home

Welcome Guest ( Log In | Register )

54 Pages V  « < 29 30 31 32 33 > »   
Reply to this topicStart new topic
> აქტუალური სტატიები-Актуальные статьи
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:23 AM
Post #601


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



მსოფლიოში აღიარებულმა მწერლებმა სააკაშვილს ქართველი კოლეგების დაცვა მოთხოვეს

www.humanrights.ge


საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა მწერალთა მსოფლიო გაერთიანების - საერთაშორისო პენისა და მისი ამერიკული ფილიალის სახელით ორი საპროტესტო წერილი მიიღო. მსოფლიოში აღიარებული მწერლები, რომელთა შორისაც ნობელის პრემიის რამდენიმე ლაურეატია, საერთაშორისო პენის ქართული ცენტრის სამი წევრის - ირაკლი კაკაბაძის, შოთა გაგარინისა და ალექსი ჩიღვინაძის უკანონო დაპატიმრებამ და დაჯარიმებამ აღაშფოთა. მარიო ვარგას ლიოსა, ტონი მორისონი, რასელ ბენქსი და სხვა სახელოვანი მწერლები საქართველოს პრეზიდენტისგან, მთავარი პროკურორისგან და სახალხო დამცველისგან მკაცრად მოითხოვენ კაკაბაძის, გაგარინისა და ჩიღვინაძის უფლებების დაცვას.

შეგახსენებთ: 14 აგვისტოს პუბლიცისტმა ირაკლი კაკაბაძემ, პოეტებმა შოთა გაგარინმა და ალექსი ჩიღვინაძემ ჯორჯ ბუშის ქუჩაზე საპროტესტო არტ-აქცია მოაწყვეს. ისინი ჯორჯ ბუშის ქუჩის სახელწოდებას გააპროტესტებდნენ და მოითხოვდნენ, მისთვის ამერიკელი პოეტის, უოლტ უიტმენის სახელი დაერქმიათ. საპროტესტო არტ-აქცია - „ძირს ბუში! გაუმარჯოს უიტმენს!“ - პოეტების დაპატიმრებით დასრულდა (ინფორმაცია ვრცლად ნახეთ: http://www.humanrights.ge/index.php?a=arti...42&lang=ge)

„თქვენო აღმატებულებავ, ჩვენ გწერთ ამერიკის შეერთებული შტატების პენ კლუბის 3 500 წევრის სახელით“, - აღნიშნულია ამერიკული პენის მიმართვაში. საერთაშორისო პენი კი საქართველოს უმაღლეს ხელისუფალთ განუმარტავს, რომ მათი მიმართვა, ფაქტობრივად, ამ ორგანიზაციის 101 ქვეყნის 144 მოქმედი ცენტრის პოზიციას გამოხატავს.

ორივე მიმართვა ძალიან მკაცრია. მწერლები ვერ მალავენ აღშფოთებას ქართველი კოლეგების უკანონო დაპატიმრებისა და მთელი რიგი კანონდარღვევების გამო, რაც ამ დაპატიმრებას ახლდა თან. ამავე დროს ორივე მიმართვაში გამოთქმულია აღშფოთება პოეტ შოთა გაგარინის („გაგარინი“ შოთა დიღმელაშვილის ფსევდონიმია) ჟურნალ „ტაბულადან“ განთავისუფლების გამო.

როგორც ცნობილია, „ტაბულას“ საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილის, გიგა ბოკერიას მეუღლე, თამარ ჩორგოლეიშვილი რედაქტორობს. შოთა გაგარინი ჟურნალში ტექსტების სტილისტად მუშაობდა. ჩორგოლეიშვილმა მას სოციალურ ქსელ „ფეისბუკზე“ მიმართა და აცნობა, რომ სამსახურიდან განთავისუფლებულია. როგორც შოთა გაგარინი ამბობს, რედაქტორმა პირად საუბარში გათავისუფლების მიზეზად მისი სოციალური აქტივობა დაუსახელა და უთხრა, რომ ნებისმიერი მსგავსი აქტივობა მასთან უნდა შეეთანხმებინა.

ამჟამად შოთა გაგარინი ახალი სამსახურის ძიებაშია. მანამდე კი საერთაშორისო პენის ქართული ცენტრი ძლიერდება. საერთაშორისო პენი უფლებადამცველი ორგანიზაციაა, რომელშიც სხვადასხვა ქვეყნების მწერლები და ჟურნალისტები არიან გაერთიანებულნი. ისინი პერიოდულად ხმას იმაღლებენ ადამიანის უფლებების დარღვევებისა და ჰომოფობიის წინააღმდეგ. ცოტა ხნის წინ პენის ქართულმა ფილიალმა ახალი გამგეობა აირჩია და საქმიანობაც გაააქტიურა. შოთა გაგარინი, ალექსი ჩიღვინაძე და ირაკლი კაკაბაძე პენის ქართული ცენტრის წევრები არიან. კაკაბაძე ამავე დროს, საერთაშორისო პენის წევრიცაა. სწორედ მან მიაწვდინა ხმა სახელოვან მწერლებამდე საქართველოში მომხდარი ინციდენტის თაობაზე.

ამერიკული პენი მიხეილ სააკაშვილისადმი მიმართვის ასლს აშშ-ში საქართველოს ელჩს, ბათუ ქუთელიას და აშშ-ის სახელმწიფო მდივანს ჰილარი კლინტონს უგზავნის. საერთაშორისო პენის მიმართვის მეორე ადრესატები კი საქართველოს მთავარი პროკურორი და სახალხო დამცველი არიან.

როგორც „ადამიანის უფლებათა ცენტრს“ ქართული პენ-ცენტრის თავმჯდომარე დავით ქართველიშვილმა აცნობა, ამერიკული პენის ოფიციალური მიმართვის გავრცელების შემდეგ ცალკე პირადად გამოგზავნეს მხარდაჭერის წერილები ცნობილმა ამერიკელმა მწერალმა რასელ ბენქსმა და ჩილელ-ამერიკელმა დრამატურგმა არიელ დორფმანმა. საერთაშორისო პენის მიმართვას კი გამოეხმაურნენ ისეთი ავტორიტეტული მწერლები, როგორებიც არიან: ჯონ როლსტონ სოული, ჰომერო არაიდჯისი, მარიო ვარგას ლიოსა, მარგარეტ ეტვუდი, ტონი მორისონი, ფრენკ გირი, სარა უიატი.

http://presa.ge/index.php?text=news&i=13212
18:07 13.09.2010


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:24 AM
Post #602


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



პრობლემები რთველამდე და რთველის შემდეგ

[ირაკლი მახარაძე]



გაზაფხულის სიგრილემ კვირტის ზრდა შეაჩერა და რთველმა ათიოდე დღით დააგვიანა. ყურძნის მიღების სეზონი ღვინის ქარხნებმა მაინც ადრეულად გახსნეს. ყველაზე მოტივირებული მანავის ღვინის ქარხანა აღმოჩნდა, რომელიც “კახურ მწვანეს~ იბარებს. საშამპანე მასალისთვის სწორედ დაუმწიფებელი ყურძენია საჭირო _ ნაკლები ფრუქტოზით და მაღალი მჟავიანობით.

ყურძნის ყიდვისა და სახლის პირობებში ღვინის დამზადების მსურველებს შევახსენებთ, რომ “კახური მწვანე” გარკვეული რაოდენობით (დაახლ. 10%) კახეთის თითქმის ყველა თეთრ ღვინოში გამოიყენება და ამ ჯიშის რქაწითელთან შერევით უკეთეს ღვინოს დააყენებთ. ამ ყურძენს ყველა რაიონში იყიდით, საუკეთესო თვისებებით კი მანავისა და კაჭრეთის ზონა გამოირჩევა.

რაც შეეხება რქაწითელს, რთვლის დასაწყისში მისი ფასი 40-55 თეთრია. როგორც წესი, რთვლის მიწურულს ფასები მეტ-ნაკლებად იზრდება. თუმცა, მყიდველის მოლოდინში ყურძენი ხშირად ტექნიკურ სიმწიფეში გადადის, წონა აკლდება და ხარისხსაც კარგავს.

კიდევ უფრო ცუდ მდგომარეობაში საფერავის პატრონები არიან. რამდენიმე წლის წინ ამ ჯიშის ყურძნის ფასმა დოლარს გადააჭარბა, რის გამოც საფერავი მასიურად გაშენდა. გასულ წელს შედარებით მაღალ ფასად “საფერავის”, “ქინძმარაულის”, “მუკუზნისა” და “ახაშენის” მიკროზონებში მოყვანილი ყურძენი გაიყიდა. წელს აქაც პრობლემაა. ცნობილი ბრენდების მწარმოებელ კომპანიებს საფერავის საკუთარი ზვრები აქვთ და ჯერ გასული წლების ღვინომასალებიც არ გაუყიდიათ.

ამდენად, ძნელი წარმოსადგენია, რომ გლეხების საფერავი მათ შეიძინონ. მით უმეტეს, ძვირს ნამდვილად არ გადაიხდიან. საოჯახო მეღვინეობის მიმდევრები კი საფერავს საერთოდ არ ეტანებიან.

რაც შეეხება ვაქირულასა და სხვა ჰიბრიდებს, გამორიცხული არ არის, რომ მათზე მოთხოვნა გაიზარდოს. დაბალხარისხიანი და რეპუტაციაშელახული ჯიშები მთლიანად შიდა ბაზარზე ორიენტირებულ ქარხნებს იაფფასიანი წითელი ღვინის დამზადების საშუალებას მისცემთ. თუმცა, ბაზარი მაინც შეზღუდული იქნება და ფასებს არა მევენახეები, არამედ მეღვინეები დააწესებენ. ჰიბრიდებს სპირტის ქარხნებიც შეისყიდიან. შესაბამისად, ეს ყურძენი ყველაზე იაფი ეღირება.

”ყურძენი კი დამწიფდა, მაგრამ “ვაშლი და შაქარასავით” ვზივართ და შევცქერით. რომ დავკრიფოთ, სად უნდა წავიღოთ? ყურძნად ვერ გაყიდი, სამაგისო ჭურჭელი კი მთელ ჩვენს ავლადიდებაზე მეტი ღირს. ისეთი პირი უჩანს, ვენახი საერთოდ დაუკრეფავი დარჩება”,- აცხადებენ ახმეტელი მევენახეები.

თემურ ნიკოლაშვილი, სოფელი გურჯაანი: “ხან დასეტყვილ ვენახს ვგლოვობთ და ხან _ უხვ მოსავალს. უბედურება ბევრნაირი გამიგია, მაგრამ კაცს რომ მოსავლის მოყვანისა ეშინოდეს _ ასეთი არაფერი”.

ცივმა ზამთარმა ვაზი დააზიანა და კვირტი ალაგ-ალაგ გაცდა. მაისის დასაწყისის ერთ ღამეს კი, როცა კვირტი უკვე 3-4 ფოთოლზე იყო გაზრდილი, ტემპერატურა ნულს ქვემოთ დაეცა, რამაც დაბალ ადგილებში გაშენებული ვენახების 100%-იანი წაყინვა გამოიწვია. ამ ზონებში ვაზი ზაფხულსაც ისე შეხვდა, როგორც გაზაფხულს _ ფოთლებისა და სიმწვანის გარეშე. მოყინული კვირტების ადგილას ზაფხულში მცირემოსავლიანი, ე. წ. “მძინარე კვირტი~ გამოვიდა, კარგი ამინდების წყალობით რქა დასრულდა და მოსავალზე გავლენა არ მოუხდენია.

უკანასკნელი ზამთარი თბილი იყო და კვირტი აღარ დაზიანებულა. გაზაფხულის წვიმებმა ნორმალური ვეგეტაცია უზრუნველყო და თითქმის ყველა კვირტზე მტევანი გამოვიდა. ზაფხულის დასაწყისში ვაზი იდეალურ მდგომარეობაში იყო _ დიდი, სრული და რეკორდული რაოდენობის მტევნებით. ეს უკანასკნელი სამი წლის განმავლობაში პირველი კარგი გაზაფხული იყო. გასულ წლებში გაზაფხულის გვალვებმა მშრალ ადგილებში რქა არ გაზარდა. არადა, საუკეთესო ყურძენი სწორედ ასეთ ზონებშია. ხარისხიანი ღვინისთვის ხირხატ და ურწყავ ადგილებში დაკრეფილი ყურძენია საჭირო.

ზაფხულში ხშირი იყო ხანმოკლე დაწვიმება, რამაც ჭრაქისა და ნაცარის განვითარებას შეუწყო ხელი. საბოლოოდ, კარგ გაზაფხულს ცუდი ზაფხული და შემოდგომა მოჰყვა. აგვისტო-სექტემბერში წვიმა აღარ მოსულა. ვენახი გვალვაგამძლეა, მაგრამ გარკვეული რაოდენობის ნალექი მაინც სჭირდება.

თუმცა, წლევანდელი მოსავლის სიმცირე და დაბალი ხარისხი ბუნებრივმა ფაქტორებმა ყველაზე ნაკლებად განაპირობა. მაისში მევენახეები შხამ-ქიმიკატებს არ უჩიოდნენ. შეწამვლიდან შეწამვლამდე კი პრეპარატების შემადგენლობაში “რაღაც მოხდა” და წამალმა ძალა დაკარგა.

მევენახეების თქმით, შხამ-ქიმიკატების ხარისხი ყოველი ახალი პარტიის შემოტანის დროს იცვლებოდა. თუ პირველ წამლობაზე დოზებს იცავდნენ, მერე და მერე გაორმაგებამაც აღარ გაჭრა. მე-4 წამლობამდე ვენახები უკვე მასიურად გაფუჭდა. რქაწითელი, საფერავი და მწვანე ერთნაირად დაზიანდა. მთლიანად განადგურდა ბუერა.

”ექვსჯერ მოწამვლის მიუხედავად, ვერც ნაცარი დავიჭირეთ, ვერ ჭრაქი და ვერც წითელა. ვენახები ყველგან გაფუჭდა, ყურძენი ვაზზე გახმა. მოსავალი რაოდენობრივადაც შემცირდა (30-40%-ით) და ხარისხობრივადაც”,- აცხადებენ გლეხები.

მევენახეებს გარკვეული ექსპერიმენტების ჩატარება მოუხდათ. ძველი და ტრადიციულის ნაცვლად შემოვიდა ახალი, უცნობი დასახელების პრეპარატები და გლეხები იძულებული გახდნენ, მათი ვარგისიანობა საკუთარ ვენახზე გამოეცადათ. რაც მთავარია, გაქრა შაბიამანი.

თითქმის აღარ სრულდება ვაზის ძირების გამობარვა, რაც ვენახის შენარჩუნებისთვის ერთ-ერთი აუცილებელი ოპერაციაა. ზოგადად, მოშლილია ვენახის მოვლის მდგრადი მეთოდები და გლეხები იმასღა ცდილობენ, ვაზი კიდევ ერთი წლით შეინარჩუნონ. რაც ყველაზე საგანგაშოა, მოუვლელი ვენახების რაოდენობა რამდენჯერმე გაიზარდა, ვაზის გაშენება კი მთლიანად შეჩერდა.

ეს პროცესი გაცილებით მძიმე შედეგებს უკავშირდება, ვიდრე სოფლის მეურნეობისა და კვების მრეწვეობის ერთი დარგის კრიზისია. ვენახების განადგურება სოფლების დაცლის მიზეზი ხდება და ამ პროცესის სხვა საშუალებით შეჩერება შეუძლებელია. მთლიანად აზრს კარგავს ღვინის ტურიზმისა და აგროტურიზმის ცნებები, რისი განვითარების მთავარი პირობა ტრადიციების გადარჩენაა. შესაძლოა, წლების შემდეგ ქართული ღვინო რომელიმე ქვეყნის ბაზარზე მართლა შევიდეს, მაგრამ სახელმწიფო და მოსახლეობა ამით ბევრს ვეღარაფერს იხეირებს.

http://presa.ge/index.php?text=news&i=13204
14:46 13.09.2010


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:24 AM
Post #603


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



სამაჩაბლო – ნამდვილი და მოგონილი მტერი

[ლევან სეფისკვერაძე]


შეიძლება ითქვას, რომ სამაჩაბლოს კონფლიქტი, მისი დასაწყისითა თუ დასარულით, ერთ-ერთი ყველაზე არალოგიკური და უცნაური კონფლიქტი იყო მთელს მსოფლიოში. მაშინ როდესაც ცხინვალში, ზნაურში, თამარაშენსა თუ ნიქოზში ბომბები ცვიოდა, კონფლიქტის ზონაში მცხოვრები ადგილობრივი ქართველები და ოსები ჩვეულებრივად აგრძელებდნენ ურთიერთობებს და უკიდურესად გამწვავებული სიტუაციის მიუხედავად მაინც ახერხებდნენ ერთმანეთთან საერთო პირის გამინახვას. ქორწილებში, ქელახებსა თუ ძეობებში, ერთ სუფრასთან ძველებურად ისხდნენ ქართველები და ოსები და სამაჩაბლოში დამკვიდრებული ძველი ტრადიციით, თუკი სუფრის თამადა ქართველი იყო, იგი მოადგილედ აუცილებლად ოსს ნიშნავდა და პირიქით.

ქართულ-ოსური ურთიერთობები არც 90-იანი წლების ბოლოსა და დღევანდელ დრომდე შემწყდარა. იმის მიუხედავად, რომ რუსი ოკუპანტები თითქმის ყოველდღე კეტავენ გზებს და ორ ხალხს შორის უფსკრულის გაღრმავებას ცდილობენ, დიდი თუ პატარა ლიახვისა და ფრონეს ხეობის ქართულ სოფლებში უამრავ ახლადმოყვანილ ოს რძალს ნახავთ და მათი გაზრდილი ბავშვები ქართულზე არანაკლებ კარგად ფლობენ ოსურ ენას.

ბადრი ქართველიშვილი, დიდი ლიახვის ხეობის მკვიდრი: „ორი შვილი მყავს, ერთი 10 წლისაა და მეორე – შვიდის. ორივენი ცხინვალში დაიბადნენ. სიმართლე რომ გითხრათ, ნამდვილად არ მქონდა იმის შიში, რომ ოსი ექიმები მტრობის გამო უსინდისოდ მოიქცეოდნენ. ჩემს სანათესაოში თითქმის ყველა ბავშვი ცხინვალში დაიბადა და რაღა ჩემს შვილზე გაახსენდებოდათ ოს ექიმებს მტრობა?! პირიქით, ორივეჯერ ძალიან კარგად მიგვიღეს, საკმაოდ ცოტა ფული გამოგვართვეს და ნამდვილად არ განუსხვავებიათ ჩემი შვილი იქ მყოფი ოსი ბავშვებისაგან.

ჩემს თბილისელ ნათესავებს უკვირდათ, საკუთარი ცოლ-შვილი მტერს როგორ ანდეო. მაგრამ მე ასე არ ვფიქრობ და ოსებს მტრებად სულაც არ მივიჩნევ. დედაჩემიც ოსია და ჩვენს სოფელში რძლების ნახევარი სულ ოსები არიან. რა ვქნა, დედაჩემის ხალხი როგორ შევიძულო? მით უმეტეს, როცა იმათაც კარგად იციან ჩვენ შორის ომი ვისი მოწყობილიც იყო“.

ლამის მთელი ლიახვის ხეობის ბავშვები ცხინვალში დაიბადნენ და მათი მშობლების მიერ მიღებული ეს გადაწყვეტილება უკვე იმის დასტურია, რომ მიუხედავად ამდენი უბედურებისა, ქართველებს ჯერ კიდევ არ უჭირთ ოსებთან სართო ენის გამონახვა.

ავთანდილ მაისურაძე, სამაჩაბლოს მკვიდრი: ”2004 წელს, როდესაც ისევ დაიძაბა სიტუაცია ჩვენს მხარეში, შუაღამეს გადავიყვანეთ ცხინვალის საავადმყოფოში ჩემი მეზობლის ფეხმძიმე ცოლი მოსალოგინებლად. ექიმებს ერთიც კი არ უკითხავთ ვინ ვიყავით და საიდან ვიყავით, თავიანთი საქმე კარგად გააკეთეს და მერე ერთი მანქანაც გამოგვაყოლეს, რუსების საგუშაგოსთან პრობლემები, რომ არ შეგვქმნოდა. აქ რაც ხდება, ეს არც ომია და არც კონფლიქტი. ესაა ავანტურა და ომობანა, რომლის გამოც უბრალო ადამიანები იჭყლიტებიან.

18 წელია, რაც ასეთი ამბავია. ერთხელ და სამუდამოდ ხომ უნდა დაესვას წერტილი? ჩვენს სოფელში დღემდე რჩებიან ოსი ხუბაევები, ხაჩიროვები, საბანოვები, რომელთაც თავისი ეროვნების გამო პრობლემას აქ არავინ უქმნის და თვითონაც სოფლისთვის ისეთივე ერთგულები არიან, როგორც ქართველები. რასაც ქართველი განიცდის, იმას განიცდის ოსიც. კოკოითის ბანდის ყაჩაღების გარდა არც ერთ ოსს ომი არ უნდა”.

ქართულო სოფლებში შემორჩენილი ოსები არც ქართულ პრესასთან საუბარს გაურბიან. მიუხედავად იმისა, რომ მათ ქართველ ჟურნალისტთან საუბარმა შეიძლება პრობლემები შეუქმანათ და ამის ალბათობა საკმაოდ რეალურია, მაინც ამბობენ თავიანთ სათქმელს.

ჩვენი ოსი ეროვნების რესპოდენტი კოკოითის ახალგაზრდობის მეგობარი აღმოჩნდა. ესმა ქასაევის მამა ჯავის რაიონში დაბადებულ-გაზრდილი ოსი ყოფილა, კოლმეურნეობას 50-იან წლებში ცხინვალში ჩამოუსახლებია და ამის შემდეგ დამეზობლებია ქართველებს. მამაჩემი ხშირად ამბობდა, ჩვენ ოსებმა, ყველაფერში ქართველებს უნდა მივბაძოთო, იხსენებს ესმა ქასაევი.

ბოლოს კი გთავაზობთ სამაჩაბლოელი ქართველი მებრძოლის, გოჩა სეხნიაშვილის მოგონებას აფხაზეთის ომზე, სადაც იგი საკუთარი სიცოცხლის ხსნას ოს თანამებრძოლს უმადლის.

გოჩა სეხნიაშვილი, ქართველი ჯარისკაცი: ”აფხაზეთის ომში მძიმედ დავიჭერი. პრაქტიკულად, ისეთი სიტუაცია იყო, რომ სადაც დაჭრილი ვიწექი, იქიდან გამოსვლა შეუძლებელი ჩანდა. ამ დროს ჩვენები უკან იხევდნენ და ვფიქრობდი, რომ გარდაუვალი სიკვდილი მელოდა. მაგრამ ომს თავისი დაუწერელი კანონი აქვს და დაჭრილს, რაც არ უნდა უიმედო მდგომარეობაში იყოს, მაინც იმედი გაქვს, რომ მშველელი გამოგიჩნდება. გამიმართლა. მთელ ფრონტზე ერთადერთი კაცი, ისიც ოსი სოსო ხუბულოვი აღმოჩნდა, რომელმაც საკუთარი მხრებით მატარა. ღობეებზე რომ ვერ გადავყავდი, ხელით მისროდა, შემდეგ თვითონაც გადმოდიოდა და ისევ მიმათრევდა.

რამდენიმე თვის მერე ეს კაცი მამაჩემთნ მივიყვანე, სახლიდან აღარ უშვებდა. ამ კაცმა ჩვენთან ერთი თვე იცხოვრა. მერე კი, როგორც ხშირად ხდება ხოლმე, ის ადამიანი, რომლის წინაშეც სიცოცხლით ხარ დავალებული, საერთოდ გაქრა და აღარ გამოჩენილა. ახლა ომი აღარ არის, მაგრამ მომავალში ახალი ომი რომ დაიწყოს, ჯერ ის უნდა გავარკვიოთ ვინ მტერია და ვინ მოყვარე. სწორედ ესაა მთავარი!”

http://presa.ge/index.php?text=news&i=13203
14:42 13.09.2010


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:27 AM
Post #604


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



საქართველო რუსეთის წინააღმდეგ

[ელზა წიკლაური]


დღეს ჰააგის საერთაშორისო სასამართლოში საქართველოს სარჩელის ზეპირი განხილვა იწყება. საქმე ეხება, რუსეთის მიერ 1990-იანი წლებიდან დღემდე საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე განხორციელებულ ეთნიკურ წმენდას.

თბილისში იმედოვნებენ, რომ საერთაშორისო სასამართლო ობიექტურ გადაწყვეტილებას გამოიტანს, სარჩელს განსახილველად მიიღებს და მოსკოვს იმ ვალდებულებების შესრულებას დააკისრებს, რაც საერთაშორისო ნორმებითაა გათვალისწინებული.

მოსკოვში კი კვლავ თვლიან, რომ ასეთი ტიპის სარჩელის განხილვა ჰააგის სასამართლოს კომპეტენციაში არ შედის, მეტიც, რუსეთი ამასთან დაკავშირებით საკუთარი არგუმენტების წარდგენასაც აპირებს.

რა არგუმენტები აქვს თბილისს, ასევე მოსკოვს - ამასთან დაკავშირებით ჯერჯერობით კონკრეტული განცხადებები არ კეთდება. იმის გამო, რომ სარჩელის, როგორც დოკუმენტის საჯარო განხილვა არმომხდარა, მხარეების არგუმენტებთან დაკავშირებით კომენტარის გაკეთება უჭირთ იურისტებსაც. ექსპერტები კი იმედოვნებენ, რომ ჰააგის მოსამართლეები საქმეს წარმოებაში მიიღებენ, თუმცა აქვეაცხადებენ, რომ `ყველაფერი იმაზე იქნება დამოკიდებული, თუ როგორი პოლიტიკური კლიმატი იქნება კონკრეტული გადაწყვეტილების მიღების მომენტში”.

ცნობისათვის, ჰააგის სასამართლოში სარჩელი რუსეთის წინააღმდეგ საქართველოს ხელისუფლებამ 2008 წლის 12 აგვისტოს შეიტანა. სარჩელი 1990-იანი წლებიდან დღემდე რუსეთის მიერსაქართველოში განხორციელებულ ეთნოწმენდას ეხება. იმავე წლის 15 ოქტომბერს სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება დროებით ღონისძიებებთან დაკავშირებით და როგორც თბილისს, ასევე მოსკოვს რაიმე ტიპის რასობრივი დისკრიმინაციისგან თავშეკავებისკენ მოუწოდა.

დღეს კი გაეროს საერთაშორისო სასამართლო სარჩელის ზეპირ განხილვას იწყებს. ერთკვირიანი განხილვისას გადაწყდება, მიიღებს თუ არა ჰააგა საქართველოს სარჩელს წარმოებაში. ცნობილია ისიც, რომ ქართულმა მხარემ ჰააგაში ყველა მასალა და დოკუმენტი უკვე გააგზავნა. სარჩელს კი ასეთი სახელწოდება აქვს - “საქართველოს სახელმწიფო რუსეთის სახელმწიფოს წინააღმდეგ 1993-2008 წლებში რუსეთის მიერ საქართველოში განხორციელებული ეთნიკური წმენდის შესახებ”.

ზეპირი მოსმენა ჰააგაში ორ ეტაპად, 13-17 სექტემბერს გაიმართება. რუსეთი თავის პოზიციებს 13 და15 სექტემბერს, ხოლო საქართველო 14 და 17 სექტემბერს წარმოაჩენს.

საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე ნინო კალანდაძე იმედს გამოთქვამს, რომ სასამართლო საქართველოს მიერ წარდეგნილ არგუმენტებს გაიზიარებს.

”ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი პროცესი. საქართველომ ჯერ კიდევ 2008 წლის 12 აგვისტოს შეიტანა სარჩელი ჰააგის სასამართლოში, სადაც განიხილება რასობრივი დისკრიმინაციის ყოველგვარი აღმოფხვრის შესახებ 1965 წლის საერთაშორისო კონვენციის დარღვევა რუსეთის ფედერაციის მხრიდან. ჩვენ იმედი გვაქვს, რომ წამატებას მივაღწევთ. აქ მიზანმიმართულდა საუბარია არა პოლიტიკურ საკითხებზე, არამდე ეთნიკურ წმენდაზე. ჩვენ დიდიიმედი გვაქვს, რომ სასამართლო ჩვენს არგუმენტებს გაიზიარებს”, -განაცხადა ნინო კალანდაძემ და დასძინა, რომ რუსეთის მხრიდანოკუპირებულ ტერიტორიებზე ეთნიკური წმენდა კვლავ ხორციელდება.

ჰააგაში საქართველოს ინტერესებს საერთაშორისო სამართლის მაღალკვალიფიციური უცხოელი ადვოკატები დაიცავენ. სასამართლოში სარჩელი საქართველოს სახელით შეიტანა სამართლის ექსპერტმა, მონრეალის (კანადა) მაქგილის უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის პროფესორმა პაიამ ახავანმა.

იგი მსოფლიოში ცნობილი ექსპერტია, მუშაობს ომის დროს ჩადენილი დანაშაულების საკითხებზე და საერთაშორისო სამართლის იმ სფეროზე, რომელიც სწავლობს განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილ დანაშაულებს. ის იყო პროკურატურის პირველი სამართლის ექსპერტი, საერთაშორისოტრიბუნალი ყოფილი იუგოსლავიისა და რუანდის საქმეებზე და განსაკუთრებული წვლილი შეიტანა სამართლისმცოდენოების განვითარებაში.

ამასთან, თბილისის ინტერესებს ჰააგაში ჯეიმს კროუფორდი, ფილიპ სანდსი და პოლ რაიხლერი დაიცავენ. როგორც იუსტიციის სამინსტროში განმარტავენ, ჰააგის სასამართლოში საქართველოს ხელისუფლების მიერ შეტანილი სარჩელი ეფუძნება გაერო-ს ადამიანის უფლებათა ხელშეკრულებას და ამტკიცებს, რომ საქართველოში ოთხმოცდაათიანი წლებიდან დაწყებული 2008 წელს განხორციელებული სამხედრო ინტერვენციით დამთავრებული, რუსეთი ხელს უწყობდა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის სეპარატისტული ძალების მიერ ქართველთა ეთნიკურ წმენდას, იარაღისმიწოდების, ჯარისკაცების დაქირავებისა და რუსეთის კუთვნილი შეიარაღებული ძალების მიერ პირდაპირი სამხედრო ინტერვენციის განხორციელების გზით, რასაც შედეგად მოჰყვა ქართველი მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი დანაშაულები.

”ოთხმოცდაათიან წლებში ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ დადებული შეთანხმებების შემდგომ პერიოდში, რუსი სამშვიდობოები გამუდმებით უარს ეუბნებოდნენ 300 000 იძულებით გადაადგილებულ პირს თავიანთ სახლებში დაბრუნების უფლებაზე, ხოლო რუსეთის ბოლოდროინდელი ქმედებები, რომელიც სეპარატისტული ხელისუფლების აღიარების გზით საქართველოს ტერიტორიის დანაწევრებისკენ იყო მიმართული და ასევე რუსეთის მიერ საქართველოს ტერიტორიის ბოლოდროინდელი ფართომასშტაბიანი ოკუპაცია, სეპარატისტულ ტერიტორიების დამოუკიდებლობის საბოლოოდ აღიარებას ემსახურება,” - ნათქვამიასარჩელში.

ამასთან, სარჩელის მიხედვით საქართველო თხოვნით მიმართავს ჰააგის სასამართლოს აღიაროს, რომ რუსეთი მოქმედებდა საერთაშორისო სამართლის დარღვევით, რომ მან თავი უნდა შეიკავოს სეპარატისტთა შემდგომი მხარდაჭერისგან და საქართველოს ტერიტორიიდან გაიყვანოს ყველა შეირაღებული ძალა და რომ რუსეთი ვალდებულია გადაუხადოს საქართველოს კომპენსაცია თავისი უკანონო ქმედებების გამო.

“საქართველოში განხოციელებული აგრესიისა და ეთნიკური წმენდის გამო დაუსჯელი არავინ დარჩება,”,- ასეთია ქართული მხარის პოზიცია.

იურისტი ლია მუხაშავრია უჭირს იმაზე პასუხის გაცემა, თუ რომელი მხარის არგუმენტებს გაითვალისწინებს ჰააგის სასამართლო.

“ფაქტია, რომ ეთნიკური წმენდა მოხდა, ამას ისტორიაც კარგად აჩვენებს და მისი დამტკიცებაც მარტივია. მაგრამ აქ არის ერთი “მაგრამ” - რა კუთხით შეხედავს სასამართლო ამ ყველაფერს, რა არგუმენტებს გაიზიარებს და რას არა. დღეს ამაზე საუბარი ძალიან რთულია, ამიტომ უნდა დაველოდოთ განხილვის შედეგად მიღებულ გადაწყვეტილებას”, - განაცხადა მუხაშავრიამ.

არასამთავრობო ორგანიზაცია “კანონი ხალხისთვის” ხელმძღვანელს ზაქარია ქუცნაშვილს კი არგუმენტებზე საუბარი უჭირს.

”სარჩელის, როგორც დოკუმენტის გასაჯაროება არ მომხდარა, არ ვიცით ძირითადი არგუმენტები. ამიტომ ძნელია იმაზე საუბარი, თუ რას გაითვალისწინებს ჰააგა და რას არა. ის კი ცხადია, რომ რუსები შეცდებიან ეს დავა მაქსიმალურად აიცილონ თავიდან, თორემ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო რომ სახელმწიფოთაშორის გაეროს წესდების დავის გამრჩევი ორგანოა, ფაქტია და ისიც ფაქტია, რომ იქ ამ სარჩელის განხილვა უნდა მოხდეს”, - განუცხადა`მთელ კვირას~ ქუცნაშვილმა.

მიიღებს თუ არა ჰააგის სასამართლო ქართული მხარის სარჩელს, ექსპერტებს ამაზე ცალსახა პასუხი არ აქვთ. თუმცა ფიქრობენ, რომ ობიექტური მიზეზების გამო, თბილისს საერთაშორისო სასამართლოში მოსკოვის წინააღმდეგ დაწყებული ბრძოლა არ უნდა გაუჭირდეს.

”რუსეთის გავლენა არაა გადამწყვეტი ფაქტორი გადაწყვეტილების მისაღებად. საკმაოდ ბევრია დამოკიდებული სუბიექტურ ფაქტორზეც. მოსამართლეებიც ჩვეულებრივი ადამიანები არიან და თუ მათ პროფესიული ამბიცია მაღალი აქვთ, მაშინ შეიძლება მათთვის უფროსაინტერესო იყოს ისტორიაში შევიდნენ, როგორც პირველი სამართლებრივი ძალაუფლების წარმომადგენლები, რომლებიც რუსეთის წინააღმდეგ ასეთ სარჩელს განიხილავენ.

”თუმცა, ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ არგუმენტაცია უნდა იყოს დამაჯერებელი მთელი შემადგენლობისთვის. ჰააგის სასამართლო, არ გახლავს ის ორგანო, რომელიც ზარის მიხედვით იღებს გადაწყვეტილებებს.

”ვნახოთ, პროცესი საინტერესოა, თუმცა ვშიშობ, რომ როგორც არ უნდა განვითარდეს მოვლენები, ორივე სახელმწიფო ნებისმიერ გადაწყვეტილებას საკუთარ გამარჯვებად ჩათვლის. ეს უკვე წესადდამკვიდრდა და ნებისმიერ სერთაშორისო გადაწყვეტილების შემთხვევაში როგორც მოსკოვი, ასევე თბილისი საკუთარ წარმატებას უწოდებენ.

”და კიდევ, თუ შინაარსობრივი განხილვა დაიწყება, ეს იქნება ხანგრძლივი პროცესი და მისი გაშუქება ობიექტური საშუალებებით ძნელად მოსაძიებელი როგორც საქართველოს, ასევე რუსეთის მოსახლეობისთვის”, - განაცხადა პოლიტოლოგმა სოსო ცისკარიშვილმა.

“ჰააგის სასამართლოც ემორჩილება პოლიტიკურ ამინდს, მაგრამ შედარებით ნაკლებად, ვიდრე სხვა სტრუქტურები. მთლიანად დამოუკიდებელი პოლიტიკისგან სასამართლოც კი არაა, მათ შორის ჰააგის. თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ რუსეთი ძლიერი ქვეყანაა, უნდა გავუძლოთ იმას, რომ სასამართლო თავს აარიდებს სარჩელის მიღებას. მაგრამ ამასთან არიან სხვა ქვეყნებიც, მთავარია, როგორია მათი პოლიტიკა ამ კონკრეტულ საკითხთან დაკავშირებით.

”მიუხედავად იმისა, რომ დასავლეთსა და რუსეთს შორის გადატვირთვის პოლიტიკას აქვს ადგილი, ეს მაინც არ გულისხმობს, რომ დასავლეთი პასიური არის რუსეთის მიმართ, მითუმეტეს საქართველოს საკითხში. თუ დასავლეთმა მოინდომა, რომ ამ საკითხმა წინ წამოიწიოს, მაშინ შეიძლება ჰააგის ტრიბუნალი ჩვენთვის ხელსაყრელი ინსტრუმენტი აღმოჩნდეს და საერთაშორისო სასამართლომდასავლეთს უფრო მეტი ანგარიში გაუწიოს და დაძრას ეს თემატიკა.

”თუმცა, სიმართლე გითხრათ, უბრალოდ მეეჭვება, რომ პროცესმა ეს მიმართულება აიღოს. ყველაფერი დამოკიდებული იქნება იმაზე, კონკრეტულად გადაწყვეტილებების მიღების მომენტში თუ რა პოლიტიკური კლიმატი იქნება”, - დასძინა პოლიტოლოგმა რამაზ საყვარელიძემ.

http://presa.ge/index.php?text=news&i=13210
16:58 13.09.2010


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:29 AM
Post #605


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



კიდევ ერთხელ “ნაბუკოს” შესახებ

(12 სექტემბერი, 2010)




ევროპის ქვეყნების გაზით მომარაგების საკითხი ამერიკელთა წყალობით ლამის ნომერი პირველი პოლიტიკური თემაა. ენერგეტიკული რესურსები და მათი საზრიანად, ყაირათიანად გამოყენება ყველა ევროპული ქვეყნის უპირველესი ამოცანაა.


ამ საქმეში ისინი მნიშვნელოვან წარმატებას აღწევენ. დღეს ჩვეულებრივად არის მიღებული ახალი სახის სახლების მშენებლობა, სადაც მაქსიმალურად არის გათვალიწინებული თბილი ჰაერის დიდ ხანს შენარჩუნების ტექნოლოგია. გაზი, ნავთობი, ბირთვული, ჰიდროენერგია, ქვანახშირი მსოფლიოს უმთავრესი ენერგეტიკული წყაროა და როგორც ჩანს ასეთად დარჩება უახლოეს მომავალში. ალტერნატიული – მზის, ქარის ენერგია, ბიოლოგიური საწვავი, დღესდღეობით მინიმალურად აკმაყოფილებს სწრაფად მზარდ მოთხოვნებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე მსოფლიოში ენერგომატარებლებით მდიდარი ქვეყანა გარკვეული გავლენით და პატივისცემითაც სარგებლობს. თანამედროვე ევროპა-ამერიკა მზადაა თვალი დახუჭოს ნავთობითა და გაზით მდიდარი არაბული ქვეყნების შუასაუკუნეობრივ და მათთვის მიუღებელ ცხოვრების წესზე. აშშ-სა და ევროპისათვის მთავარია არაბული ქვეყნების მათდამი კეთილი განწყობა და მორჩილება.


ყოველივე აღნიშნულის განხორციელებისთვის აშშ-ი არც ძალას და არც ფინანსებს არ იშურებს. შედეგიც სახეზეა – არაბული ქვეყნების ლოიალურობა გარანტირებულია. სხვაა რუსეთი და ირანი. ორივე სახელმწიფო ენერგეტიკული რესურსებით მდიდარ სახელმწიფოთა რიცხვს მიეკუთვნება. რუსეთი ის ქვეყანაა, სადაც არსებული და აუთვისებელი ენერგეტიკული საბადოები უხვადაა, რაც საშუალებას აძლევს მას დღეს და მომავალშიც იყოს ლიდერი ენერგომატარებლების ექსპორტში. ენერგომატარებლების დიდი რაოდენობა თავისთავად მატებს რუსეთის ხელისუფლებას თვითდაჯერებას, პოლიტიკურ საკითხებში საკუთარი პოზიციის ქონას.


მსგავსი ვითარებაა ირანის ისლამურ რესპუბლიკაშიც – ქვეყანაში, სადაც აღინიშნება არა მარტო ნავთობისა და გაზის დიდი რაოდენობით არსებობა, არამედ ენერგომატარებლების მაღალი ხარისხიც. ირანის ხელისუფლება მიიჩნევს, რომ დადგება ენერგორესურსების ამოწურვის დრო და რომ ეს არ მოხდეს საჭიროა მისი მომჭირნეობით გამოყენება, ბირთვული ენერგიით ჩანაცვლება. დასავლელები, განსაკუთრებით ამერიკელები ირანის ხელისუფალთა სახელმწიფოებრივ მიდგომას ენერგომატარებლების მომჭირნეობით გამოყენებასთან დაკავშირებით და ამისათვის ბირთვული პროგრამის შექმნას, კრიტიკულად იხილავენ. მათი მოსაზრება მარტივია – რაში სჭირდება ირანს ბირთვული ენერგია, როდესაც თავზესაყრელად აქვს ნავთობი და გაზი. დასავლეთს სხვა რამ აწუხებს – მას არ სურს, რომ ირანი დაეუფლოს თანამედროვე ბირთვულ ტექნოლოგიასა და ამ ფარისეველურ სურვილს ირანის ბირთვული იარაღის შექმნის ისტერიული პროპაგანდით ფარავს. ირანის ხელისუფალთ არაერთხელ განუცხადებიათ, რომ მათი მიზანი არ არის ბირთვული იარაღის შექმნა. მათი მიზანია – ბირთვული კვლევების ჩატარება, ბირთვული ენერგიის მიღება, როგორც ელექტროენერგიისათვის, ისე მედიცინის განვითარებისათვისაც. მაგრამ, როდესაც აშშ-ს სხვა სურვილი ამოძრავებს, მისთვის ირანის ხელისუფალთა ახსნა-განმარტება მიუღებელია.


ბირთვულ ტექნოლოგიებს დაუფლებული ირანი ამერიკელთა მეტოქე იქნება არა მარტო ბობოქარ ახლო აღმოსავლეთში. ბირთვულიარაღიანი ირანი მსოფლიოსთვის ამერიკელთა მიერ გამოგონილი საფრთხობელაა. კაცმა რომ თქვას, რა არის საშიში იმაში, თუ ირანს ექნება ბირთვული იარაღი? ბირთვული იარაღი აქვს ისრაელს, ინდოეთს, პაკისტანს, გაეროს უშიშროების საბჭოს ხუთივე წევრ სახელმწიფოს, მაგრამ მსოფლიო ამით არ დაქცეულა. იქნებ სწორედ ბირთვული იარაღი არის ის მთავარი ფაქტორი, რამაც 65 წელია იხსნა მსოფლიო დიდი ომისაგან?


ენერგორესურსებით მდიდარი რუსეთისა და ირანის პოლიტიკა აღიზიანებს ვაშინგტონს. ამიტომაც ცდილობს, როგორც ერთის, ისე მეორის წინააღმდეგ შემაფერხებელი ბარიერების შექმნას. ამ ჭრილში უნდა განვიხილოთ ევროპისათვის რუსული ნავთობისა და გაზის მიწოდების ალტერნატიული წყაროების შექმნა, ე.წ. დივერსიფიკაცია. თემამ განსაკუთრებული აქტუალობა ბუშის ადმინისრაციის დროს შეიძინა. პირველ პლანზე წამოწია, რუსეთის გვერდის ავლით, კასპიის ზღვის ენერგორესურსების ევროპაში ტრანსპორტირების საკითხმა. “ნაბუკოს” სახელით მოვლენილმა ამერიკულმა პროექტმა მსოფლიოს ყურადღება მიიპყრო. უკვე მერამდენე წელია მიმდინარეობს “ნაბუკოზე” ლაპარაკი, არის სისტემატური აზრთა გაზიარება, პოლემიკა, კინკლავი, მაგრამ საკითხი არ დაძრულა. ექსპერტ-ეკონომისტთა გათვლით “ნაბუკო” უფრო პოლიტიკური პროექტია, ვიდრე ეკონომიკური, ანუ მასში დახარჯული ფული ნაკლებ სიკეთეს მოიტანს.


“ნაბუკოს” თემაზე საუბარი ცუდი კარდიოგრამის მსგავსია – ხან მაღალი, ხან დაბალი. ერთ-ერთს სულ ახლახანს ჰქონდა ადგილი ანკარაში. პროექტის მმართველმა კომიტეტმა განიხილა გაზსადენის გაზით მომარაგების ორი გზა – პირველი, კასპიის ზღვიდან, მეორე – ერაყიდან. პირველში იგულისხმება – თურქმენეთი, აზერბაიჯანი, საქართველოს გავლით. პირველ ვარიანტში არ გამოირიცხებოდა ირანული გაზის მონაწილეობაც, მაგრამ ანკარის შეხვედრამ საბოლოოდ უარი თქვა ირანულ გაზზე – ცხადია პოლიტიკური მოსაზრებით, აშშ-ს პოზიციიდან გამომდინარე. არადა მილსადენის სრული დატვირთვისათვის ირანული გაზი მისწრება იყო.


პროექტიდან ირანის ამოღებამ კვლავ გაააქტიურა კითხვა – ირანის გაზის გარეშე დაიტვირთება თუ არა გაზსადენი. “ნაბუკოს” წლიური დატვირთვა შეადგენს 31 მილიარდ კუბურ მეტრ გაზს. ირანის გაზის უკუგდების შემდეგ დარჩება 7-8 მილიარდი კუბური მეტრი გაზი აზერბაიჯანიდან და ერაყიდან. შეძლებს თურქმენეთი დეფიციტის შევსებას? მხედველობაშია მისაღები თურქმენეთ-აზერბაიჯანის კამათი კასპიის ზღვის საზღვრებთან დაკავშირებით. ესეც რომ არ იყოს “ნაბუკოს” წლიური 31 მილიარდი კუბური მეტრი კონკურენციას გაუწევს 63 მილიარდ კუბური მეტრის (წლიურად) რუსულ პროექტს – ”სამხრეთის ნაკადს”. ამ პროექტში თურქმენული გაზიც არის გათვალისწინებული. მიუხედავად ამისა, “ნაბუკოს” პროექტის მონაწილეებმა: ავსტრიულმა კომპანია OMV, უნგრულმა MOL-მა, ბულგარულმა ბულგარგაზ–მა, რუმინულმა ტრანსგაზ-მა, თურქულმა ბოტას-მა და გერმანულმა RWE-მ გადაწყვიტეს დაიწყონ საინჟინრო სამუშაოები. 3000 კილომეტრის სიგრძის მილსადენის მშენებლობა 2011 წელს ანკარაში დაიწყება ბულგარეთის მიმართულებით, მარმარილოს ზღვის გავლით. პროექტი 2 ფაზად იყოფა: 2000 კმ ახალი გაზსადენის მშენებლობა თურქეთიდან ავსტრიისკენ და თურქეთ-საქართველოსა და თურქეთ-ერაყის გაზსადენის მშენებლობა.


მიუხედავად მიღებული გადაწყვეტილებისა, მაინც ძნელია იმის თქმა, განხორციელდება თუ არა “ნაბუკოს” პროექტი. პროექტში შემავალმა გერმანულმა კომპანიამ რუსული “გაზპრომის” წინადადებით მოლაპარაკება განაახლა მისი რუსულ პროექტთან “სამხრეთის ნაკადი”, მიერთებასთან დაკავშირებით. გერმანელთა თანხმობის შემთხვევაში “ნაბუკოს” პროექტს განხორციელება არ ეღირსება. მხედველობაშია მისაღები ისიც, რომ “ნაბუკოს” სამომავლო პროექტს, ისევე, როგორც სხვა პროექტებს მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისი ემუქრება, რაც იწვევს გაზზე მოთხოვნილების შემცირებას. გარდა ამისა ევროპაში არსებობს ტექნოლოგია გაზის ფიქლიდან მისაღებად. გაზის შემცვლელი ფიქალის მარაგი ევროპაში საკმაოა.


დღეს უკვე ნათელია, რომ აშშ-მა რუსულ პროექტებს – ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ნაკადების სახით ვერაფერი დაუპირისპირა. სამწუხაროდ, მან მოახერხა ირანელთა დაბლოკვა, თუმცა ამით გააუარესა “ნაბუკოს” რესურსების შევსების საკითხი. აშშ-ს პოლიტიკა და დიპლომატია ძალას არ იშურებდა მოსკოვ-თეირანს შორის ხინჯის გასაჩენად. ნაწილობრივ მან მოახერხა კიდევაც ეს – გავიხსენოთ გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ ამას წინათ ირანის საწინააღმდეგოდ მიღებული რიგით მეოთხე სანქციები. ვაშინგტონმა მოახერხა მოსკოვ-პეკინის დაყოლება, რამაც ნეგატიური რეაქცია გამოიწვია ირანელებში.


ეკონომიკური სანქციების მეშვეობით ამა თუ იმ ქვეყნის წინააღმდეგ ამხედრება შეუთავსებელია თანამედროვებასთან, ადამიანის უფლებათა დაცვასთან და სხვა. ამერიკელთა განმარტება, რომ სანქციები აიძულებს “დასჯილი” ქვეყნის ხელისუფალთ შეცვალონ პოლიტიკა – აბსურდია, ისევე, როგორც მოსაზრება, რომ ის (სანქციები) არ შეეხება ხალხს. “დასჯილი” ქვეყნის ხელისუფლება მხოლოდ მაშინ შეიცვლის პოლიტიკას, თუკი სანქციებით შეწუხებული ხალხი ქუჩაში გამოვა საპროტესტო დემონსტრაციებით. ყველამ კარგად იცის, რომ სახალხო გამოსვლებიდან სახალხო რევოლუციამდე ერთი ნაბიჯია. ამ შემთხვევაში რამდენად გულწრფელია ვაშინგტონელ პოლიტიკოსთა განცხადება, რომ სანქციების შემოღებით ისინი სულაც არ იღვწიან ირანის ისლამური რესპუბლიკის ხელისუფლების დამხობისათვის? პასუხი ევრაზიის ინსტიტუტის საიტის მკითხველებისთვის მომინდვია.


ეკონომიკური სანქციები საზრიანი ხელისუფლების ხელში რაზმავს დასჯილ ქვეყანასა და მის ხელისუფლებას. მსგავსი მაგალითები არსებობს, თუნდაც კუბის ნახევარსაუკუნოვანი ეკონომიკური ბლოკადა რად ღირს. ქართველებსაც გვაქვს ავად გასახსენებელი – აფხაზეთის ბლოკადა.


ვაშინგტონის პოლიტიკოსთა სამწუხაროდ უნდა ითქვას, რომ მათ მიერ წამოწყებულ ინიციატივებს დასაბამიდანვე თან დაჰყვება წარუმატებლობის ელფერი, თუმცა ნეგატიურის კეთებას დაჩვეულთათვის გაპოზიტიურება არცთუ იოლი საქმეა.

ჰამლეტ ჭიპაშვილი,

პოლიტოლოგი


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:30 AM
Post #606


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



ობამა სააკაშვილს რუსეთის წინააღმდეგ იყენებს


(13 სექტემბერი, 2010)

შორენა გონგლაძე

ინტერვიუ პოლიტოლოგ ჰამლეტ ჭიპაშვილთან

- ბატონო ჰამლეტ, სააკაშვილის განცხადება კონფედერაციასთან დაკავშირებით როგორ შეიძლება აღვიქვათ, ეს მისი პოლიტიკური ხუმრობა იყო თუ ამაში რეალობის მარცვალიც დევს?


- ჯერ ერთი, თუ ეს ხუმრობაა, ასე ხუმრობა არ შეიძლება და მეორეც, ამაში არის სიმართლის მარცვალი. ეს არ იყო შემთხვევით წამოსროლილი ფრაზა, ეს კარგა ხნის ფიქრის შედეგად აწონილ-დაწონილი და აზერბაიჯანელებთან და თურქებთან საუბრის ნაყოფია. არა მგონია, ეს იდეა არ იყოს განხილული ამერიკელებთან. ორი წლის წინ, როდესაც ანკარაში გაიმართა პოლიტოლოგთა და ექსპერტთა კონფერენცია, რომელშიც მეც ვიღებდი მონაწილეობას, იქ ითქვა კონფედერაციაზე და ეს გაახმოვანა რუსეთის წარმომადგენელმა. შემდეგ მან გამოაქვეყნა სტატია, სადაც ლაპარაკია საქართველოში ასიმეტრიულ კონფედერაციაზე. მე ვიფიქრე, რომ ეს იყო ძირითადად საქართველოს, აფხაზეთის და ოსეთის ერთ ჭერქვეშ ყოფნის იდეა, მაგრამ როგორც ჩანს, მასპინძლებს ეს იდეა მოეწონათ. კონფერენციის დროს კიდევაც ითქვა კავკასიაში კონფედერაციაზე, თუმცა ამაზე არ გაგრძელებულა საუბარი, ეს ითქვა გაკვრით. როგორც ჩანს, ეს თემა შემდეგ დატრიალდა საკმაოდ სერიოზულად, ეს გაანდეს პატივცემულ მიხეილს, შემდეგ ამის თაობაზე ითქვა აზერბაიჯანელებთან და ბოლოს და ბოლოს, მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ ეს იდეა უნდა გაჟღერდეს. რა მოყვება ამას, სხვა საკითხია, მაგრამ არა მგონია, რომ ეს იყოს პრეზიდენტის მორიგი გამოხტომა. მე ვფიქრობ, რომ ეს არ იყო შემთხვევითი თავქარიანული გამოსვლა, რომელიც ახასიათებს ჩვენს პრეზიდენტს.

- ამ კონფედერაციაში ამერიკის ინტერესი რატომ უნდა იდოს?

- თუ ჰგონიათ, რომ ამერიკას ძალიან შესტკივა გული, რომ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა არის დარღვეული, ეს მე მგონი შეცდომაა. უპირველეს ყოვლისა, არც ერთი ამერიკელი პოლიტიკოსი არ ფიქრობს იმაზე, თუ როგორ შესძლოს საქართველომ ამ ტერიტორიების უკან დაბრუნება. ეს უკვე ისტორიას ჩაბარდა. მათი განწყობა რომ უფრო სხვანაირი ყოფილიყო, ცხადია, ადგილი არ ექნებოდა არავითარ ომს, მაგრამ მათი განწყობა არის სააკაშვილის მხარდამჭერი და არავითარ შემთხვევაში საქართველოს პრობლემების გადასაყვეტად. მათი ინტერესი არის პლაცდარმი ამ ტერიტორიაზე. ამერიკას საკმაოდ კარგი ურთიერთობა აქვს თურქეთთან, აზერბაიჯანთან, ურთიერთობებს აწესრიგებს სომხეთთან, რატომ არ უნდა ჰქონდეს აშშ-ს სურვილი, რომ აქ შეიქმნას კონფედერაცია, რომელშიც არავითარ შემთხვევაში არ იქნება მისი მოწინააღმდეგე რუსეთი და ამ კონფედერაციაში ამერიკის საკმაოდ დიდი გავლენა იქნება. ცხადია, ასეთი რამ ამერიკას უნდა აწყობდეს და ამერიკელთა პოზიციებიდან გამომდინარე მე აქ განსაკუთრებულს ვერაფერს ვერ ვხედავ.

- ამერიკელი კონგრესმენების ვიზიტი რას უკავშირდება? როგორც ითქვა, საქართველოში არსებულ პოლიტიკურ-ეკონომიკურ ვითარებაზე იქნება საუბარი…

- ამერიკას რომ თავისი ინტერესები აქვს, ეს ვიცით, აქ ჩამოსულია კონგრესმენთა დელეგაცია, ისევე როგორც კონდოლიზა რაისი, რომელიც ბათუმში ჩამოვიდა და თბილისსაც მოინახულებს (რაისის თბილისში ვიზიტი არ შედგა გაურკვეველი მიზეზების გამო – რედ.). მათი ინტერესი არის ერთი, რომ როგორმე მხარი დაუჭირონ იმ ხელისუფლებას, რომელიც ამერიკაში ითვლება პროამერიკულად, ანუ სააკაშვილს, რომ საქართველო ყოველთვის იყოს ასეთი შემართული და რუსეთის მოწინააღმდეგე; რომ ამერიკის პოზიციები იყოს მტკიცე და შეურყეველი კავკასიაში. ეს არის როგორც კონგრესმენების, ასევე ნებისმიერი ამერიკელი პოლიტიკოსის ვიზიტის მიზანი საქართველოში. არავინ ერთი წუთითაც არ იტყვის იმას, მე რომ მოგეცი მილიარდნახევარი დოლარი, შენ რას მოახმარე ეს ფული? ნუ იფიქრებთ, რომ ამერიკელი ამას იტყვის. ასეთ დროს ამერიკელი ამბობს, ჩვენ არ ვერევით საშინაო საქმეებში, ეს არის არჩეული ხელისუფლების გადასაწყვეტი და ა.შ., მაგრამ ამერიკა მშვენივრად ჩაერია საპრეზიდენტო არჩევნებში და საბოლოო შედეგების გამოცხადებამდე გვაცნობა, თუ ვინ იყო არჩევნებში გამარჯვებული.

- მაშინ ეს ყველაფერი მიუთითებს იმაზე, რომ სააკაშვილის პერსონა ჯერ კიდევ საიმედო დასაყრდენს წარმოდგენს ამერიკისთვის.

- ცხადია, ამერიკის შეერთებული შტატებისთვის სააკაშვილი არის ნომერი პირველი დასაყრდენი ფიგურა კავკასიაში, და მით უმეტეს, საქართველოში. ყველას მოსწონს ამერიკა, ყველა კოჭს უგორებს, თუნდაც ალასანიადან დავიწყოთ და დავამთავროთ ნათელაშვილით, მაგრამ საქმე ისაა, რომ სააკაშვილზე მეტად არავის უყვარს ამერიკა, ეს ძალიან კარგად იციან იქ, გარდა ამისა, სააკაშვილს სხვა ურთიერთობები აქვს ჩამოყალიბებული ამ წლების განმავლობაში 1994 წლიდან დაწყებული. არა მარტო ვერბალური ურთიერთობები, არამედ სხვა ურთიერთობებიც აქვს ამერიკელ პოლიტიკოსებთან, ისეთი, რომელიც ჯოჯოხეთს ანათებს.

- სააკაშვილის მიმართ ობამას დამოკიდებულება ყოველთვის არის ეჭვების საბაბი, რომ ამერიკის ახალი ადმინისტრაციისთვის სააკაშვილი ნაკლებად საინტერესოა.

- ამას ძირითადად ლაპარაკობს ოპოზიცია,ის, ვისაც სურს მათი სურვილი იყოს რეალობა. ცხადია, რესპუბლიკელებთან შედარებით დემოკრატებს ნაკლებად მოსწონთ სააკაშვილი, განსაკუთრებით 2008 წლის ომის შემდეგ, ვინაიდან იმ პერიოდში დემოკრატთა ლიდერ ობამასთვის, რომელიც საპრეზიდენტო მარათონში იყო ჩაბმული, საკმაოდ მძიმედ მისაღები უნდა იყოს სააკაშვილის და საქართველოს ასეთი შიშველი მხარდაჭერა რესპუბლიკელი მაკკეინისადმი. ჩვენ ყველანი ადამიანები ვართ და გარკვეული პიროვნული გრძნობებიც ხშირად გვახსენებს თავს და ხშირად ამ პიროვნულ გრძნობებს პოლიტიკაზე მაღლა ვაყენებთ. ყოველ შემთხვევაში, თუ სააკაშვილის მოქმედებებიდან გამოვალთ, პიროვნული ყოველთვის ძლევდა სახელმწიფოებრივს. ობამაც ადამიანია და მასაც კარგად ახსოვს, რა იყო 2008 წელს და როგორ აპირებდნენ ცხინვალის ომით მაკკეინისთვის ქულების შეძენას. გარდა ამისა, პიროვნულადაც, როგორც ჩანს, დიდი აღფრთოვანებით არ უყურებს ობამა სააკაშვილს, მაგრამ ობამა ხომ მარტო არ არის, მის ირგვლივ არიან დემოკრატები, რომელთა რიგებშიც გვხდებიან ისეთებიც, ვინც მიიჩნევს, რომ სააკაშვილის ხელით ბევრი რამ შეიძლება გაკეთდეს, ვგულისხმობ სადგისის ჩხვლეტას რუსეთისთვის. ანუ რუსეთის გასაღიზიანებლად ეს ის პირია, რომელიც შეიძლება გამოიყენოს თუნდაც დემოკრატიულმა ადმინისტრაციამ. ავიღოთ ის განცხადება, რომელიც გააკეთა აქ ქალბატონმა კლინტონმა. მან ხაზგასმით ილაპარაკა რუსეთის აგრესიის და მის მიერ საქრთველოს ტერიტორიების ოკუპაციის შესახებ, რასაც გამოეხმაურა საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი კუშნერი. მან თქვა, რომ სიტყვებით და განცხადებებით არ წყდება პრობლემები, მაგრამ ამას წინათ ამერიკულ პრესაში გამოქვეყნდა ასეთი სტატია, სადაც აღნიშნულია იმის თაობაზე, რომ ამერიკის პოლიტიკოსების მხრიდან სულ მუდამ იმის განცხადება, რომ ისინი მხარს უჭერენ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენას, უპირველეს ყოვლისა, ხელს აძლევს სააკაშვილს და აქეზებს მას უფრო აგრესიული ქმედებებისკენ. ამ სტატიას მე სრულად ვეთანხმები. აქედან გამომდინარე, ობამას არ მოსწონს სააკაშვილი, მაგრამ ეს არ არის გადამწყვეტი ფაქტორი, მთავარია ის წრე, რომელიც აკრავს ობამას და რომელიც მიიჩნევს, რომ რუსეთისთვის გარკვეული პრობლემების შესაქმნელად სააკაშვილი არის იდეალური ფიგურა.

გამოქვეყნდა გაზეთ “ახალ თაობაში”.


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 14 2010, 10:31 AM
Post #607


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



რატომ არის ირანი ვალდებული, იქონიოს ატომური იარაღი

(13 სექტემბერი, 2010)


ირანი არ აღიარებს, რომ დაკავებულია ბირთვული იარაღის შექმნით, მაგრამ დავუშვათ (მე პირადად კი იმედიც მაქვს), რომ ასეთი სამუშაოები მიმდინარეობს. შევეცდები არგუმენტირებულად დავასაბუთო ირანის მიერ ბირთვული იარაღის შექმნის აუცილებლობა, ავიღებ რა საფუძვლად რუსულენოვანი პუბლიცისტის ლეონიდ რაძიხოვსკის სტატიის („ჰიტლერი XXI”) კრიტიკულ განხილვას, რომელიც მისსავე ბლოგში გამოქვეყნდა.


აღნიშნული სტატია, ისევე როგორც ამ ავტორის სტატიების უმეტესობა, გამოირჩევა ლოგიკური წყობით და არგუმენტაციით, რასაც, ერთი შეხედვით, ძნელად თუ რამეს დაუპირისპირებს კაცი, მაგრამ სინამდვილეში ეს არგუმენტაცია ხშირად ცარიელი დემაგოგიაა, რომლის უკან იმალება სურვილი მუდმივად „უკბინოს“ რუსეთის ხელისუფლებას და მთლიანად რუს ხალხსაც.

რაძიხოვსკის საკმაოდ ვრცელი სტატია პირობითად შეიძლება 4 ნაწილად დავყოთ, რომლებიც ერთობ დახუნძლულია „მარგალიტებით“. მივყვეთ ყველაფერს თანმიმდევრობით.

1.

დასაწყისში ავტორი იკვლევს საკითხს, თუ რა მოტივები ამოძრავებს ირანის ხელისუფლებას ბირთვული იარაღის შექმნის პროცესში და იქვე ეხება საკითხის როგორც პრაგმატულ, ასევე მორალურ მხარეს. დავიწყოთ პოლიტიკური პრაგმატიზმით.

სტატიის ავტორი უარყოფს ვერსიას, რომ ატომური იარაღი ირანს სჭირდება თავდაცვისთვის. თუკი რაძიხოვსკი დაიწყებდა იმის მტკიცებას, რომ რადგან ატომური იარაღი ირანს სჭირდება არა თავდაცვისთვის, არამედ, გამოდის, თავდასხმისთვის (მაგალითად, ისრაელზე), მაშინ მე საერთოდ არ დავიწყებდი ამ სტატიის წერას, იმდენად ცხადი იქნებოდა ავტორის დასკვნის აბსურდულობა. არა, რაძიხოვსკი მსჯელობს მართებულად, როცა ამტკიცებს, რომ ისრაელზე თავდასხმის შემთხვევაში ირანი მიიღებს გამანადგურებელ დარტყმას როგორც ამ ქვეყნის მხრიდან, ისევე ამერიკისგან. გამოდის, რომ ირანის მთელი ხელმძღვანელობა ჭკუიდან გადასულა, თუკი აპირებს იმ გადაწყვეტილების მიღებას, რომ პირველი თავს დაესხას ისრაელს ბირთვული იარაღის გამოყენებით. ცხადია, რომ ამგვარი რამ ძნელი წარმოსადგენია. მით უმეტეს, რომ ბირთვული იარაღის გამოყენების პრეცედენტი არ არსებობს, გარდა ამერიკის მიერ იაპონიის „დემოკრატიული“ დაბომბვისა, როცა ამგვარი შეიარაღება მის გარდა არავის ჰქონდა.

საინტერესოა და სიმართლეს შეესაბამება ასეთი დასკვნაც: თუკი (ციტატა) „ირანი შექმნის ბირთვულ იარაღს, ეს მოასწავებს არა მხოლოდ გაუვრცელებლობის რეჟიმის დარღვევას, არამედ ორ სრულიად სხვა მომენტს. პირველი: მოხდება დასავლეთის პოლიტიკური კაპიტალიზაციის მკვეთრი დაცემა – რაც, კერძოდ, იწვევს კიდეც იმას, რომ „ირანის მეგობრები“ სიამოვნებით აწკლაპუნებენ პირს. კიდევ უფრო მკვეთრად გაიზრდება არა მხოლოდ ირანის, არამედ მთელი რადიკალური ისლამის პოლიტიკური კაპიტალიზაცია. ირანი ხდება ამ რადიკალური ისლამის აღიარებული ლიდერი. ესეც იწვევს აგრესიული ისლამისტების და … ყველაზე აგრესიული „რუსი პატრიოტების და მართლმადიდებლების“ აღფრთოვანებას. რა საოცრებები არ ხდება ამ ქვეყანაზე…“

თუ იგნორირებას გავუკეთებთ რაძიხოვკის „უწყინარ ხუმრობებს“ და გავშიფრავთ „აგრესიულ ისლამს“ როგორც ასობით მილიონი მუსლიმის ბუნებრივ მისწრაფებას, შეეწინააღმდეგონ ამერიკის მცდელობას სტრატეგიული კონტროლი დაამყაროს მათი ქვეყნების ბუნებრივ სიმდიდრეებზე, მისი დასკვნები სწორი აღმოჩნდება, ხოლო „პროსიონისტური“ ნერწყვების ყლაპვა, შეზავებული ცივ ოფლთან იმის წარმოდგენისას, რაც მოხდება „დასავლეთის პოლიტიკური კაპიტალიზაციის მკვეთრი დაცემისას“ – გასაგები. მაგრამ საქმე ისაა, რომ ასეთი პერსპექტივაც თავისთავად არ აუქმებს იმ ფაქტს, რომ ირანისთვის ბირთვული იარაღი – პირველ რიგში – არის საკუთარი უსაფრთხოების გარანტია (ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა ქვეყნისთვის). რაძიხოვსკი ამას ჯიუტად უარყოფს, მოჰყავს რა სხვადასხვა ფსევდოარგუმენტები.

მაგალითად: „არავინ ერევა ირანის საშინაო საქმეებში და არავინ მისგან არაფერს არ მოითხოვს. მხოლოდ ერთი მოთხოვნაა – არ აკეთოთ ბირთვული იარაღი და მშვიდად იძინეთ! ისევე როგორც მშვიდად სძინავს ნავთობით მდიდარ ვენესუელას, რომელიც პიარ-ომს აწარმოებს აშშ-ს წინააღმდეგ“. რა უნდა ითქვას ამაზე, განა სწორედ ვენესუელის პრეზიდენტის დამხობას არ ცდილობდნენ ვაშინგტონის მიერ წაქეზებული „პროგრესული“ ვენესუელელი ბობოლები, რომლებიც საკუთარი ნაძარცვის დაცვას ესწრაფოდნენ, სულგაყიდულ სამხედროებთან ერთად? განა ვენესუელის საზღვართან არ იქმნება აშშ-ს სამხედრო ბაზა? აი, ამას ჰქვია თურმე მშვიდი ძილი… განა აშშ და მისი სატელიტები არ მოითხოვდნენ ირანისგან „დემოკრატიზაციას“ და ლანძღავდნენ „მოლების რეჟიმს“ ჯერ კიდევ იმ დროიდან მოყოლებული, როცა ირანი არც კი ფიქრობდა ატომური პროგრამის განვითარებას? განა ამერიკელებმა არ მიუქსიეს სადამ ჰუსეინი ახალგაზრდა ირანულ რესპუბლიკას, ქვეყანას, რომელიც ისლამურ რევოლუციამდე, ამერიკის მარიონეტი შაჰის რეჟიმის დროს, იძარცვებოდა დასავლური ნავთობკომპანიების მიერ, ხოლო ხალხს ციხეებში აწამებდნენ „სავაკის“ სადისტები?

რაძიხოვსკი განაგრძობს „არგუმენტაციას“ სიცრუის მეშვეობით, თითქოს სადამ ჰუსეინმა არ შეუშვა გაეროს ინსპექტორები ქვეყანაში, და ერაყი განადგურდა სწორედ ამის გამო – არის სტატიაში ამგვარი აშკარად სუსტი ადგილებიც. მაგრამ ავტორი ერთგვარად „ასწორებს შეცდომას“ და ცდილობს წეროს უფრო დამაჯერებლად, რომ მისი არგუმენტები მკითხველმა უფრო გაიზიაროს: „ყოველ შემთხვევაში, ომის საბაბი (ერაყთან) ეს იყო: ატომური იარაღი“. ზუსტადაც რომ – საბაბი. მაგრამ რაძიხოვსკი დუმს, რომ ერაყთან ომის საბაბი გახდა არა მხოლოდ წარმოსახვითი ატომური პროგრამა, არამედ სადამ ჰუსეინის მიმართ აშკარად უსაფუძვლო ბრალდებები ალ-ყაიდას მხარდაჭერაში, იმ ალ-ყაიდასი, რომელიც ამერიკელების მიერვე არის შექმნილი თავის დროზე. ასე რომ, საბაბი ყოველთვის მოიძებნება, თუკი ძლიერნი ამა ქვეყნისა გადაწყვეტენ თავს დაესხან შედარებით სუსტებს. ხოლო ეს უკანასკნელნი, მაგალითად ირანი, რომლებსაც პრობლემები აქვთ ჯერ კიდევ ყოვლისშემძლე ამერიკასთან, იძულებული არიან იზრუნონ საკუთარ უსაფრთხოებაზე ბირთვული იარაღის მეშვეობით; საცოდავ სადამს არ ჰქონდა ატომური იარაღი, ეს მშვენივრად იცოდნენ ამერიკელებმა და ამიტომაც გაბედეს ერაყში შეჭრა. ირანელებმა ეს გაკვეთილი ძალიან კარგად გაიაზრეს, და როგორც ჩანს, გააათმაგეს ძალისხმევა, რაც შეიძლება სწრაფად შექმნან საკუთარი ატომური ბომბი, როგორც გარედან თავდასხმის შემაკავებელი აღიარებული ფაქტორი. ეს უნივერსალური (მათ შორის ირანული) თავდაცვითი ლოგიკა მაქსიმალურად ნათელია: დაგვესხმებით თავს – ჩვენ დასაკარგი არაფერი გაქვს, გიპასუხებთ ბირთვული დარტყმით, დავიღუპებით არა მხოლოდ ჩვენ, არამედ თქვენც… „შეკავება“ და „დაშინება“ – როგორც გვინდა, ისე ვუწოდოთ, მაგრამ სწორედ ამ ელემენტარული ფაქტის აღიარება არ სურთ რაძიხოვსკის მსგავს მოსიონისტო მედასავლეთეებს, რომლებსაც, რა თქმა უნდა, სულ არ ანაღვლებთ ირანის მოსახლეობაში მოსალოდნელი წარმოუდგენელი მსხვერპლი, თუკი მოხდება მასზე თავდასხმა: „ირანის თავდაცვა – არა ბირთვული იარაღია, არამედ 70-მილიონიანი მოსახლეობა“… დიახაც, სწორედ ხალხი იცავს დღეს ირანს, სხვა შემთხვევაში ის დიდი ხნის წინ ოკუპირებული იქნებოდა, როგორც ერაყი, მაგრამ მაინც უკეთესია უფრო მშვიდად გრძნობდე თავს, ბირთვული იარაღით აღჭურვილი, გარანტირებულად დაზღვეული „დემოკრატიული“ ავიაციის „წერტილოვანი“ დარტყმებისგან. ახლა მთავარია ამ რთული გარდამავალი პერიოდის გადატანა, პირველი ატომური ბომბის შექმნამდე. ამის შემდეგ კი ყოველგვარი საუბრები ირანზე ნებისმიერი ფიზიკური ზემოქმედების შესახებ თავისით შეწყდება.

„ობიექტურობის გამო“ რაძიხოვსკი არ გაურბის საკითხის მორალურ ასპექტსაც, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს ირანის პოზიციებს – „კიდევ ერთი მარადიული კითხვა: რატომ შეიძლება ისრაელისთვის და არ შეიძლება ირანისთვის?“ რაძიხოვსკის პასუხია – „ირანი უარყოფს ისრაელის უფლებას არსებობაზე, ისრაელი აღიარებს ირანის უფლებას იარსებოს“.

საერთაშორისო პოლიტიკურ სისტემაში ყველა ქვეყანას აქვს უფლება სცნოს ან არ სცნოს სხვა სახელმწიფო. არაღიარება ეს იგივეა, რასაც სიონისტურ ლექსიკონში ეწოდება „ისრაელის არსებობის უფლების არცნობა“. მაგალითად, რუსეთი არ სცნობს კოსოვოს სახელმწიფოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ რუსეთში ვინმე ფიქრობს კოსოვო აღიგავოს პირისაგან მიწისა ბირთვული იარაღის გამოყენებით. იგივე ხდება ირანის და ისრაელის შემთხვევაში: ირანი არ აღიარებს ისრაელს, მაგრამ მას არასოდეს განუცხადებია, რომ აპირებს ისრაელთან ღია ომს. ხოლო რადიკალური ორგანიზაციების მხარდაჭერა, როგორებიცაა „ჰამასი“ და „ჰეზბოლა“ – უკაცრავად, მაგრამ ირანის სუვერენული უფლებაა. ისრაელი, თავის მხრივ, უკვე რამდენი წელია არ ცნობს პალესტინელების უფლებას სუვერენულ სახელმწიფოზე გაეროს მიერ აღიარებულ საზღვრებში, ისევე როგორც იგონირებას უკეთებს აღმოსავლეთ იერუსალიმის საერთაშორისო აღიარებას პალესტინის სახელმწიფოს შემადგენელ ნაწილად. ეს კი პალესტინელების ბრძოლას ისრაელის წინააღმდეგ ლეგიტიმურ ხასიათს ანიჭებს (თუმცა ეს ბრძოლა ხანდახან მახინჯ ფორმებს იღებს და საღ აზრს ეწინააღმდეგება).

ესე იგი, ირან-ისრაელის კონფრონტაცია ეს ერთი საკითხია, ხოლო ირანის ბირთვული იარაღი – მეორე, რომელსაც პირდაპირი შეხება ამ კონფრონტაციასთან არა აქვს. ამასთან დავამატებთ, რომ ისრაელის გარდა (რომელიც ფლობს ბირთვულ იარაღს სიტყვიერი განცხადების გარეშე, და ტყუილად ჰგონია რაძიხოვსკის, რომ ისრაელს არ ჩაუტარებია მისი გამოცდა; ეს უბრალოდ არ გაცხადებულა. თუმცა, ერთხელ პრემიერ-მინისტრ ოლმერტსაც „წამოსცდა“, რომ ისრაელს გააჩნია ატომური იარაღი – იყო ასეთი სკანდალი მსოფლიო პრესაში) ბირთვულ იარაღს ფლობს არასტაბილური და ფეთქებადსაშიში მუსულმანური (ძირითადად სუნიტური) პაკისტანი. „რატომღაც“ ეს ფაქტი „ცივილიზებული სამყაროს“, ისევე როგორც მისი აპოლოგეტის, რაძიხოვსკის პროტესტს არ იწვევს, , და არც პაკისტანის წინააღმდეგ სანქიცების შემოღებას (მით უმეტეს, ინდოეთის წინააღმდეგ) მოითხოვს ვინმე.

2.

„შეუჩნევლად“ მივადექით რაძიხოვსკის სტატიის მეორე ნაწილს, სადაც იგი ირანს წარმოაჩენს, როგორც „ანტისემიტურ“ სახელმწიფოს (აბა როგორ უნდა აუაროს გვერდი ლიბერალების და სიონისტების საყვარელ იარაღს – „ანტისემიტიზმს“). აქ ბევრია ბანალური პასაჟებიც – ირანის ხელისუფლების შედარება ჰიტლერთან, ხოლო მძლავრი სიონისტური ლობის არსებობის აღნიშვნა, რომელიც არის ამერიკაში, ისეთივე სამარცხვინო ქმედება ყოფილა თურმე, როგორც „მაინ კამპფით“ აღტაცება და ა.შ. ბოლოს და ბოლოს, სტატიას ტყუილად კი არ ჰქვია „ჰიტლერი XXI“ – საჭიროა მისი გაძეძგვა ბანალურობებით, რომლებიც მიღებულია „ცივილიზებული სამყაროს“ მმართველ წრეებში, ასე უფრო იოლია მოეწონო „ცივილიზებულებს“, ხოლო კრიტიკოსები მარგინალად აქციო „ანტისემიტის“ იარლიყის მიწებებით.

მაგრამ ირანელთა „ანტისემიტიზმის“ დემონსტრირების მაგივრად, რაძიხოვსკი გვაჩვენებს საკუთარ აგდებულ დამოკიდებულებას ისლამის მიმართ (მისი „უწყინარი ხუმრობები“ მართლმადიდებლების მიმართ, რომლებიც მხარს უჭერენ მუსულმანურ ირანს დასავლელი ფსევდოქრისტიანების და ნეოწარმართების საწინააღმდეგოდ, ზემოთ უკვე ვახსენეთ), მაგალითად: „რა საჭიროა ებრაელების განადგურება? (მათთან ერთად პალესტინელების, თუმცა ისინი, მგონი, თანახმა არიან, ეს ხომ მათი სიკეთისთვისვე იქნება, მათ გასანთავისუფლებლად… ამქვეყნიური ტანჯვისგან). ისრაელის საპასუხო დარტყმა ირანს აუნაზღაურებელ ზიანს მიაყენებს. ან ენით აუწერელ ბედნიერებას – დაღუპულები ხომ პირდაპირ სამოთხეში ხვდებიან, სადაც მათ 10 000 წელი მოემსახურებიან მშვენიერი ჰურიები…“.

მაშ ასე, მუსლიმთა რელიგიური წარმოდგენების დაცინვა დასაშვებია, იუმორის დღესასწაულის სისრულისთვის აქ მხოლოდ მუჰამედის ცნობილი კარიკატურაღა აკლია დანიური გაზეთიდან. თქვენ კი, ძვირფასო მკითხველო, შეეცადეთ ერთი წუთით დაივიწყოთ ირანელთა „ანტისემიტიზმი“ და უბრალოდ დაფიქრდეთ ებრაული სახელმწიფოს „სიონისტურ“ ხასიათზე – რა არის ეს, თუ არა ეთნონაციონალიზმი? ამის შემდეგ შესაძლებელია თქვენც ჩაგწერონ ანტისემიტთა სიაში. მაგრამ ისლამისთვის, კერძოდ, ირანის ისლამური რესპუბლიკისთვის, უცხოა ეთნიკური ნაციონალიზმი, ებრაელების განადგურებას ისინი, რა თქმა უნდა, არ აპირებენ და არც აპირებდნენ. ხოლო მორწმუნე ქრისტიანებს ირანში დიდი პატივით ეპყრობიან. შიიტური ისლამი თავისი თეოლოგიური შინაარსით განსაკუთრებით ახლოა მართლმადიდებლურ ქრისტიანობასთან: ისევე როგორც მართლმადიდებლები, შიიტები თაყვანს სცემენ წმინდანებს, აქვთ რელიგიური საგალობლები და მეტიც, ისინი ელიან ქრისტეს მეორედ მოსვლას (მაჰდისთან ერთად). თავად პრეზიდენტი აჰმადინეჟადი, ერთ-ერთი მთავარი „ანტისემიტი“ თანამედროვე მსოფლიო ასპარეზზე, არაერთხელ აღნიშნავდა მონოთეისტური რელიგიების მიმდევართა შორის ნდობის და თანამშრომლობის განვითარების აუცილებლობას, მათ შორის კი იუდაიზმის მიმდევრებიც შედიან. ამის შემდეგ უბრალოდ სირცხვილია ამ ადამიანის და მისი მთავრობის დადანაშაულება რასიზმში, რასაც წარმოადგენს ანტისემიტიზმი (რომელიც პარადოქსალურად იცავს სემიტების მხოლოდ მცირე ნაწილს, მაგრამ ეს სხვა თემაა), ხოლო იმის მტკიცება, რომ ირანის ისლამური რევოლუციის იდეები ანტიქრისტიანულია, როგორც ამას აკეთებს რაძიხოვსკი, უბრალოდ აბსურდია და იაფფასიან პროვოკაციას წააგავს.

3-4.

სტატიის ავტორი „ჰიტლერი XXI“ გვთავაზობს ირანის ატომური პროგრამის გადაწყვეტის რეცეპტსაც. ის მომხრეა ეკონომიკური სანქციების დაწესებისა და სჯერა მათი ეფექტიანობის, იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი ირანი ახლო მომავალში შექმნის ატომურ იარაღს. მაგრამ ეს არის არა მშვიდობის „მტრედის“, არამედ ნამდვილი „ქორის“ პოზიცია, რომელიც ოცნებობს ირანის შიგნით არეულობაზე: „ირანი ეს ჩრდილოეთ კორეა არ არის. ხალხი იქ მიჩვეულია საკმაოდ კარგ ცხოვრებას (საინტერესო აღიარებაა – როგორც გაბედეს დასავლური დემოკრატიის გარეშე კარგად ცხოვრება?! – გ.რ.). და შეუძლიათ პროტესტიც გამოხატონ. და არა მხოლოდ ისრაელის და ამერიკის მიმართ, არამედ – „მშობლიური“ აჰმადინეჟადის მიმართაც. თუკი სანქციების მიუხედავად, ატომური იარაღი მაინც გაჩნდება – რა საჭიროა ომის დაწყება? სად არის აქ ლოგიკური აუცილებლობა? მაგრამ „რა ვაკეთოთ“? რასაც აქამდე ვაკეთებდით – მოვუჭიროთ სანქციები! ბირთვული იარაღით ხალხს ვერ დააპურებ. ვნახოთ, რა იქნება მომავალში. ვთქვათ, გამოსცადეს იარაღი. იმღერეს, იცეკვეს, იამაყეს. და რა მერე? საჭმელი არ არის. ომის დაწყება ნიშნავს ისეთი პასუხის მიღებას, რომ ქვეყანა აღარ იარსებებს… ასე რომ, სანქციები არ მიმაჩნია უჭკუო გადაწყვეტილებად“.

ჩვენი მახვილგონიერი ავტორის სამწუხაროდ უნდა ვთქვათ, რომ ირანის ისლამური რესპუბლიკის 30 წელზე მეტი ხნის ისტორია აჩვენებს, რომ რელიგიური საზოგადოება მზად არის უპასუხოს ამაზე უფრო სერიოზულ გამოწვევებსაც და გაძლოს ძლიერი გაჭირვების და დანაკარგების პირობებშიც, რაც ომს ახლავს თან. ასე რომ, ირანელებს, რა თქმა უნდა, სურთ კარგად ცხოვრება, მაგრამ სანქციებით მათ ვერ შეაშინებ და ვერ ააჯანყებ საკუთარი ხელისუფლების წინააღმდეგ. უფრო პირიქით, პრობლემები შეიქმნება უკვე ერთი-ორი წლის შემდეგ ამ სანქციების ცხოვრებაში გატარებისას, ანტიირანული კოალიცია თავისით დაიშლება, როდესაც ცხადი გახდება, რომ ზედმეტი „ძეხვის“ არ არსებობა მაღაზიის დახლზე არ გამოიწვევს რაიმე სახის „ფერად“ რევოლუციას. ჭამა ხომ ირანელთა „რელიგია“ სრულებით არ არის, არამედ დასავლელი სიონისტ-ლიბერალების (არ აურიოთ მამაც ებრაელ ხალხში). ჭამაში იგულისხმება ყველაფერი, უშუალოდ კვებიდან დაწყებული, უაზრო „შოპინგით“ დამთავრებული, რის გარეშეც ვერ ძლებს დასავლელი ბიურგერი. სწორედ ამისთვის სჭირდებათ სიონისტ-ლიბერალებს ირანის ნავთობი და გაზი, და კიდევ ის, რომ ირანი „არ ამღვრევდეს წყალს“ „დემოკრატიზებულ“ ერაყში და ავღანეთში, და კიდევ ბევრი რამ – შეხედეთ ირანის გეგრაფიულ მდგომარეობას. ასე რომ, უმჯობესია თქვენს ობივატელებს მიხედოთ, რომ არ აბუნტდნენ ფასების ზრდის ან ერაყიდან და ავღანეთიდან მომავალი კუბოების გაზრდილი ნაკადის გამო.

აი, პრინციპში, ის არგუმენტები, თუ რატომ არის ირანი უბრალოდ ვალდებული შექმნას საკუთარი ატომური იარაღი. ამით ის ამაღლებს საკუთარ იმიჯს და პოლიტიკურ წონას რეგიონში, გამორიცხავს თავდასხმის შესაძლებლობას ყოველგვარი ბუშების, ჩეინების და ვოლფოვიცების მხრიდან, თუკი ისინი კვლავ განსაზღრავენ უტვინო გიგანტის – ამერიკის საგარეო პოლტიკას. და რაც მთელი მსოფლიოსთვის სასარგებლოა, ამით ის გამორიცხავს ერაყის და ავღანეთის მსგავს აფეთქებას მთელს რეგიონში. ახლო აღმოსავლეთში ძალთა ახალი ბალანსი დამყარდება – დასავლეთ ფლანგზე ბირთვული ისრაელი, აშშ-ს მოკავშირე, და ბირთვული ირანი, აშშ-ს ოპონენტი, აღმოსავლეთზე. სწორედ ამგვარი განაწილება აძლევს ხელს რუსეთს – და, ეს მთავარია, რაზეც რაძიხოვსკი წერს თავისი სტატიის ბოლო, მეოთხე ნაწილში (აბა როგორ უნდა დაასრულოს სტატია „ერტივიაიშნიკმა“, თუ რუსეთს არ „მიაწუწა“) – ნავთობზე ფასების შუალედური ზრდა თუმცა კი კარგია რუსეთისთვის, მაგრამ მაინც გადამწყვეტი არაა, როგორც ამას ირწმუნება რაძიხოვსკი. მაშ რას ურჩევს იგი, როგორ უნდა მოიქცნენ საფრანგეთი და ევროკავშირის სხვა წევრები, რომლებიც არ ფლობენ საკუთარ ნავთობს და გაზს? ევროპა ხომ მხარს უჭერს ამ სანქციებს, იმისდა მიუხედავად, რომ სანქციები, სავარაუდოდ, გამოიწვევს ნავთობის ფასების ზრდას? ესე იგი, ევროპელებს სხვა მოტივები ამოძრავებთ, ისევე როგორც რუსეთს სხვა ინტერესები აქვს. და არ არის საჭირო ბოღმის ნთხევა რუს ხალხზე, რომ „ისტორია რუსეთს არაფერს ასწავლის – არც ხალხს, არც ხელისუფლებას“. იმედი მაქვს, რომ ასწავლის.

გულბაათ რცხილაძე,

ევრაზიის ინსტიტუტი


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 15 2010, 11:08 AM
Post #608


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



ქართული დიპლომატიის მოკრძლებული ხიბლი – ერთხელ, იაპონიაში…


08:44 15.09.2010
[რუსიკო მუმლაძე]




“ეს მე ვარ, რუსეთის ელჩმა დამირეკა და მითხრა – აქეთ მოდი, იქით მოდიო. ის ცოტა ტაო ხომ არ არის?”, - არ გეგონოთ ეს სიტყვები ვინმეს გასაშარჟებლად მოვიფიქრეთ. ეს არის ოფიციალური წერილის შინაარსი, რომელიც არც მეტი და არც ნაკლები, საგარეო საქმეთა სამინისტრომ მიიღო იაპონიაში საქართველოს ელჩისგან.




წერილის ავტორი საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილის, მიხეილ მაჭავარიანის ძმა გახლავთ. როგორც ქვეყნის დიპლომატიური კორპუსის წარმომადგენლებისგან შევიტყვეთ, დაახლოებით, 2-3 წლის წინ, ეს წერილი ხელიდან ხელში გადადიოდა და დიპლომატიური წრეების დაცინვის ობიექტი იყო, როგორც ქართული დიპლომატიის პროფესიონალიზმის “უმაღლესი გამოვლინება”.



ნათესავ-მეგობრები დიპლომატიაში

ალბათ, უკვე მიხვდით, რომ პრესა.გე-ს ჟურნალისტური გამოძიება ქართველი დიპლომატების საქმიანობასა და მათ პროფესიონალიზმს შეეხება. შეიძლება გაჩნდეს კითხვა – რატომ დიპლომატები, იქ რაღა ხდება? წესით და კანონით, იმაზე მეტი რა უნდა მოხდეს, როცა 2008 წლის რუსეთთან ომისა და ბუშის ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტობიდან წასვლის შემდეგ, ნაომარი საქართველო საერთაშორისო არენაზე მალევე გახდა მივიწყებული ქვეყანა.



ეს ხან სააკაშვილის ექსცენტრიულ საგარეო და არადემოკრატიულ საშინაო პოლიტიკას, ხანაც ობამას გაწონასწორებულ და მსოფლიოს გადამტვირთველ პოლიტიკურ კურსს, ხანაც რუსეთის ჭკვიანურ მოქმედებებს და უკრაინულ-ყირგიზულ შედეგებს ბრალდებოდა. ფაქტი კი ფაქტად რჩებოდა - საქართველოს პრეზიდენტს აღარ ჰქონდა სერიოზული დონის შეხვედრები, საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიები რუსეთის წინააღმდეგ საბრძოლველ იარაღად აღარ განიხილებოდა.



საქართველოს პარლამენტის ყოფილი თავმჯდომარე ნინო ბურჯანაძე: “როდესაც ქვეყანა ელჩებად ნიშნავს 25-26 და 27 წლის ახალგაზრდებს, რომელთაც არანაირი გამოცდილება დიპლომატიური მუშაობის არ აქვს. როცა ისინი ტექნიკურ თანამშრომლებად არიან ნამუშევარი ამა თუ იმ საელჩოში და როდესაც საგარეო საქმეთა სამინისტროში გყავს ადამიანები, რომელთა უმაღლესი განათლების დიპლომი იწვევს კითხვის ნიშანს, ზოგს კი დიპლომატიასთან არასდროს ჰქონია შეხება, ბუნებრივია, სერიოზულ დიპლომატიაზე ლაპარაკი ვერ იქნება.



ლატვიაში ჩვენი ელჩი ზონდერბრიგადის წევრი იყო და რომელიც უკრაინაში არჩევნებზე გააგზავნეს, თუ გინახავთ სადმე, არჩევნებზე დამკვირვებლად მოქმედი ელჩი ჩადიოდეს? კაცი გამოვიდა ტელევიზიით და თქვა, არჩევნებზე დამკვირვებლად ჩამოვედიო. მან ის ვერ გაიგო, რომ ელჩი ისეთი სტატუსია, რომელიც დამკვირვებლად სხვა ქვეყანაში არ ჩადის, დაპატიჟების გარეშე. რაზე მელაპარაკებით?



სამწუხაროდ, მოხდა ისე, რომ ის დიპლომატები, რომლებმაც გარკვეული გამოცდილება დააგროვეს საქართველოს დამოუკიდებლობის დღიდან, პრაქტიკულად, ერთი ხელის მოსმით მოისროლეს დიპლომატიური სამსახურიდან. სამაგიეროდ, დიპლომატიურ სამსახურში გაამწესეს ნაციონალური მოძრაობის აქტივისტები, ან ამ მოძრაობასთან დაახლოებული ადამიანები. დღეს ჩვენი დიპლომატების აბსოლუტური უმრავლესობა, გვყავს არა ქვეყნის ელჩები, არამედ მიხეილ სააკაშვილის “ნაციონალური მოძრაობის” პირადი ელჩები”.



უახლოეს დღეებში შემოგთავაზებთ სტატიის მეორე ნაწილს, სადაც ქვეყნის ყოფილი მეორე პირი ყვება, როგორ უთხრა ბელგიელმა მაღალჩინოსანმა ამ ქვეყანაში ჩვენ ელჩს: “შენ არ ხარ სააკაშვილის ელჩი, შენ ხარ შენი ქვეყნის ელჩი”.



ასევე შეიტყობთ, როგორ აშანტაჟებებნ “ნაციონალები” საქართველოში აკრედიტებულ უცხოეთის ელჩებს, გაიგებთ რაში სჭირდება საქართველოს მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისისა და დიპკორპუსში კადრების არარსებობით გამოწვეული პრობლემების დროს ახალ-ახალი საელჩოების გახსნა, განსაკუთრებით – სამხრეთ ამერიკასა და აფრიკაში. ეს მაშინ, როცა საქართველოს პრეზიდენტი ავსტრიაში არ არის ნამყოფი ოფიციალური ვიზიტით, განსხვავებით - სხვა ქვეყნების ღამის კლუბებისგან...



ფული გაქვთ? გვაქვს, გვაქვს!

ახლა კი, იმის შესახებ, რა თანხები იხარჯება ქართულ დიპლომატიაზე.

საგარეო საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციით, საზღვარგარეთ ჩვენი დიპლომატიური წარმომადგენლობებისა და საკონსულო დაწესებულებების შენახვაზე 2010 წლის ბიუჯეტში 52 მილიონ 482 ათასი ლარია გამოყოფილი. ამჟამად, საქართველოს საზღვარგარეთ სულ 52 მოქმედი დიპლომატიური დაწესებულება აქვს, 302 თანამშრომელი მუშაობს და მათ ბალანზე 293 ავტომანქანა ირიცხება.



იგეგმება კიდევ 10-მდე წარმომადგენლობის გახსნა, სამხრეთ ამერიკისა და აფრიკის ქვეყნებში. ამისთვის 2 მილიონ 261 ათას 954 ლარია გამოყოფილი საქართველოს ბიუჯეტიდან.



მართალია, მაჭავარიანი იაპონიაში ელჩი აღარ არის და, ჩვენი ინფორმაციით, ამ წერილის შემდეგ მალე დაატოვებინეს ელჩის თანამდებობა, მაგრამ იაპონიაში ჩვენი საელჩოსთვის წელს გამოყოფილი თანხებით, მაინც შეიძლება მსჯელობა იმაზე, რა ფუფუნებაში ცხოვრობდა თავის დროზე იაპონიაში ვიცე-სპიკერის ძმა.



საგარეო საქმეთა სამინისტროდან მიღებული ინფორმაციით, 1 მილიონ 22 ათას 10 ლარით ფინანსდება საქართველოს საელჩო იაპონიაში. საელჩოს ქირაში სახელმწიფო თვეში 8 228 აშშ დოლარს იხდის. ამ დიპლომატიური წარმომადგენლობის ბალანსზე სამი მანქანა ირიცხება და 4 თანამშრომელი ჰყავს.



მაგალითისთვის მოგიყვანთ იმ საელჩოს მონაცემებსაც, სადაც მეორე დეპუტატის – განათლების კომიტეტის თავმჯდომარის, გოკა გაბაშვილის მამა – კოტე გაბაშვილი ამჟამადაც მუშაობს. ცნობილი ელჩი, გაბაშვილი ერთნაირი წარმატებით ემსახურებოდა ელჩად ჯერ ედუარდ შევარდნაძეს გერმანიაში, ხოლო ახლა, სააკაშვილს - იტალიაში, მალტასა და სან-მარინოში. იატალიაში, მალტასა და სანმარინოში, ასევე ქ. რომში გაეროს საერთაშორისო ორგანიზაციებში საქართველოს წარმომადგენლობას 1 201 588–ლარიანი ბიუჯეტი აქვს.



ყოველთვიურად იტალიაში საელჩოს შენობის ქირა საქართველოს 5 ათას 428 ევრო უჯდება. იქ 5 თანამშრომელი მუშაობს. გარდა ამისა, წარმომადგენლობას ემსახურება 8 ავტომანქანა, აქედან 4 ტექნიკურად გამართულია, 4 კი - შესაკეთებელი.



21 ათას დოლარს ვიხდით პრეზიდენტის უახლოესი გარემოცვის წევრის, ბათუ ქუთელიას საელჩოს ქირაში. ამერიკაში, კანადასა და მექსიკაში საქართველოს ელჩისა და მისი დაწესებულების ეფექტური მუშაობისთვის ყველაზე მაღალი თანხა - 2 მილიონ 244 ათას 707 ლარია გამოყოფილი. საელჩოს ბალანსზეა 14 ავტომანქანა, საიდანაც 7 ჩამოწერას საჭიროებს, ერთი შესაკეთებელია. საელჩოში 14 ადამიანი მუშაობს.



საქართველოს პრეზიდენტს კი ობამა მხოლოდ ხელს ართმევს ბირთვულ სამიტზე მაშინ, როცა ქუთელია გვიცხადებს, ამერიკელები ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორები არიან და მათთან მუშაობა ადვილიაო.



ბათუ ქუთელია: “ელჩის მდგომარეობა, არ ვიცი, ვინ რას საუბრობს, მაგრამ ნამდვილად არ არის რთული, ელჩის საქმიანობა საერთოდ რთულია, მაგრამ ეს ერთ-ერთი ყველაზე საპატიო საქმეა. ხელფასებზე საწუწუნოდ საქმე ნამდვილად არ გვაქვს.



21 ათასი დოლარის გადახდა საელჩოს ქირაში არ არის დიდი თანხა?

- აშშ არის ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორი და ქვეყანა, რომელმაც 1 მილიარდი დახმარება გაუწია საქართველოს. მე მგონი, ეს საკმაოდ დიდი თანხაა”.



ნინო ბურჯანაძე: “იქ, სადაც ძლიერი და მყარი პოზიციები უნდა გვქონდეს, ჩვენი პოზიციები ძალიან სუსტია. შემიძლია, პირდაპირ გითხრათ, რომ აშშ-ში ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ღონისძიებაზე, სადაც პრაქტიკულად ნახევარი მსოფლიოს წარმომადგენლები იყვნენ და ლამის მთელი დიპკორპუსი იყო მიწვეული და სადაც საქართველოს საკითხიც იხილებოდა, ჩვენი ელჩი ამერიკაში არც კი მივიდა ამ შეკრებაზე. არ ვიცი, ალბათ, უფრო სერიოზული შეხვედრა ჰქონდა”.



ამერიკაც, იაპონიაც და იტალიაც ისეთი ქვეყნებია, სადაც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას თავისი სათაო ოფისები აქვს. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ამ ქვეყნებში მომსახურე ელჩები, კოლეგებისგან განსხვავებით, უფრო მაღალ ანაზღაურებას იღებენ. ექსპერტების თქმით, იმ ქვეყნებში, სადაც გაეროს ოფისებია, დიპლომატთა საზღვარგარეთ გრძელვადიანი მივლინების ხარჯები გაეროს მაღალი კოეფიციენტებით გამოითვლება და რამდენიმე ათას ევროსა, თუ აშშ დოლარს უდრის.



როგორც ჩვენი ერთ-ერთი ექსპერტი აცხადებს, დღემდე გრძელდება ფინანსური რესურსებისა და საელჩოების მორგება თანამდებობის პირებისთვის, ანუ – აშშ-ში, იაპონიასა და იტალიაში გამწესება “უპატრონო ელჩების” საქმე არ არის. თუ გავითვალისწინებთ იმასაც, სავარაუდოდ, ესა თუ ის კადრი ელჩად იმიტომ ინიშნება, რომელიმე მძიმეწონიანი “ნაციონალის” ახლო ნათესავი რომაა, ფაქტია, “ვარდების მთავრობაც” შევარდნაძის ხელისუფლების გზას აგრძელებს - პრესტიჟულ ქვეყნებში ელჩებად ნათესავ-მეგობრები ინიშნებიან და არავინ კითხულობს, არიან თუ არა ისინი პროფესიონალი დიპლომატები..



რას ნიშნავს “ტაო”?

დღეს, ელჩი მაჭავარიანის წერილის მოპოვება ვერ შევძელით, თუმცა, ცოტაოდენი მცდელობის შემდეგ, ოფიციალური თანამდებობის პირისგან მივიღეთ დადასტურება, რომ მას ამ წერილის შესახებ მართლაც სმენია. პრესა.გე დიდი სიამოვნებით დაუთმობს ადგილს ამ წერილის გამომგზავნს, ყოფილ ელჩს იაპონიაში, რათა, სხვას რომ ყველაფერს დავანებოთ თავი, შევიტყოთ, რას ნიშნავს სიტყვა - “ტაო”.



სხვათა შორის, როცა წერილის შესახებ კომენტარი ვთხოვეთ იტალიაში საქართვერლოს ელჩს, კოტე გაბაშვილს, ის საკმაოდ შეცბუნდა.



მინდა ერთი ისტორია გავიხსენო და დამიდასტუროთ, თუ გაქვთ ეს წერილი წაკითხული, რომელიც იაპონიის ელჩმა

– არა, მე არ ვიცი.



აბა, რა იცით, რას ვამბობ?

– იაპონიის საელჩოზე არაფერი ვიცი..



სამინისტროში გამოიგზავნა ეს წერილი…

– არა, მე არაფერი ვიცი. არ მაქვს წაკითხული, სამინისტროში არ მიმუშავია.



მიხეილ მაჭავარიანის ძმაზე ვამბობ…

– მე არ მიმუშავია სამინისტროში და არ ვიცი...



ფაქტია, ძნელი დასაჯერებელია, რომ ამ სისტემაში ნამუშევარმა და თანაც ისეთი “წონის” - ჯერ შევარდნაძის, შემდეგ კი “ნაციონალების” დიპლომატმა, როგორიც გაბაშვილია, ამ წერილის შესახებ არაფერი იცოდეს. სამაგიეროდ, საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილეს, ნინო კალანდაძეს გაეღიმა, როცა ელჩი მაჭავარიანის ოფიციალურ წერილზე კომენტარი ვთხოვეთ.



მაქვს ინფორმაცია, როცა იაპონიის ელჩი იყო მიხეილ მაჭავარიანის ძმა, გამოგზავნა წერილი სამინისტროში და რუსეთის ელჩზე წერდა - ეს ტაო ხომ არ არისო..

– მე ამ დროისთვის სამინისტროში არ ვიმყოფებოდი. მსმენია ამის თაობაზე, თუმცა, პირადად არ მინახავს.



რამდენად პროფესიონალი დიპკორპუსი ჰყავს საქართველოს?

– ახლა კონსტიტუცია იცვლება და ცოტა სხვა ფორმით იქნება ელჩების შესახებ ჩამოყალიბებული კანონმდებლობა. თუმცა, დღეს მოქმედი კანონმდებლობით, ელჩი არის სუფთა წყლის პოლიტიკური წარმომადგენელი, რომელიც ახლა, ქვეყნის განვითარების პირობებში, ახალი ფუნქციებით აღიჭურვა. მას, როგორც ასეთი, უფრო მეტად პოლიტიკური ბეგრაუნდი მოეთხოვებოდა, ვიდრე სუფთა დიპლომატიური.



ანუ, მეთანხმებით, რომ დიპლომატების არაპროფესიონალიზმის პრობლემა ქვეყანას სერიოზულად აქვს?

– ეს პრობლემა ყველაგან არსებობს. რომ გითხრათ, ჩვენ რა სახის საერთაშორისო დიპლომატებს შევხვედრივათ, არ დაიჯერებთ, რომ ჩვენ არ ვართ ყველაზე უარეს მდგომარეობაში. დიახ, მათ შორის, განვითარებულ ქვეყნებშიც, მათ შორის, ჰარვარდის დიპლომებითაც. ისეთი შეცდომები მოსვლიათ, თქვენ არ მოგივათ, არამცთუ გამოცდილ დიპლომატს. მაგრამ, რა თქმა უნდა, განათლება მნიშვნელოვანია. დიპაკადემიაზე სამუშაოა. ამისთვის ჩვენ თანხებიც გვაქვს მოძიებული. ამავდროულად, არის ესტონური და გერმანული პროექტი, მათ აქვთ ძალიან კარგი დიპაკადემია, ყველა ქვეყანას არ აქვს. ისინი გვთავაზობენ ძალიან საინტერესო პროექტს.



გამარჯვებული ხალხის დიპლომატია..

ომიდან თითქმის, წელიწადნახევრიანი დუმილის შემდეგ, სააკაშვილი, როგორც იქნა საფრანგეთის პრეზიდენტ სარკოზის შეხვდა. თუმცა, საფრანგეთის მხარეს თავი ვალდებულად არ ჩაუთვლია, ჟურნალისტების წინაშე ორივე პრეზიდენტის ერთობლივი გამოსვლის ორგანიზება მოეხდინა. არადა, როგორც წესი, სერიოზული დონის საპრეზიდენტო შეხვედრები, არათუ ბრიფინგებით, არამედ მნიშვნელოვანი დოკუმენტების ხელმოწერითაც სრულდება ხოლმე.



ამავდროულად, ობამას ამერიკამ საქართველოსკენ თითქოს–და ისევ გამოიხედა, რადგან ობამას ადმინისტრაციაში აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს მისამართით პირველად იხმარეს სიტყვა “ოკუპაცია”. წინა კვირაში კი, გაეროში საქართველოს მხარდამჭერი რეზოლუცია 52 ხმით მიიღეს, რაც ქართული დიპლომატიის გამარჯვებად ჩაითვალა. შარშან საქართველოს შესახებ რეზოლუცია გაერომ 50 ხმით მიიღო და წელს დამატებით ორი ხმის მოპოვება სააკაშვილის ხელისუფლების დიპლომატიური პიარის საფუძველი გახდა. თანაც, ამ რეზოლუციას, რომელიც დევნილების ოკუპირებულ ტერიტორიებზე დაბრუნებას ეხებოდა, ხმა არ მისცა სომხეთმა.



აქ უკვე ისმის კითხვა: რას აკეთებენ ქართველი ელჩები, რომელთა პროფესიონალიზმით ძალიან ამაყობს საქართველოს ელჩი იტალიაში კოტე გაბაშვილი?



იტალია არის ქვეყანა, რომელიც რუსეთის ერთ-ერთ პარტნიორად განიხილება, არ გიძნელდებათ იქ მუშაობა და საქართველოს ინეტერესების გატარება?

გაბაშვილი: “არავითარი რუსეთის პარტნიორად იტალია არ განიხილება. იტალია ევროკავშირის წევრი ქვეყანაა. რუსეთის პარტნიორია დსთ-ს ქვეყნები, აზიური გაერთიანება. კარგი ურთიერთობა შეიძლება აქვთ გარკვეულ პოლიტიკურ მოღვაწეებს იტალიაში ან რუსეთში, მაგრამ… არა, ნატოში ჩვენი გაწევრიანების დროს, ბულგარეთის სამიტზე, იტალიას პოზიცია არ გამოუთქვამს. მე ვიყავი იქ.



ყველა მნიშვნელოვან სიტუაციაში, როცა ევროკავშირი უჭერს მხარს საქართველოს, იტალია უჭერს მხარს საქართველოს. მაგალითად, გაეროს გადაწყვეტილებას იტალიამ მხარი დაუჭირა, საქართველოს სასარგებლო რეზოლუცია როცა მიიღეს. სომხეთი არ ვიცი, იმას ჰკითხეთ, ვისაც ეხება.



ბევრი ექსპერტი აცხადებს, რომ ახალი თაობის დიპლომატები არ არიან მაღალი დონის პროფესიონალები…

– არ არის სწორი, ჩვენ გვყავს ძალიან კარგი, ახალგაზრდა ელჩები. პირიქით, უკვე გამოვლილი გარკვეული ტაქტიკით, მათ იციან ბევრი რამ სისტემაში. ძალიან კარგი კვალიფიციური, ენერგიული ელჩები გვყავს. მე მაპატიეთ, მაგრამ უფრო მეტ ეჭვს სიტყვა “ექსპერტის” მიმართ გამვუთქვამდი, ვიდრე – ელჩების”…



პრესა.გე-ს ერთ-ერთი ექსპერტი, რომლის ღიად დასახელებაც შეგვიძლია, ნინო ბურჯანაძეა. ფაქტია, ბურჯანაძეს საგარეო პოლიტიკაში საქმიანობის საკმაოდ დიდი გამოცდილება აქვს. სხვათა შორის, ნინო ბურჯანაძეს უფრო ადრე ეკავა საქართველოს პარლამენტის საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარის პოსტი, ვიდრე “ნაცების” ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ამ კომიტეტის თავმჯდომარედ გაბაშვილს გაამწესებდნენ.



გარდა ამისა, გაბაშვილს ფიზიკურად ვერ ექნებოდა იმდენ უცხოელ დიპლომატთან შეხვედრა, ვიდრე ეს შეიძლებოდა ჰქონოდა ქვეყნის მეორე პირს – ნინო ბურჯანაძეს. ამავდროულად, შეგახსენებთ, რომ მას ორჯერ ეკავა საქართველოს პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობა. შესაბამისად, სამუშაო გამოცდილებას თუ გადავხედავთ, ექსპერტის ცოდნა და გამოცდილება, წესით, ელჩზე მეტი საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს ყოფილ პირველ პირს უფრო უნდა ჰქონდეს.



ნინო ბურჯანაძე: “რომელ გამარჯვებაზე მელაპარაკებით? ასეთი რეზოლუციები არაერთი აქვს გაეროს მიღებული. სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია გითხრათ, რომ ვიდრე ქვეყნის ხელისუფლებაში სააკაშვილი და მისი გარემოცვა იქნება, გაეროს არცერთი რეზოლუცია და არც სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციის არცერთი გადაწყვეტილება არ შესრულდება. ყველა ამ დოკუმენტის შესრულებას, მინიმუმ, თუ კეთილი ნება არა, რუსეთის ნეიტრალური პოზიცია მაინც სჭირდება. ამიტომ, თავს ნუ ვიტყუებთ.



იცით რა… შეიძლება ის ადამიანი, რომელიც, დავუშვათ, რაიონში ცხოვრობს, ან თბილისში, არ არის დიპლომატი და არ ევალება იცოდეს, რა წესით მიიღება გაეროს რეზოლუციები; შეიძლება ეს ადამიანი მოტყუვდეს და ჩათვალოს, აი, 50-ის ნაცვლად 52 ხმა მივიღეთ და გაიმარჯვა ჩვენმა დიპლომატიამო. უკაცრავად, მაგრამ რამდენი წევრია გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში?



გაეროში 200-მდე წევრი-სახელმწიფოა. დაახლოებით 200 სახელმწიფოდან, 50 რომ გიჭერს მხარს და დანარჩენი – არა, ეს რანაირი დიპლომატიის გამარჯვებაა? შარშანდელის შემდეგ 2 სახელმწიფო რომ მოგემატა, მათ შორის ინდოეთი, რომელსაც თვითონ აქვს სეპარატიზმის პრობლემა, ეს რა გამარჯვებაა? ისევე, როგორც ნამდვილად არ იყო ქართული დიპლომატიის გამარჯვება, როდესაც შარშან, ჰააგაში საქართველოს სარჩელის მიღების საკითხი გადაწყდა ერთი ხმით. ერთი ხმით როცა რაღაცას იგებ, ეს არ არის შენი დიპლომატიის გამარჯვება. ეს არის შენი დიპლომატიის კრახი.



გამახსენეთ, ბოლო სამი წლის განმავლობაში, თუნდაც ერთი სერიოზული დოკუმენტი, რომელიც ხელმოწერილი იქნა ჩვენს პრეზიდენტსა და რომელიმე ქვეყნის სახელმწიფოს მეთაურს შორის?”…


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 15 2010, 11:09 AM
Post #609


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



„ხელისუფლების ცვლილება დაპირისპირების, შეთქმულების, მშვიდობიანი თუ სისხლიანი გადატრიალების მეშვეობით მოხდება“


10:42 15.09.2010
[გეგა ბერიძე]
საზოგადოებრივი საკონსტიტუციო კომისია კონსტიტუციურ ცვლილებათა პროექტს აფასებს როგორც „შეუსაბამოს და საშიშს ქართული სახელმწიფოსთვის“. კომისიის წევრები აცხადებენ, რომ წარმოდგენილი ცვლილებები ხელს არ შეუწყობს ქვეყანაში რეალური დემოკრატიული და სამართლებრივი გარემოს შექმნას. კომისიის დასკვნით, წარმოდგენილი ცვლილებებით აღმასრულებელი ხელისუფლება (მთავრობა-პრეზიდენტის ტანდემი) ისეთივე ყოვლისშემძლე და უკონტროლოა, როგორც მოქმედი კონსტიტუციით.

ბოლო დღეებში კონსტიტუციის განხილვის პროცესში სამი არასაპარლამენტო ოპოზიციური გაერთიანება – „თავისუფალი დემოკრატები“, „ახალი მემარჯვენეები“ და „მრეწველები“ ჩაერთვნენ. მათი ძირითადი შენიშვნაც კვლავ სახელისუფლო შტოებს შორის ბალანსის დაცვას უკავშირდება, რასაც, ოპოციზიის მტკიცებით, მომზადებული პროექტი ვერ უზრუნველყოფს.

ირაკლი ალასანია დარწმუნებულია, რომ ხელისუფლება საკონსტიტუციო პროექტთან დაკავშირებით მათ შენიშვნებს არ გაიზიარებს. ალასანია იმედოვნებს, რომ შემდეგ საპარლამენტო არჩევნებზე ოპოზიცია უმცირესობაში დატოვებს ნაციონალური მოძრაობას და ამით შეუშლის ხელს სააკაშვილის გაპრემიერებას. „თავისუფალი დემოკრატების“ ლიდერის თქმით, „არის მცდელობა სააკაშვილის მიერ კონსტიტუციის საკუთარ ინტერესებთან მორგების და კონსტიტუციის ინსტრუმენტად გამოყენება ხელისუფლებაში დარჩენისათვის“.

„ახალი მემარჯვენეების“ ლიდერს დავით გამყრელიძეს მიაჩნია, რომ სახელისუფლებო შტოებს შორის ბალანსის შენარჩუნება არც ახალი კონსტიტუციის პროექტით არის უზრუნველყოფილი. მისივე თქმით, „თუკი მოქმედი კონსტიტუციით, მთელი ძალაუფლება პრეზიდენტის ხელშია თავმოყრილი, ახალი კონსტიტუციის პროექტის თანახმად, ქვეყანას სუპერ-პრემიერ-მინისტრი ეყოლება“.

ხანგრძლივი მუშობის შემდეგ საზოგადოებრივმა საკონსტიტუციო კომისიამ კონსტიტუციურ ცვლილებათა პროექტზე საკუთარი დასკვნა გამოაქვეყნა. 6 გვერდიან დოკუმენტში პროექტი შეფასებულია, როგორც შეუსაბამო და საშიში ქართული სახელმწიფოსთვის.

კომისიის წევრები აცხადებენ, რომ წარმოდგენილი ცვლილებები ხელს არ შეუწყობს ქვეყანაში რეალური დემოკრატიული და სამართლებრივი გარემოს შექმნას, ადამიანის ძირითადი უფლებების დაცვასა და რეალიზაციას, ასევე, ეკონომიკურ განვითარებას, საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ სტაბილურობასა და პროგრესს.

საზოგადოებრივი კომისია კიდევ ერთხელ მოითხოვს, პროექტი, ყოველგვარი საპარლამენტო განხილვების გარეშე, გამოთხოვილი იყოს საკანონმდებლო ორგანოდან.

დასკვნის მიხედვით, ცვლილებები საერთოდ არ შეეხო ქვეყნისათვის ისეთ მნიშვნელოვან საკითხებს, რომლებიც რეალურად ქმნიან დემოკრატიული კონსტიტუციის საყრდენს. კერძოდ, ცვლილებები არ ეხება სამართლიანი საარჩევნო გარემოს ჩამოყალიბებას; მოსახლეობისათვის შრომითი უფლებების უზრუნველყოფასა და მინიმალური სოციალური გარანტიების შექმნას; კერძო საკუთრების რეალურ ხელშეუხებლობასა და დაცვას; მედიის თავისუფლებას; საპარლამენტო ოპოზიციის კონსტიტუციურ უფლებებს რეალური კონტროლის განსახორციელებლად ხელისუფლების საქმიანობაზე და სხვა.

დოკუმენტში აღნიშნულია, რომ პროექტში პარლამენტის უფლება, თავად მოახდინოს მთავრობის ფორმირება, რაც პროექტის ყველაზე მნიშვნელოვან ნოვაციად და დემოკრატიულ ნაბიჯად ითვლება, ფორმირების პროცედურით (მუხლი 80, პუნქტები: 5 და 6) უაღრესად ჩახლართული და გაჭიანურებულია. ხოლო მთავრობის ფორმირების შემდეგ, იმისდა მიუხედავად, პრეზიდენტის ინიციატივით განხორციელდა იგი, თუ თავად პარლამენტმა მოახდინა, პარლამენტი რეალურად კარგავს მისი გაკონტროლებისა და მასზე ზემოქმედების საშუალებას. ეს იმ შემთხვევაშიც, თუ მთავრობის საქმიანობას მხარს არ უჭერს პარლამენტის შემადგენლობის ნახევარზე მეტი, რომ არაფერი ითქვას საპარლამენტო ოპოზიციაზე (მუხლი 81).

კომისიის წევრების განმარტებით, წარმოდგენილი ცვლილებებით აღმასრულებელი ხელისუფლება (მთავრობა-პრეზიდენტის ტანდემი) ისეთივე ყოვლისშემძლე და უკონტროლოა, როგორც მოქმედი კონსტიტუციით. მთავრობისათვის უნდობლობის გამოცხადება (სიითი შემადგენლობის 3/5), პარლამენტისათვის, ფაქტობრივად, გადაულახავ დაბრკოლებას წარმოადგენს, ხოლო ორგანულ კანონთა კატეგორიის გაუქმება და პრემიერ მინისტრის უფლება, ნებისმიერ კანონპროექტთან დაკავშირებით დასვას მთავრობისადმი ნდობის საკითხი (მუხლი 811), უძლიერესი მექანიზმია მთავრობის ხელში პარლამენტზე დიქტატის განსახორციელებლად; მაშინაც კი, როდესაც მთავრობას არ გააჩნია პარლამენტის უმრავლესობის მხარდაჭერა.

„ორად „გახლეჩილი“ აღმასრულებელი ხელისუფლება (პრეზიდენტი-პრემიერი), აღჭურვილი საკმაოდ ძლიერი, ერთმანეთისაგან მკაფიოდ გაუმიჯნავი აღმასრულებელი, საკანონმდებლო და საგარეო ურთიერთობის უფლებამოსილებებით, გაყოფილი და ექსკლუზიურად დაქვემდებარებული ძალოვანი სტრუქტურებით (პრეზიდენტი-არმია, პროკურატურა, სასამართლო; მთავრობა-შინაგან საქმეთა სამინისტრო, გამოძიება, სპეცრაზმები) ერთობ მძიმე და სახიფათო ვითარებას ქმნის.

თუ პრეზიდენტსა და პრემიერს შორის ურთიერთობა „გარკვეულია“ და ერთი აღიარებს მეორის უპირატესობას (პირველობას), მაშინ აღმასრულებელი ხელისუფლება ერთიანია და შესაძლებლობა ეძლევა დაუბრკოლებლად განახორციელოს დიქტატი როგორც პარლამენტის, ასევე სასამართლოსა და მთელი ერის მიმართ; ხოლო თუ ეს ურთიერთობა „გარკვეული“ არ არის, მაშინ ცდუნება და შესაძლებლობები (როგორც მატერიალური, ასევე პოლიტიკური და ადამიანური რესურსების თვალსაზრისით) დაპირისპირებისა პრეზიდენტსა და პრემიერს შორის იმდენად დიდია, რომ მასში ბუნებრივად აღმოჩნდება ჩართული როგორც სახელმწიფო-ბიუროკრატიული აპარატის სრული შემადგენლობა, ასევე ძალოვანი სტრუქტურები და მოსახლეობა.

ჩვენ მივიღებთ ქვეყანას, სადაც ხელისუფლების ცვლილება არჩევნების გზით კი არ განხორციელდება, არამედ ღია თუ ფარული დაპირისპირების, შეთქმულების, მშვიდობიანი თუ სისხლიანი გადატრიალების მეშვეობით“, – ნათქვამია საზოგადოებრი საკონტიტუციო კომისიის დასკვნაში.

კომისიის წევრები აღნიშნულ დასკვნას დეტალურად გააცნობენ ვენეციის კომისიას. ვენეციის კომისიის დელეგაციას, რომელსაც კომისიის პრეზიდენტი ჯანი ბუკიკიო უხელმძღვანელებს, საქართველოში 16 სექტემბერს ელოდებიან.

შეგახსენებთ, რომ საკონსტიტუციო პროექტის სახალხო-საჯარო განხილვის კომისიამ უკვე შემაჯამებელი სხდომა გამართა და ამით დაახლოებით თვენახევრიანი მუშაობა დაასრულას.

კომისიამ პარლამენტის სპიკერ დავით ბაქრაძის თავმჯდომარეობით პირველი შეხვედრა 28 ივლისს გამართა. ამ ფორმატში საკონსტიტუციო პროექტზე მსჯელობა ქვეყნის მასშტაბით საზოგადოებისა და სამეცნიერო-აკადემიური წრეების წარმომადგენლებთან ჩატარდა.

ბოლო დღეებში პროცესში სამი არასაპარლამენტო ოპოზიციური გაერთიანება – „თავისუფალი დემოკრატები“, „ახალი მემარჯვენეები“ და „მრეწველები“ ჩაერთვნენ, რომლებმაც საკუთარი მოსაზრებები და შენიშნვები კომისიას უკვე გააცნეს. ძირითადი შენიშვნა კვლავ სახელისუფლო შტოებს შორის ბალანსის დაცვას უკავშირდება, რასაც, ოპოციზიის მტკიცებით, მომზადებული პროექტი ვერ უზრუნველყოფს.

პარტია „თავისუფალი დემოკრატების“ ლიდერი ირაკლი ალასანია დავით ბაქრაძესთან გამართული შეხვედრის შემდეგ დარწმუნებულია, რომ ხელისუფლება საკონსტიტუციო პროექტთან დაკავშირებით მათ შენიშვნებს არ გაიზიარებს.

„როგორც ჩანს, ჩვენი შენიშვნები გაზიარებული არ იქნება და უმრავლესობა ამ პროექტს გაიტანს. მაგრამ ჩვენი ამოცანა იქნება შემდეგ საპარლამენტო არჩევნებზე უმცირესობაში დავტოვოთ ნაციონალური მოძრაობა და ამით შეუშალოთ ხელი სააკაშვილის პრემიერობას“ – აცხადებს ირაკლი ალსანია. თუმცა ისიც აღნიშნა, რომ მიუხედავად მათი შენიშვნების არგაზიარებისა ასეთ შეხვედრებს ყოველთვის აქვს აზრი და საჭიროა ამ შეხვედრების გამართვა.

„ყველა უნდა შევეჩვიოთ იმ აზრს, რომ ქვეყნისათვის საჭირო საკითხები მხოლოდ დიალოგით უნდა წყდებოდეს და სხვანაირად ვერ გადაწყდება“, – აცხადებს ალასანია, თუმცა იგი იმასაც აღნიშნავს, რომ ეს იყო პირველი და ბოლო შეხვედრა საკონსტიტუციო ცვლილებებთან დაკავშირებით და ხელისუფლებასთან შეხვედრებს აღარ აპირებს.

რაც შეეხება მისი პარტიის პოზიციას, თავად ცვლილებებთან დაკავშირებით ირაკლი ალასანია აცხადებს, რომ მისი პოლიტიკური ძალა მხარს უჭერს შერეულ საპარლამენტო მოდელს ძლიერი პრეზიდენტის ინსტიტუტის და ძლიერი საპარლამენტო კონტროლის მექანიზმებით. ხელისუფლების მოდელში კი ყველაზე ძლიერი არის პრეზიდენტი და შეთანხმება სწორედ ამ პრინციპებთან დაკავშირებით ვერ ხერხდება.

მეორე პრინციპული სხვაობა კი ალასანიას თქმით, „ის არის, რომ ეს არის მცდელობა სააკაშვილის მიერ კონსტიტუციის საკუთარ ინტერესებთან მორგების და კონსტიტუციის ინსტრუმენტად გამოყენება ხელისუფლებაში დარჩენისათვის“.

„ახალი მემარჯვენეების“ ლიდერს დავით გამყრელიძეს მიაჩნია, რომ სახელისუფლებო შტოებს შორის ბალანსის შენარჩუნება არც ახალი კონსტიტუციის პროექტით არის უზრუნველყოფილი.

გამყრელიძის განცხადებით, „თუკი მოქმედი კონსტიტუციით, მთელი ძალაუფლება პრეზიდენტის ხელშია თავმოყრილი, ახალი კონსტიტუციის პროექტის თანახმად, ქვეყანას სუპერ-პრემიერ-მინისტრი ეყოლება“.

„მთავარი შენიშნვა ჩვენი მხრიდან სწორედ ბალანსის დაუცველობაში მდგომარეობს, რაც პრობლემაა როგორც მოქმედ კონსტიტუციაში, ისე ახალი კონსტიტუციის პროექტში“ – აცხადებს გამყრელიძე.

რაც შეეხება „დემოკრატიული მოძრაობის - ერთიანი საქართველოს“ ლიდერის ნინო ბურჯანაძისა და სხვა არასაპარლამენტო ოპოზიციონერი ლიდერების პრეტენზიას, რომელიც ირაკლი ალასანიას, „მემარჯვენეებისა“ და „მრეწველების“ ხელისუფლებასთან კონსულტაციებში ჩართვას ეხება, გამყრელიძის განმარტებით,

„ახალ მემარჯვენეებს“ არ აქვთ ილუზია, რომ კომისია და მმართველი გუნდი მათ ყველა შენიშვნას გაიზიარებენ, თუმცა ამ მიმართლებით პოზიციის დასაფიქსირებლად ყველა შესაძლო გზა უნდა იყოს გამოყენებული“.

ახალი საკონსტიტუციო პროექტის განხილვის პროცესმა უშუალოდ პარლამენტში გადაინაცვლა.

http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=909


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 15 2010, 11:10 AM
Post #610


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



მათხოვრობა მეორე პროფესიად იქცა


16:06 14.09.2010
[გეგა ბერიძე]

ხელისუფლების წარმომადგენლებს უყვართ სხვადასხვა სფეროებში „განვითარების ბუმზე“ საუბარი. სხვაზე რა მოგახსენოთ და თბილისში მათხოვრობის ბუმზე საუბარი ნამდვილად შესაძლებელია. საითაც არ უნდა გაიაროთ ქალაქში (ქუჩაში, ავტობუსში, მეტროში) ფართოდ ხელგაწვდილი ადამიანი აგედევნებათ და შესაძლოა ჯიბეში სასწაულებრივად ჩარჩენილი ბოლო ათთეთრიანის გაგდებინებას შეეცდება.
თუმცა აუცილებელია მოწყალების მთხოვნელთა მზარდი წრის გარკვეული დიფერენციაციაც. შეუძლებელია დილის 7 საათზე მეტროს ვაგონში შემოსულმა მათხოვარმა ბავშვმა, ან მოხუცმა არ შეგძრას. ბოლო ხანს ხშირია შემთხვევა, როდესაც მატარებლის ერთ ვაგონში ერთდროულად ორი მთხოვნელი შემოდის, რაც ამ სფეროში „განვითარების ბუმის“ უტყუარი მაჩვენებელია.

ცალკე თემაა თბილისური მთხოვნელების მეთოდები. პატარა ბავშვები ხშირად მღერიან. უფრო სწორად, განწირული ხმით ცდილობენ იმღერონ.

განსხვავებულად თხოულობენ ზრდასრული ადამიანები. როგორც წესი ისინი ხმას არ იღებენ. მათი მთავარი კოზირი მაინც ფორესტ გამპისეული გაშტერებაა და როგორც ჩანს იგი ამართლებს.

ხოლო მოხუცებს აღარც სიმღერა შუძლიათ და არც მიზანმიმართული გაშტერება. ისინი მატარებლის დაძვრამდე ასწრებენ რამდენიმესტრიქონიანი აუცილებელი წინადადების წარმოთქმას და უხმოდ გამოწვდილი ხელით გადიან გრძელ სალონს.

მზისქვეშეთის მათხოვრები გაცილებით უფრო მიმწოლნი და მომთხოვნი არიან, ვიდრე მათი მიწისქვეშელი კოლეგები. ყვითელ ავტობუსში მორიგი მოწყალების მთხოვნელი ამოვიდა სულისშემძვრელი განცხადებით. ჩანს წინა ცხოვრებაშიც ხშირად უწევდა უსტარების დაწერა და პროფესიონალიზმი სახეზეა:

„დამეხმარეთ, საყვარელო ხალხო! ერთადერთი შვილი მიკვდება საავადმყოფოში, თუ ექიმებს ფულს არ მივუტან. გადამირჩინეთ შვილი, გეხვეწებით დაჩოქილი თქვენს წინაშე!“ - ამას ამბობს, სიტყვას საქმესაც აყოლებს და ერთი ფეხით მართლაც იჩოქებს! მიზანი მიღწეულია, ერთიანად დაზაფრული და შეწუხებული მგზავრები ჯიბეების მოფხეკას იწყებენ.

მაგრამ ამ დღეებში მგზავრების ნაცვლად „ბოგდანის“ მძღოლს ნერვებმა უმტყუნა. „ავადმყოფი შვილის და ფულზე დახარბებული ექიმების“ მარადიულ ამბავს ვეღარ გაუძლო და მანქანა მოულოდნელად შუა გაჩერებაზე დაამუხრუჭა:

„ნამუსი არ გაქვს ქალო, ვინ ხარ შენ ბოლო–ბოლო. მარტო ჩემს ავტობუსში უკვე მეცხრეჯერ ამოხვედი და ყველაფერს ვფიცავარ აღარ შემიძლია შენი ტყუილების მოსმენა. წინა დღეებში სულ სხვა მიზეზებს ამბობდი და დღეს სხვას. დამასვენე, ღამის პირველ საათამდე სამუშაო მაქვს, ბოლოს და ბოლოს შენ ხომ არ გადაგყვები, სახლში ცოლი–შვილი მელოდება, წილში შენ ხომ არ გამიყვან!“ – გადარეულმა მძღოლმა მანქანა მანამ არ დაძრა, სანამ სალონი იძულებით არ დაატოვებინა.

აფთიაქში მედიკამენტები შევიძინე და გამოვდივარ. ვფიქრობ წამლებზე და მკურნალობის შედეგებზე. თან მეორე აფთიაქში მიმეჩქარება, დანარჩენი მედიკამენტების საყიდლად. კარებში ენერგიული მათხოვარი მხვდება ტექსტგამოწვდილი. მეჩქარება, გვერდს ვუვლი. არ მშორდება და ტექსტს ყველას წინაშე თვალწინ გამომწვევად მიფრიალებს. უკანასკნელი მათხოვარივით ვგრძნობ თავს, ის კი კმაყოფილია. მართალია ფული ვერ დამცინცლა, მაგრამ პატიოსანი ხალხის წინაშე ხომ მაგრად შემარცხვინა.

მეცხრე საავადმყოფოს ეზოში ყველა ჯურის მათხოვრების გვირგვინოსან ბელადებს – ბოშებს, იგივე „ციგნებს“ ვაწყდები. წინ ზრდასრული ბოშა მოუძღვით. წინ მიშლის მათხოვრობაში გავარჯიშებულ ხელს და თვალებში საწყლად შემომცქერის. როგორც ყოველთვის მეჩქარება და გვერდს ვუვლი. მოულოდნელად უკან დადევნებული – „შე მათხოვაროო!“ უსიამოდ ჩამესმის.

თითქმის ყოველდღე ვაკეში, ტაბიძის ძეგლის მოპირდაპირე მხარეს გვირაბის ბოლოს მოწყალების მთხოვნელი მთელი ოჯახი მხვდება. ცოლ–ქმარი მთელი დღე მათხოვრობს, ხოლო ულამაზესი პატრა ბავშვები (გოგონები) ხან ბეტონის ცივ ბორდიურებზე შესკუპდებიან, ხან – კიბეებზე. ეს ბავშვები გაცინებული, ან თუნდაც გაღიმებული ჯერ არ მინახავს. საჭმელსაც აქვე მათხოვრობით ნაშოვნი ფულით მიირთმევენ. ჩანს ოჯახის უფროსს (ერთიანად გაძვალტყავებულ კაცს) აქ ნაშოვნი ფული არ ჰყოფნის და საღამოჟამს ის ჭავჭავაძის გამზირის სანაგვე ურნებს ბოთლებისთვის შემოივლის ხოლმე.

პატარა ბავშვები კი მთელი დღე იქ არიან. გარშემო სივრცე სულ უფრო კლებულობს. გვირაბი სანახევროდ გადაღობილია. ზემოთ, ორივე მხარეს დაუსრულებელი ახალი მშენებლობები მიმდინარეობს. ერთადერთი, ამ ქვეყანაში ამ დიდებისთვის და პატარებისთვის სამათხოვრო სივრცე არ მცირდება, პირიქით იმატებს.

ნუკრი დევნოზაშვილი, თბილისელი: „ყოველ დღე მეტროთი მიწევს სიარული და ძალიან მტკივა გული ამდენ გაჭირვებულს რომ ვხედავ. განსაკუთრებით მოხუცები მეცოდებიან. როგორ შეიძლება მივაღწიოთ თუნდაც 10 წელიწადში რომ არცერთი მათხოვარი აღარ იყოს ჩვენს ქვეყანაში?

ვფიქრობ უნდა დაიწყოს ახალგაზრდების და ბავშვების რაღაც მიმართულებით დასაქმება, ან ცოდნის მიცემა: მშენებლობებზე, გინდ სოფლებში მიწის დასამუშავებლად, მოსავლის ასაღებად. ისე მაინც იქნება, რომ მომავალი თაობაში აღარ გვეყოლება ამდენი გაჭირვებული“.

გიორგი თვაური: „ეს ჩემთვისაც ძალიან მტკივნეული საკითხია. ყველაზე მეტად მეც მოხუცები მეცოდებიან. მე მაგალითად მისაუბრია ასეთ ბებოებთან და ბაბუებთან და წარმოიდგინეთ, რომ ხშირ შემთხვევაში ეს მოხუცი ადამიანები, რომელსაც შეიძლება რამოდენიმე წელი დარჩენიათ ამ ქვეყანაზე, მარტო საკუთარ თავს კი არა ოჯახსაც კი არჩენენ ამ გზით. მათთვის ეს რაღაც ცხოვრების წესად იქცა. ნორმაა. არადა, ეს ხომ საშინელებაა.

ბავშვებს რაც შეეხება, არსებობენ დაწესებულებები, რომლებიც ასეთ ბავშვებს თავისთან ღამის გათენების საშუალებას და საკვებს აძლევენ. თუმცა, დღის განმავლოაში ეს ბავშვები კვლავ მოწყალებას ითხოვენ. კიდევ ვიცი, სპეციალური ცენტრები სადაც ბავშვებს ასწავლიან მინანქარს და სხვა ხელობებს. თუმცა ასეთი ცენტრები ძალიან მცირე რაოდენობითაა. კარგი იქნებოდა, რომ არსებობდეს ისეთი ბავშვთა სახლები, რომლებიც ზოგადის გარდა რამე სპეციფიურ ხელობასაც ასწავლიდნენ და ხელს უწყობდნენ მათ დასაქმებას“.

ნატალი ოქროპირიძე: „ყველაზე ცუდი მართლაც ისაა, რომ ცხოვრების წესად აქვთ გადაქცეული. ბათუმში ვიცი შემთხვევა, გაზეთ “ბათუმელების” მთავარმა რედაქტორმა მოძებნა ეგეთი ბავშვები და დაასაქმა ამ გაზეთების დარიგებით, ანაზღაურებაც იმდენი მისცა, რომ უნდა ყოფნოდათ თავისუფლად; მაგრამ მაინც მათხოვრობდნენ“.

ნუგზარ მეტრეველი: „ერთი იდეა დამებადა თავში. მოგეხსენებათ, ქალაქში არის უამრავი მათხოვარი ადამიანი: ქალი, კაცი, მოხუცი, ავადმყოფები, ბავშვები და ასე შემდეგ. აქედან ზოგს არც ისე უჭირს, რომ სამათხოვროდ ჰქონდეთ საქმე. პირიქით. (მე მათხოვარი ისეთ ზმანზე გავჩითე, შემშურდა. ღმერთო, მაპატიე. ) ეს ადამიანები დგანან ეკლესიებთან და პროფესიად აქვთ უკვე ქცეული მათხოვრობა. ადრე იძახოდნენ „დამეხმარეთ“, ახლა ერთად რომ ზიან, იძახიან „დაგვეხმარეთ“.

როგორ გინდა გამოარჩიო, სინდისი შეგაწუხებს და იძულებული ხარ მეორესაც მისცე. თან ზოგი ისეთი გულუბრყვილო თვალებით გიყურებს, ამ დროს ჯიბე შეიძლება ამოტენილი ჰქონდეს. ზოგი კიდევ გულწრფელად მეცოდება. მაგალითად: მოხუცები, რომლებსაც თავიანთმა შვილებმა უმტყუნეს და ახლა ლუკმა პურისთვის ქუჩაში დგანან. ბავშვები, პატარები ოღონდ, რომლებმაც არ იციან რას სჩადიან და რომლებსაც საკუთარი მშობლები აგდებენ სახლიდან.

არსებობს მათხოვრების მეორე კატეგორია, რომელსაც უბრალოდ არ რცხვენია ხელის გამოშვერა და იოლ ფულს შოულობს; დგას ეკლესიასთან, ფარისევლობს და ხალხს თავს აცოდებს.( თუ ვტყუი რამეში, ღმერთმა მაპატიოს. ) ასეთ ადამიანს, ორივე ხელიც მთელი აქვს და ორივე ფეხიც. შეუძლია რაღაც გააკეთოს და იმუშაოს. ბოლო–ბოლო წავიდეს და ვაგზალზე „ტაჩკაზე“ იმუშაოს და საკუთარი ფული ექნება. თუმცა არ უნდა, რადგან იცის ხელის გაშვერით უფრო მეტიც მოვა და თან სულ ერთი ადგილის ფხანაში... ბევრიც კიდევ ბავშვებით სპეკულანტობს. ციგნებზე ლაპარაკიც არ მაქვს, მაგათ სისხლში აქვს მათხოვრობა ალბათ. თან მაგარი უნამუსოები არიან და ნაგლები.

მოკლედ რა მინდა. ჩვენმა მთავრობამ შექმნას კომისია. ამ კომისიის ფუნქცია კი მდგომარეობდეს შემდეგში: ცალკეულად შეისწავლის ქალაქში მათხოვრების საკითხს. კომისიას ეყოლება თავის დაქვემდებარებაში ხალხი, რომლებიც გავლენ ქალაქში, დაელაპარაკებიან მათ, გაიგებენ თუ რა შეუძლიათ და რა არა. მოკლედ ბიოგრაფიას შეადგენენ და ამის შემდეგ უკვე კომისიის წევრებს წარუდგენენ მათ მონაცემებს. (ეს ამბავი 1 და 2 დღეში ვერ მოხერხედება, დროა საჭირო).

კომისია შეისწავლის ამ ყველაფერს და ყველანაირად შეეცდება, რომ დაასაქმოს ქუჩაში მდგომი მათხოვარი. მოხუცებს რაც შეეხება, თავიანთი თახმობის საფუძველზე განათავსონ პანსიონატებში, სადაც უფრო მშვიდად იქნებიან და ქუჩაში არ მოუწევთ მთელი დღე ლუკმაპურისთვის მათხოვრობა და დგომა. ავადმყოფები კიდევ სამკურნალო დაწესებულებებში მოათავსონ, სადაც მკურნალობის ქვეშ იქნებიან. შეიძლება ისინიც გამოჯამრთლდნენ და ამის შემდეგ ეს ადამიანებიც დასაქმდნენ რაიმეთი.

ბავშვებს რაც შეეხება. რა თქმა უნდა მათივე სურვილით მოაწყონ სხვადასხვა სკოლებში და ანი-ბანს მაინც ისწავლიან, სხვა თუ არაფერი. ელემენტარული პირობა შეიქმნას იმისა, რომ ეს ბავშვი ქუჩაში არ გამოვიდეს სამათხოვროდ. ამ ყველაფრის საბოლოო შედეგი კი იქნება შემდეგი: მათხოვრების რიცხვი ქალაქში მკვეთრად შემცირდება. რაც მართლა წინ გადადგუმული ნაბიჯია ქვეყნისთვის. მართლა სირცხვილია ხალხო ამდენი მათხოვარი და ქვეყანაში მათხოვრობა როცა მეორე პროფესიად არის ქცეული.

გთხოვთ ცუდად ნუ გამსჯით... დამერწმუნეთ ძალიან, ძალიან მაგრად მეცოდება ეს ხალხი და ღმერთს ყოველთვის ვთხოვ, რომ მათ დღეში ნუ ჩამაგდებს ცხოვრება და სხვას ყველაფერს ეშველება, ასე თუ ისე. მოკლედ ეს მინდოდა მეთქვა“.

http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=891


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 15 2010, 11:11 AM
Post #611


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



ქართველი მოხელეები ტრაბახში სპეციალურად ვარჯიშობენ?!


10:26 14.09.2010
[ეკა ბაქრაძე]
ქართველი მოხელეები ვერადავერ გადაეჩვივნენ, რომ უშედეგო ტრაბახს თავი ანებონ და თავი საქმით გამოიჩინონ. მაგრამ, როცა მათთვის მაგალითის მიმცემი პრეზიდენტია, ძნელია ზემოაღნიშნული თავი მოთოკო და უცხოელ კოლეგებთან ან დონორებთან არ დაიკვეხნო.

ამჯერად საქართველო ფინანსური კრიზისი დაძლევის მხრივ ერთ-ერთ ლიდერ ქვეყნად დასახელდა. ისეთი შთაბეჭდილება რჩება თითქოს ჩვენი ჩინოვნიკები ტრაბახში სპეციალურად ვარჯიშობენ.

საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის გიორგი ქადაგიძის განცხადებით, საომარი მოქმედებებისა და ფინანსური კრიზისის მიუხედავად, საქართველოს ეკონომიკა ზრდას განაგრძობს და რაც ყველაზე მთავარია, კრიზისის დაძლევის მხრივ იგი რეგიონის ლიდერიცაა. ასეთი თავმოსაწონი განცხადება ქადაგიძეს იმისათვის დასჭირდა, რომ “თბილისი მარიოტში” მსოფლიო ბანკისა და ეროვნული ბანკის ორგანიზებით გამართულ საერთაშორისო კონფერენციაზე უცხოელ კოლეგებთან თავი მოეწონებინა.

”განვლილმა კრიზისებმა რისკების ეფექტურად მართვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა აჩვენა. საქართველომ ბოლო წლებში როგორც საშინაო, ისე საერთაშორისო თვალსაზრისით არაერთი შოკი გადაიტანა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, პრობლემების მოგვარება შევძელით და ეკონომიკა კვლავ ზრდას განაგრძობს”, - განაცხადა ქადაგიძემ და დასძინა, რომ ამის მიღწევა კრიზისებისა და რისკების ეფექტურად მართვის გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა.

”არა მხოლოდ ფინანსური სექტორი, ზოგადად, ეკონომიკა დაუბრუნდა ზრდის მაჩვენებელს. რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ჩვენ შევძელით სავალუტო რეზერვების ადეკვატურ დონეზე შენარჩუნება”, - განაცხადა ეროვნული ბანკის პრეზიდენტმა და აღნიშნა, რომ ეს ყველაფერი შეუძლებელი იქნებოდა რისკების მართვის ეფექტური პოლიტიკის გარეშე.

აღსანიშნათია, რომ ექსპერტები ეროვნული ბანკის პრეზიდენტზე ინფორმირებულნი აღმოჩნდნენ. მათი მონაცემებით ჩვენ ქვეყანას ლიდერობამდე ბევრი უკლია. სტრატეგიული კვლევებისა და განვითარების ცენტრის ეკონომიკური ჯგუფის ხელმძღვანელი შოთა მურღულია გადაჭარბებულ ოპტიმიზმად მიიჩნევს იმ მოსაზრებას, რომლის თანახმადაც, საქართველო ფინანსური კრიზისის მძლეველთა შორის რეგიონში ლიდერია.

მურღულიას თქმით, კრიზისის პერიოდში ეკონომიკის დაფინანსებაში სახელმწიფო დროებით საკმაოდ ეფექტურად ჩაერია. მან ერთგვარი ინვესტორის როლი შეასრულა და ეკონომიკის განვითარებისათვის მნიშვნელოვანი თანხა დააბანდა. მაგალითად, იმავე თბილისის ბიუჯეტიდან მშენებლობების დასაფინანსებლად სერიოზული თანხა გამოიყო. თუმცა, ეს სახელმწიფოს მიერ აღებული ვალის ხარჯზე მოხდა.

”ეკონომიკა კი ასე დიდხანს ვერ იმუშავებს. მას კერძო ინვესტიციების მოცულობის გაზრდა სჭირდება. თუ მოზიდული ინვესტიციების მაჩვენებელი 2007 წლის ანალოგიურ მაჩვენებელს გაუტოლდება, იმის თქმა შეგვეძლება, რომ წინ მივდივართ. კარგია, რომ სახელმწიფო აღებული ვალით ახდენს ინვესტირებას, მაგრამ დიდხანს ვერ გაგრძელდება”, - აღნიშნა მურღულიამ.

მისივე შეფასებით, კრიზისის შემდეგ ეკონომიკური ვარდნიდან ზრდის პროცესზე გადავედით, თუმცა ანალოგიური მდგომარეობაა რეგიონის სხვა ქვეყნებშიც. მაგალითად, სომხეთში 2009 წელს ეკონომიკის ზრდის სერიოზული ვარდნა იყო, თუმცა ამჟამად ეკონომიკის ზრდის იმაზე მაღალი მაჩვენებელია ნავარაუდევი, ვიდრე საქართველოში.

”აქედან გამომდინარე, თუ რეგიონში არსებულ ეკონომიკურ ვითარებას გავეცნობით, ვერ ვიტყვით, რომ რეგიონში ლიდერი ქვეყანა ვართ”, - აღნიშნა შოთა მურღულიამ.

http://www.presa.ge/new/?m=politics&AID=884


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 16 2010, 10:22 AM
Post #612


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



რისთვის დაიჭირეს და რატომ გაათავისუფლეს ქურდული სამყაროს წევრი და ქურდებთან მებრძოლი კახა მისირელი?


19:46 15.09.2010
[დალი ბჟალავა]

შინაგან საქმეთა სამინისტრომ არც თუ დიდი ხნის წინ, დიდი ამბით გვამცნო, ქურდული ტრადიციების მიმდევრობის გამო, ცნობილი ქართველი ფეხბურთელის გიორგი დემეტრაძის დაკავების შესახებ. მასთან ერთად, კახა მისირელი და დავით გაგნიძე აიყვანეს.

მართალია, ძალოვნების ამ „წარმატებული ოპერაციის“ შემდეგ, აქცენტი ქურდულ სამყაროსთან დემეტრაძის კავშირზე გაკეთდა, მაგრამ დემეტრაძე-მისირელ-გაგნიძის დაკავების საქმეში არსებობს რამდენიმე უფრო მნიშვნელოვანი დეტალი: ის, რომ დემეტრაძესთან ერთად დაკავებული კახა მისირელი, მეტსახელად „შრეკი“, წლების განმავლობაში, შსს-ის სპეციალური ოპერატიული დეპარტამენტის (სოდ-ის) უფროსის მოადგილე, ირაკლი კოდუას მეგობარი და მარჯვენა ხელი იყო.

ოფიციალური ინფორმაციით, დავით გაგნიძის, გიორგი დემეტრაძის და კახა მისირელის დაკავებისას, ძალოვნებმა ერთ-ერთი მოქალაქისგან მიღებული 40 700 აშშ დოლარიც ამოიღეს, რომელიც დავით ფეიქრიშვილის მიერ, წლევანდელ საფეხბურთო ჩემპიონატთან დაკავშირებით, ე.წ. მაზით მოგებული თანხის - 140 000 დოლარის ნაწილი იყო.

დემეტრაძისა და ე..წ „მაზავშიკების“, როგორც მას ძალოვანები უწოდებენ, დაკავების ვიდეოკადრები შსს-მ მალევე გაავრცელა. მომხდარი ნაციონალური არხებისთვის რამდენიმე დღის განმავლობაში წამყვანი თემა იყო. ხაზი ესმებოდა, რომ ცნობილი ფეხბურთელი „ქურდული ტრადიციების მატარებელია“.

ვატო ყიფიანი, რომელთან ურთიერთობის გამოც, დაკავებულებს ბრალი ქურდული ტრადიციების მიმდევრობაში დაასდეს, წლების წინ, მკვლელობაში იყო ეჭვმიტანილი, თუმცა მკვლელობა არ დაუმტკიცდა და იარაღის უკანონო ტარების გამო 4 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. მოგვიანებით, 2008 წლის 25 აგვისტოს ყიფიანი უდოს კომისიამ ვადაზე ადრე გათავისუფლა.

ვატო ყიფიანისა და მისი ძმის, კოტე ყიფიანის ხელისუფლების წარმომადგენლებთან კავშირზე ბევრი დაიწერა, თუმცა ყიფიანის მეგობარი მთავრობის თუ პარლამენტის წევრების დაკავება აზრად არავის მოსვლია.

ინფორმაციის გავრცელებისას, სამართალდამცავებს რატომღაც „გამორჩათ“ თუ „დაავიწყდათ“ რაიმეს თქმა კახა მისირელის ბიოგრაფიის შესახებ, რომელიც 2007 წლის ნოემბრამდე ვანო მერაბიშვილის მარჯვენა ხელი იყო და შს სამინისტროში არაერთ საკვანძო თანამდებობაზე მუშაობდა.

კახა მისირელის პირადი ჩხრეკის შდეგად ამოღებულია „გლოკის“ ტიპის ცეცხლსასროლი იარაღი, ხოლო ბინის ჩხრეკის შედეგად ამოღებულია მაუზერის და „იერიქოს“ ტიპის პისტოლეტები, ხელყუმბარა და საბრძოლო ვაზნები. ხოლო დავით გაგნიძის პირადი ჩხრეკისას, ამოღებულია ცეცხლსასროლი იარაღი და საბრძოლო ვაზნები. მისირელი ამბობს, რომ როგროც შსს-ს ყოფილ თანამშრომელს, მას იარაღი ომის დროიდან ჰქონდა.

რაც შეეხება გაგნიძის ჩხრეკისას ამოღებულ იარაღს, გაგნიძე აცხადებს, რომ მას იარაღი არ ჰქონია, ჩაუდეს და იმ პირის ამოცნობაც შეუძლია ვინც იარაღი ჩაუდო.

ერთ-ერთი ვერსიით, კახა მისირელი ძმებ ახალაიებთან დაპირისპირების მსხვერპლი გახდა. ამბობენ, რომ ბოლო დროს მას ურიერთობა ვანო მერაბიშვილთანაც გაუფუჭდა. თუმცა, როგორც ჩანს, მისირელი საკამოდ ბევრ ინფორმაციას ფლობს, ამიტომ ბოლომდე არ გაწირეს და დაკავებიდან არცთუ დიდი ხნის შემდეგ გირაოს, 5 ათასი ლარის გადახდის შემდეგ გაათავისუფლეს.

„კახა მისირელი ღირსების ორდენის კავალერია, პოლიციის პოლკოვნიკია და არაერთხელ დაუჯილდოებიათ სამსახურებრივი მოვალეობის კარგად შესრულებისთვის. უხერხულად იგრძნეს თავი მის წინაშე და ამიტომ გაათავისუფლეს,“ - აცხადებს დემეტრაძის ადვოკატი გიგი ზირაქიშვილი.

ადვოკატის თქმით, არავინ ამბობს, რომ მისირელი დაჭრილი არ იყო და არ ავადმყოფობდა, მაგრამ დაკავებული ფარატინა ქაღალდის საფუძველზე არასოდეს გაუთავისუფლებიათ.

„კახა მისირელის გათავისუფლების საფუძველი სამედიცინო ცნობა, გახდა, რაც სასამართლომ გაზიარა. ასეთ შემთხვევაში, კანონმდებლობა მოითხოვს სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნას, რომლის საფუძველზეც გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს, მაგრამ ამჯერად სასამართლო მხოლოდ ცნობას დასჯერდა, ასეთი რამ არასოდეს მომხდარა, რომ სასამართლოს ცნობის საფუძველზე ვინმე გაეთავისუფლებინოს“, -აცხადებს გიგი ზირაქიშვილი.

შუამდგომლობა დემეტრაძისა და გაგნიძის გირაოთი გათავისუფლების შესახებ, მათი ინტერესების დამცველმაც დააყენა. „ჩემი დაცვის ქვეშ მყოფნი დანაშაულს არ აღიარებენ, დავაყენე შუამდგომლობა მათი უპირობოდ გათავისუფლების თაობაზე, ამავე დროს, ალტერნატივად 5-5 ათასი ლარიც შევთავაზე გირაოდ, რაზეც პროკურორმა უარი გვითხრა“, - ამბობს ადვოკატი.

ადვოკატის თქმით, არც გიორგი დემეტრაძის ჯანმრთელობის მდგომარეობაა სახარბიელო. დაცვის მხარემ პროკურატურას პირადი თავდებობით მიმართა. დემეტრაძეს და გაგნიძეს თავდებში კახა კალაძე და ინგა გრიგოლია უდგებიან. რა გადაწყვტილებას მიიღებს სასამართლო, რამდენად გაიზიარებს კახა კალაძის თავდებობას მალე გაირკვევა, თუმცა, როგორც ამბობენ. დემეტრაძის დაკავებით სწორედაც, რომ კალაძეზე უნდოდათ გასვლა.

ჩვენი ინფორმაციით, დემეტრაძეს საკანში შესული სამართალდამცველები მისგან გათავისუფლების სანაცვლოდ თანამშრომლობას მოითხოვდნენ, რასაც დემეტრაძე არ დათანხმდა.

ადვოკატი ზირაქიშვილი აცხადებს, რომ დემეტრაძისა და გაგნიძის წინააღმდეგ გამოძიებას ხელჩასაჭიდი არაფერი აქვს, ხოლო მას საქმის გაცნობის საშუალებას არ აძლევენ. „სამმართველოში შემოვარდა ვიღაც, გამომძიებლის თვალწინ გამოგვგლიჯა ხელიდან საქმის მასალები და დეტექტივების სამმართველოს მეორე განყოფილების საგამოძიებოს უფროსს, დიმიტრი შაორშაძესთან შეიტანა. შაორშაძემ განგვიმარტა, საქმე პროკურორმა მოითხოვა და როცა შევძლებთ, მაშინ გაგაცნობთო.

დღემდე ვითხოვთ საქმის მასალების გადმოცემას, მაგრამ არ გვაძლევენ. მთელი რიგი კანონდარღვევებია ამ საქმეზე, რაც სააბოლოდ ჩვენი გამარჯვებით დასრულდება“, - აცხადებს დაკავებულთა ინტერესების დამცველი.

მისირელის ძველი და მივიწყებული „ცოდვები“

ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როცა კახა მისირელის სახელი გახმაურებულ საქმეში ფიგურირებს. 2005 წელს, შს სამინისტროს თანამშრომლებმა გიორგი ხუხიამ და თემურ რევაზიშვილმა უჩივლეს. ისინი სოდ-ის უფროსს და მის მოადგილეს, კახა მისირელს შანტაჟში, ფიზიკურ შეურაცხყოფასა და მკვლელეობის მცდელობაში ადანაშაულებენ.



შს სამინისტროს ყოფილი თანამშრომელი თემურ რევაზიშვილი აცხადებდა, რომ მისირელის ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით, 2005 წლის 21 მაისს, საღამოს 8 საათზე, წყნეთთან ახლოს სასტიკად სცემეს და მისი მოკვლაც სცადეს. „მისირელი ჩემგან ნარკოტიკების გასაღებაში მონაწილეობისა და მექრთამეობის აღიარებას ითხოვდა. ასევე ითხოვდა, რომ არ მელაპარაკა ნარკომოვაჭრეებთან მისი კავშირების შესახებ“, – აცხადებდა მაშინ რევაზიშვილი.

მსგავს ბრალდებებს უყენებდა ოპერატიული დეპარტამენტის ხელმძღვანელობას 2005 წელს, ამავე დეპარტამენტის ყოფილი თანამშრომელი გიორგი ხუხია, რომლის თქმითაც, 2005 წლის 21 მაისს, დეპარტამენტის უფროსის მოადგილემ, კახა მისირელმა კაბინეტში პირადად, სცემა.

ხუხიას თქმით, ცოტა ხნით ადრე, მისმა ერთ-ერთმა ინფორმატორმა, რომელიც შსს-ს ყოფილი თანამშრომელი და ნარკოტიკების მომხმარებელი იყო, მას ინფორმაცია მიაწოდა, რომ კახა მისირელი ნარკოტიკების გამსაღებლებს მფარველობდა. ხუხიამ ინფორმაცია შსს–ს ნარკომანიის წინააღმდეგ ბრძოლის სამსახურის უფროსს, ლაშა არველაძეს მიაწოდა, რის შემდეგაც, მისირელმა ხუხიას საქმის გამოძიება პირადად დაავალა, თუმცა ერთი კვირის შემდეგ, მას მერე, რაც ნარკოტიკების გამსაღებელზე კონკრეტული ინფორმაციის მოგროვება ვერ მოხერხდა, თავადვე მოითხოვა ხუხიასაგან საქმეზე მუშაობის შეწყვეტა.

მაშინ ხუხია აცხადებდა, რომ მისირელმა სატაბელო იარაღის კონდახი თავის არეში რამდენჯერმე ჩაარტყა და სიტყვიერი შეურაცხყოფაც მიაყენა. ხუხია აცხადებს, რომ დეპარტამენტის ხელმძღვანელობა მისგან მექრთამეობისა და ნერკოტიკების გამსაღებლებთან თანამშრომლობის აღიარებასა და სამსახურიდან წასვლის თაობაზე განცხადების დაწერას ითხოვდა.

მაშინ საჩივარი გენერალური პროკურორის, გიორგი ლაცაბიძის სახელზეც დაიწერა, თუმცა საქმე ადგილიდან ფაქტობრივად არ დაძრულა. შსს-ს პოლკოვნიკი მისირელი კი წლების განმავლობაში ჩვეულებრივად აგრძელებდა სამინისტროში მაღალ თანამდებობებზე მუშაობას. ჩვენს მიერ „აღმოჩენილი“ ბრალდებების გარდა, როგორც თავად გამოძიება ამტკიცებს, მისირელი ერთდროულად ქურდული სამყაროს წევრიც იყო და ქურდებთან მებრძოლიც.

http://www.presa.ge/new/


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 16 2010, 10:25 AM
Post #613


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



„ბერკეტი, რომლის განიავებასაც ქართული მხარე არ აპირებს“


13:51 15.09.2010

[ლელა ჩქარეული]
რუსეთი სექტემბრის ბოლომდე მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში (მსო) გაწევრიანებას იმედოვნებს. ამ გზაზე მოსკოვს ვაშინგტონის თანადგომის იმედი აქვს. თუმცა მთავარ დაბრკოლებად მსო–ს წევრი საქართველო რჩება, რომლის ორი რეგიონიც კრემლს ყველა საერთაშორისი ნორმის ფეხქვეშ გათელვით ოკუპირებული აქვს.

მსო–ს წესდების თანახმად, ორგანიზაციაში გაწევრიანებას ყველა მონაწილე ქვეყნის თანხმობა სჭირდება. ამასთან დაუშვებელია, რომ გაერთიანების ერთ წევრს მეორისთვის ემბარგო ჰქონდეს გამოცხადებული. კანდიდატ რუსეთს საქართველოსთან მიმართებაში იმდენი მიქარულები დაუგროვდა, რომ დღეს თბილისისგან თანხმობის მიღება ყოვლად წარმოუდგენელია.

საქართველოს რუსეთის მსო-ში გაწევრიანების საკითხთან დაკავშირებით პოზიცია და პირობები არც შეუცვლია და ამ მიმართულებით მოსკოვი თბილისის მხარდაჭერას იმ შემთხვევაში მიიღებს, თუკი დემილიტარიზაციის, დევნილების დაბრუნების და როკის გვირაბისა და მდინარე ფსოუზე სასაზღვრო-გამშვები პუნქტების ლეგალიზაციის კუთხით კონკრეტული ნაბიჯები გადაიდგმება.

ექსპერტთა ნაწილი ხელისუფლებას მოუწოდებს, რომ ოკუპანტ მხარესთან არცერთი გოჯით დათმობაზე არ წავიდეს. მათი თქმით, ოკუპანტებს ყველგან, მათ შორის საერთაშორისო ორგანიზაციების დონეზე ფეხქვეშ მიწა უნდა ეწვოდეთ. ანალიტიკოსთა მეორე ნაწილის შეფასებით, კი რუსეთის მსო–ში გაწევრიანების მოლაპარაკებებში საქართველო მაქსიმალური მოგების მიღებას(თუნდაც ემბარგოს მოხსნას) უნდა შეეცადოს.

„მოსკოვსა და ვაშინგტონს შეუძლიათ, რუსეთის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანებასთან დაკავშირებული საკითხები 30 სექტემბრამდე შეათანხმონ“, – სააგენტო „ინტერფაქსის“ ცნობით, ამის შესახებ პოლიტიკურ საკითხებში აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის მოადგილემ, უილიამ ბერნსმა განაცხადა.

„რუსეთმა და აშშ-მ 24 ივნისს ვაშინგტონში გამართულ სამიტზე მიზნად დაისახეს, დარჩენილი გადაუწყვეტელი საკითხები 30 სექტემბრამდე მოაგვარონ და რუსეთი ამ გზაზე წარმატებებს აღწევს“, – აღნიშნავს ბერნსი.

მისივე თქმით, აშშ-ი რუსეთს ყველანაირად მხარს დაუჭერს.

„სრულებით შესაძლებელია, არსებული ტემპი შევინარჩუნოთ და განვავითაროთ. რუსეთი ახლა ისე ახლოს არის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანებასთან, როგორც – არასდროს, – აღნიშნა ხაზგასმით ბერნსმა.

„რუსეთის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანებასთან დაკავშირებით საქართველოს პოზიცია ამ ეტაპზე უცვლელია“, – ამის შესახებ საგარეო საქმეთა სამინისტროში გამართულ ტრადიციულ ბრიფინგზე საგარეო უწყების საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ურთიერთობის დეპარტამენტის დირექტორმა, სერგი კაპანაძემ განაცხადა.

მისივე თქმით, რუსეთთან ბევრი საკითხია დასარეგულირებელი, რაც ამ ქვეყნის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანებას ეხება.

პარლამენტის ვიცე-სპიკერის გიგი წერეთელის განცხადებით, „მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში რუსეთის გაწევრიანების საკითხი არის ბერკეტი, რომლის განიავებასაც ქართული მხარე არ აპირებს“.

დეპუტატის განცხადებით, საქართველოს რუსეთის მსო-ში გაწევრიანების საკითხთან დაკავშირებით პოზიცია და პირობები არ შეუცვლია და ამ მიმართულებით მოსკოვი თბილისის მხარდაჭერას იმ შემთხვევაში მიიღებს, თუკი დემილიტარიზაციის, დევნილების დაბრუნების და როკის გვირაბისა და მდინარე ფსოუზე სასაზღვრო-გამშვები პუნქტების ლეგალიზაციის კუთხით კონკრეტული ნაბიჯები გადაიდგმება.

„წინააღმდეგ შემთხვევაში, საქართველოს ნამდვილად არ გააჩნია ფუფუნება იმისა, ამ კონკრეტული მოთხოვნების შესრულების გარეშე რუსეთს რაიმე მხარდაჭერა გამოუცხადოს, მათ შორის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანების საქმეშიც. გასაგებია რუსეთის ინტერესები მსო-ში გაწევრიანებასთან დაკავშირებით, მაგრამ ჩვენ უპირველესად საკუთარ სამართლებრივ ინტერესებს დავიცავთ“ – აცხადებს წერეთელი.

შეგახსენებთ, რომ მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის თითოეულ წევრს აქვს „ვეტოს“ დადების უფლება ახალი წევრი–სახელმწიფოს ამ ორგანიზაციაში გაწევრიანებაზე. ამიტომ ყველა გაწევრიანების მსურველ კანდიდატ სახელმწიფოს საერთაშორისო სავაჭრო ორგანიზაციაში უწევს ინდივიდუალური ორმხრივი შეხვედრების გამართვა ამ ორგანიზაციის თითოეულ წევრ სახელმწიფოსთან და პოზიციების შეთანხმება.

რუსეთსა და საქართველოს შორის ჯერ ჯერობით მოუგვარებელია ისეთი სავაჭრო საკითხები, როგორიცაა მოსკოვის მიერ საბაჟო–საკონტროლო პუნქტების ცალმხრივად გახსნა საქართველო–რუსეთის სახელმწიფო საზღვრის აფხაზეთისა და ოსეთის უბანზე; აგრეთვე რუსეთის ემბარგო საქართველოს პროდუქციაზე.

მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია საერთაშორისო სააგენტოა, რომელსაც საერთაშორისო ვაჭრობის რეგულირება ევალება. ორგანიზაცია 1995 წელს დაარსდა. ამ ორგანიზაციამ შეცვალა მანამდე არსებული საერთო შეთანხმება ტარიფებისა და ვაჭრობის შესახებ.

ვაშინგტონში მდებარე იურიდიული ფირმა „დი-ელ-ეი პაიპერის“ ვაჭრობის საკითხების ექსპერტი დეივიდ კრისტი აღნიშნავს:

„მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია წარმოადგენს შეთანხმებათა პაკეტს, რომელიც პროდუქციითა თუ მომსახურებით საერთაშორისო ვაჭრობის ყველა ასპექტს არეგულირებს. ამას გარდა მას ევალება ინტელექტუალური საკუთრების დაცვა. ეს ორგანიზაცია ჟენევაში მდებარეობს და მის მთავარ ფუნქციაში შედის ხსენებულ შეთანხმებათა შესრულება. ორგანიზაციაში გაწევრიანებულია 153 სახელმწიფო. მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის მიღმა დარჩენილი მსხვილი ეკონომიკის მქონე ქვეყნები მხოლოდ რუსეთი და ირანიღა დარჩა.“

ანდერს ასლუნდი ვაშინგტონში მდებარე პატერსონის სახელობის საერთაშორისო ეკონომიკის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელია. მისი თქმით, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის გაწევრიანების კრიტერიუმების სია საკმაოდ ვრცელია.

„მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია არის კლუბი და გაწევრიანებისთვის უწინარეს ყოვლისა აუცილებელია ამ კლუბის წესების შესრულება. ამას გარდა ყოველ წევრ-სახელმწიფოსთან საჭიროა ორმხრივ საფუძველზე ბაზარზე შეღწევასთან დაკავშირებული პროტოკოლების გაფორმება. ეს კი ბევრ მოლაპარაკებებს მოითხოვს.

ამას ემატება ისიც, რომ გარკვეულ სახელმწიფოებს შეიძლება მიაჩნდეთ, რომ ამა თუ იმ ქვეყანაში არსებული ვაჭრობის მარეგულირებელი წესები არ შეესაბამება მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის სტანდარტებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ აუცილებელი გახდება ამ წესების შეცვლა. მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანების უფლების მიღების მიზნით რუსეთმა სულ ცოტა 100 კანონი შეცვალა და ახალი საბაჟო კოდექსი შემოიღო,“ – აღნიშნავს ასლუნდი.

რუსეთმა მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციას გაწევრიანების თხოვნით ჯერ კიდევ 1993 წელს მიმართა. ამასთან დაკავშირებით ანდერს ასლუნდმა აღნიშნა:

„2000 წლამდე რუსეთი გაწევრიანებას დიდი სერიოზულობით არ ეკიდებოდა. შეიძლება იმის თქმა, რომ რუსეთი ამ საკითხზე სერიოზულად მუშაობდა 2000 წლიდან 2003 წლამდე. ხოლო პრეზიდენტობის მეორე ვადის დროს მაშინდელმა პრეზიდენტმა ვლადიმირ პუტინმა მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის მიმართ ყველანაირი ინტერესი დაკარგა.“

ექსპერტების განცხადებით, რუსეთის პრეზიდენტმა დმიტრი მედვედევმა მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანება მთავარ პიორიტეტად გახადა და ამ მიზნით მისი ქვეყანა მნიშვნელოვნად წინ წაწია.

ნიუ იორკში მდებარე კოლუმბიის უნივერსიტეტის მეცნიერი რობერტ ლეგვოლდი აღნიშნავს, რომ პრემიერ მინისტრი ვლადიმირ პუტინი ბატონ მედვედევს არავითარ დახმარებას არ უწევს ამ საკითხთან დაკავშირებით.

„გასულ ზაფხულს გარკვეულ გაუგებრობას ჰქონდა ადგილი. ჩვენ გვეგონა, რომ გარიგება გაფორმდებოდა. მედვედევის ქვეშემრდომებიც იგივეს ლაპარაკობდნენ, მაგრამ 2009 წლის ივნისის დასაწყისში პრემიერ მინისტრმა ვლადიმირ პუტინმა განაცხადა, „ჩვენ მხოლოდ იმ შემთხვევაში გავწევრიანდებით, თუ ორგანიზაციაში მიიღებენ რუსეთ-ბელარუს-ყაზახეთის საბაჟო კავშირს.“ შედეგად მოლაპარაკებები კიდევ რვა-ცხრა თვით გაიწელა მიმდინარე წლის იანვარ-თებერვლამდე, როცა ეს დაბრკოლება, როგორც იქნა, მოცილებულ იქნა,“ – აღნიშნა ლეგვოლდმა „ამერიკის ხმასთან“ საუბრისას.

ბევრი ექსპერტი აღნიშნავს, რომ რუსეთი მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის წევრობისგან ყოველთვის შორს იყო. დღემდე გადაუჭრელი საკითხები ეხება ისეთ თემებს როგორიც არის სუბსიდიების გაცემა სოფლის მეურნეობის სფეროში, ფიჭვური ტელეფონების ტექნოლოგიები, ინტელექტუალური საკუთრების დაცვა და უკანონო ვაჭრობისა და სამომხმარებლო პროდუქციის გაყალბების წინააღმდეგ ეფექტური ზომების მიღება.

ვაშინგტონში გამართულ ბოლო უმაღლესი დონის შეხვედრაზე პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ პრეზიდენტ მედვედევს მოახსენა, რომ შეერთებული შტატები რუსეთის მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში გაწევრიანებას მტკიცედ ემხრობა.

„მე პრეზიდენტ მედვედევს, მის მთელ დელეგაციას ხაზგასმით მოვახსენე და ახლა რუსეთის მთელ მოსახლეობას მინდა განვუცხადო, რომ ჩვენ ვფიქრობთ, რომ მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში რუსეთის გაწევრიანება არა მხოლოდ რუსეთის ფედერაციის არამედ ეს შეერთებული შტატებისა და დანარჩენი მსოფლიოს ინტერესებშიც შედის. ამდენად ჩვენ გვსურს ამ საკითხის გადაჭრა,“ – განაცხადა პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ.

პრეზიდენტმა მედვედევმა კი აღნიშნა, რომ რუსეთის გაწევრიანებას აფერხებს უმნიშვნელო ტექნიკური პრობლემები. მან გამოთქვა იმედი, რომ ხსენებული პრობლემები სექტემბრის დასასრულამდე გადაიჭრება. მაგრამ ზოგიერთი ექსპერტი აღნიშნავს, რომ ამგვარი პროგნოზირება შეიძლება ზედმეტად ოპტიმისტური იყოს.


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 17 2010, 09:33 AM
Post #614


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



ბაქოს აზრით, მიხეილ სააკაშვილის იდეის რეალიზაცია შესაძლოა, "აბრეშუმის გზის კავშირის" ჩამოყალიბების კარგი საფუძველი გახდეს
09:01 - 17.09.2010

ინტერვიუ აზერბაიჯანის პარლამენტის წევრთან, ფრაქცია "დემოკრატიული რეფორმების" თავმჯდომარესთან, ევროატლანტიკური ცენტრის პრეზიდენტთან ასიმ მოლაზადესთან.

- საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ცოტა ხნის წინ საკმაოდ მოულოდნელად საქართველო-აზერბაიჯანის კონფედერაციის შექმნის ინიციატივა გააჟღერა. აზერბაიჯანული მხარისგან აღნიშნულთან დაკავშირებით ჯერჯერობით ოფიციალური გამოხმაურება არ ყოფილა. ქართველი ექსპერტების ნაწილი ამ იდეას პესიმისტურად აღიქვამს და უტოპიურად მიიჩნევს, მეორე ნაწილი კი დეტალურ გაცნობამდე კომენტარებისგან თავს იკავებს. მართალია, მოგვიანებით ხელისუფლების წარმომადგენლებმა განმარტეს, რომ ეს პრეზიდენტის მხრიდან არა რაიმე კონკრეტული ინიციატივა იყო, არამედ აზერბაიჯანულ-ქართული ურთIერთობების მაღალი ხარისხის გამომხატველი ფრაზა, მაინც მინდა, გკითხოთ, რამდენად რეალურად და მისაღებად მიგაჩნიათ მსგავსი ინიციატივის განხორციელება?

- ჩვენც გვეჩვენება, რომ ბატონი პრეზიდენტის განცხადება, უპირველეს ყოვლისა, ქართულ-აზერბაიჯანული ურთიერთობების მაღალი ხარისხის დემონსტრირებას ემსახურებოდა. აზერბაიჯანი ყოველთვის ცდილობდა, მძიმე დროს საქართველოსა და ქართველი ხალხისთვის მხარი დაეჭირა არა მხოლოდ როგორც მეზობლისთვის, არამედ როგორც მეგობრის, მოკავშირისა და ჩვენთვის ახლო ქვეყნისათვის. მე ვფიქრობ, რომ დღეს ეკონომიკური კავშირების არსებობა, კერძოდ, საქართველოსა და აზერბაიჯანის თანამშრომლობა ენერგეტიკულ, სატრანსპორტო კომუნიკაციების, კულტურის და სხვა სფეროებში კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ ამ ორი ქვეყნის ურთიერთობა საკმაოდ მაღალ დონეზეა. მე ვიტყოდი, რომ პრაქტიკულად არ არსებობს ისეთი სფეროები, სადაც ამ ქვეყნებს სადღეისოდ აქტიური თანამშრომლობა არ აქვთ. გვეჩვენება, რომ ბატონი სააკაშვილის განცხადება აზერბაიჯანში საკმაოდ მტკიცე და თბილ გამოძახილს ჰპოვებს. რაც შეეხება მისი მხრიდან კონკრეტულ ინიციატივას, ჩვენც გვეჩვენება, რომ პრეზიდენტის განცხადება კონფედერეციის შექმნის შესახებ ოფიციალური წინადადება არ ყოფილა. ზოგადად კი ვთვლი, რომ მსგავსი წინადადების მიღების შემთხვევაში აზერბაიჯანში ჩვენი ქვეყნების კავშირის ფორმების ძიებას აუცილებლად დაიწყებენ. ვფიქრობთ, ეს კავშირი შესაძლოა, ჩვენს მიერ რამდენიმე წლის წინ აშშ-ში გამართულ კონფერენციაზე გამოთქმული იმ წინადადების საფუძვლად იქცეს, რომელიც "აბრეშუმის გზის კავშირის" ჩამოყალიბებას შეეხებოდა.

- შეგიძლიათ, უფრო დეტალურად გვიამბოთ ამ კავშირის ჩამოყალიბების იდეის თაობაზე?

- აზერბაიჯანი და საქართველო პარტნიორებთან ერთად სადღეისოდ რეგიონში აბრეშუმის გზის სტრატეგიის განვითარებაში ძალიან სერიოზულ როლს თამაშობენ. "აბრეშუმის გზის კავშირის" შექმნა, რომელშიც აზერბაიჯანიც, საქართველოც, თურქეთიც, ყაზახეთიც და სუამ-ის ამ პროგრამებში მონაწილეობით დაინტერესებული სხვა ქვეყნები შევიდოდნენ, შესაძლოა, მომავალი "აბრეშუმის გზის ევრო-აზიური კავშირის" შექმნის საფუძველი გამხდარიყო. ზოგადად, ეს პროცესი შესაძლოა, წარმართულიყო იმავე მიმართულებით, რომლითაც თავის დროზე - საფრანგეთისა და გერმანიის მიერ შექმნილი "ქვანახშირისა და მეტალის კავშირი", რომელიც მომავალში ევროპის კავშირად გადაიქცა და ამ ქვეყნების ევროპაში ინტეგრაცია განაპირობა. უდავოა, რომ როგორც აზერბაიჯანის, ისე საქართველოს სტრატეგია დღეს ევროატლანტიკური ინტეგრაციაა, თუმცა ამ სისტემაში ბევრი რამ ჯერ კიდევ არ არის მზად გაფართოებისთვის. იმ ფონზე, რომ 2008 წლის ტრაგიკული მოვლენების შემდეგ საქართველოს ინტეგრაცია ნატო-სა და ევროკაშირში საკმაოდ შორეულ პერსპექტივად იქცა, ყოველ შემთხვევაში, ჯერჯერობით ასე ჩანს, ჩვენ შეგვიძლია, გავაძლიეროთ იმ ქვეყნების დაახლოების ტენდენცია, რომლებიც დღეს აქტიურად მონაწილეობენ მრავალ სტრატეგიულ, გლობალურ პროექტში. ჩვენი პარტნიორები არიან თურქეთიც, ყაზახეთიც, ცენტრალური აზიის სხვა ქვეყნებიც, უკრაინაც, მოლდოვაც, რომლებიც მრავალ პროექტში აქტიურად მონაწილეობენ. ამდენად, ვფიქრობთ, აუცილებელია "სუამ +"-ის სტრატეგიის განვითარება. ამ სტრატეგიაში "+"-ს თურქეთი წარმოადგენს, რომლის ევროპულ ინტეგრაციას ევროკავშირი ასევე უსამართლოდ აფერხებს. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ თურქეთსაც და ყაზახეთსაც შეუძლიათ, ჩვენთან ერთად მიიღონ მონაწილეობა ევროაზიური ინტეგრაციული სისტემის აბრეშუმის გზის კავშირის შექმნაში. ამ სისტემას უნდა გააჩნდეს გლობალური ენერგეტიკული პოტენციალი და დინამიური ახალგაზრდა თაობა, რომელიც, გაძლიერდებოდა რა ჩვენი ქვეყნების ეკონომიკური განვითარებითა და გლობალური პროექტებით, ამ სისტემის შექმნაში მნიშვნელოვან როლს შეასრულებდა.

- რიგი ქართველი ექსპერტები საუბრობენ იმაზე, რომ აზერბაიჯან-საქართველოს მომავალ კონფედერაციაში თურქეთის ჩართვა, ერთის მხრივ, რუსეთ-სომხეთის სამხედრო ბლოკის საპირწონე ფუნქციას შეასრულებდა, მეორეს მხრივ კი, დამატებით სტიმულად იქცეოდა თურქეთისთვის, რეგიონულ ლიდერად ჩამოყალიბებულიყო. მათი აზრით, სწორედ თურქეთი იქცევა ასეთ შემთხვევაში კონფედერაციის დომინანტ ქვეყნად, რომელმაც სამომავლოდ შესაძლოა, წინა აზიის ქვეყნებიც მიიზიდოს. თუ იზიარებთ მსგავს შეხედულებებს და რამდენად მისაღებად და რეალურად გეჩვენებათ თურქეთის რეგიონულ ლიდერად ფორმირების პერსპექტივა?

- უპირველესად, უნდა აღვნიშნო, რომ ჩვენთვის მიუღებელია ნეგატიური ხასიათის ნებისმიერი კავშირებისა და ერთობების შექმნა. ჩემი აზრით, უნდა ვიმოქმედოთ არა ვინმეს ან რამის "წინააღმდეგ", არამედ რაღაც მიზნის მისაღწევად, "რაღაცისთვის". ნებისმიერი კავშირის შექმნა გარკვეულ პოზიტიურ მიზანს, დაახლოებას უნდა ემსახურებოდეს. თურქეთი უკვე მრავალი წელია, ძალიან სერიოზული პარტნიორია როგორც აზერბაიჯანისთვის, ისე საქართველოსთვის და ამავდროულად – გლობალური პროექტების ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური მონაწილე. იგი ჩვენი ქვეყნების ბუნებრივი მოკავშირეა და ჩვენი თანამშრომლობა როგორც უსაფრთხოების, ისე პოლიტიკის სფეროებში სრულიად ნათელია. აქედან გამომდინარე, ჩვენ ვთვლით, რომ უნდა განიხილებოდეს არა კონფიგურაცია "თურქეთი – რუსეთის საპირწონედ, ან რუსეთის წინააღმდეგ", არამედ "თურქეთი – რაღაცისთვის", ანუ "თურქეთი – გარკვეული პოზიტიური მიზნის მისაღწევად". მაგალითად, "თურქეთი – ჩვენი გლობალური ინტეგრაციისთვის, ჩვენი ეკონომიკური ინტერესებისთვის". სრულიად ნათელია, რომ თურქეთის პოზიტიური როლი იძლევა საშუალებას, მთლიანობაში შევცვალოთ კლიმატი რეგიონში, თუ ვთამაშობთ არა კონფლიქტების ნულოვანი შედეგის მომტან თამაშებს, როგორსაც ხშირად ცდილობენ, ითამაშონ პოსტსაბჭოურ სივრცეში საკუთარი დომინირების მოსაპოვებლად. პირიქით, თურქეთი ცდილობს, მიაღწიოს რეალურ მიზანს არა საკუთარი დომინირების, არამედ სწორედ პარტნიორობისა და ერთობლივი სარგებლის მიღების მიმართულებით. ჩვენ, როგორც ახალგაზრდა სახელმწიფოები, რომლებიც საბჭოთა კავშირს გამოეყო, დავიღალეთ ვიღაცის მიერ უფროსი ძმის როლის შესრულებით და მხოლოდ მისასალმებელია, რომ თურქეთი ასეთი როლის შესრულებას არ ცდილობს. იგი უბრალოდ თანაბარი ძმაა და სანდო პარტნიორი რეგიონის დინამიურად განვითარებადი სახელმწიფოებისათვის, როგორიცაა საქართველო და აზერბაიჯანი.

- მაგრამ თუ კონფედერაციაში თურქეთის ჩართვა ვერ მოხერხდება და შეიქმნება მხოლოდ ორსუბიექტიანი ბლოკი, საქართველო-აზერბაიჯანის კონფედერაციას თავისთავად მოუწევს, დაუპირისპირდეს რუსეთსა და სომხეთს, რომლებმაც სულ ცოტა ხნის წინ სამხედრო ხელშეკრულება გააფორმეს... ხომ არ გამოიწვევს, აქედან გამომდინარე, თქვენი აზრით, ამ კონფედერაციის შექმნა რეგიონში დამატებით დაძაბულობას? სხვათა შორის, რიგმა ქართველმა ექსპერტებმა ამასთან დაკავშირებით საერთო კავკასიური კონფედერაციის შექმნის იდეა გაიხსენეს და მასში, როგორც მინიმუმი, სომხეთის ჩართვის შესაძლებლობა აღნიშნეს...

- უპირველეს ყოვლისა, ჩვენთვის ძალიან ძნელია, სომხეთი სამხრეთ კავკასიის დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ განვიხილოთ. სინამდვილეში რუსეთ-სომხეთს შორის ხელშეკრულების კიდევ 49 წლით გახანგრძლივება მხოლოდ იმ სიტუაციის ოფიციალური გაგრძელებაა, რომელიც აქამდე არაოფიციალურად არსებობდა. სომხეთმა, ჩემი აზრით, ძალიან ზუსტად განმსაზღვრელი ეპითეტი დაიმსახურა რუსეთის სახელმწიფო სათათბიროს სპიკერისგან, რომელმაც მას "რეგიონში რუსეთის ფორპოსტი" უწოდა. ასე, რომ ჩვენ, სამწუხაროდ, მოგვიწევს, საქმე ვიქონიოთ არა სომხეთის დამოუკიდებელ რესპუბლიკასთან, არამედ რეგიონში ვიღაცის ფორპოსტთან, რაც, უდავოდ, სომხეთის ნეგატიურ როლს განსაზღვრავს. ერევანი თავისი აგრესიული პოლიტიკითა და ტერიტორიული პრეტენზიებით პრაქტიკულად ყველა მეზობლისთვის რეგიონის განვითარების სერიოზულ შემაკავებელ ფაქტორად იქცა. კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, რომ აზერბაიჯანისა და საქართველოს ურთიერთობები, ისევე, როგორც ჩვენი ორი ქვეყნის ურთიერთობა თურქეთთან სწორედაც რომ ურთიერთსასარგებლო ხასიათს ემყარება და სომხეთი ამ კონფედერაციაში ნამდვილად ვერ ჯდება. ჩვენ ვისურვებდით, სომხეთს ძირეულად შეეცვალა საკუთარი პოლიტიკა, გამხდარიყო დამოუკიდებელი სახელმწიფო და ჩვენი პარტნიორი. ასეთ შემთხვევაში რესპუბლიკაც და უპირველესად სომეხი ხალხიც გაცილებით მეტს მოიგებდნენ, ვიდრე ახლა, როცა სომხეთი "ფორპოსტია", რომელიც საკუთარ ხალხს თვითმფრინავებითა და ტანკებით ვერ კვებავს. არაერთი სომეხი პოლიტიკოსის ინფორმაციით, ამ ქვეყანაში დემოგრაფიული კატასტროფა ხდება: ასიათასობით სომეხი ლუკმა-პურის ძიებაში, მათივე შეფასებით, "მტრულ" თურქეთში გარბის, ბევრიც – კალიფორნიაში. დაცარიელებული "ფორპოსტი" უდავოდ ნეგატიური ფაქტორია. ჩვენ იმედს ვიტოვებთ, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობა ზეგავლენას მოახდენს სომხეთზე და აიძულებს მას მშვიდობასა და თანამშრომლობას სამომავლოდ ნორმალურ, ცივილიზებულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბებისათვის.

რაც შეეხება კონფედერაციის შესაძლო გაფართოების პერსპექტივას, მე უკვე ვისაუბრე "აბრეშუმის გზის კავშირის" პერსპექტივებზე, რომელიც კვლავინდებურად მზადაა, რუსეთისთვის პარტნიორი და არა მოწინააღმდეგე გახდეს. ჩვენ რუსეთს მტრად არ განვიხილავთ და აქედან გამომდინარე, ძალიან ვისურვებდით, რომ საქართველოსა და რუსეთს შორის ურთიერთობები დალაგდეს, მაგრამ დალაგდეს და განვითარდეს ნორმალურ, კეთილმეზობლურ კალაპოტში და არა "უფროსი ძმის" პრინციპით ან რეგიონული დომინანტის როლის თამაშის სურვილით. ნამდვილად ვერ მივიღებთ ვინმეს ამბიციას, სამხრეთ კავკასია საკუთარი ეროვნული ინტერესებისთვის გამოიყენოს. სამხრეთ კავკასია, პირველ რიგში, იმ ქვეყნების ხალხების ეროვნული ინტერესების სფეროა, რომლებიც იქ ცხოვრობენ და შესაბამისად, არცერთი გლობალური ან რეგიონული ძალა არ უნდა ეცადოს ამ რეგიონის საკუთარი ინტერესებისთვის გამოყენების ამბიციის განხორციელებას.

ჩვენ მზად ვართ, სომხეთი საკუთარ პარტნიორად განვიხილოთ, მაგრამ მხოლოდ აზერბაიჯანის წინააღმდეგ აგრესიის შეწყვეტისა და აზერბაიჯანის ოკუპირებული ტერიტორიების გათავისუფლების შემთხვევაში. ჩვენ კვლავინდებურად ვთვლით, რომ როგორც კი სომხეთი დამოუკიდებელი სახელმწიფო გახდება და "ფორპოსტობას" მოეშვება, მზად ვიქნებით, ეს ქვეყანა ჩვენს პარტნიორად წარმოვიდგინოთ. თუმცა, როგორც ჩანს, საუბარი არ იქნება რაიმე სახის რეგიონალურ კონფედერაციაზე. ჩვენ ვისურვებდით გაცილებით გლობალური კავშირის შესახებ საუბარს, რომელიც ამ სისტემაში მონაწილეობის უფლებას მისცემდა თურქეთსაც, უკრაინასაც, მოლდოვასა და ცენტრალური აზიის სახელმწიფოებსაც.

- ასევე მინდა, გკითხოთ რუსეთის პრეზიდენტის დიმიტრი მედვედევის ბაქოში ამასწინანდელი ვიზიტის შესახებ, რომელიც პრესაში რუსეთ-სომხეთის სამხედრო შეთანხმების საპირწონედ მოინათლა. ამ ვიზიტის განხორციელებამდე ვრცელდებოდა ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ მედვედევს ბაქოში საკმაოდ სერიოზული წინადადებების პაკეტი ჩაჰქონდა. ამ კონტექსტში ნახსენები იყო, კერძოდ, აზერბაიჯანული მხარისათვის ორი საზენიტო-სარაკეტო კომპლექსის გადაცემა და რუსეთში მიმავალი ენერგომატარებლების ფასების ზრდა. თქვენი მონაცემებით, რა ინიციატივებით ჩავიდა ბაქოში რუსეთის პრეზიდენტი და რა ძირითადი საკითხები იქნა განხილული მის მიერ გამართულ შეხვედრებზე?

- აზერბაიჯანი ყოველთვის ცდილობდა და ცდილობს, ნორმალური პარტნიორული ურთიერთობა იქონიოს რუსეთთან. უკვე აღვნიშნე, რომ გვსურს, რუსეთი სტრატეგიულ პარტნიორად ვიხილოთ და არა მტრად. არსებობს მთელი კომპლექსი საკითხებისა ეკონომიკური, კულტურული, და სამეცნიერო კუთხით, რომელშიც აზერბაიჯანისა და რუსეთის თანამშრომლობა ორივე მხარისათვის მომგებიანი იქნებოდა და მთლიანად რეგიონში კლიმატის პოზიტიურ ცვლილებას შეუწყობდა ხელს. გარდა ამისა, თქვენ იცით, რომ აზერბაიჯანი აქტიურად თანამშრომლობს რუსეთთან ენერგეტიკულ სფეროში. მედვედევის ბაქოში ვიზიტის დროს გაფორმებულ ხელშეკრულებას, რომელიც აზერბაიჯანის მიერ რუსეთისთვის მიწოდებული გაზის მოცულობის გაზრდას ითვალისწინებს, ჩვენ პოზიტიურად ვაფასებთ, რადგან ჩვენი სტრატეგიაა აზერბაიჯანის ენერგომატარებლების გაყიდვების მოცულობის გაზრდა როგორც სამეზობლოში, ისე ევროპაში. ამასთან, აზერბაიჯანს და რუსეთს შეუძლიათ, სერიოზულად ითანამშრომლონ სავაჭრო, განათლებისა და კულტურის, ჰუმანიტარულ სფეროებში.

ასევე ძალიან გვსურს რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობების გაუმჯობესების ხელშეწყობა, რათა ურთიერთიერთობის ის დონე, რომელიც აზერბაიჯანსა და რუსეთს შორისაა, საქართველო-რუსეთის ურთიერთობებშიც იქნას მიღწეული.

- 1 სექტემბერის ტერტერას რაიონის მიმდებარე სასაზღვრო ტერიტორიაზე სომეხ სამხედროებსა და აზერბაიჯანელ მესაზღვრეებს შორის შეტაკება მოხდა. საერთოდ, ბოლო პერიოდში როგორც სომხურ და აზერბაიჯანულ, ასევე რუსულ მედიაში აქტიურად მუსირებდა ხმები სომხურ-აზერბაიჯანული საომარი დაპირისპირების შესაძლო განახლების თაობაზე. განიხილავთ თუ არა კონფლიქტის შესაძლო განახლების ალბათობას და როგორ წარმოგიდგენიათ ყარაბაღის პრობლემის გადაწყვეტის გზები?

- ჩვენ ვფიქრობთ, რომ დღეს სომხეთი, რომელმაც ეუთო-ს მინსკის ჯგუფის წინადადებაზე უარი თქვა და მთელი ძალებით სამშვიდობო მოლაპარაკებების იმიტირებას ცდილობს, რეალურად სწორედ ახალი აგრესიის გეგმებით ცხოვრობს და ინციდენტი, რომელსაც ცეცხლის შეწყვეტის ხაზზე ჰქონდა ადგილი, მსოფლიოსთვის ძალის დემონსტრირების მორიგი მცდელობაა. ამავე კონტექსტში განვიხილავთ რუსეთთან გაფორმებულ ხელშეკრულებას, რომელიც სომხურ მხარეს გარკვეული დოზით სიმამაცეს ჰმატებს. ჩვენ მივესალმებით მსოფლიო საზოგადოების ახალ ნაბიჯებს, რომლებიც სომხეთ-აზერბაიჯანის კონფლიქტის დარეგულირებისკენაა მიმართული, მივესალმებით ევროპარლამენტისა და ბუნდესტაგის რეზოლუციებს, იტალიის სენატისა და საპარლამენტო ასამბლეის მიერ მიღებულ მთელ რიგ დოკუმენტებს და ვთვლით, რომ მხოლოდ მშვიდობიანი დარეგულირება მოუტანს ჩვენს რეგიონს სტაბილური განვითარების პერსპექტივას.

ლევან ჭითანავა

საინფორმაციო სააგენტო "პირWელი"


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 17 2010, 09:45 AM
Post #615


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



ნაცემ და დაპატიმრებულ ქართველ ადვოკატებს ევროპის ადვოკატთა ასოციაციაც დაიცავს


20:51 16.09.2010
[ნინო მიქიაშვილი]

ქართველი ადვოკატების მდგომარეობით შეშფოთებული ევროპის ადვოკატთა ასოციაცია, ქართველი კოლეგების პრობლემებზე, 25 ნოემბერს აღმასრულებელი საბჭოს სხდომაზე იმსჯელებს. მანამდე კი ისინი სპეციალურ მიმართვას გაუგზავნიან ევროკავშირს, ევროპის საბჭოს და სპეციალური კომისიის შექმნას მოითხოვენ. ამის შესახებ პრესა.გე–ს საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარემ, ზაზა ხატიაშვილმა განუცხადა, რომელიც 10–11 სექტემბერს, შვეიცარიაში, ქალაქ ბაზელში, ადვოკატ დავით ასათიანთან ერთად, ესწრებოდა ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის 50 წლისთავის აღსანიშნავ ღონისძიებას.



ზაზა ხატიაშვილი: ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის 50 წლისთავი ქალაქ ბაზელში, ერთ–ერთ ციხესიმაგრეში აღინიშნა. ამ ღონისძიებაზე საქართველოდან მე და დავით ასათიანი მიგვიწვიეს.



საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის წევრია?

– არა, ჩვენ ამ ორგანიზაციაში დამკვირვებლის სტატუსით ვსარგებლობთ. 31 აგვისტოს, ევროკავშირს, ევროპის საბჭოს და ევროპის მასშტაბით 9 არასამთავრობო ორგანიზაციას ღია წერილით მივმართე და ადვოკატების უუფლებო მდგომარეობის გამო რეაგირება მოვთხოვე.



ჩემი ღია წერილი ასეთი სიტყვებით დავიწყე – ვინაიდან ჩემი 14–წლიანი საადვოკატო სტაჟის განმავლობაში, ადამიანის უფლებათა დამცველი ადვოკატი ვიყავი, ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარედ არჩევის დღიდან დავიწყე ადვოკატის უფლებების დაცვაზე ზრუნვა და ვცდილობდი როგორმე იძულებული გამეხადა საქართველოში მოქმედი სააკაშვილის ანტიდემოკრატიული რეჟიმი, თავი დაენებებინათ ადვოკატის კორპუსის დევნისათვის, მაგრამ ვინაიდან 8–თვიანი სამართლებრივი ბრძოლის შედეგად (მას შემდეგ რაც გავხდი ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე), დავრწმუნდი იმაში, რომ სააკაშვილის რეჟიმთან სამართლებრივი ურთიერთობა გამორიცხულია, იძულებული ვარ მოგმართოთ დემოკრატიულ ინსტიტუტებს, რათა დაიცვათ საქრთველოს ადვოკატთა უფლებები–მეთქი.



ევროპის ადვოკატთა ასოციაციიდან პასუხად მივიღე ის, რომ ჩემი ღია წერილი “პიკოს“, ანუ აღმასრულებელ კომიტეტს წარუდგინეს, რომლის სხდომა 11 სექტემბერს ჩატარდა; 3–დან ერთი საათი ქართველი ადვოკატების პრობლემებს დაეთმო – კითხვებს მისვამდნენ და მათ ვუხსნიდი, თუ რა საშინელებები ხდება ადვოკატებთან მიმართებაში.



ვახშმის დაწყებამდე, ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტთან ჩემი წარდგენისას, მან მითხრა – “აღფრთოვანებულები ვართ ადამიანთა უფლებების თქვენეული დაცვით და ხედვითო...“ და მთხოვა პირველ მაგიდაზე დავმჯდარიყავით, რაც ძალზე სასიამოვნო გახლდათ. ჩემთან და დავით ასათიანთან ერთად, პირველ მაგიდაზე ისხდნენ: ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის აღმასრულებელი კომიტეტის კოორდინატორი; აღმასრულებელი კომიტეტის ორი თანათავმჯდომარე და საერთაშორისო კომიტეტის ხელმძღვანელი. შეიძლება ითქვას, რომ საჭმელი არ უჭამიათ, პატიმრობაში მყოფ ქართველ ადვოკატთან, მარი იველაშვილთან დაკავშირებით მისვამდნენ კითხვებს.



ჰქონდათ ინფორმაცია მარი იველაშვილის შესახებ?

– მე თან მქონდა სტუდია “მონიტორის“ გადაღებული და ინგლისურად გადათარგმნილი ფილმი, მარი იველაშვილზე, რომლის წარდგინებაც მოვაწყვე, ზემოხსენებულ ღონისძიებაზე. მას შემდეგ, რაც მათ შეიტყვეს მარი იველაშვილის შესახებ, იქ მყოფი ადვოკატებიდან, ყველა მათგაინ თავის ენაზე გამოხატავდა აღშფოთებას. მათ კონკრეტულ ფაქტებზე დაყრდნობით ვუთხარი, რომ საქართველოში ადვოკატის ინსტიტუტი საფრთხეშია და გთხოვთ, ამ ინსტიტუტის გადარჩენაში დაგვეხმაროთ–მეთქი.



ასევე აღშფოთება გამოხატეს, როცა შეიტყვეს, რომ საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია და ადვოკატის პროფესია დევნის ობიექტია, რომ 200–მდე ადვოკატი მიცემულია სისხლის სამართლის პასუხისგებაში. ბოლოს დავძინე, თუ თქვენ რაიმე ქმედით ზომებს არ მიიღებთ, საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია, როგორც ქმედითი ორგანიზაცია, მოკვდება და ადვოკატთა ინსტიტუტი დასამარდება–მეთქი.



კონკრეტულად რითი შეუძლიათ ქართველი ადვოკატების დახმარება?

– 25 ნოემბერს “პიკოს“ სხდომაზე, ქართველი ადვოკატებისა და ჩვენი ასოციაციის პრობლემები ნომერ პირველ საკითხად განიხილება, რაც ჩვენთვის ძალიან დიდი დახმარება იქნება. მითხრეს, რომ მანამდე მიმართვას გაუგზავნიან ევროკავშირს, ევროპის საბჭოს და სპეციალური კომისიის შექმნას მოითხოვენ, რომელიც სწორედ იმ საკითხებს შეისწავლის, რაც ჩვენ გვაწუხებს. ვფიქრობ, ეს შედეგიანი იქნება, რადგან არა მგონია ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის მიმართვა უყურადღებოდ დატოვონ ევროკავშირმა და ევროპის საბჭომ.



ფაქტიურად გზაში დამაწიეს წერილი –15 სექტემბერს მომწერეს – “ძალიან შევწუხდით მარიამ იველაშვილის ბედით. გთხოვთ, სასწრაფოდ მოგვაწოდოთ დამატებითი ფაქტები, მასთან დაკავშირებითო“.



კომისია, რომლის შექმნასაც ევროპელი ადვოკატები მოითხოვენ, მხოლოდ მარიამ იველაშვილის საკითხით დაინტერესდება?

– არა მხოლოდ მარიამ იველაშვილის საკითხით. წერილში, რომლითაც 31 აგვისტოს მათ მივმართე, 4 კონკრეტული ადვოკატის (შალვა ხაჭაპურიძე, მარიამ იველაშვილი, ვალერი ტაბაღუა, კობა სოხაძე) ირგვლივ იყო საუბარი. ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის აღმასრულებელმა კომიტეტმა მითხრა – “რაში დაგეხმაროთ, 25 ნოემბრამდე კიდევ რა შეიძლება გავაკეთოთო?!“



საქართველოში ევროკავშირის და ევროპის საბჭოს წარმომადგენლობებს მივმართე,

ადვოკატების უფლებების დარღვევაზე; წერილში პირდაპირ ჩავუწერე – სააკაშვილის ანტიდემოკრატიული რეჟიმი... ყველა ფრაზაში ჩანს საქართველოს ხელისუფლების ანტიდემოკრატიული დამოკიდებულება...



რა შედეგი მოჰყვა თქვენს მიმართვას?

– სამშაბათს ევროკავშირის და ევროპის საბჭოს წარმომადგენლობებში პირველ პირებს, ანუ ელჩებს უნდა შევხვდე. ჩემთან ერთად მოდიან ნაცემი ადვოკატები. ამ შეხვედრაზე მათი დასწრება ჩემი პრინციპული მოთხოვნა იყო; სწორედ ამ ადვოკატებს უნდა უთხრან, კონკრეტულად რა ზომების მიღება შეუძლიათ, ლამაზი განცხადებების კეთების გარდა.



დღეს ვრწმუნდები რამხელა ძალა შეიძლება ჰქონდეს ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარის უბრალო მიმართვას და ახლა ვხვდები სააკაშვილის რეჟიმს რატომ არ უნდოდა ზაზა ხატიაშვილი გამხდარიყო ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე.



ის, როდესაც გამორჩეულად მიმიწვიეს ევროპის ადვოკატთა ასოციაციის 50 წლისთავზე, ჩემთვის ძალიან დიდი დაფასება და პატივია. ასევე სასიხარულოა ის გამორჩეული მოპყრობა, რომელიც საქართველოს დელეგაციასთან მიმართებაში გამოხატეს. მითხრეს – “პირადად თქვენ ხომ არაფერს გიშავებენ, რომ მივიღოთ ზომები თქვენი სიცოცხლის დაცვის მიზნითო“. პასუხად მადლობა გადავუხადე და ადვოკატთა ასოციაციის წევრების დაცვაში დახმარება ვთხოვე – მე ჯერჯერობით ცოცხალი ვარ, ჩემს დაცვაზე ზრუნვა ზედმეტია–მეთქი.



ის რომ “პიკოს“ სხდომაზე ჩვენი საკითხი დღის წერიგში შეიტანეს, ძალიან დიდი დაფასება იყო. ამ ყველაფერში ძალიან დამეხმარა დავით ასათიანი. მის გარეშე ვერაფერს გავაკეთებდი. ძალიან მიხარია, რომ იგი არის იმ არასამთავრობო ორგანიზაციის თავმჯდომარე, რომელმაც თავის თავზე აიღო პასუხისმგებლობა, რომ დაიცავენ ადვოკატის უფლებებს. დავით ასათიანის მხრიდან გმირული ნაბიჯი იყო, რომ დაეხმარა ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარეს იმაში, რაც გაკეთდა.



ფაქტი ისაა, რომ 4 წელია ევროპის ადვოკატთა ასოციაციაციაში დამკვირვებლის სტატუსი გვაქვს და ჩვენთან არსებული ვითარების ირგვლივ ევროპელ ადვოკატებს აქამდე არასდროს უმსჯელიათ. ყინული დაიძრა და ვიმედოვნებ, ამ ფაქტს შედეგიანი ნაბიჯები მოჰყვება. სანამ ადვოკატთა ასოციაციის თავმჯდომარე ვარ, ადვოკატების დევნის, შევიწროებისა და მათზე განხორციელებული ფიზიკური ზეწოლის ფაქტებთან დაკავშირებით გაჩუმებას არ ვაპირებ.


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 18 2010, 12:41 PM
Post #616


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



Тбилиси призывает Вашингтон дать добро на оборонные закупки
("EurasiaNet", США)

17/09/201000:32

Выразив изначально озабоченность по поводу желания Вашингтона "перезагрузить" свои отношения с Москвой, грузинские власти официально заняли более позитивную позицию. Так, например, этим летом президент Грузии Михаил Саакашвили высоко отозвался об "абсолютно правильном" отношении Соединенных Штатов к Грузии, добавив, что перезагрузка не означает "корректировки отношений с Россией за счет остальных".

Однако в частном порядке должностные лица Грузии по-прежнему выражают озабоченность. Некоторые сетуют, что США, не желая задеть Россию, заблокировали продажу американскими компаниями оборонных вооружений Грузии. И сейчас лоббисты пытаются в кулуарном порядке уговорить американских должностных лиц дать добро на продажу вооружений Грузии.

Соединенные Штаты, реализующие ряд программ по обучению грузинских военных, никогда не являлись крупным поставщиком оружия в Грузию. Та незначительная торговля в оборонной области, что имела место, была свернута после войны 2008 года между Грузией и Россией из-за Южной Осетии.

Саакашвили публично обращался к Вашингтону с просьбой предоставить Грузии вооружения "оборонительного" характера, включая средства ПВО и противотанковые гранатометы, но американские власти неоднократно заявляли, что не намерены этого делать. "Грузия не готова для получения оборонных вооружений, о которых ведет речь президент Саакашвили, – заявила в прошлом году заместитель помощника министра обороны США по России, Украине и евразийской политике Селеста Уолландер (Celeste Wallander). – В будущем подобное не исключено, но сейчас Соединенные Штаты определенно не считают, что Грузия готова для подобного рода закупок".

В последние месяцы грузинское правительство старается балансировать на тонкой грани, критикуя "фактическое" эмбарго на продажу вооружений и при этом стараясь, чтобы эти слова публично не были восприняты как жалобы.

Выступая на публике, Саакашвили касается данного вопроса с величайшей осторожностью. Вот что, например, он заявил в интервью "Ньюсуик" от 12 сентября: "Оставить Грузию незащищенной не значит помочь ситуации. Грузия не может напасть на Россию, тогда как беззащитная Грузия – это большой соблазн для России сбросить наше правительство военными методами… Мы надеемся, что в рамках сегодняшнего сотрудничества в сфере безопасности Соединенные Штаты помогут нам укрепить нашу обороноспособность".

За закрытыми дверями грузинские власти выражаются более определенно, подчеркивая, что Вашингтон не только не оказывает военной помощи, но Госдепартамент – в полномочия которого входит давать добро на любые продажи военной техники за рубеж – еще и блокирует продажу Грузии американскими компаниями подобного оборудования, даже невоенного характера. "Соединенные Штаты наложили запрет даже на продажу нам холостых боеприпасов, используемых в ходе учений. Очевидно, привести в действие кнопку "перезагрузки" отношений с Россией важнее, чем позволить нашей армии хотя бы приготовиться защищаться", – заявил некий грузинский чиновник еженедельнику Jane's Defence Weekly в опубликованной в июне статье.

Этот вопрос является болезненным для обеих сторон. В ответ на запрос EurasiaNet.org представители грузинского министерства обороны, посольства Грузии в Вашингтоне, Госдепартамента США и Пентагона отказались разговаривать на этот счет. И даже те, кто пристально следит за грузинской тематикой в Вашингтоне, не знают, что представляет собой политика Госдепартамента. В Вашингтоне сложилось представление, что Госдеп не торопится реагировать на просьбы разрешить продажу вооружений Грузии в том смысле, что ни отклоняет, ни удовлетворяет их, отмечает говорит замдиректора Института европейских, российских и евразийских исследований Школы международных отношений им. Эллиота Университета Джорджа Вашингтона Кори Уэлт (Cory Welt). "Поступающие запросы в отношении Грузии просто оседают в Госдепе. Так что политика состоит в том, чтобы не проводить никакой политики".

В интервью от 15 сентября информагентству "Интерфакс" министру обороны США Роберту Гейтсу был задан вопрос о продаже США вооружений Грузии, и тот ответил, что Вашингтон "осторожен" в оказании помощи Грузии в сфере безопасности. "Каждая суверенная страна имеет право обеспечивать свою оборону. Думаю, мы достаточно осторожны в том, что поставляем Грузии. Мы также заинтересованы в том, чтобы предоставлять Грузии средства, которыми они могут помочь нам в Афганистане. Значительная часть того, что мы делаем в Грузии – обучение личного состава и прочее – происходит из-за того, что они сами желают внести важный вклад в наши усилия в Афганистане", – заявил министр.

Представление о наличии эмбарго на продажу вооружений Тбилиси продвигается лоббистким PR-агентством Orion Strategies, нанятым Советом национальной безопасности Грузии. Владельцем этой компании является Рэнди Шенеманн (Randy Scheunemann), советник по внешней политике кандидата в президенты США от Республиканской партии Джона Маккейна (John McCain), а ныне внешнеполитический советник экс-кандидата в вице-президенты Сары Полин (Sarah Palin). Маккейн зарекомендовал себя решительным союзником Грузии и одним из ведущих критиков политики администрации Барака Обамы в отношении России.

"Администрация больше стремится умиротворить Россию, чем поддержать дружественную грузинскую демократию, живущую в тени своего агрессивного соседа, – писал недавно Маккейн в редакционной статье газеты "Вашингтон пост". – Грузия больше делает, сражаясь в Афганистане, чем большая часть североатлантического альянса, в который она так хочет вступить. И тем не менее приходится вести борьбу за то, чтобы наша администрация обеспечила грузинские войска, ведущие боевые действия, хотя бы основным оборудованием, бронетехникой и запчастями".

Фирма Orion ознакомила EurasiaNet.org с образцами четырех оборонных соглашений между американскими компаниями и Грузией, заблокированных, по словам ее представителей, Госдепартаментом США. Две из означенных компаний, General Dynamics и AM General, отказались от комментариев. Представители же остальных двух фирм заявили, что сведения, предоставленные компанией Orion, являются неверными, и что Госдеп сделку не блокировал.

"Мы не получали никаких заказов на закупку из Грузии", – отметил Джеймс Баттальини (James Battaglini), генерал Корпуса морской пехоты в отставке, возглавляющий ныне компанию Colt Defense по производству карабинов М4. Предварительные консультации, имевшие место у компании с Грузией, не достигли той стадии, на которой бы потребовалась санкция Госдепартамента, сказал Баттальини. "Мы и не подаем прошения на экспортную лицензию, пока у нас нет на руках соответствующего заказа".

По словам президента компании Arms Tech Джозефа Рустика (Joseph Rustick), возглавляемая им компания готовилась производить для Грузии противопехотные управляемые мины Claymore. Однако эта сделка была приостановлена, когда израильскому посреднику Оферу Пазу (Ofer Paz), договаривавшемуся о закупках, федеральная прокуратура США предъявила обвинения в причастности к коррупционной схеме подкупа чиновников грузинского министерства обороны с целью приобретения ими вооружений и продовольствия для армии по завышенным ценам.

По словам Джозефа Рустика, соглашение компании Arms Tech по выпуску противопехотных мин как раз находилось на рассмотрении в Госдепартаменте, когда Пазу были предъявлены обвинения. Компания получила письмо, датированное 19 марта 2010 года, в котором говорилось: "Доводим до вашего сведения, что в процессе рассмотрения соответствующего запроса по причинам, никак не связанным с вашей компанией, ваш зарубежный партнер, компания Paz Logistics, попала в число компаний, обращения которых подлежат отказу".

По словам Джозефа Рустика, тогда он обратился к представителям грузинского оборонного ведомства напрямую, предложив продавать им противопехотные мины без посредника. "В неофициальном порядке я получил с их стороны ответ: "Мы не заинтересованы"", – сказал Джозеф Рустик. Он по-прежнему заинтересован в том, чтобы продавать оружие Грузии: "Я преследую свои личные цели – моего дела насильно забрили в царскую армию. Так что это семейное дело".

Не совсем ясно: даже если бы США захотели продавать Грузии оружие, оказало ли бы это существенное влияние на баланс сил в регионе. Во-первых, американское оружие недешевое, а оборонный бюджет Грузии за период с 2008 по 2010 годы сократился вдвое. Российская же армия настолько сильнее грузинской, что даже если бы Тбилиси мог приобрести все оружие, которое хотел, в любом сражении с Россией грузинские вооруженные силы все равно не превзошли силой противника.

Но цель Грузии может состоять не в том, чтобы отбить потенциальную атаку со стороны России, а в том, чтобы просто задержать российские силы в течение такого времени, чтобы успели подключиться иностранные дипломаты и убедить Россию отказаться от военных действий. Саакашвили также может преследовать не столько военные, сколько психологические цели. Закупка оружия в США представляет собой конкретную демонстрацию поддержки Америки в адрес Грузии, отмечает директор тбилисского офиса проекта "Кавказ" Международной кризисной группы Лоуренс Шитс (Lawrence Sheets). Именно так обстояло дело до российско-грузинской войны с закупкой карабинов М4 у американской компании Bushmaster. "Они закупали карабины М4 по идеологическим причинам, потому что автоматы АК-47 ассоциировались у них с СССР, – говорит Шитс. – Это было решение Саакашвили".

Даже попытка предпринять что-то в этом направлении поможет Саакашвили поднять боевой дух в стране, добавляет он. "Как объяснить своей армии, что ты даже не пытаешься закупать оружие, которое защитит тебя в случае нападения?"

Позитивные публичные заявления Саакашвили о перезагрузке отношений – не совсем то, что он думает на самом деле, полагает Лоуренс Шитс. "Он должен говорить это по политическим соображениям". В частном же порядке президент "сетует на то, что американцы отказываются продавать ему оборонительные вооружения", добавляет Шитс.

Между тем российские власти, и премьер-министр Владимир Путин в частности, заняли диаметрально противоположную позицию и неоднократно обвиняли США в том, что те перевооружают Грузию. "Я вижу, намерения сегодняшней администрации США улучшить отношения с Россией совершенно четко прослеживаются. Но есть и другое. Например, происходит дальнейшее перевооружение Грузии. Зачем? Ну это же реально. Мы же видим. Если бы не было перевооружения два года назад, не было бы и агрессии, и крови, которая там пролилась, – сказал 30 августа Путин в интервью российской газете "Коммерсант". – Сейчас продолжают перевооружение".



Джошуа Кусера является независимым вашингтонским журналистом, специализирующимся на освещении проблем безопасности в Центральной Азии, на Кавказе и Ближнем Востоке.
http://inosmi.ru/caucasus/20100917/162982128.html

© ИноСМИ.ru 2000-2009


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 18 2010, 12:42 PM
Post #617


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



Путин не способен достойно принять поражение по Nabucco
("Asia Times", Гонконг)

17/09/201009:14

России, похоже, не удалось пролоббировать в Европе свой трубопровод «Южный поток» и одержать верх над конкурирующим с ним проектом Nabucco, который должен будет доставлять газ из Азербайджана на европейские рынки через Турцию. В итоге сейчас Москва отчаянно отрицает наличие в районе Каспийского бассейна необходимых для Nabucco объемов доступного газа.

Премьер-министр Владимир Путин сформулировал этот официальный курс на недавнем ежегодном заседании российского экспертного клуба «Валдай». Он заявил, что у проекта Nabucco нет гарантий поставки (а «Россия туда поставлять ничего не будет»), что Nabucco не может полностью рассчитывать на Азербайджан, так как последний заключил контракт на поставки газа российской газовой компании «Газпром», и что спор о морских границах на Каспии помешает транспортировать туркменский газ через Азербайджан в Европу. Желчный тон премьер-министра и само содержание его заявлений указывали на то, что надежды выиграть у него почти не осталось.

Азербайджан играет в проекте Nabucco ключевую роль. Россия сейчас стремится максимально увеличить импорт азербайджанского газа, чтобы для Nabucco его оставалось, как можно меньше. В ходе последнего визита президента Дмитрия Медведева в эту страну Газпром подписал договор о покупке у Государственной нефтяной компании Азербайджанской Республики (ГНКАР) 2 миллиардов кубометров газа в 2011 году (в 2009 году речь шла о 500 миллионах кубометров, а в 2010-м о миллиарде кубометров).

Более того, соглашение не устанавливает никаких ограничений по объему на ежегодные поставки газа из Азербайджана в Россию. К тому же, во время того же визита Медведева, глава Газпрома Алексей Миллер дал понять, что российская компания готова приобрести долю во второй стадии разработки шельфового месторождения Шах-Дениз, которое должно стать основным источником газа для первой фазы проекта Nabucco.

Тем не менее, в итоге подрывная деятельность Газпрома ни к чему не приведет. Его соглашения о покупке газа у Азербайджана действуют ровно год. Соответственно, когда трубопровод Nabucco вступит в строй, Азербайджан сможет перенаправить экспорт с российского направления на западное, выбрав более выгодные цены и условия транспортировки. Что же касается Шах-Дениза, то в настоящий момент у России нет никаких рычагов, с помощью которых она могла бы заставить работающий с месторождением консорциум принять Газпром в число участников второй стадии разработки.

В этот консорциум входят следующие компании: BP и норвежская Statoil, которым принадлежат по 25,5 процента акций, азербайджанская ГНКАР, российский ЛУКойл, французская Total, и Национальная иранская нефтяная компания – с 10 процентами каждая, и турецкая Turkish Petroleum с 9 процентами. Соотношение голосов исключает даже малейшую возможность того, что управляющий комитет по своей воле примет Газпром в консорциум.

Вторая стадия с 2016 года должна, как ожидается поставлять каждый год по 16 миллиардов кубометров. Объем инвестиций на всем протяжении проекта должен составить 20 миллиардов долларов, соответственно инвестиционное решение должно быть принято к 2011 году. Эти условия были сформулированы до того, как три крупных финансовых учреждения заявили о своей готовности финансировать проект Nabucco, что в свою очередь должно стимулировать консорциум Шах-Дениза принять долгожданное инвестиционное решение.

Коммерческий оператор месторождения Statoil недавно пригласила потенциальных клиентов принять участие в переговорах о поставках газа из второй стадии Шах-Дениза. Приглашение адресовано консорциумам и компаниям, участвующим в трех проектах: Nabucco, газопровода «Турция-Греция-Италия» (ITGI) и Трансадриатического газопровода (в число акционеров которого входит и сама Statoil, и который проходит через те же три страны, что и ITGI).

Консорциум Nabucco ожидает получить для первой фазы проекта от восьми до десяти миллиардов кубометров азербайджанского газа. Азербайджан рассчитывает, что большую часть этих объемов обеспечит вторая стадия Шах-Дениза, а ко второй фазе Nabucco подоспеет туркменский газ.

Эти планы могут сорваться, если газ, добываемый на Шах-Денизе будет делиться между несколькими трубопроводами. Из трех рассматриваемых газопроводов только Nabucco со своей пропускной способностью в 31 миллиард кубометров и ориентацией на Центральную Европу имеет стратегическое значение – как сам по себе, так и как важнейшая часть европейского проекта Южного газового коридора. ITGI и Трансадриатический газопровод, также входящие в этот проект, намного меньше по пропускной способности и идут на юг Европы – в Италию. Безусловно, для причастных к ним компаний они интересны с деловой точки зрения, но без работающего на полную мощность Nabucco они не смогут сыграть важную роль в деле диверсификации поставок в Европу.

Все эти потенциальные компоненты Южного коридора (который также должен включать в себя проект трубопровода «Белый поток», предназначенного для транспортировки каспийского газа в Румынию и на Украину) необходимы для того, чтобы максимально увеличить поставки газа из Центральной Азии в Европу, что должно стимулировать инвестиции в разработку газовых месторождений. Однако они станут неэффективными или даже просто лишними, если в итоге начнут конкурировать друг с другом за ограниченные объемы азербайджанского газа. Выбор, сделанный финансовыми учреждениями, решившими поддержать Nabucco, свидетельствует о том, что финансисты также осознают стратегическое значение этого проекта.

Невзирая на последние заявления Путина, Туркмения понемногу ищет транспортное решение позволяющее поставлять через Азербайджан газ для Nabucco. Ничто всерьез не указывает на то, что Ашхабад позволит разногласиям из-за границы помешать строительство перемычки через Каспий. Напротив, в этом году он уже начал строить через территорию Туркмении трубопровод «Восток-Запад», идущий от газовых месторождений на востоке страны к каспийскому побережью. Этот проект трубопровода, пропускная способность которого с 2015 года должна составить 30 миллиардов кубометров, свидетельствует о том, что Туркмения планирует продавать соответствующие объемы газа на своей западной границе (вдобавок к газу из шельфовых месторождений), когда будет готов трубопровод через Каспийское море.

Это не только позволит Nabucco работать на полную мощность, но и поможет воплотить в жизнь европейский проект Южного коридора. С другой стороны, если Европа не сможет воспользоваться этой возможностью, Ашхабаду придется отказаться от проекта «Восток-Запад» и перенаправить эти объемы России (через идущий на север по берегу Каспия трубопровод, который Россия предлагает расширить) или другим неевропейским странам.

Германская RWE, венгерская MOL и австрийская OMV – акционеры Nabucco – рассчитывают также получать газ из иракского Курдистана. В прошлом году MOL и OMV приобрели каждая по 10 процентов акций консорциума Pearl Petroleum, разрабатывающего газовые месторождения в этом регионе Ирака. Ключевую роль в консорциуме играет частная компания Dana Gas со штаб-квартирой в Шардже.

В прошлом месяце RWE подписала с властями региона соглашение о разработке газовых месторождений и создании транспортной инфраструктуры. Это может подготовить почву для поставок газа из курдских областей в Европу через Турцию и трубопровод Nabucco – во всяком случае, RWE рассчитывает заключить соглашение о таких поставках. Иракская центральная власть в Багдаде, правда, выдвигает возражения юридического и бюджетного характера. Со своей стороны курдские власти обещают поделиться прибылями с центром, согласно национальному и региональному законодательству.

Хотя объемы, сроки и иные условия поставок газа из этой части Ирака пока точно не определены, похоже, что Курдистан может внести значительный вклад в проект Nabucco. В прошлом месяце консорциум принял решение приступить к строительству в Турции двух вспомогательных веток – одной от грузинской границы и одной от иракской, для поставок газа из Каспийского бассейна и из Иракского Курдистана соответственно. Таким образом, перспективы проекта теперь приняли более определенную форму – как с точки зрения обеспеченности газом, так и с финансовой точки зрения.

Владимир Сокор – старший научный сотрудник и бывший старший аналитик Jamestown Foundation. Ранее занимал должность старшего исследователя-аналитика в мюнхенской штаб-квартире «Радио Свободная Европа/Радио Свобода». Специалист по бывшим республикам СССР, Содружеству Независимых Государств и межэтническим конфликтам.
http://inosmi.ru/europe/20100917/162993838.html

© ИноСМИ.ru 2000-2009


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 18 2010, 01:29 PM
Post #618


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



„მსოფლიო ბაზარზე ფასების ზრდას საქართველოში კატასტროფული მდგომარეობა მოჰყვა“


15:37 17.09.2010
[ლელა ჩქარეული]

ფასების მატებამ საქართველოში ლამის კატასტროფული ფორმები მიიღო. ამის მთავარი ინდიკატორი პურზე ღირებულების ზრდა გახდა. მთავრობას აფრთხილებენ, რომ პურზე ფასის ზრდა კატასტროფის მომტანია, მთავრობამ ეს უნდა შეაჩეროს, თორემ სხვა შემთხვევაში დაიწყება შიმშილობა.

ფასებისგან განსხვავებით, ქვეყანაში ხელფასების და პენსიების ოდენობა საერთოდ არ იზრდება. ეს მაშინ, როცა მეზობელ აზერბაიჯანში პენსიის მოცულობამ ზოგ შემთხვევაში 200 მანათს (400 ლარზე მეტს) მიაღწია. ოპოზიციისთვის გაუგებარია, ასეთ ვითარებაში პრემიერ-მინისტრი გილაური საქართველოს ეკონომიკური წარმატებით რატომ ტრაბახობს.

„ქრისტიან-დემოკრატები“ სასურსათო პროდუქტზე ფასების კატასტროფულ ზრდასთან დაკავშირებით, პარლამენტში პოლიტიკური დებატების გამართვას ითხოვენ. ამის შესახებ განცხადება პარლამეტის სხდომაზე პარტიის ლიდერმა გიორგი თარგამაძემ გააკეთა.

„მსოფლიო ბაზარზე სასურსათო ფასების ზრდას საქართველოში კატასტროფიული მდგომარეობის შექმნა მოჰყვა, თუმცა ასეთ ვითარებაში საქართველოს მთავრობა მხოლოდ სტატისტის მდგომარეობაში აღმოჩნდა და მხოლოდ ფაქტებს ადასტურებს“, – განაცხადა თარგამაძემ.

მისი შეფასებით, დღეს ქვეყანაში სასურსათო უშიშროების პოლიტიკის არარსებობა ქმნის გარემოებას, რომ „ქვეყნის მიერ მოხმარებადი პროდუქტის 80% იმპორტირებულია, ადგილობრივი დარგები კი განადგურებული.“

თარგამაძის შეფასებით, მდგომარეობა მხოლოდ კატასტროფულად შეიძლება შეფასდეს და მისთვის გაუგებარია, ასეთ ვითარებაში პრემიერ-მინისტრი საქართველოს ეკონომიკური წარმატებით რატომ ტრაბახობს.

ამასთან, იგი იმ საკითხითაც ინტერესდება, თუ „რატომ ვერ ხვდება „იმპორტის პრემიერი“, რომ მთავრობის სხდომაზე ერთხელ მაინც განიხილოს სასურსათო ფასების ზრდის პრობლემა.“

თარგამაძემ, პრეზიდენტის მიერ ჩატარებული ბოლო მთავრობის სხდომაც გააკრიტიკა იმის გამო, რომ „პრეზიდენტმა ისევ მორიგი შოუ მოაწყო და სავალალო რამ განაცხადა, რომ საქართველო ელჩების იმედადღაა ყოფილა დარჩენილი, რათა დახმარება იმ ქვეყნებისგან გამოითხოვონ, რომლებიც სოფლის მეურნეობის კუთხით არასოდეს გამოირჩეოდნენ.

ეს კი, თარგამაძის თქმით, იმაზე მიუთითებს, რომ ქვეყანაში არანაირი პოლიტიკა არ არსებობს და პრობლემის მოსაგვარებლად პარლამენტში პოლიტიკური დებატების გამართვას ითხოვს, რომელსაც პრემიერ-მინისტრი ნიკა გილაური და სოფლის მეურნეობის მინისტრიც უნდა დაესწროს.

და მაინც, ანალიტიკოსები სვამენ კითხვას, გამოიწვევს თუ არა ფასების ზრდა სექტემბერში ხალხის ქუჩაში გამოსვლას? „როცა ხალხს პურის ფული არა აქვს, ამას მოჰყვება რევოლუცია“ – აცხადებს საქართველოს ექსპრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე.

„პურზე ფასის ზრდა კატასტროფის მომტანია, მთავრობამ ეს უნდა შეაჩეროს, თორემ სხვა შემთხვევაში დაიწყება შიმშილობა“ – დასძენს შევარდნაძე.

საარსებო მინიმუმის და პენსიის საკვებ პროდუქტებზე ფასების მიხედვით განსაზღვრას მოითხოვს პარლამენტის წევრი ჯონდი ბაღათურია. „ქართული დასის“ ლიდერის თქმით საქართველოს პრეზიდენტის განცხადებები, რომელთა თანახმად საკვები პროდუქტები 5%-ით გაძვირდა, სიმართლეს არ შეესაბამება. სინამდვილეში ვითარება გაცილებით რთულია, სასურსათო კალათის ფასი დაახლოებით 20%-ით გაიზარდა, რაც ნიშნავს, რომ საარსებო მინიმუმიც შესაბამისად უნდა გაიზარდოს და 150 ლარის ნაცვლად 180 ლარით განისაზღვროს.

ეროვნული ბანკის ცნობით, ინფლაციის მონაცემები 4,9%-ს შეადგენს. პურზე ფასების ზრდა პირდაპირპროპორციულია ინფლაციის მაჩვენებლის ზრდის. პურის ფასების ზრდა სექტემბერში აგვისტოსთან შედარებით გაზრდის ინფლაციის მაჩვენებელს დაახლოებით 08% – 09 %-ით.

„ინფლაცია სექტემბერ-ოქტომბერში უფრო მაღალ მაჩვენებელს მიაღწევს“, – ასეთ პროგნოზს აქვეყნებს გაზეთი „ბანკები და ფინანსები“. ექსპერტები ეკონომიკის საკითხებში ინფლაციის ზრდას არა მხოლოდ საქართველოში მიმდინარე პროცესებს უკავშირებენ, არამედ ამის მიზეზს მსოფლიო სასურსათო ბაზარზე არსებულ სიტუაციაში ხედავენ.

შაქრის, პურის და საწვავის ფასები მსოფლიო ფასებზეა დამოკიდებული, თუმცა საქართველოში ყველა ამ პროდუქტზე გაცილებით მეტად იზრდება ფასები, ვიდრე ეს საერთაშორისო ბაზარზე ხდება, აღნიშნავს ექსპერტი ეკონომიკის საკითხებში სოსო არჩვაძე „ამერიკის ხმასთან“ საუბრისას.

„თუ მასას, რომელშიც საკმაოდ დიდი უკმაყოფილების მუხტი დაგროვდა გამოუჩნდა ორგანიზატორი, ამ უკმაყოფილებამ შესაძლოა სამზარეულოებიდან ქუჩაში გადაინაცვლოს“, – მიიჩნევს გეოპოლიტიკური კვლევების ცენტრის ხელმძღვანელი გია ვოლსკი. კითხვაზე, არსებობს თუ არა დღეს ისეთი ოპოზიციური ძალა, რომელიც ხალხის ქუჩაში გამოყვანას შესძლებს, გია ვოლსკი პასუხობს:

„პოტენციალი რამდენიმე ოპოზიციურ ძალას გააჩნია, მაგრამ ვფიქრობ, რომ არარეალიზებული პოტენციალი ენერგიის წყაროდ უკვე აღარ ითვლება. არარეალიზებული პოტენციალი გააჩნია ირაკლი ალასანიას გუნდს, ასევე მისგან საპირისპირო პოზიციაზე მდგომ ნინო ბურჯანაძის გუნდს და ვფიქრობ, არარეალიზებული პოტენციალი გააჩნია ფორუმს, რომელსაც იმედი აქვს, რომ სექტემბრიდან ხალხს აიყოლიებს მთელი რიგი მიმართულებით, მათ შორის პოლიტიკური და სოციალური მიმართულებითაც.“


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post
civil.ge
post Sep 20 2010, 12:22 PM
Post #619





Guests



მონიშნულის ციტატაში ჩასმა




კომისია საბოლოო დასკვნას პროექტთან დაკავშირებით ოქტომბრის შუა რიცხვებში მიიღებს.

View the full article
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kote-1962
post Sep 20 2010, 01:44 PM
Post #620


საპატიო წევრი
*******

Group: Root Admin
Posts: 13,876
Joined: 23-August 08
ნიკის ჩასმა პოსტში
მონიშნულის ციტატაში ჩასმა
From: თბილისი
Member No.: 442



დიტო გელოვანი - სიასამურის საამური სამურაები (სია საამური)


12:01 20.09.2010

[დიტო გელოვანი. ის, რაც ხდებოდა წინა კვირაში – “ვერსია”]



- კარგი. კატას ჩემი მძღოლი წამოიყვანს, ხვალ ათ საათზე.

- მე კონსერვებს და ტუალეტისთვის ქვიშას მოვუმზადებ, კარგა ხანს ეყოფა. მაგრამ გაითვალისწინეთ, მხოლოდ ამ კონსერვებს ჭამს. როცა გათავდება, ზუსტად ასეთი უნდა უყიდოთ!

- ყველა დეტალი ჩემს მძღოლს გააცანი შეხვედრისას. მე, თუ არ ვცდები, უკვე გითხარი, რომ თავისუფალი დრო არ მაქვს.

- მაინც ჯობს, როცა ყველა საკითხს ერთი ინსტანცია წყვეტს... რომ მერე დამნაშავე იოლი საპოვნელი იყოს.

- დამნაშავე?

- მე მხოლოდ ის მინდა ვთქვა, რომ თუ იმ დროის განმავლობაში, სანამ აქ არ ვიქნები, ჩემს კატას რამე დაემართება – სულერთია, ვიპოვი ცხვარს თუ არა, - ჩემგან ერთ სიტყვასაც ვერ გაიგონებთ!

(ჰარუკი მურაკამი, “ნადირობა ცხვარზე”)



“თბილისი. 22 ივლისი. “ინტერპრესნიუსი” - ახმეტის რაიონში კატამ ლეკვი დაბადა. ტელეკომპანია “იმედის” ინფორმაციით, უცნაური შემთხვევა ახმეტის რაიონის ერთ-ერთ სოფელში რამდენიმე დღის წინ მოხდა. ანომალიის გამომწვევ მიზეზებთან დაკავშირებით სხვადასხვა ვერსიები, მათ შორის რადიაცია და კატისა და ძაღლის შეჯვარება განიხილება, თუმცა ვეტერინარები ორივე ვარიანტს გამორიცხავენ.

მათი განმარტებით, რადიაციის შემთხვევაში ნაყოფი დამახინჯებული იქნებოდა, ხოლო სხვადასხვა სახეობის ცხოველების შეჯვარებისას ნაყოფის ჩასახვა შეუძლებელია, რადგან მათი გენეტიკური კრებული აბსოლუტურად განსხვავდება და თანხვედრა გამორიცხულია. ბოლო პერიოდის განმავლობაში მსგავსი შემთხვევები მსოფლიოში საკმაოდ ხშირად ხდება, რასაც მეცნიერები ახსნას ვერ უძებნიან”.



ესეც ასე – კატამ დაბადა ლეკვი. ახლა, მოვლენათა განვითარება ორი მიმართულებით არის მოსალოდნელი. 1. აღნიშნული არსება გაიზრდება და იქნება მოზრდილი ტანის და ბანჯგვლიანი, მაგრამ იკნავლებს და მიაუ-მიაუ-თი წაიღებს ტვინს. 2. იქნება პატარა ტანის, ეყვარება რძე და ხეზე ძრომიალი, მაგრამ გაბრაზებული ისეთ ღრენას და ყეფას ატეხავს, რომ მტრისას!



ორივე შემთხვევაში იგი იქნება რომელიმე უმცირესობის ღირსეული წარმომადგენელი და ორივე შემთხვევაში ქართველი ლიბერალები დაიცავენ მის უფლებებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოსალოდნელია ახალი გრანტები და ამ გრანტების გულისთვის თავპირისმტვრევა. ერთმანეთს თავ-პირს დაამტვრევენ მეცნიერები, ერთმანეთს თავპირს ძვალსა და რბილს გაუერთიანებენ ლიბერალები და ყველაზე საინტერესო იქნება მეცნიერებისა და ლიბერალების ჯახი. ისინი უკვე ნოემბრის ბაშოსთვის ემზადებიან.



გული მიგრძნობს, ის ლეკვი მალე ქართული ფაუნის ხერხემალი გახდება.

ასეა თუ ისე, გრანტები შემოვა, გაჩნდება ფული, გაჩნდება ხალისი და გაჩნდება ბევრი კარგი რამ და ეს ყველაფერი იმის გამო, რომ კატამ ძაღლი გააჩინა. ახლა, ის კატა თუ ერთ მოზრდილ ვირთხასაც გააჩენს, მერე ნახეთ ეკონომიკის აყვავება და ბიზნესის მდგრადი განვითარება. ალბათ, მიშას ეწყინა, ეს ამბავი ბათუმში რომ არ მოხდა, მაგრამ სხვა გზა არ აქვს - უნდა შეეგუოს. ბოლო-ბოლო მარტო ბათუმის პრეზიდენტი ხომ არ არის და, თანაც, ახლავე უნდა ისწავლოს რაღაც-რაღაცეებთან შეგუება.

კატამ ძაღლი დაბადა... ეს ხომ ნამდვილი სენსაციაა! ოღონდ, თუ, რა თქმა უნდა, ეს არ არის მოდელირებული კატა, არ არის მოდელირებული ძაღლი და არ არის მოდელირებული მშობიარობა. “იმედს” ახასიათებს... თუ მოდელირებულია და, მაშინ მაგ ნიუსს ისევ ვისოცკის ის სიმღერა მირჩევნია, ჟირაფი ანტილოპას რომ გაჰყვა ცოლად და თუთიყუშმა რომ დაიძახა, ჟირაფი მაღალია და თვითონ ჩვენზე უკეთ იცისო.



ეს ყველაფერი, რაც აქამდე წაიკითხეთ, ივლისის ბოლოს დავწერე და აღარ გავაგრძელე. მეორე დღეს უკვე რაჭაში ვიყავი და დღეს, როდესაც მეკითხებიან, როგორ გავატარე ზაფხულის არდადეგები, ზუსტად ისე ვპასუხობ, როგორც მაშინ, როდესაც მესამე, მეოთხე და მეხუთე კლასებში ვპასუხობდით მე და ჩემი თანაკლასელები (ისევე, როგორც ჩემი ნაცნობები და მათი თანაკლასელები), როდესაც გვაწერინებდნენ თემას კოდური სახელწოდებით “როგორ გავატარე ზაფხულის არდადეგები”. “ზაფხულის არდადეგები გავატარე კარგად” - პასუხი მაშინაც ასეთი იყო, და დღესაც ასეთია.



მაშინ, ადრე, კატები კნუტებს ბადებდნენ, ძაღლები – ლეკვებს, ხოლო ვირთხები - წრუწუნებს. ნაპერწკლიდან ალი ინთებოდა. დღეს გენმოდიფიცირებულ კარტოფილში შემწვარ ბრაზილიურ ხორცს “ოჯახური” ჰქვია, პრეზიდენტი პილოტია და პრემიერ-მინისტრობა სურს. უცნაურია ეს ყველაფერი, მაგრამ როდესაც რაჭაში ხარ და ერთადერთ არხს - “რუსთავი 2”-ს უცქერ, ყველაფერს დაიჯერებ კაცი.

ის, რაც ხდებოდა წინა კვირაში... აწმყო, შობილი წარსულისაგან... “რუსთავი 2”... “მშობლიური ლიტერატურა – VIII კლასის სახელმძღვანელო, თბილისი 1953 წელი”. ამ წიგნს რაჭაში გადავაწყდი. წიგნში გადავაწყდი ლექსს. გრიგოლ აბაშიძე, “კორეაზე ფიქრი სამგორში” (კორეელ ინჟინერს – პაკ ინ ბინს). შემოგთავაზებთ ნაწყვეტებს.



მის ხალხს კაცურად არ უცხოვრია,

არ გაუმართავს წელი აროდეს,

ახლა პირველად ცდილობს კორეა,

რომ საქართველოს მსგავსად ჰყვაოდეს.

.............................

და დაივიწყებს ომის იარას

ქვეყანა ცეცხლს რომ დაუტბორია...

ჩვენს მხარეს მარტო მთებით კი არა,

ბედითაც უნდა ჰგავდეს კორეა.



როგორც მოგახსენეთ, ლექსი ეძღვნება კორეელ ინჟინერს, პაკ ინ ბინს. სახელმძღვანელოს ავტორებს ლექსის ბოლოში კითხვები აქვთ გამოტანილი:


რა აგონდება კორეელ ინჟინერს? რა აახლოებს ქართველ ხალხს გმირ კორეელ ხალხთან? დაახასიათეთ იმპერიალისტების მხეცური მოქმედება კორეაში.

1953 წელს იჯდა მერვეკლასელი მამაჩემი და იჭყლეტდა ტვინს - რა აახლოებს ქართველ ხალხს გმირ კორეელ ხალხთან? 2010 წლის ზაფხულში ვისხედით მე და მამაჩემი რაჭაში, სახლის წინ, კაკლის ჩრდილში. მე სიგარეტს ვეწეოდი, მამაჩემი მეუბნებოდა, რომ “მოწევა იწვევს ნელ და მტანჯველ სიკვდილს”. სიტყვა ბანზე ავუგდე: “რა აახლოებს ქართველ ხალხს რუს ხალხთან?” პასუხი: “საკონსტიტუციო ცვლილებები”.



ამ დროს დედაჩემმა ფანჯრიდან ნიუსი გამომძახა – “ლადო ვარძელაშვილი დაესწრო საქართველოს ქალ მშვილდოსანთა ნაკრების წვრთნას”. მანამდე უკვე ვიცოდი, რომ 25 ივლისი საქართველოს სტატისტიკის დღეა (მე, სულელს, ვისოცკის გარდაცვალების დღე მეგონა) და ვარძელაშვილ-მშვილდოსნების ამბავი რომ გავიგე, კიდევ ერთხელ ვინატრე ირაკლი სირაძე სტატისტიკის დეპარტამენტის თავმჯდომარედ. ფიქრებიდან მამაჩემის სიტყვებმა გამომიყვანა: “საკონსტიტუციო ცვლილებები”.



დიახ – საკონსტიტუციო ცვლილებები! და მასთან ერთად – როკის გვირაბი. მაგრამ, იმდენად, რამდენადაც დღეს როკის გვირაბმა, 2013 წლამდე მაინც, დაკარგა აქტუალობა და თან მშობლიური ლიტერატურის 1953 წლის სახელმძღვანელოში გვირაბზე არავინ არაფერს წერს, ვისაუბროთ კონსტიტუციაზე, საკონსტიტუციო ცვლილებების შესახებ კი იმ წიგნში დაბეჭდილია ყაზახი პოეტის, ჯამბულის ლექსი “დიადი სტალინური კანონი”.



ამ კანონებით დაჰქროდა ველად:

უუფლებობა, სიღატაკე, შიმშილი, რბევა.

ჩემო სიმღერავ, ფრთა შეისხი, ნახე აული.

ფართო ველებო, მოისმინეთ სიტყვა ჯამბულის.

...........................

კანონს, რომლითაც სასწავლებლებს, უმაღლესს ხსნიან,

სადაც სწავლისთვის სოფლის ბავშვებს დღეს აგზავნიან.

კანონს, რომლითაც რესპუბლიკა თითოეული

თანაბარ სხივით კავშირშია განათებული.

მაშ, შემოვძახოთ, აკინებო*, სიმღერა ძმური,

კონსტიტუცია დღეს შევამკოთ ჩვენ სტალინური.



*აკინი – ყაზახეთის სახალხო მომღერალი, სახალხო პოეტი. დღეს აკინს უწოდებენ მორჩილ დეპუტატებს, დაქვემდებარებულ ჟურნალისტებს, ქვემდებარე ექსპერტებს, მდებარე მომღერლებს და იუმორისტებს, რომლებიც თავიანთ ხუმრობით მხოლოდ მტერს აცინებენ.


დაახასიათეთ თვითმპყრობლობის პირობებში ყაზახეთისა და საერთოდ მეფის იმპერიაში მცხოვრები ხალხების მძიმე, აუტანელი ცხოვრება – მოიტანეთ ლექსიდან სათანადო მასალა. დაახასიათეთ საბჭოთა კავშირის ხალხთა საამური და ბედნიერი ცხოვრება.

აბა, ახლა რაღა დროს თვითმყრობლობა და საბჭოთა კავშირია! ამიტომ, უნდა დავახასიათოთ ძველი უბედურება (2003 წლამდე) და ახალი ბედნიერება (2003 წლის შემდეგ). ძველის გახსენება არ მსურს, ახალი ბედნიერება კი ის არის, რომ ნინო სურგულაძემ მიიღო ბრწყინვალების ორდენი, პარლამენტმა მიიღო ახალი საგადასახადო კოდექსი, ლადო ვარძელაშვილი დაბრუნდა იაპონიიდან და მიიღო ამირან ტოტიკაშვილის გადადგომა.


დაახასიათეთ ნინო სურგულაძის ბრწყინვალება. დაახასიათეთ ლადო ვარძელაშვილის გმირული დაბრუნება სამურაების ქვეყნიდან საამურ ქვეყანაში.



საამურ ქვეყანაში საგარეო ვალი, 30 ივნისის მდგომარეობით, 3 464 795000 აშშ დოლარით განისაზღვრა, რაც 31 მაისის მაჩვენებელთან შედარებით 16 532 000 აშშ დოლარით მეტია.



“ყველაფერი კი იმის ბრალია, რომ სხედხართ ხალხი, ვისთვისაც საუკეთესო პოზაა არაფრის კეთება, ნაცრის ქექვა და მახათის ერთ ადგილზე გაყრა” - ივლისში აცხადებდა საამური ქვეყნის პრეზიდენტი.



“მეგობრობა, ტრუსიკის ძმაკაცობა, ბიძაშვილობა, მამიდაშვილობა არ უნდა ჭრიდეს” – იმავე თვეში ამასაც იმავე ქვეყნის პრეზიდენტი აცხადებდა.



“როცა აქედან გადაიხედავ, თავს ისე გრძნობ, თითქოს თავადი იყო ჭავჭავაძეების, ჩოლოყაშვილების და სხვათა მსგავსად”, - აღნიშნა ტრუსიკისა და მახათის მტერმა პრეზიდენტმა ყვარლის ტბაზე სტუმრობისას. ესეც ივლისში მოხდა.



მოკლედ, თუ ამა წლის ივლისს გრაფიკულად გამოვხატავთ, ეს იქნება პატარა ტრუსიკში გაყრილი დიდი მახათი, ან დიდ ტრუსიკში გაყრილი პატარა მახათი. გააჩნია, ვისი იქნება ტრუსიკი – კახა ბენდუქიძის თუ პამელა ანდერსონის. რა შუაშია პამელა ანდერსონი?



“დათო იმედაშვილი ადასტურებს, რომ ახალ ფილმს იღებს, თუმცა, შეკითხვას იმის შესახებ, ჩამოდის თუ არა პამელა ანდერსონი და არის თუ არა ამ ფილმის გადაღება პირადად პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის ინიციატივა, უპასუხოდ ტოვებს” - “ყველა სიახლეზე” დაყრდნობით იუწყებოდა “ინტერპრესნიუსი”.



აი, რა შუაშია პამელა ანდერსონი. შუაშიც არის, თავშიც, ბოლოშიც, ზემოდანაც, ქვემოდანაც... ივლისის შუა რიცხვები იყო და ახლა სექტემბრის შუა რიცხვებია.

“ლეიბორისტები” პარლამენტის ბოიკოტირების მიუხედავად ხელფასების დათმობას კვლავ არ აპირებენ” – გასული კვირის ეს ნიუსი პამელა ანდერსონზე გამახსენდა, რომელიც ჯანმრთელობის პრობლემების მიუხედავად მკერდის დათმობას არ აპირებს.



“1999 წლიდან პარლამენტში “ლეიბორისტების” არშეშვებით, პარტიისთვის მიყენებული სუფთა მატერიალური ზარალი 2500000 ევროს შეადგენს. ორ წელიწადში თქვენმა პარლამენტმა უშრომლად შეიტყაპუნა ხელფასის სახით 23500000 ლარი, მივლინებებზე – 2300000 ლარი და სატელეფონო ხარჯებზე 950000 ლარი”.



ისე, რა მაგარია – საკუთარ ვერშეტყაპუნებულს ევროებში რომ ანგარიშობენ და სხვის შეტყაპუნებულს – ლარებში. მაგათ - იმათაც და ამათაც - სატყაპუნოდ აქვთ საქმე. 20 წელია ამ ქვეყანაში ტყაპუნის ხმა ისმის, მაგრამ ტყაპუნი და ტკლაცანი მაშინ ნახეთ, ანდერსონის ქალი რომ ჩამოვა და ქალიშვილობის ორდენს რომ მიიღებს.



მაგათიც... – იმათიც და ამათიც!!! ფელიქს მაგათიც!



როგორც ჩანს, მალე ტყაპანს გაადენს საზოგადოებრივი მაუწყებლის ხელმძღვანელი, გია ჭანტურია. ამის თქმის საფუძველს მაძლევს “ოთხი შტატივისა და ერთი ჩითის კაბის” წარმომადგენლის, ლევან ვეფხვაძის განცხადება. მან და დანარჩენმა შტატივებმა გია ჭანტურიას თანამდებობიდან გათავისუფლება მოითხოვეს. საერთოდ, ეგენი გია ჭანტურიებს ორ ნაწილად ყოფენ. იმ გია ჭანტურიებად, რომლებიც საკონსტიტუციო ცვლილებებს სათანადოდ არ აშუქებენ და იმ გია ჭანტურიებად, რომლებსაც ხალხისთვის დენი 10 თეთრად, გაზი 5 თეთრად და წყალი უფასოდ ემეტებათ.



მიხეილ სააკაშვილმა კისისხევში სასტუმროს გახსნისას სოფლის მეურნეობის აკადემიის არსებობა ვერ გაიმეტა. “აქ ბევრად უფრო მეტი კეთდება, ვიდრე სოფლის მეურნეობის აკადემიაში. ამ შემთხვევაში ამ აკადემიის არსებობას აზრი არ აქვს. არ ვაპირებთ, მუქთამჭამელები შევინახოთ” - თქვა მიშამ, რომელსაც ყვარლის ტბაზე საკუთარი თავი თავადი ჰგონია, ხოლო კისისხევის სასტუმროში გაახსენდა, რომ გლეხია. გაახსენდა მემამულეები, ბატონყმობა... ყვარლის ტბაზე გაახსენდა, როგორ იყენებდნენ მისი თავადი წინაპრები პირველი ღამის უფლებას და კისისხევში გაახსენდა, როგორ იყენებდნენ თავადები პირველი ღამის უფლებას მის გლეხ წინაპრებზე. ეს მოგონება განსაკუთრებით მტკივნეული აღმოჩნდა და პრეზიდენტს გაახსენდა ხალხური ლექსი, რომელსაც თემური ბიძია ბავშვობაში ასწავლიდა:



მუშურ-გლეხურმა მთავრობამ ყველას გაუხსნა გონება

და დაგვაშორა ძველი დრო, ძველი ტყვეობა, მონება.

გულს ჩაინერგე ეს სიტყვა, შვილო, გაზრდილო დედისა,

უკვდავი ლენინი არის გამხსნელი ხალხის ბედისა.

მან გაიმარჯვა ხმელეთზე – დალეწა ძველი ძალები

და ამოწყვიტა მთლიანად ნიკოლოზისა ჯარები.

ვიხსოვნოთ, არ დავივიწყოთ მისი გმირული თვალები,

ვინც დაივიწყებს, დავტანჯოთ, არ არის შესაბრალები.


როგორ გვიხატავს ხალხი ლენინის ღვაწლს? რას ავალებს დედა შვილს?

საგარეო ვალების ზრდას ავალებს – მამაკაცს ქალები, ვალები და შრამები ამშვენებსო. ქალები არის, ვალები არის და დოქტორი დოტიც ძალიან მწარედ იკბინებოდა.



ს.მ.P. (სიასამურს მიმიხედეთ, plz) ამას წინათ ყურის ტკიპა აიკიდა. ჰოდა, რომ არ დაუჩირქდეს, დღეში ერთხელ ზეითუნის ზეთში დასველებული ტამპონით გაუწმინდეთ ყურები. ეს ძალიან არ უყვარს, ხელიდან დასხლტომას შეეცდება, ამიტომ ფრთხილად იყავით, ყურის აპკი არ დაუზიანოთ. ჰო, აუცილებლად დაგიკაწრავთ ავეჯს. თუ ეს არ გინდათ, კვირაში ერთხელ ბრჭყალები დააჭერით. შეგიძლიათ, ჩვეულებრივი საკვნეტი გამოიყენოთ. წილები, პრინციპში, არ ჰყავს...

(ჰარუკი მურაკამი, “ნადირობა ცხვარზე”)

http://www.presa.ge/new/?m=society&AID=1020


--------------------
Go to the top of the page
 
+Quote Post

54 Pages V  « < 29 30 31 32 33 > » 
Reply to this topicStart new topic
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:

 



Lo-Fi Version Time is now: 27th November 2014 - 15:30
erekleII raindebi