაიხდი და დაგიჭერთო. ფინანსურმა პოლიციამ მოგონილი მიზეზით _ თითქოს უხარისხო გაზს ვყიდდი, ყველაფერი დალუქა. ვერ დამიმტკიცებდნენ, მაგრამ სასამართლოში დავას აზრი აღარ ჰქონდა. მივხვდი, რომ არ უნდა მემუშავა, არ უნდა ვყოფილიყავი ბიზნესში. ეს თანხა გადავიხადე და იძულებული გავხდი, საქმიანობა შემეწყვიტა".



"აირს" ჩამოერთვა თხევადი გაზის ჩამოსასხმელი სტაციონალური სადგური (ბათუმში, ტაბიძისა და აღმაშენებლის ქუჩების კვეთაში), ასევე ხელვაჩაურში, ქარხანა "ნარინჯის" ტერიტორიაზე არსებული თხევადი გაზის შესანახი ტერმინალი სარკინიგზო ჩიხით, გაზის გადასატანი ოთხი ავტომანქანა და ბათუმში, იმავე მისამართზე არსებული მიწის ნაკვეთი.



ხელისუფლების საბედისწერო შეცდომა

ზურაბ ცისკარაძეს მიაჩნია, რომ ამ ხელისუფლებამ დაუშვა საბედისწერო შეცდომა, როცა კერძო საკუთრებას შეეხო: "შეიძლება შეძლებული კაცი არ იყოს მორჩილი, ყველაფერზე თავი არ დაგიქნიოს, მაგრამ ბიზნესმენი, ვისაც საკუთარი შრომით რაღაც შეუქმნია, არ შეიძლება იყოს მეამბოხე. მე ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ რაც ჩემი ხელით არის შექმნილი, დავიბრუნო. რატომ არ მაძლევ თავისუფალი ბიზნესის კეთების უფლებას?"

"აირის" საქმეს სახალხო დამცველის აპარატიც სწავლობს. ზურაბ ცისკარაძე იმის დადგენას ითხოვს, თუ რის საფუძველზე არ მისცეს აჭარის საგადასახადო დეპარტამენტმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მონიტორინგის ბიურომ "აირს" დღგ-ს სპეციალური ანგარიშ-ფაქტურები.

ბიზნესმენი ამბობს, რომ საკუთარ გამოცდილებაზე ისწავლა, როგორ უნდა დაიცვას თავი მეწარმემ. იგი ბიზნესმენთა უფლებების დაცვის საზოგადოების ჩამოყალიბებასაც აპირებს: "ჩვენ მათ არა მარტო სახელმწიფო რეკეტისგან დავიცავთ, არამედ ვასწავლით კიდეც წესებს. თუ ამ წესებს დაიცავენ, მაგრამ სხვა რაღაცას დაუძებნიან, გვერდით დავუდგებით. თუ ბიზნესმენი ფიქრობს, რომ ვიღაცას გადაუხდის ქრთამს, ან არჩევნებზე დააფინანსებს სახელისუფლებო გუნდს და არ შეაწუხებენ, არ არის ასე. იმედია, ნამდვილი ბიზნესმენები შეეცდებიან, თავიანთი უფლება და საქმე დაიცვან. შევეცდები, პირველი ნაბიჯები გადავადგმევინო მათ ამ კუთხით, თუნდაც ანონიმურობის დაცვით..."



შიში, მონოპოლია და გაზის ფასი

“რატომ არ საუბრობენ ღიად ბიზნესმენები თავიანთ პრობლემებზე? _ გაიხსენეთ აბაშიძის დრო, როცა თითქოს ყველას უსმენდნენ და ყველგან სათვალთვალო კამერები იყო დამონტაჟებული. მაშინ რომელი ბიზნესმენი იტყოდა _ ძირს დიქტატორი აბაშიძე, ანდა რას შეეწინააღმდეგებოდა. _ ახლა იგივე მთელ ქვეყანაში ხდება. ეს ეტაპი მე, სხვებსაც გამოვლილი გვაქვს. იმის შესაძლებლობა, რომ თითქოს ყველას უსმენენ, არ აქვთ, უბრალოდ, აწყობთ ასე, რომ ხალხი დათრგუნული იყოს”, _ ამბობს ზურაბ ცისკარაძე და მიიჩნევს, რომ ბიზნესში ხელისუფლების უხეში ჩარევის შედეგად დაუცველნი არიან მეწარმეები, არის შიში, ბაზარზე მონოპოლია და მომსახურების სიძვირე. მისი აზრით, დღეს საქართველოში "სოკარ-ჯორჯია გაზია" მონოპოლისტი: "აზერბაიჯანიდან გაზს ვერ შემოიტან, გეტყვიან, რომ თბილისში არის "სოკარ-ჯორჯია" და იქ იყიდე... "სოკარს" არ უნდა ჰქონდეს 30-პროცენტზე მეტის შემოტანის უფლება... და გაზიც გაიაფდება. დღეს 30 ლარი თუ ღირს თურქული ბალონი, მაქსიმუმ 18-20 ლარი უნდა ღირდეს. ანუ 1 კგ გაზი 3 კი არა, 2 ლარზე მეტი არ უნდა ღირდეს”.

ზურაბ ცისკარაძე ამბობს, რომ “ნებისმიერი ბიზნესმენი შესაძლოა ნებისმიერ დროს დაიჭირონ. უბრალოდ, საგადასახადო კოდექსი იძლევა ამის საშუალებას. არც იმას აქვს ჩემთვის მნიშვნელობა, დღგ-ს გადასახადი 18 პროცენტი იქნება თუ _ 30, მთავარია ვიცოდე, ამ 30-ს რომ გადავიხდი, სხვა საშიშროება აღარ დამემუქრება. ამას ვგულისხმობ, როცა თამაშის წესებზე ვლაპარაკობ”.


http://netgazeti.ge/GE/36/News/3524/ბი...��ეშე.htm

აქციის შემდეგ 173–ე სკოლაში გენინსპექცია შევა

173–ე სკოლის ფინანსურ დოკუმენტაციას გენინსპექცია შეამოწმებს. განათლებისა და მეცნიერების მინისტრმა დიმიტრი შაშკინმა ამის შესახებ დღეს სკოლაში სტუმრობისას განაცხადა. შაშკინი 173–ე სკოლაში მოსწავლეთა საპროტესტო აქციის დროს მივიდა.

173–ე სკოლის მასწავლებლები ამბობენ, რომ მინისტრის სტუმრობის შესახებ მათ წინასწარ არაფერი იცოდნენ. შაშკინის მოსვლა მათ სკოლაში სპონტანურად გამართულ მოსწავლეთა საპროტესტო აქციას დაუკავშირეს.

მოსწავლეებმა საგაკვეთილო პერიოდში სკოლის დირექტორისა და რამდენიმე მასწავლებლის გათავისუფლება გააპროტესტეს. მასწავლებლების თქმით, ამის გამო დღეს სკოლაში გაკვეთილები მაღალ კლასებში არ ჩატარებულა.

შაშკინმა სკოლაში შეხვედრა მასწავლებლებთან და მოსწავლეებთან გამართა. შეხვედრაზე აქციაზე მყოფი ჟურნალისტები არ დაუშვეს.

მასწავლებლები ყვებიან, რომ შაშკინმა მზია გიორგობიანის განთავისუფლების მიზეზად სკოლის ფინანსური მენეჯმენტის უწესრიგობა დაასახელა და თქვა, რომ სკოლის დოკუმენტაციას სამინისტროს გენინსპექცია შეამოეწმებს. მინისტრი მასწავლებლებს დაპირდა, რომ, თუ სკოლაში ყველაფერი წესრიგში აღმოჩნდება, სკოლის არც ერთი თანამშრომელი თანამდებობას არ დატოვებს.

როგორც 173–ე სკოლის პედაგოგები ამბობენ, უკვე დაახლოებით ერთი კვირაა, რაც სკოლაში გაკვეთილები არასტაბილურად ტარდება. მათი თქმით, არეულობა მას შემდეგ დაიწყო, რაც სკოლაში დირექტორად მანდატური დანიშნეს.

ყოფილი მანდატური თინათინ ნასიძე 173–ე საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლად ორი კვირაა რაც დაინიშნა. სკოლის ყოფილი დირექტორი მზია გიორგობიანი ერთ–ერთი იმ რვა დირექტორთაგანია, რომლებმაც განცხადებას თანამდებობის დატოვების შესახებ მოსწავლეთა საპროტესტო აქციების შემდეგ მოაწერეს ხელი.

მასწავლებლები ამბობენ, რომ ახალმა დირექტორმა თანამდებობის დაკავების შემდეგ, სკოლაში გაურკვეველი მიზეზების გამო, ოთხი სასწავლო ნაწილი და რამდენიმე მასწავლებელი გაანთავისუფლა.

თანამდებობის დატოვება დირექტორმა სკოლის ბიბლიოთეკარს ჟუჟუნა მეტრევლსაც მოსთხოვა. ბიბილიოთეკარი ნეტგაზეთთან საუბრისას ამბობს, რომ დირექტორმა განცხადების დაწერა თანამდებობიდან წასვლის შესახებ მას გუშინ შესთავაზა და მიზეზიც განუმარტა:

,,დამიბარა გუშინ და მითხრა, განცხადება დაწერეთ და წაბრძანდითო. ვკითხე, რატომ–მეთქი? მითხრა, იმიტომ რომ ბიბლიოთეკაში ბეჭედი გაქვს დარტყმული წიგნზე და უნდა დატოვო ბიბლიოთეკაო’’, – ამბობს მეტრეველი.

ბიბლიოთეკარი ამბობს, რომ წესს იმ შემთხვევაში დაარღვევდა, თუ წიგნებზე ბეჭედს არ დაარტყამდა. სოციალურად დაუცველი მოსწავლეებისთვის განკუთვნილ წიგნებს ბეჭედი მეტრეველმა მათი მიღებისთანავე დაარტყა. ბიბლიოთეკარი ამბობს, რომ ბიბლიოთეკაში შემოსულ ყველა წიგნისთვის, იქნება მხატვრული ლიტერატურა თუ სახელმძღვანელო, ეს აუცილებელი პროცედურაა.

,,წიგნებს ბეჭედი იმიტომ დავარტყი, რომ ეს უკვე სკოლის საკუთრებაა და რომ არ დაიკარგოს, მშობლებმა უკან უნდა დამიბრუნონ ეს სახელმძღვანელოები და მე ჩემი ბეჭდით უნდა დავიბრუნო უკან’’, – განმარტა ბიბლიოთეკარმა.

თუ რამდენმა მასწავლებელმა დატოვა ამ დროისთვის სკოლაში თანამდებობა, მასწავლებლები სხვადსხვა რაოდენობას ასახელებენ. მათი ინფრომაციით, დაახლოებით 10–მა მასწავლებელმა დაწერა განცხადება სკოლიდან წასვლის შესახებ.

სკოლის ყოფილი დირექტორი მზია გიორგობიანი დირექტორის თანამდებობის დატოვების შემდეგ საქმიანობას ქართული ენისა და ლიტერაურის მასწავლებლად აგრძელებდა, თუმცა დღეს მასწავლებლებიც და მოსწავლეებიც აღნიშნავდნენ, რომ ახალმა დირექტორმა გიორგობიანს მასწავლებლის თანამდებობაც დაატოვებინა.

173–ე საჯარო სკოლის ახალმა დირექტორმა თინათინ ნასიძემ ჟურნალისტებთან საუბარი დღეს არ ისურვა და თავის კაბინეტში ჩაიკეტა.

სკოლის მასწავლებლები ყვებიან, რომ ნასიძე მასწავლებლებს თანამდებობაზე დანიშვნის შემდეგ შეხვდა, სადაც მან თავისი გამოცდილების შესახებ უამბო. მასწავლებლების თქმით, ნასიძეს აქვს იურიდიული განათლება, იყო პატრულის თანამშრომელი და შემდეგ ერთ–ერთ საჯარო სკოლაში მუშაობდა მანდატურად.

დირექტორთა ასოციაციის იურისტი, რევაზ რიჟამაძე განმარტავს, რომ სასამართლო პრაქტიკით დღეს დირექტორს ყოველგვარი მიზეზის გარეშე მასწავლებლის თანამდებობიდან გათავისუფლება არ შეუძლია. შრომის კოდექსის 37–ე მუხლის დ ქვეპუნქტით ყოველგვარი მიზეზის გარეშე მასწავლებლის დათხოვნა სამსახურიდან უკანონოა. მასწავლებლის განთავსუფლება, რიჟამაძის თქმით, დირექტორს მხოლოდ მაშინ შეუძლია, თუ ის შინაგანაწესის ან კანონმდებლობის მოთხოვნებს დაარღვევეს. რიჟამაძე ამბობს, რომ დირექტორის თანამდებობის დატოვების შემთხვევაში, განათლების შესახებ კანონით ავტომატურად უწყდება უფლებამოსილება სკოლის სასწავლო ნაწილს.

,,ეს ცვლილება კანონში ამ წლის ზაფხულში შეიტანეს. დირექტორის გადადგომასთან ერთად, ავტომატურად უწყდება უფლებამოსილება მის მოადგილესაც, სასწავლო ნაწილი კი იგივე მოადგილეა და ეს მათაც ეხებათ’’, – განმარტავს იურისტი.

სამინისტროს გენერალურმა ინსპექციამ ორ საჯარო სკოლაში, – 148–ე და 149–ე, – მუშაობა 19 ნოემბერს დაასრულა. ამ სკოლებში გენინსპექცია მას შემდეგ შევიდა, რაც 149–ე საჯარო სკოლის დირექტორმა მაია გირგაძემ თანამდებობის დატოვების შესახებ განცხადებას ხელი არ მოაწერა. 148–ე სკოლის დირექტორი ვალერი გიორგაძე მაია გიორგაძის მეუღლეა, სწორედ მას განუმარტა გენინსპექციის სამსახურის უფროსმა ირაკლი ანდრიაშვილმა, რომ თუ მისი მეუღლე არ დატოვებდა თანამდებობას, მაშინ ამ სკოლებში გენინსპექცია შევიდოდა.

ვიდეო ნახეთ აქ:

http://netgazeti.ge/GE/36/News/3525/აქ...��ევა.htm

ჟურნალისტობა სწრაფად და იაფად!


11:51 03.12.2010
[ნინო მიქიაშვილი]

კორესპოდენტის დიპლომის აღება პროფესიულ სასწავლებელშიც გახდება შესაძლებელი, რომელსაც სახელმწიფო დააფინანსებს – მიმდინარე წლის 1 სექტემბრიდან, კანონში “პროფესიული განათლების შესახებ“ შეტანილი ცვლილებების, პროფესიული სტანდარტის შემუშავების შედეგად, კორესპოდენტის დიპლომი, რამდენიმეთვიანი სწავლების შემდეგ პროფესიულ სასწავლებელშიც შეიძლება აიღო.



ამ საკითხთან დაკავშირებით პრესა.გე ესაუბრა: განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის საგანმანათლებლო პროგრამების განვითარების სამსახურის უფროსს მარინა ჟვანიას; “ახალი 7 დღეს“ ერთ–ერთ დამფუძნებელსა და რედაქტორს, ლია ტოკლიკიშვილს; გაზეთ “კვირის პალიტრას“ ჟურნალისტს, იზო რიკაძეს; რადიო “თავისუფლებას“ ჟურნალისტს, ია ანთაძეს; ილია ჭავჭავაძის სახელობის უნივერსიტეტის სატელევიზიო ცენტრის ოსტატს, ლუბა ელიაშვილს; რადიო 105–ის დირექტორსა და გაზეთ “რეზონანსის“ წარმომადგენელს, თეა ნადირაძეს; ჟურნალისტ თამარ ჩიქოვანს; “ალია ჰოლდინგის“ ჟურნალისტს, ნელი ვარდიაშვილს; ადამიანის უფლებათა ცენტრის ვებგვერდის http://www.humanrights.ge– ს მთავარ რედაქტორს, ალეკო ცქიტიშვილს და პრესა.გე–ს დამფუძნებელსა და მთავარ რედაქტორს, გია იაკობაშვილს.



განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის ვებგვერდზე ნახავთ კორესპოდენტის პროფესიულ სტანდარტს, გაეცნობით პროფესიული განათლების შესახებ კანონს და აღმოაჩენთ, რომ კორესპონდენტის კვალიფიკაციის მისანიჭებლად, საკმარისია ცხრა კლასის განათლება და 30–კრედიტიანი საგანმანათლებლო პროგრამის გავლა პროფესიულ სასწავლებელში.



რა, როგორ და რამდენ ხანს უნდა ისწავლებოდეს პროფესიულ სასწავლებელში, ამაზე ერთადერთი, გაუგებრობებით სავსე პროექტია წარდგენილი, რომელიც უახლოეს დღეებში შესაძლებელია დამტკიცდეს და ნორმად იქცეს. კორესპონდენტის პროფესიული სტანდარტის პროექტი 30 ნოემბერს ილია ჭავჭავაძის უნივერსიტეტიდან, კონკრეტულმა პირებმა მიაწოდეს განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნულ ცენტრს, რომელმაც პროექტი თავის ვებგვერდზე გამოკიდა.

დაინტერესებულ პირებს პროექტი ამ მისამართზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ – www.nea.ge.



განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნულ ცენტრში განგვიმარტეს, რომ ამ კონკრეტული საკითხით დაინტერესებულ პირებს შეუძლიათ მონაწილეობა მიიღონ განხილვის პროცესში, რომელიც უახლოეს დღეებში გაიმართება და რომელზეც გაირკვევა, რა უნდათ ამ პროექტის ავტორებს – ცხრაკლასდამთავრებულებმა მიიღონ სამთვიანი პროფესიული განათლება და მუშაობა დაიწყონ საინფორმაციო სააგენტოებში, ინტერნეტმედიასაშუალებებსა და დარგობრივ პრესსამსახურებში, კორესპონდენტის თანამდებობაზე, თუ საშუალო განათლებამიღებულებმა მიაკითხონ პროფესიულ სასწავლებლებს, ისწავლონ 6 თვე და მიიღონ კორესპონდენტის კვალიფიკაცია.



რადგან ეს მსჯელობის საგანია, წარდგენილი პროექტის წაკითხვის შემდეგ უამრავი კითხვის ნიშანი რჩება და მარტივად რომ ვთქვათ, პროექტის ტექსტს ყველა თავისებურად იგებს, ჩვენც ჩვენებურად გავიგეთ. აი, მაგალითად, საქართველოს კანონის “პროფესიული განათლების შესახებ“ შეტანილ ცვლილებებში, კერძოდ, მეშვიდე მუხლის პირველ ნაწილში, შავით თეთრზე წერია, რომ “პირს ზოგადი განათლების საბაზო საფეხურის დაძლევის საფუძველზე უფლება აქვს, მიიღოს პროფესიული განათლება პროფესიული საქმიანობისათვის აუცილებელი ცოდნის, უნარებისა და ღირებულებების შესაძენად“. ანუ, ცხრაკლასდამთავრებულს შეუძლია გახდეს კორესპოდენტი, პროფესიულ სასწავლებელში.



კორესპონდენტის პროფესიული სტანდარტის პროექტის ერთ–ერთი ავტორი, ლუბა ელიაშვილი ჩვენთან საუბრისას ამბობს, რომ ჩვენეული განმარტება სწორი არ არის. მისი თქმით, პროექტის მიხედვით, კორესპონდენტი მხოლოდ თორმეტკლასდამთავრებული შეიძლება გახდეს, რომელიც “არის ასე ვთქვათ შეგირდი. ის არც სტატიას წერს და არც არაფერს. ეს არის საინფორმაციო სააგენტოებში, ან პრესსამსახურში ინფორმაციის მომგროვებელი და პრესრელიზის დამამზადებელი“.



განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის საგანმანათლებლო პროგრამების განვითარების სამსახურის უფროსმა, მარინა ჟვანიამ გვითხრა, რომ ეს კონკრეტული საკითხი კორესპონდენტის პროფესიულ საგანმანათლებლო პროგრამაში, როგორც ჩაიწერება, ისე იქნება.



განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის დირექტორთან, დავით კერესელიძესთან დაკავშირება და კომენტარის ჩაწერა ვცადეთ, მაგრამ უშედეგოდ. ამავე ცენტრის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის ხელმძღვანელმა, ნინო შურღაიამ გვითხრა, რომ პროექტი უახლოეს დღეებში დამტკიცდება; მანამდე კი ცენტრის დირექტორი კომენტარის გაკეთებისგან თავს იკავებს.



“სტანდარტის პროექტი ილიას უნივერსიტეტის სატელევიზიო ცენტრში მომზადდა. ამ პროცესში ჩართული იყო ლუბა ელიაშვილი, ზურა ოშხნელი და ალბათ სხვებიც. ამ სტანდარტების დახვეწის მიზნით, უნდა მოვაწყოთ შეხვედრა ჟურნალისტიკის მიმართულებით. ანუ სტანდარტი შეიძლება შეიცვალოს – საფეხური დაემატოს, მოთხოვნები სხვანაირად ჩამოყალიბდეს. მთავარია რომ რაც მოგვაწოდეს ვებგვერდზე დაიდო, მსჯელობის საგანი იქნება და შემდეგ უკვე პროექტი კონსტრუქციული წინადადებების საფუძველზე გამოსწორდება; დაინტერესებული მხარეები განიხილავენ და შემდეგ დამტკიცდება“, – გვითხრა მარინა ჟვანიამ.



პროექტში წერია, რომ “კორესპონდენტის საგანმანათლებლო პროგრამა მოიცავს 30 კრედიტს, საიდანაც 12 კრედიტი ეთმობა თეორიული დისციპლინების შესწავლას, 36 – სასწავლო პრაქტიკას“. ოცდათექვსმეტს პლუს თორმეტი 30, რომ არ არის, დაგვეთანხმებით. ეს უნებლიე შეცდომაა, თუ იმდენად რთული ჩანაწერია, რომ ჩვენ ვერ ჩავწვდით, თავად განსაზღვრეთ. ჩვენთვის ცნობილია და ალბათ, თქვენც გსმენიათ ის, რომ 30 კრედიტი, ინტენსიური სწავლებისას, უდრის ერთ სემესტრს (ბაკალავრის სტუდენტები სასწავლო წლის განმავლობაში ასრულებენ 60–დან მაქსიმუმ 75 კრედიტს, რაც იმას ნიშნავს რომ ერთი სემესტრში 30–35 კრედიტის მოპოვება შეუძლიათ).



ლუბა ელიაშვილი ჩვენთან საუბრისას განმარტავს, რომ დიპლომის აღება ექვს თვეში იქნება შესაძლებელი – “ვინ გითხრათ, რომ 30 კრედიტი სამ თვეს უდრის?! 30 კრედიტი ერთ წელიწადზე შეიძლება გაწელო. ამ შემთხვევაში ეს 30 კრედიტი ნიშნავს ერთ სრულ სემესტრს, რომელიც სექტემბრიდან დაიწყება და თებერვლის ბოლოს დასრულდება“.



იმის გათვალისწინებით, რა ამბები დატრიალდა 2003 წლის ნოემბრიდან დღემდე განათლების სისტემაში და როგორ ატარებენ ექსპერიმენტებს მომავალ თაობაზე, დიდად რა გაგვიკვირდება, ცხრაკლასდამთავრებულებს, სამთვიანი, თუნდაც ექვსთვიანი სწავლის შემდეგ მისცენ ხელში სახელმწიფო დიპლომი და გაამწესონ ხელისუფლების მიერ მართულ მედიასაშუალებებში.



მრავალწლიანი გამოცდილების მქონე ჟურნალისტებს და მედიამფლობელებს

პრესა.გე–მ ერთი კითხვით მიმართა – რამდენად მისაღებად მიგაჩნიათ, ცხრაკლასდამთავრებულმა ბავშვმა, პროფესიულ სასწავლებელში, სამთვიანი სწავლის შემდეგ, სახელმწიფო დიპლომით მუშაობა დაიწყოს მედიასაშუალებებში, კორესპონდენტის თანამდებობაზე?



კორესპონდენტის პროფესიული სტანდარტის პროექტის გაცნობის შემდეგ, თამარ ჩიქოვანმა, ალეკო ცქიტიშვილმა, ია ანთაძემ და თეა ნადირაძემ ჩვენთან საუბრისას ასეთი კომენტარები გააკეთეს:



თამარ ჩიქოვანი: “დღეს ქვეყანაში მოთხოვნილებაზე მეტი რაოდენობის ჟურნალისტია. თუ ვიღაცას დამატებით უნდა კიდევ ორკვირიანი ან სამკვირიანი სასწავლო კურსის შექმნა, ძალიან მეეჭვება, რომ თუნდაც 30 კრედიტის გავლის შემდეგ, რომელიმე თავმოყვარე, ან მეტნაკლებად ნორმალურმა მედიასაშუალებამ, ან პრესსამსახურმა ეს ადამიანი სამსახურში მიიღოს, რადგან დღეს დიპლომი არ განსაზღვრავს პროფესიულ თვისებებს – ძალიან ბევრი ადამიანი ვიცი, ვისაც დიპლომი არა აქვს, მაგრამ პროფესიული ჟურნალისტები არიან. ვფიქრობ, ტყუილად დაიხარჯება თანხა, ვიღაცეები რაღაცას ტყუილად ისწავლიან, თუნდაც, 3 თვის განმავლობაში; ეს მათ დასაქმებას ხელს არანაირად არ შეუწყობს. არ ვიცი, ძალიან დაბნეული ვარ, რომ არ მოგატყუოთ“.



ალეკო ცქიტიშვილი: “თუ ჩვენს საზოგადოებას და სახელმწიფოს სჭირდება ისეთი ტიპის ჟურნალისტები, როგორებიც “რეალტივიში“ არიან, მაშინ, კი ბატონო, ასეთი ჟურნალისტები იქნებიან, იმ სამთვიანი კურსის გავლის (თუ ეს მართლაც სამთვიანია) შემდეგ. თუ უფრო მეტი პროფესიონალიზმი გვჭირდება, მაშინ უფრო მეტი კრედიტები, მეტი დროა საჭირო იმისთვის, რომ მომავალმა ჟურნალისტებმა მიიღონ, როგორც პროფესიული უნარ–ჩვევები, ასევე სტანდარტით გათვალისწინებული განათლება“.



ია ანთაძე: “იმ მასალების მიხედვით, რაც ვნახე, საერთოდ ვერ აღვიქვი რა სისტემაზეა საუბარი, რისთვის ასწავლიან ამ ადამიანებს, რა განზრახვაა და რას ნიშნავს. მათემატიკა ცარიელია. აქ თავიდან წერია რომ პროგრამა მოიცავს 30 კრედიტს, საიდანაც 12 კრედიტი ეთმობა თეორიული დისციპლინების შესწავლას და 36 სასწავლო პრაქტიკას. 36–ს რომ 12–ს დაამატებ, 30–ს ხომ ვერ მიიღებ?! საერთოდ ვერ მივხვდი რაზეა საუბარი.



ჟურნალისტიკა არ არის რეგულირებადი პროფესია. ესაა პროფესია, რომელშიც დამკვიდრება შეუძლია ადამიანს, ვინც წერა–კითხვა იცის და ვისაც შესაბამისი უნარები აქვს. ამიტომ, მე არ მიმაჩნია პრობლემურად რამდენი კრედიტი ექნება მოსმენილი, თუ მიღებული იმ ადამიანს, რომელიც დასაქმედება რომელიმე მედიასაშუალებაში. თუ დამქირავებელს რაიმეში სჭირდება ცხრაკლასდამთავრებული, წაიყვანოს. პრობლემა არის ის, რა პროდუქტს შექმნის ეს ცხრაკლასდამთავრებული და რამდენად ხელოვნურად გახდება ეს პროდუქტი კონკურენტუნარიანი“.



თეა ნადირაძე: “დაუშვებელია კორესპონდენტს საშულო განათლება მიღებული არ ჰქონდეს. აღნიშნული პროფესია მეტად საპასუხისმგებლოა. დღევანდელ მედიაში სწორედ პრესრელიზების საფუძველზე, ხშირად იქმნება საგაზეთო სტატიები, სიუჟეტები. კორესპონდენტის საქმიანობა სოციალური მედიის ძირითადი ნაწილია. მთავარი სათქმელის აზრობრივად მოკლედ ჩამოყალიბება, განსაკუთრებულ უნარებსა და ცოდნას მოითხოვს. ცხრაკლასდამთვარებული, რომელიც წარმოდგენილი პირობებით საგანმანათლებლო პროგრამას გაივლის, ვერ დასაქმდება. ყოველ შემთხვევაში, ასეთი თანამშრომელი მე ნამდვილად არ მეყოლება.



მეორე პრობლემა, რაც იკვეთება, ეს არის სწავლების პერიოდი. სტანდარტის პროექტში განსაზღვრულია, რომ კორესპონდენტმა უნდა შეძლოს ახალი ამბების მოკლე ტექსტის მომზადება, საჯარო ინფორმაციის მოპოვება–დამუშავება, საავტორო უფლებების დაცვით ინფორმაციის დამუშავება, უცხო ენის პრაქტიკული გამოყენება. ეს ყველაფერი ჟურნალისტიკის ძირითადი პრინციპების, კონცეფციების, ინტერვიუს დიქტოფონზე ჩაწერა–გაშიფრვის, საინფორმაციო და საკომუნიკაციო ტექნოლოგიების გამოყენების სწავლების გარდა საჭიროებს სხვა საგნების სწავლებასაც.



მაგალითად: კონსტიტუცია, საავტორო უფლებები, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის (გარკვეული ნაწილი), ადამიანის უფლებები, ქცევისა და კომუნიკაციის წესები, უცხო ენა, უცხოურ ენაზე ინფორმაციის მოკლედ შედგენა და სხვ. ცხადია ეს ყველაფერი 30 კრედიტში (რაც სამიდან ექვს თვემდე სწავლებას ითვალისწინებს) შეუძლებელია. ვფიქრობ, რომ ეს უბრალოდ, მექანიკური შეცდომაა. ვიმედოვნებ, რომ ეს შესწორდება“.



კითხვაზე – რამდენად მისაღებად მიგაჩნიათ, ცხრაკლასდამთავრებულმა ბავშვმა, პროფესიულ სასწავლებელში, სამთვიანი სწავლის შემდეგ, სახელმწიფო დიპლომით მუშაობა დაიწყოს მედიასაშუალებებში, კორესპონდენტის თანამდებობაზე? ლია ტოკლიკიშვილი ამბობს, რომ ეს არის საშინელება, რასაც ასე ხსნის:



ლია ტოკლიკიშვილი: “ერთ–ერთ მაღალრეიტინგულ მედისაშუალებაში წავიკითხე ფრაზა – “ჩვენი ხელისუფლების წარმომადგენლები ვენგრიაში წავიდნენ“. მეცხრეკლასელმა ბავშვმა, რომელსაც გრამატიკის კურსიც კი არა აქვს ბოლომდე გავლილი, მე არ ვიცი სამ თვეში რა უნდა გააკეთოს და როგორ უნდა წეროს. ალბათ, მომრავლდება “ვენგრიაში წავიდნენო“, – ასეთი ფრაზებით სავსე ჟურნალისტიკა“.



გია იაკობაშვილი: “იმ სასწავლებელში თუ უნდათ კოსმონავტი მოამზადონ და გამოუშვან, ოღონდ სამწუხარო ისაა, რომ მაშინ, როცა ქვეყანაში ამდენი გაჭირვებულია, სახელმწიფო ასეთი სისულელეებისთვის აპირებს ფულის დახარჯვას. ჩემთვის მნიშვნელობა არა აქვს ჟურნალისტს 30 კრედიტი ექნება გავლილი, თუ 130, მთავარია მას მუშაობა შეეძლოს; თუმცა, ახლავე შემიძლია ვთქვა, რომ ის ბავშვები, რომლებიც ამ თითო სემეტრს ისწავლიან და თავი ჟურნალისტები ეგონებათ, ძალიან მალე დარწმუნდებიან, რომ ისინი ჟურნალისტები სულაც არ არიან“.



ნელი ვარდიაშვილი: “უნივერსიტეტის ცოდნაც არ იყო საკმარისი იმისთვის, რომ სრულყოფილი ჟურნალისტი ყოფილიყავი; ჟურნალისტად დროის განმავლობაში იხვეწები. ანუ რაღაც დრო, პრაქტიკა გჭირდება, რომ სრულფასოვანი ჟურნალისტი გახდე. სამ თვეში არანაირ დარგში არ გამოვა პროფესიონალი და მით უმეტეს, ჟურნალისტი ვერ გახდება ადამიანი. როგორც ჩანს ეს რაღაცისთვის კეთდება. მე არ ვიცი რისი მიღწევა უნდათ; ალბათ, იმის რომ ეს დარგიც გაანადგურონ ისე, როგორც ყველაფერს ანადგურებენ და ბოლომდე ჩაკლან ჟურნალისტიკა“.



იზო რიკაძე: “ხუთწლიანი განათლება რაც იყო, იქიდან არ გამოდიოდნენ ვარსკვლავები და რამდენიმეთვიანი კურსი ადამიანს პროფესიონალად ვერ ჩამოაყალიბებს. ზოგმა შეიძლება თქვას პრაქტიკაა მთავარიო, მაგრამ პრაქტიკასთან ერთად თეორიაც აუცილებლად მიმაჩნია. ადამიანი უნდა იყოს განათლებული, რომ წეროს“.

http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=2212

საკუთარ სამზარეულოებში პროტესტის გამოხატვით არ ბრუნდება ღირსეული მოქალაქეობის განცდა


00:25 03.12.2010
[პრესა.გე]

“ბუნებრივია, ამ ფსევდოარჩევნებში მონაწილეობას არ ვაპირებთ. სხვა მხრივ კი ბრძოლას გავაგრძელებთ და შევეცდებით, საზოგადოების კონსოლიდაცია მოვახერხოთ. თუმცა, დღეს ამისთვის ხალხი მზად არ არის. ყველამ იცის, რომ ეს არჩევნებიც უკანონოა, მაგრამ რამდენიმე კაცის გარდა, ამოიღო ვინმემ ხმა? იმ დონემდე ვართ დასული, რომ ორი დღის გაცნობილ კაცს მხოლოდ იმიტომ "ვირჩევთ", რომ XXI საუკუნეში ორი სტადიონი ააშენა. ჩემი სიტყვები ბევრს ეწყინება, მაგრამ ის უფრო არ უნდა სწყინდეთ, ამ ხნის განმავლობაში ქართული ფეხბურთი ასეთ დღეში რომ არის და ხმას არ იღებენ?..

გაერთიანების ნაცვლად, გაჭირვებამ კიდევ უფრო დაგვაჩაჩანაკა. სხვა ქვეყანაში მსგავს რამეს არავინ მოითმენდა. საზოგადოება ქუჩაში გამოვიდოდა. შენ რა, ქართველების ცნობიერების შეცვლა გინდაო? - მეკითხებიან და ყველაზე მეტად ეს მწყინს. რა, არ უნდა შევიცვალოთ? როდემდე უნდა შევეგუოთ ასეთ უსამართლობას? უნდა გამოვფხიზლდეთ…

მაგრამ გულშემატკივარს ვერ მოატყუებ! მას ნაღდი, ნამდვილი თამაში სჭირდება და ასეთ თამაშს ნებისმიერი დისტანციიდან ცნობს. დღეს კი სად არის სიმართლე? ვხუმრობთ ხოლმე, პირდაპირ მიშა სააკაშვილი დავნიშნოთ ფედერაციის პრეზიდენტადო. ალბათ, ვერც მაშინ მოვიგებთ, მაგრამ ქართული ტელევიზიები რისთვისაა? ისე დახატავენ, ყველა მატჩში საქართველო იქნება მოგებული”.

ეს არის ნაწყვეტი მიხეილ ყაველაშვილის ინტერვიუდან, რომელიც 2009 წლის 28 სექტემბერს “კვირის პალიტრაში დაიბეჭდა. მას შემდეგ ერთი წელი გავიდა. დღეს სრულად და უცვლელად გთავაზობთ მიხეილ ყაველაშვილის წერილს, რომელიც ვეტერანმა ფეხბურთელმა პრესა.გე–ს გამოუგზავნა



საკუთარ სამზარეულოებში პროტესტის გამოხატვით არ ბრუნდება ღირსეული მოქალაქეობის განცდა.

[მიხეილ ყაველაშვილი, ჟენევა]

თავისუფლება, ღირსება, თანადგომა, მოყვასის სიყვარული, ერთმანეთის უფლებების დაცვა – სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა როგორც ერისთვის, ასევე – თითოეული ჩვენთაგანისთვის. ამიტომ ჩვენ, ამ ქვეყნის რიგითი ადამიანები, ვალდებულნი ვართ, ერთმანეთის თანადგომით დავიცვათ ერისა და თითოეული ჩვენთაგანის ღირსება და თავისუფლება.

ხელისუფლება აყალბებს არჩევნებს, აშინებს ადამიანებს დაჭერით, არჩევნების დროს ფულს ხარჯავს მათ მოსყიდვაში, მთავარი მედიასაშუალებები მისი კონტროლის ქვეშაა, შიშისა და უსამართლობის განცდა იგრძნობა ადამიანების სახეზე. ისინი დათრგუნული და დამონებული არიან. ამავე დროს, ამ შეურაცხმყოფელ გარემოში გაჩნდა ადამიანთა ახალი ჯგუფი სახელწოდებით “შეძლებული (დანაყრებული) მონები”. ეს ადამიანები ხელისუფლებისგან გასამრჯელოს ღირსების სანაცვლოდ იღებენ. ამგვარი ანაზღაურებისა და კეთილდღეობის სანაცვლოდ მზად არიან ხელისუფლების ნებისმიერ გადაწყვეტილებას დაეთანხმონ, თვალი დახუჭონ მათ დანაშაულზე. ეს ადამიანები ცდილობენ, საზოგადოებაში გაამართლონ თავიანთი ქმედებები, ასე ვთქვათ – დანაყრებული მონობის პოზიცია და, რაც ყველაზე საგანგაშოა, ამით ამკვიდრებენ ცხოვრების ახალ სტანდარტს, რაც უკვე გამოიარა წინა თაობებმა საბჭოთა პერიოდში და რასაც ფორმალურად უპირისპირდება დღევანდელი ხელისუფლება. ისინი დღევანდელ რეალობაში საკუთარ პოზიციას – პრივილეგირებულ სტატუსს – წარმოაჩენენ, როგორც ერთადერთ საარსებო წყაროს და ამკვიდრებენ ამგვარი ცხოვრების წესს, რომ თითქოს მხოლოდ ასე შეიძლება ცხოვრება და პროფესიული ინტერესების რეალიზება.

მათ აქვთ საკუთარი დაუწერელი წესდება და თუ გადაწყვეტთ ამ სტატუსის მიღებას – მონობას ნაყროვანებით – სიამოვნებით გაგიწევენ კონსულტაციებს (საგულდაგულოდ დაგასწავლიან) როგორ უნდა მოიქცე: რომ, არ უნდა აკრიტიკო ხელისუფლება; რომ, უნდა ეცადო და ხელისუფლების უკანონო გადაწყვეტილებებს გამართლება მოუძებნო; და როცა გამართლება შეუძლებელია, როგორ უნდა მიიღო სირაქლემას პოზიცია; რომ, არსებობს საუკეთესო გამოსავალი – არაფერი გსმენია, არაფერი დაგინახავს და, საერთოდ, აპოლიტიკური ხარ და პოლიტიკა არ გაინტერესებს.

ასევე, უნდა იგრძნობოდეს თქვენი მხრიდან ხელისუფლების მხარდაჭერა რაიმე სახით. ხელისუფლებასთან ან მათთან დაახლოებულ პირებთან უნდა მოერიდო საჯარო გამოსვლებს, თავისუფალ მსჯელობას, პროფესიულ ანალიზს და თუ გადაწყვეტთ წარმატებულ მოღვაწეობას თქვენ მიერ არჩეულ სფეროში, სულაც არაა საჭირო მაღალი პროფესიული განათლება – აქ უფრო სხვა მეთოდებია გასათვალისწინებელი. პირველ რიგში, უნდა აქოთ ხელისუფლება და დაანახოთ, რომ ერთგული ხართ მისი, ანუ პირფერობა (პირფერობის და მლიქვნელობის დახვეწილი ფორმები) ქება–დიდება, მადლიერების გამოხატვა, ხელისუფლების პირველი პირების მიმართ. და კიდევ, სხვა მრავალი მათი მოსაწონი მეთოდი. ამ ყოველივეს შემდეგ თითქმის გარანტირებული გაქვთ დაწინაურება ანუ – შეძლებული მონობა.

ასე რომ, ეს “შეძლებული მონები” არ არიან უცხოტომელები. სამწუხაროდ, ისინი ჩვენი ახლობლები, ჩვენი სისხლი და ხორცი, ჩვენი თანამოქალაქეები არიან და თუ ეს რეალობა შენარჩუნდა და ეს ტენდენცია გაგრძელდა და გამყარდა, ძალიან ცუდად აისახება ჩვენს მომავალ თაობაზე. ამიტომ, ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ იმისთვის, რომ მათ მაინც შეძლონ თავისუფალ და ღირსეულ გარემოში ცხოვრება.

დღეს ჩვენი ხელისუფლება არის გამარჯვებული ხელისუფლება, გამარჯვებული – საკუთარ ხალხზე. დიახ, მან დაამონა და დააშინა, ღირსება შეულახა და პატივი აჰყარა საკუთარ მოქალაქეებს. ეს სიმართლეა და ეს ეხება ჩვენი საზოგადოების საკმაოდ დიდ ნაწილს, რომელიც თითქოს უარყოფს, რომ ეს მათი ხელისუფლება არაა.

ახლა მათი აგრესია ოპოზიციაზე გადავიდა. შესაძლოა, ვინმე ამაში ობიექტურ მიზეზებს ხედავდეს, მაგრამ ოპოზიცია, ისევე როგორც ხელისუფლება, ჩვენი საზოგადოების წიაღშია გაჩენილი. უნდა ვაღიაროთ, რომ მათი ქმედებებები ჩვენი უსუსურობის, სისუსტის და უპასუხისმგებლობის შედეგია. დღეს საზოგადოებაში ხშირად ბჭობენ ხელისუფლების პირველი პირის და მისი მთავრობის შესახებ. საზოგადოების ერთი ნაწილი მათ ამერიკულ პროექტად მოიხსენიებს, მეორე, ასე ვთქვათ, რუსულ პროექტად. ზოგიერთი კი, მათ ეთნიკურ წარმომავლობას აყენებს ეჭვის ქვეშ – აყენებენ, რათა სხვას დაბრალდეს ის, რაც პრობლემა და რათა ამით ახსნა-განმარტება მოეძებნოს ჩიხურ მდგომარეობას, რაც სრული მარაზმია. დღევანდელი ხელისუფლება ქართული პროექტია და ამის არაღიარებაც ქართული საზოგადოების უპასუხისმგებლობაზე მეტყველებს.

დღეს საქართველოში თავისუფალი და დამოუკიდებელი ადამიანი, რომელსაც სურს შემოქმედებითი საქმიანობა, ეჯახება ერთ მთავარ პრობლემას – ამ სფეროს ხელისუფლება აკონტროლებს, ხელისუფლების წნეხის ქვეშაა და დამოუკიდებელი არსებობა, ფაქტობრივად, შეუძლებელია. ამიტომ, საქართველოში აღარაფერი იქმნება ახალი, ხარისხიანი, არაპარტიული და არასახელისუფლებო. საქართველოში არის უძრაობის ხანა. კერძო საუბრებში ამას “არა–განაწყენებულებიც” ადასტურებენ. აღიარებენ იმასაც, რომ ყველა სფეროში ქაოსია. თუმცა, რა გასაკვირია – იმ გარემოში, სადაც ერთი ადამიანის გემოვნების დაკმაყოფილებაზე მუშაობს თითქმის ყველა სფერო, სადაც ადამიანებს აწინაურებენ და ნიშნავენ არა პროფესიონალიზმის, არამედ ერთგულების ნიშნით, ღირებული და ხარისხიანი არაფერი შეიქმნება. ქვეყანას, სადაც მსგავსი რამ ხდება, საერთო არაფერი აქვს თავისუფლებასთან და ღირსებასთან.

ის ადამიანები, ვინც ინდიფერეტულები არიან და ამას აპოლიტიკურობით ხსნიან, არ არიან გულწრფელნი, რადგან პოლიტიკური გემოვნების საკითხი არ არის ადამიანის უფლებების დარღვევა.

ასევე, მინდა მივმართო ხელისუფლების მომხრე საზოგადოებას: თუ თქვენ ფიქრობთ, რომ უმრავლესობა ხართ, დააკვირდით: დასავლეთის ქვეყნებთან საუბარში ხელისუფლება თავისუფლების ხარისხის შეზღუდვას თქვენი მდაბიოობით ხსნის. ანუ, არქიფო სეთურის ხალხს გამსგავსებენ. გამოფხიზლდით და დაინახავთ რა დგას გზებისა და ხიდების მშენებლობის უკან, ვინ მდიდრდება და როგორ გიყენებენ.

ახლა კი, მთავარი სათქმელი:

ვცდებით, როცა გადამწყვეტ მნიშვნელობას ვანიჭებთ პოლიტიკოსებს. მათი ნაწილი დღეს საარჩევნო გარემოს შეცვლას ითხოვს, მეორე ნაწილი რადიკალური ნაბიჯების მომხრეა, მესამე – კონსტრუქციულ ოპონირებას ამჯობინებს. ვიღაც, საკონსტიტუციო ცვლილებებს აპროტესტებს. ისინი ეძებენ პოლიტიკურ გზებს ხელისუფლების შესაცვლელად და ხელისუფლებაც ეთამაშება ამ ეგრეთ წოდებულ პარტიებს, რაზეც უნდათ – თანამშრომლობენ, რაზეც უნდათ – არა. ასე ვთქვათ, ხელისუფლება დემოკრატიულობანას ეთამაშება მათ დასავლეთის დასანახად. მაგრამ მე სხვა რამის თქმა მსურს – პოლიტიკოსები თავიანთ გადაწყვეტილებებში აპელირებენ ხალხით. ისინი აღნიშნავენ ქართველი ხალხის ნებას. მაგალითად, კონსტრუქციულები არჩევნების დადგენილ ვადაში ჩატარებას ემხრობიან, მაგრამ თუ საზოგადოების დიდმა ნაწილმა გადაწყვიტა სხვა ვადებში ჩატარება, მაშინ ისინი ხალხის გვერდზე დადგებიან და… ვინ არის დღეს ქართველი ხალხი? იგრძნობა კი დღეს ძალა ქართველი ხალხისა?

მომიტევეთ და, როცა დღეს ქართველი ხალხის ნებაზე საუბრობენ, ასე მგონია, რომ ვირტუალურ სამყაროს გულისხმობენ და არა რეალურს. მხოლოდ გულწრფელი და უანგარო ძალისხმევით შეიძლება ღირსების აღდგენა.

საარჩევნო გარემო, კონსტიტუციური უფლებები, ჩვენი პარტნიორი ქვეყნების რეკომენდაციები, აშშ-ს, ევროკავშირის ინტერესების გათვალისწინება, რუსეთის ფაქტორი, ქვეყნის გაერთიანება, განათლების რეფორმა, ახალი გზების და ხიდების მშენებლობა და სხვა მნიშვნელოვანი საკითხები, ეს არის მეორეხარისხოვანი საკითხები, თუ მთავარი – ადამიანური ღირსება – არის შელახული და ადამიანს წართმეული აქვს ღვთისგან ბოძებული თავისუფლება.

რამდენი ადამიანი შეურაცხყვეს! რამდენს შეულახეს ღირსება ამ ხელისუფლების პირობებში! რამდენი ადამიანია დათრგუნული და დაშინებული! ეს, ყველაფერი, გაგვიკეთეს ჩვენც – ამ ქვეყნის მოქალაქეებს, ქართველ ხალხს.

რაში მდგომარეობს ხალხის ძალა? ეს ძალა თანადგომაშია, მოყვასის სიყვარულსა და მისი სიმართლის და ღირსების დაცვაში. ჩვენ უნდა გავუჩინოთ ეს განცდა ერთმანეთს.

დასავლური ენით ამას ჰქვია სოლიდარობა, რაზეც დგას მთელი ცივილიზებული სამყარო. შეიძლება ევროპის ქვეყნებში კარის მეზობლები ერთმანეთს არ იცნობდნენ, მაგრამ თუ ხელისუფლებამ გაბედა და უსამართლოდ მოექცა, ღირსება შეულახა ერთ-ერთ მათგანს, არა მხოლოდ კარის მეზობელი, მთელი ქალაქი და მთელი ქვეყანა დადგება მის გვერდით. ამას არ სჭირდება განსაკუთრებული გმირობა, არც მაღალფარდოვანი ტექსტები და რაიმე განსაკუთრებული კონცეფციები.

ამას მხოლოდ თავისუფალი პიროვნებები სჭირდება.

მიუხედავად დღევანდელი მდგომარეობის სიმძიმისა, ამ ეტაპზე უნდა შეიცვალოს მიდგომა. როცა ასეთ მძიმე რეალობაში ვხვდებით, საზოგადოება არ უნდა იყოს დამოკიდებული პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებზე. პირიქით, პოლიტიკოსების გასაგონად უნდა ითქვას, რომ ყველამ უნდა გაიძროს პოლიტიკური სამოსელი და დადგეთ რიგით ადამიანებთან ერთად, როგორც რიგითი ადამიანები.

როცა პოლიტიკური ბრძოლა იქცა ფარსად, როცა მთლიანად საზოგადოების ღირსებაა შელახული და, როგორც პოლიტიკოსები, ვეღარ ახერხებთ მათ დაცვას, როცა პოლიტიკურ იარაღს აღარ შეუძლია სიკეთის მოტანა საზოგადოებისთვის, კიდევ ერთხელ გთხოვთ: გაიძრეთ პოლიტიკური მანტია და დავდგეთ პოლიტიკური განსხვავებების მიუხედავად ერთად, ერთად ვიბრძოლოთ ღირსებისა და თავისუფლებისათვის.

ყოველგვარი პოლიტიკური მოლოდინების გარეშე! ვინმეს კარიერისტული მოლოდინების და ფანატიკური ანგარიშსწორების სურვილის გარეშე და ბელადების შექმნის გარეშე, ვისაც შემდეგ გადავაბარებთ ჩვენს პასუხისმგებლობას უშუალოდ ყველა მოქალაქემ უნდა ზიდოს ღირსების აღდგენის ტვირთი. ასეთი განცდა დასაბამს დაუდებს ღირსების დღეს.

თუ ერი უარს იტყვის უღირსი ცხოვრების წესზე, თავისუფლება განუხორციელებელი იდეა არ არის.

ადამიანები, რომლებსაც მონობაში ფულს უხდის ხელისუფლება, უნდა გათავისუფლდნენ, რადგან მათი ადგილი არის საზოგადოებაში, მათი მხარდაჭერა ესაჭიროება საზოგადოებას. სახელისუფლებო ნადიმებზე ყოველი მათი სიმღერა არის ლეკიანობა საზოგადოების ინტერესებზე.

სწორედ ღირსების აღდგენაზე გადის ქვეყნის განვითარების, სტაბილურობისა და უსაფრთხოების საკითხები. უნდა გავემიჯნოთ იმ საშინელ სიყალბეს, რომელიც თითქმის ყოველ ფეხის ნაბიჯზეა და წამლავს ქართულ საზოგადოებას, რომელიც უსირცხვილოდ იფრქვევა, უკვე არა მხოლოდ ქართული მედიიდან, მთელი ცივილიზებული სამყაროს თვალწინ.

საკუთარ სამზარეულოებში პროტესტით არ ბრუნდება ღირსეული მოქალაქეობს განცდა.

რთული წარმოსადგენია, რომ საჯარო სასახურში მყოფი ადამიანები ხვალვე ჩაალაგებენ ბარგს და უარს იტყვიან იმ სტატუსზე, რომელიც მათთვის ერთდროულად დამანაყრებელი სტატუსიცაა და მონობის ბორკილიც. მაგრამ საზოგადოებამ მათაც უნდა გაუჩინოს განცდა, რომ მათი ღირსებაც საერთო საზრუნავია და მათაც უნდა ჰქონდეთ იმის მოლოდინი, რომ ღირსეული ცხოვრება მათთვისაც გარანტირებული იქნება.

ეს უნდა იყოს პროცესი პოლიტიკური დროშების გარეშე, სადაც დათვლიან და რეიტინგებით დააქუცმაცებენ, დააპატიმრებენ და პროკურატურის საშუალებით ამა თუ იმ ჯგუფის დისკრედიტაციას მოახდენენ.

თუ ქართულმა საზოგადოებამ მოინდომა ღირსების აღდგენა, საქართველოს მოქალაქეები ჩაკიდებენ ხელს არა მხოლოდ კოლეგებს, მეზობლებს, თანამოქალაქეებს, არამედ – კონსტიტუციურ ბალანსსაც, და სამართლიანობასაც.

ღირსების გარეშე არც ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა იქნება შესაძლებელი და არც კონსტიტუციის მიღება.

http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=2204

იმნაძე თანამდებობას კარგავს, 400 ადამიანი კი - სამსახურს


11:53 03.12.2010
[დავით კირვალიძე]

სახელმწიფო სტრუქტურებიდან თანამშრომელთა დათხოვნა გრძელდება, ხოლო ჯანდაცვის სისტემა კი ურუშაძის თარგზე იჭრება. დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრიდან 400-მდე თანამშრომელი გაათავისუფლეს. გავრცელებული ინფორმაციით, მათ ეროვნულ ცენტრში თანამდებობების დატოვების შესახებ განცხადების დაწერა მოსთხოვეს.



დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის ხელმძღვანელმა პაატა იმნაძემ კომენტირებისას აღნიშნული ფაქტი არ დაადასტურა. მისი თქმით, მომავალი წლისთვის იგეგმება დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრიდან თანამშრომელთა 20%-ის შემცირება, რაც სტრუქტურულმა ცვლილებებმა გამოიწვია.



როგორც იმნაძემ განაცხადა, მისთვის ამ ეტაპზე არც ისაა ცნობილი, დარჩება თუ არა თვითონ დანამდებობაზე. თუმცა, საქმეს და გავრცელებულ ინფორმაციებს ისეთი პირი უჩანს, რომ იმნაძის საკითხი გადაწყვეტილია, ოღონდ არა მის სასარგებლოდ.



ახალი დირექტორის დანიშნვისა და სხვა საკადრო ცვლილებების შესახებ ბრძანებები უკვე შედგენილია და ჯანდაცვის მინისტრი ანდრია ურუშაძე მათ უახლოეს პერიოდში მოაწერს ხელს. დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის აღმასრულებელ დირექტორად კი ნატა ავალიანი დაინიშნა.



დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის დირექტორის მოადგილის შოთა ცანავას ინფორმაციით, გადაწყვეტილებებს საკადრო ცვლილილებებთან დაკავშირებით ჯანდაცვის სამინისტრო იღებს, შესაბამისად, შეინარჩუნებენ თუ არა თანამდებობებს ის და ცენტრის დირექტორი პაატა იმნაძე, მისთვის უცნობია.



ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილე ირაკლი გიორგობიანი კი აცხადებს, რომ იმნაძის საკითხი რეორგანიზაციის დროს გადაწყდება, თუმცა ის, რომ იმნაძე, როგორც პროფესიონალი, უწყებაში დარჩება, გადაწყვეტილია.



”მნიშვნელოვანია, რომ ფუნქციები გაძლიერდეს და მუშაობა უფრო ეფექტურად წარიმართოს. რეორგანიზაციასთან დაკავშირებული დეტალები მოგვიანებით გახმაურდება. ასევე მოგვიანებით გახდება ცნობილი რეორგანიზაციის დასრულების დრო”, - აღნიშნა გიორგობიანმა.



პაატა იმნაძეს და მთელ მის უწყებას წყალი მაშინ შეუდგა, როდესაც ჯანდაცვის სისტემაში კონტროლის პალატამ დიდი შემოწმება განახორციელა და მისი მასალების საფუძველზე პროკურატურამ მინისტრის მოადგილე კოკა ფრუიძე დააკავა. მასთან ერთად დააკავეს შპს ”ენ ფარმი პლიუსის” დამფუძნებელი ზურაბ ნატროშვილიც. საქმე ეხებოდა 1,7 მილიონი დოლარის გაფლანგვას და ვაქცინაციის პროგრამის ფარგლებში ჩატარებული ტენდერებში კორუფციული სქემების გამოაშკარავებას.



სწორედ მაშინ გავრცელდა პირველი ცნობა, რომ შესაძლოა, სისხლის სამართლის დევნა დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის დირექტორზე პაატა იმნაძეზეც დაიწყებულიყო. ”კონტროლის პალატის მასალების საფუძველზე დაკითხვაზე დაბარებული ვიყავი. თუმცა ვაქცინის ხარისხთან დაკავშირებით არანაირი კითხვები არ არსებობს”, - აცხადებდა იმნაძე.



იმნაძეს ფრუიძის გზას არ გაუყენეს, მაგრამ თანამდებობის დატოვება ნამდვილად მოუწევს. გარდა ამისა, მისი უწყებიდან 400 თანამშრომელი უმუშევარი დარჩა.

შსს დაჭერებს წინასწარ შედგენილი გრაფიკით ახორციელებს?!


11:31 25.11.2010
[ნიკა ასლანიძე]

შინაგან საქმეთა სამინისტრო უბრალო მოხელეებს და წვრილ ბიზნესმენებს ყოველდღიურად იჭერს. მიზეზი მარიტივად ასახსნელია - შესავსებია ბიუჯეტი. ბაზრობის მოვაჭრეების შემდეგ აფთიაქარების ჯერი დადგა, შემდეგ კი “მებაღეების”. ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, თითქოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო დაჭერებს წინასწარ შედგენილი გრაფიკით ახორციელებს.



კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტის თანამშრომლებმა ქუთაისში საბავშვო ბაღების 6 დირექტორი და 7 ბუღალტერი დააკავეს.



შს სამინისტროს ინფორმაციით, დაკავებული არიან ივეტა გეგუჩაძე - დირტექტორი, ლალი თევდორაძე - დირექტორი, მზია სანაძე - დირექტორი, ქეთი ფანჩულიძე - დირექტორი, ცისანა კუბლაშვილი - დირექტორი, თინათინ სვანაძე - დირექტორი, ლამზირა ლიკლიკაძე - ბუღალტერი, მზექალა ჩარკვიანი - ბუღალტერი, მარეხი ჩიტორელიძე - ბუღალტერი, მარინა ბაჯაძე - ბუღალტერი,ნარგიზა ლაღაძე - ბუღალტერი, ნინო ჭილაძე - ბუღალტერი და ცირა ვადაჭკორია - ბუღალტერი.

შსს-ში ამტკიცებენ, რომ დირექტორები და ბუღალტრები სისტემატურად შედიოდნენ მეწარმეებთან კორუფციულ გარიგებაში და დანაშაულებრივად ითვისებდნენ ბავშვების კვებისთვის სახელმწიფოს მიერ გამოყოფილ, განსაკუთრებით დიდი ოდენობით ფულად სახსრებს.



გამოძიებით დადგენილია, რომ დანაშულებრივი სქემა მოქმედებდა ორი წლის განმავლობაში, რის შედაგადაც მითვისებლია სახელმწიფო ბიუჯეტის კუთვნილი 2 მილიონ ლარამდე თანხა. დანაშაული ითვალისწინებს ათ წლამდე თავისუფლების აღკვეთას.



მართალია, დიდი გამოძიების შედეგად კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტმა მხოლოდ 7 ბაღზე მიიტანა ეჭვი, მაგრამ იმერეთის გუბერნატორმა განაჩენი ყველას გამოუტანა.



ბაღის გამგეების დაკავებასთან დაკავშირებით პრეზილენტის რწმუნებულმა იმერეთის მხარეში ლაშა მაქაცარიამ სპეციალური ბრიფინგი მოიწვია, სადაც განაცხადა, რომ ქუთაისის ყველა ბაღის გამგე თანამდებობიდან გათავისუფლდება.



“ამ სფეროში კორუფციული სქემა კარგა ხანია არსებობს და ერთხელ და სამუდამოდ წესრიგს დავამყარებთ”, - განაცხადა ლაშა მაქაცარიამ.



ბაღების სისტემაში რეორგანიზაცია უკვე დღეიდანვე დაიწყება და გამოცხადდება კონკურსიც ახალ ვაკანსიებზე. ქუთაისში სულ 35 საბავშვო ბაღია. ყველა ბაღს ადგილობრივი ბიუჯეტი აფინანსებს. წელს ამ ბაღებისათვის 4 900 000 ლარი იყო გამოყოფილი.



სანამ ბაღების საქმეს მოაგვარებდა, მანამდე შსს-მ აფთიაქებისკენ გაილაშქრა და საკმაოდ “წარმატებითაც”. ამ რამდენიმე დღის წინათ 40 აფთიაქარი დააკავეს და გვარიანი თანხაც აართვეს გირაოს მეშვეობით.



აფთიაქების საქმეზე დაკავებული 40-მდე პირიდან უმრავლესობას გირაო 20-დან 40 ათასამდე შეეფარდა. აფთიაქების ხელმძღვანელების დაკავება 5 დღის წინ განხორციელდა და ფსიქოტროპული წამლების რეალიზაციას უკავშირდებოდა. კერძოდ, სასაქონლო ზედნადებების გარეშე საქონლის, კერძოდ ფსიქოტროპული ნივთიერების “კოაქსილის” გადაზიდვა-გასაღებას რაც 5 წლამდე პატიმრობას ითვალისწინებს.


ჯანდაცვის მინისტრი კი მომხდართან დაკავშირებით დეტალურ კომენტარს ჯერჯერობით არ აკეთებს. როგორც ურუშაძემ განაცხადა, “გამოძიების შედეგებს უნდა დაველოდოთ”. მინისტრმა მხოლოდ ის განმარტა, რომ ნარკოტიკულ და მათ მსგავს ნივთიერებათა შემცველ მედიკამენტებზე “განსაკუთრებული რეჟიმი მოქმედებს”.

„ავტობუსი გამოუშვით, თქვე ფარჩაკებო!“


18:21 03.12.2010
[მერაბ ბრეგაძე]

საზოგადოებრივი ტრანსპორტის შემცირებით ხელისუფლებამ სამარცხვინო და ხალხის აბუჩად ამგდები გადაწყვეტილება მიიღო. დედაქალაქში მოქმედი 125 ხაზიდან მხოლოდ 92 დარჩა. ახლა რამდენი ავტობუსი გაყვა ამდენ გაუქმებულ ხაზს, თავად განსაჯეთ.



მუნიციპალური ტრანსპორტი 1 ნოემბრიდან შემცირდა. მას შემდეგ ყვითელ ავტობუსებში ისეთი ამბები ტრიალებს, „საინტერესო“ 90–იანებს რომ გაგახსენებს. ტრანსპორტში ასვლა ხალხს სერიოზული ძალისხმევის ფასად უჯდება. თუ მოახერხე და ახვედი, მერე უკან ჩამოსვლა ლამის შეუძლებელი ხდება.



ხელისუფლება ამტკიცებს, რომ ყველაფერი ხალხის საკეთილდღეოდ კეთდება. თუმცა ამათ გადამკიდე ხალხს სიტყვა „კეთილდღეობის“ შინაარსი დავიწყებია. თუ ყოველდღიურად გადატენილ ავტობისში მუჯლუგუნებით და მამაპაპური წყევლა–კრულვით მგზავრობა „კეთილდღეობაა“, მაშინ სრულ „ნირვანამდე“ მიღწევას აღარაფერი უკლია.



პოლიტიკური ოპოზიცია, როგორც ჩანს ხელისუფლების „კეთილ განზრახვებს“ ვერ მიხვდა. იმის მაგივრად, რომ გადატენილი ავტობუსების დანახვა გახარებოდა, ერთი ამბავი ატეხეს. საქართველოში ფაქტიურად პარტია არ დარჩენილა, რომელმაც ეს ფაქტი არ გააპროტესტა.



ყვითელი ავტობუსების გაქრობას მედიაში უამრავი ჭორი და სიმართლე მოჰყვა. ათასი ვერსია და ინფორმაცია გავრცელდა. ერთ-ერთი ვერსიით, ბიუჯეტში ფული აღარ არის, მერია მუნიციპალურ ტრანსპორტს ვეღარ აფინანსებს და ამიტომ შეამცირა ავტობუსები.



მეორე ვერსიით, უნდათ, რომ ხალხმა გადაჯდომებით იმგზავროს და ამით მეტი ფული ამოიღონ. მესამე ვერსიით კი, ვიღაცამ მარშრუტკების ბიზნესი დაიწყო და მისი ხათრით შემცირდა ავტობუსები.



ოპოზიციამ ხელისუფლებისგან სატრანსპორტო მომსახურების შეზღუდვასთან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გადახედვა მოითხოვა. რადგან „ხელისუფლებამ ამ გადაწყვეტილებით მოქალაქეებს დროსთან და ფინანსებთან დაკავშირებით პრობლემები შეუქმნა“.



ოპოზიციის შეფასებით, კიდევ უფრო სამარცხვინო ხდება ხელისუფლების პოზიცია, როდესაც იგი ამ გადაწყვეტილების მოტივად ეკოლოგიურ დაბინძურებას და მგზავრთა რაოდენობის სიმცირეს ასახელებს. აღშფოთებული მოქალაქეები გადაწყვეტილების შეცვლას ითხოვენ, თუმცა ამაოდ.



ცნობისთვის, მერიის მიერ 2007 წელს ტრანსპორტის საქალაქო სამსახურისთვის გამოყოფილი თანხა 9 მლნ ლარს შეადგენს; 2008 წელს – 26 მლნ-ს; 2010 წელს კი – 38 მლნ ლარს. საკრებულოს წევრ თინა ხიდაშელს თბილისის ტრანსპორტის საქალაქო სამსახურთან კონკრეტული კითხვები აქვს, რომლებზე პასუხიც დღემდე ვერ მიიღო.



„აი ამ ფონზე, როდესაც 9-დან 38 მილიონამდე იზრდება დაფინანსება, თბილისის ტრანსპორტის საქალაქო სამსახურის უფროსი აცხადებს, რომ თურმე ავტობუსების მოხმარება არის დაბალი. მაშინ მე ვკითხულობ, თუ მოხმარება არის დაბალი, მაშინ სუბსიდიების ხელოვნური მიწერა ხდებოდა და ფულს იპარავდნენ;



თუ მოხმარება არის მაღალი და, შესაბამისად, ფული იყო საჭირო, მაშინ ახლა მოსახლეობის ინტერესების საწინააღმდეგოდ ხდება ამ ხაზების გაუქმება, ამიტომ გაგვაგებინონ, რაღაცას რომ აკეთებენ, რატომ აკეთებენ და სად მიდის ის 38 მილიონი ლარი, რომელსაც ყოველწლიურად ბოლო თეთრამდე ხარჯავენ“, – კითხულობს თბილისის საკრებულოს „რესპუბლიკელი“ დეპუტატი.



უკმაყოფილებას ვერ მალავენ მგზავრები, რომლებიც პრობლემას ყოველდღიურად და მტკივნეულად ეჯახებიან:



„გარდა იმისა, რომ გააუქმეს და შეცვალეს ხაზები, ზოგიერთ ხაზზე ავტობუსთა რაოდენობაც შეამცირეს. მაგალითად, 59-ზე 8 ავტობუსიდან 5 დატოვეს. ძალიან უკმაყოფილოა ხალხი ამ ნომრის მოძრაობით და მძღოლს რომ შესჩივლეს, მან რაოდენობა შეამცირესო უპასუხა. ალბათ ანალოგიურად შემცირდებოდა დარჩენილ ავტობუსების რაოდენობაც, რაც ამავდროულად ძალიან აფერხებს მგზავრობას. საოცარია თუ რატომ ხდება ესე. ხალხს ნერვებს უშლიან“, – ამბობს ნანა ესვანჯია.



„ორი წლის დაგებული ასფალტი იყრება და ტრამვაის რელსებთან ერთად ესენი მაგის დამგებები არიან? დიდ ფულს მოტეხავენ ვიღაცეები. კი სჯობია, მაგრამ აი ამ მაგრამში არის მთელი პრობლემები. იმ ავტობუსებს რას უპირებენ, ნაგავში მილიონები რომ მიათხლიშეს?“, – ამბობს ბექა ნუროშვილი.



„კობა ბექაურის გაკეთებული თანამედროვე ტრამვაი ცოტა ანეკდოტური ხომ არ გეჩვენებათ. მერე იმასაც იტყვიან, რა გინდათ ბექაურისგან, მაგას ჯეელობაში „სავეცკამუ ტრამვაიუ 70 ლეტ“ აქ წაკითხული და ტენდერი დამსახურებულად მოიგოო“.



„რამდენ დღეში გადავარდება რელსებიდან მიშას ტრამვაი? მოიცა ტრამვაი ჯერ არ დადის და იქნებ ვინმემ ამიხსნას, ავტობუსები რატომ შემაცირეს? დიდი ფეხბურთიდან ავტობუსები რომ იყო დატვირთული თამაშის შემდეგ და ერთი ფეხით რომ იყვნენ ჩამოკიდებულები, ეგეთი პონტია?“



„ამ ოპოზიციონერებს არაფერი არ მოგწონთ. ჯერ ტრამვაი რატომ გააუქმეთო, ახლა კიდევ ახალთ-ახალი ტრამვაი გექნებათ და ეგეც არ მოგწონთ. იქნებ ბოლო ბოლო ჩმოყალიბდეთ რა გინდებლარიანთ? ისა და, ეგებ ჯერ ფუნიკულერის ტრამვაი გაეკეთებინათ, რელსები კია უკვე მიყვანილი“, – ამბობს ნიკა კილანავა.



„ხალხი ძალიან წვალობს ავტობუსებში. მგზავრობა ორმაგი–სამმაგი ფასი უჯდება მარშრუტების სიგრძის შემცირების გამო. ავტობუსები დადიან 20–30 წუთში ერთხელ, გატენილია და „სალონში“ ერთი გამიშვი–გამატარეა. არ შეიძლება არჩევნებს შორის საკუთარ ხალხთან ასე მტრობა. ავტობუსი გამოუშვით თქვე ფარჩაკებო“, – ამბობს კუკური ბოგდანოვიჩი.

http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=2222